အခန်း (၂၉၅-၂၉၆)

အပိုင်း(၂၉၅) ဘုရင်မသင်္ဘောနှင့် လူငယ်အဖွဲ့

"အမယွဲ့ဟွာ... အမယွဲ့ဟွာ... ဒုက္ခပါပဲ... သမ္မတ ၇ သင်္ဘောက ကျွန်မတို့နဲ့ ၃ မိုင်တောင် မကွာတော့ဘူးလို့ ရေဒါမှာ ပြနေတယ်"

"သမ္မတ ၇ ရဲ့ ရေဒါစနစ်နဲ့ဆိုရင် ၆ မိုင်ပတ်လည်က သင်္ဘောတွေကို အသေအချာ ထောက်လှမ်းနိုင်မှာပဲ... ကျွန်မတို့ကို သူတို့ မျက်စိကျနေပြီဆိုတာ သေချာတယ်"

ဘုရင်မသင်္ဘော၏ ကပ္ပတိန်အခန်းထဲတွင် လန်ယွဲ့ဟွာက အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေပြီး ဘေးနားရှိ လျှိုဆစ်ဆစ်ကတော့ စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုနေသည်။

လျှိုဆစ်ဆစ်ဘေးတွင်တော့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ဆံပင်ကောက်ကောက် ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေကာ သူမအမည်က ရှန်ယွင်ရှီး ဖြစ်သည်။

သူမက လင်ကျောင်းတက္ကသိုလ် သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေးအင်ဂျင်နီယာဌာနမှ ပါမောက္ခတစ်ဦးဖြစ်သလို ဤဘုရင်မသင်္ဘော၏ ကပ္ပတိန်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမက အစွမ်းမနိုးထသေးသော်လည်း သူမ၏ ထူးချွန်သော ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ဤဘုရင်မသင်္ဘောအပေါ် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုတို့ကြောင့် လန်ယွဲ့ဟွာ၏ ယုံကြည်အားထားမှုကို ရရှိကာ ကပ္ပတိန်ရာထူးကို တာဝန်ယူထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ သူမ၏ ကပ္ပတိန်ရာထူးက သင်္ဘောမောင်းနှင်ရန် သက်သက်သာဖြစ်ပြီး သင်္ဘောပေါ်တွင် အမှန်တကယ် အာဏာရှိသူများကတော့ လန်ယွဲ့ဟွာ၏ အဖွဲ့သာ ဖြစ်သည်။

လျှိုဆစ်ဆစ်၏စကားကို ကြားသောအခါ လန်ယွဲ့ဟွာက မျက်နှာအနည်းငယ် ညှိုးကျသွားကာ မေးလိုက်သည်။ "ယွင်ရှီး... သူတို့ကို ကျွန်မတို့ မျက်ခြေဖြတ်လို့ ရနိုင်မလား"

ရှန်ယွင်ရှီးက ပခုံးတွန့်လိုက်ရာ သူမ၏ မို့မောက်နေသော ရင်သားများက လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ သိသိသာသာ လှုပ်ခါသွားသည်။

"မျက်ခြေဖြတ်ဖို့က သိပ်တော့ ပြဿနာမရှိဘူး... သမ္မတ ၇ က အပျော်စီးသင်္ဘောဖြစ်တဲ့အတွက် အလျင်ပိုင်းမှာ သိပ်မသာဘူးလေ... ဒါ့အပြင် သူတို့အနောက်မှာ လှေငယ်တွေ အများကြီး ဆွဲလာသေးတယ်"

"ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့သင်္ဘော လင်ကျောင်းတက္ကသိုလ်ကနေ ထွက်လာတုန်းကတည်းက ဆီသိပ်မကျန်တော့ဘူး... သူတို့ ဒီလို ဆက်လိုက်နေမယ်ဆိုရင် ကျန်နေတဲ့ဆီတွေ မြန်မြန် ကုန်သွားနိုင်တယ်"

လန်ယွဲ့ဟွာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "သင်္ဘောဆီကို ဘယ်မှာ သွားဖြည့်လို့ရမလဲ"

ရှန်ယွင်ရှီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ရေဘေးကြီး မတိုင်ခင်ကဆိုရင်တော့ သင်္ဘောကျင်း ဒါမှမဟုတ် ဆိပ်ကမ်းမှာ ရပ်ပြီး ဆီသင်္ဘောကို ဆက်သွယ်လို့ရတယ်"

"ဒါပေမယ့် ရေကြီးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လင်ကျန်းမြို့နဲ့ နီးတဲ့ ဆိပ်ကမ်းတွေ အကုန်ရေမြုပ်သွားပြီ... ဆီသင်္ဘောတွေလည်း ဘယ်မျောသွားမှန်း မသိတော့ ဆီဖြည့်ဖို့က တော်တော်ခက်ခဲသွားပြီ"

လျှိုဆစ်ဆစ်က မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "နေပါဦး... ဓာတ်ဆီဆိုင်က ဓာတ်ဆီတွေရော သုံးလို့ မရဘူးလား"

ရှန်ယွင်ရှီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "မရဘူး... ဓာတ်ဆီက အလွယ်တကူ မီးလောင်ပေါက်ကွဲနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းလေ... သင်္ဘောပေါ်မှာ ဓာတ်ဆီသုံးလို့ မတော်တဆတစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲပြီး မီးလောင်နိုင်တယ်... သင်္ဘောပေါ်က လူတွေနဲ့ စက်ပစ္စည်းတွေအတွက် အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်"

"ပြီးတော့ ဓာတ်ဆီရဲ့ စွမ်းအင်သိပ်သည်းဆက နည်းတဲ့အတွက် သင်္ဘောကြီးတွေ လိုအပ်တဲ့ စွမ်းအင်ပမာဏကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဘူး"

လျှိုဆစ်ဆစ်နှင့် လန်ယွဲ့ဟွာတို့က နားထောင်နေသော်လည်း ထိုအကြောင်းအရာများကို နားမလည်ကြောင်း သိသာနေသည်။

၎င်းက သူတို့ နားလည်နိုင်သော နယ်ပယ်မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်ယွင်ရှီးက ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး ဆက်မရှင်းပြတော့ဘဲ အကြံပြုချက်တစ်ခုကိုသာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ဓာတ်ဆီဆိုင်က ဒီဇယ်ဆီတွေကိုတော့ သင်္ဘောမှာ သုံးလို့ရတယ်"

"ဒါပေမယ့် အခု ဓာတ်ဆီဆိုင် တော်တော်များများ ရေမြုပ်သွားပြီဆိုတော့ ဒီဇယ်ရှာဖို့က မလွယ်လောက်ဘူး"

ထိုအချိန်တွင် တစ်ချိန်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လင်းယာက ရုတ်တရက် ဝင်မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ရေထဲဆင်းပြီး ဓာတ်ဆီဆိုင်ကို သွားရှာလို့ မရဘူးလား"

"ဓာတ်ဆီဆိုင် ရေမြုပ်သွားပေမယ့် ဆိုင်ထဲကဆီတွေက သုံးမရတော့ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူးမလား... တကယ်လို့ ဓာတ်ဆီဆိုင်က ဆီကန်ကို အပြင်ထုတ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခုသာ စဉ်းစားနိုင်ရင် သင်္ဘောကို ဆီဖြည့်လို့ ရပြီမလား"

ရှန်ယွင်ရှီး အံ့အားသင့်သွားပြီး စဉ်းစားကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သီအိုရီအရတော့ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဓာတ်ဆီဆိုင်က ဆီကန်တွေက များသောအားဖြင့် မြေအောက်ထဲမှာ မြှုပ်ထားတာလေ"

"ပြီးတော့ မြေအောက်ဆီကန်တွေရဲ့ ဒီဇိုင်းက လုံခြုံရေးအစီအမံ အများကြီးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားထားတယ်... ဥပမာ နှစ်ထပ်တည်ဆောက်ပုံတို့... သံချေးမတက်အောင် ကာကွယ်ပေးတဲ့ အကြမ်းခံပစ္စည်း အလွှာတွေနဲ့ ဖိအားအာရုံခံ ကိရိယာတွေ ပါဝင်တယ်... ဒါမှ ဓာတ်ဆီမယိုစိမ့်အောင်နဲ့ မဆွေးမြည့်အောင် ကာကွယ်နိုင်မှာလေ"

"ရေကြီးလို့ ဓာတ်ဆီဆိုင် မြုပ်သွားရင်တောင် ဒီမြေအောက်ဆီကန်တွေက ထိခိုက်မှု မရှိနိုင်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်လွင်လာသည်။

လန်ယွဲ့ဟွာက ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် နည်းလမ်းစဉ်းစားကြမယ်... အရင်ဆုံး အနောက်က သမ္မတ ၇ ကို ဖြတ်ချမယ်... ပြီးရင် ဓာတ်ဆီဆိုင်ကို ချက်ချင်းရှာပြီး သင်္ဘောဆီပြည့်အောင် လုပ်ကြမယ်"

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ကြပြီး လန်ယွဲ့ဟွာက ပြောလိုက်သည်။ "ယွင်ရှီး... ရှင်ပဲ စီစဉ်လိုက်ပါ"

ရှန်ယွင်ရှီးက စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ သမ္မတ ၇ ကို အမြန်ဆုံး ဖြတ်ချပစ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်"

"ဘာနည်းလမ်းလဲ" လျှိုဆစ်ဆစ်က အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

လန်ယွဲ့ဟွာကလည်း ရှန်ယွင်ရှီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်ယွင်ရှီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သင်္ဘောတွေပေါ်က ရေဒါစနစ်တိုင်းက တကယ်တော့ လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်း ထုတ်လွှင့်မှုအပေါ် မူတည်တယ်... လင်းနို့တွေရဲ့ ပဲ့တင်သံနဲ့ နေရာရှာတဲ့ နိယာမနဲ့ ဆင်တူတယ်... လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းက အရာဝတ္ထုတစ်ခုနဲ့ ထိတွေ့သွားရင် ပြန်ကန်ထွက်လာတယ်"

"အဲဒီအခါ ရေဒါက ပြန်ကန်လာတဲ့ ပဲ့တင်လှိုင်း ကို တွက်ချက်ပြီး အရာဝတ္ထုရဲ့ အကွာအဝေး... ဦးတည်ရာနဲ့ အလျင်ကို သိနိုင်တယ်"

"ကျွန်မတို့သာ လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းကို နှောင့်ယှက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့ရင် တစ်ဖက်လူရဲ့ ရေဒါက အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ ကျွန်မတို့ကို ဆက်ပြီး ခြေရာခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းကို နှောင့်ယှက်မယ့် နည်းလမ်းလား... ဘာနည်းလမ်းလဲ" လင်းယာက မသိမသာ မေးလိုက်သည်။

ရှန်ယွင်ရှီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ရေဘေးကြီး မတိုင်ခင်ကဆိုရင်တော့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ဥပမာ အီးအမ်ပီ ဗုံးမျိုးတွေဆိုရင် လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းကို နှောင့်ယှက်နိုင်တယ်"

"အခုအချိန်မှာတော့ ကျွန်မလည်း မသိတော့ဘူး... ရှင်တို့အားလုံးက အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေဆိုတော့ ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်... ကျွန်မက ဒီနည်းလမ်းကို ပြောပြရုံသက်သက်ပါပဲ... ရှင်တို့ကို စဉ်းစားစရာ လမ်းစတစ်ခု ပေးတာပါ"

လန်ယွဲ့ဟွာက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ကရော လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်း တစ်မျိုးပဲလား"

လူတိုင်းက အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ရှန်ယွင်ရှီးကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာတွင်ရှိနေသူများအနက် ရှန်ယွင်ရှီးက လင်ကျောင်းတက္ကသိုလ် သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေးအင်ဂျင်နီယာဌာနမှ ပါမောက္ခဖြစ်သောကြောင့် သင်္ဘောတစ်စီးလုံးတွင် ပညာအရည်အချင်းနှင့် ဗဟုသုတ အကြွယ်ဝဆုံးဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ရှန်ယွင်ရှီးက စဉ်းစားကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မဖတ်ဖူးတဲ့ စာတမ်းအထောက်အထားတွေအရ ဦးနှောက်လှိုင်းတွေက တိတိကျကျ ပြောရရင် ဇီဝလျှပ်စီးကြောင်း အမျိုးအစားထဲမှာ ပါတယ်... အာရုံကြောဆဲလ်တွေ တပြိုင်နက် လျှပ်စစ်ထုတ်လွှင့်တဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဇီဝလျှပ်စစ်သဘာဝ ရှိတယ်"

"သာမန်ဆေးပညာမှာတော့ ဦးနှောက်လှိုင်းတွေကို လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းလို့ သတ်မှတ်လေ့မရှိဘူး... လူတွေက အကျင့်ပါနေလို့ ဦးနှောက်လှိုင်းလို့ ခေါ်ကြတာ"

"ဒါပေမယ့် ရူပဗေဒ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်မယ်ဆိုရင် လျှပ်စီးကြောင်းရှိနေသရွေ့ လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းလည်း ရှိနေသင့်တယ်"

"ဦးနှောက်ရဲ့ လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းက အရမ်းအားနည်းတော့ ထည့်မတွက်လည်း ရတယ်... ဒါကြောင့် အရင်က ဘယ်သူမှ ဦးနှောက်လှိုင်းကို လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းလို့ သတ်မှတ်ပြီး မရှင်းပြခဲ့ကြဘူး"

"ဒါပေမယ့်... စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေရဲ့ ဦးနှောက်တည်ဆောက်ပုံက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပြီး သန္ဓေပြောင်းသွားပြီဆိုတော့ စိတ်စွမ်းအင်က လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်း တစ်မျိုး ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို ကျွန်မလည်း သေချာမသိဘူး"

"သေချာသိရအောင် လက်တွေ့ စမ်းသပ်ကြည့်မှ ရမယ်"

လန်ယွဲ့ဟွာက အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လို စမ်းသပ်မလဲ"

ရှန်ယွင်ရှီးက သင်္ဘောပေါ်ရှိ ရေဒါစက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "လွယ်လွယ်လေး... ရေဒါထုတ်လွှင့်စက်ပေါ်ကို စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ ဖုံးလွှမ်းကြည့်လိုက်... တကယ်လို့ စိတ်စွမ်းအင်က လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်း တစ်မျိုးသာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ခဲ့ရင် ရေဒါထုတ်လွှင့်စက်ကို သေချာပေါက် နှောင့်ယှက်နိုင်မှာပဲ... အဲဒီအခါ ကပ္ပတိန်အခန်းထဲက ရေဒါပြသမျက်နှာပြင်လည်း ချက်ချင်း အနှောင့်အယှက် ခံရလိမ့်မယ်... ဒီလိုဆိုရင် စမ်းသပ်လို့ ရပြီလေ"

လန်ယွဲ့ဟွာက လျှိုဆစ်ဆစ်ကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆစ်ဆစ်... ယွင်ရှီးပြောတဲ့အတိုင်း ရေဒါထုတ်လွှင့်စက်ကို စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ နှောင့်ယှက်ကြည့်လိုက်ပါ"

"သိပြီ... ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်မယ်" လျှိုဆစ်ဆစ်က အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမက ရေဒါထုတ်လွှင့်စက်အနီးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ကပ္ပတိန်အခန်းထဲတွင်တော့ ရှန်ယွင်ရှီးက ရေဒါပြသမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်နေသည်။

တကယ်ပင် လျှိုဆစ်ဆစ်၏ စိတ်စွမ်းအင်က ရေဒါထုတ်လွှင့်စက်ပေါ် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေဒါပြသမျက်နှာပြင်သည် ချက်ချင်း နှင်းပွင့်များလို ဖြူဖွေးသွားကာ မည်သည့်အချက်ပြမှုမှ လက်ခံရရှိနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ရှန်ယွင်ရှီး၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်စွမ်းအင်က တကယ်ပဲ လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်း တစ်မျိုး ဖြစ်နေတာပဲ"

လင်းယာက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "ယွင်ရှီး... ဒါဆို အောင်မြင်သွားပြီပေါ့... စိတ်စွမ်းအင်က ရေဒါကို တကယ်ပဲ နှောင့်ယှက်နိုင်ပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့က သမ္မတ ၇ ရဲ့ ရေဒါစနစ်ကို စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ နှောင့်ယှက်လိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ လိုက်ဖမ်းတာကနေ ရှောင်ပုန်းနိုင်ပြီမလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်ယွင်ရှီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဒါပေမယ့် ပြဿနာက လျှိုဆစ်ဆစ်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ဖုံးလွှမ်းနိုင်တဲ့ ဧရိယာက ဘယ်လောက်ကျယ်လဲ... သူက ဘုရင်မသင်္ဘော တစ်စီးလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားနိုင်ပါ့မလား"

လန်ယွဲ့ဟွာ၏ ပြုံးယောင်သန်းသွားသော နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးက ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။

ဘေးနားရှိ လင်းယာက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လန်ယွဲ့ဟွာကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။ "ယွဲ့ဟွာ... အခု သင်္ဘောပေါ်မှာ စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဘယ်နှယောက် ရှိသေးလဲ... အားလုံးပေါင်းပြီး စိတ်စွမ်းအင် ထုတ်လွှတ်ကြမယ်ဆိုရင်ရော ဘုရင်မသင်္ဘော တစ်စီးလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်မလား"

လန်ယွဲ့ဟွာက ခေါင်းအနည်းငယ် ယမ်းလိုက်သည်။ "သင်္ဘောပေါ်မှာ စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင် စုစုပေါင်း သုံးယောက်ပဲ ရှိတယ်... ဆစ်ဆစ်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က အသန်မာဆုံးဖြစ်ပြီး ပေ ၁၀၀ လောက်အထိ ဖြန့်ကြက်နိုင်တယ်... ဒါပေမယ့် ဘုရင်မသင်္ဘော တစ်စီးလုံးကို ဖုံးလွှမ်းဖို့ဆိုရင် အများကြီး လိုသေးတယ်"

"ကျန်တဲ့ ကောင်မလေး နှစ်ယောက်ကလည်း စိတ်စွမ်းအင် နိုးထလာတာ သိပ်မကြာသေးတော့ အများဆုံးမှ ၁၀ ပေ ၁၅ ပေလောက်ပဲ ဖုံးလွှမ်းနိုင်တယ်"

လင်းယာက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

လန်ယွဲ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဆစ်ဆစ်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပါ"

လင်းယာက ရေဒါအခန်းဘက်သို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ရာ လျှိုဆစ်ဆစ်က မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... အဆင်ပြေလား" အထဲရောက်သည်နှင့် လျှိုဆစ်ဆစ်က အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

လင်းယာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြေတယ်... စိတ်စွမ်းအင်က ရေဒါကို တကယ်ပဲ နှောင့်ယှက်နိုင်တယ်"

"တော်သေးတာပေါ့" လျှိုဆစ်ဆစ်က ဝမ်းသာသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

လင်းယာက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် နင့်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က ဘုရင်မသင်္ဘော တစ်စီးလုံးကို မဖုံးလွှမ်းနိုင်ဘူးလေ... ကျွန်မတို့ တစ်ဖက်လူရဲ့ ရေဒါနဲ့ ရှာဖွေတာကနေ လုံးဝ ပုန်းရှောင်လို့ မရနိုင်ဘူး"

လျှိုဆစ်ဆစ်၏ အပြုံးက ရပ်တန့်သွားပြီး လန်ယွဲ့ဟွာကို အမြန်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လန်ယွဲ့ဟွာက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ရာ လျှိုဆစ်ဆစ်က အလွန်စိုးရိမ်သွားသည်။ "ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့တွင်လည်း မည်သည့်နည်းလမ်းမှ မရှိပေ။

လန်ယွဲ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဆစ်ဆစ်... ကျွန်မတို့ လင်ကျောင်းတက္ကသိုလ်ကို လာတဲ့လမ်းမှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မြူခိုးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ နေရာကို မှတ်မိသေးလား"

"ဝမ်ဒါစင်တာနားက မြူခိုးတွေကို ပြောတာလား... မှတ်မိတယ်... အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့ အထဲမှာ ပိတ်မိပြီး ထွက်မလာနိုင်တော့မလို့ ဖြစ်ခဲ့တာလေ" လျှိုဆစ်ဆစ်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လန်ယွဲ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ "အဲဒီတုန်းက နင့်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်တွေတောင် အဲဒီမြူခိုးတွေရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို စုံစမ်းလို့ မရခဲ့ဘူး... အဲဒီမြူခိုးတွေက စိတ်စွမ်းအင်ကို နှောင့်ယှက်နိုင်တယ်ဆိုတာ အရမ်းသိသာတယ်"

"ဒီမြူခိုးတွေက စိတ်စွမ်းအင်ကို နှောင့်ယှက်နိုင်တယ်ဆိုရင် ရေဒါကနေ ထုတ်လွှင့်တဲ့ လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းကိုရော မနှောင့်ယှက်နိုင်ဘူးလား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လျှိုဆစ်ဆစ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လင်းသွားသည်။ "ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်"

"ယွင်ရှီး... ဝမ်ဒါပလာဇာက ဒီနေရာနဲ့ ဘယ်လောက်ဝေးလဲ ရှာကြည့်ပါဦး"

ရှန်ယွင်ရှီးက ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ အော့ဖ်လိုင်းမြေပုံပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဂျီပီအက်စ် စနစ်ကို အသုံးပြု၍ မရတော့သော်လည်း သူမက လက်ရှိနေရာကို အခြေခံ၍ ဝမ်ဒါပလာဇာနှင့် အကွာအဝေးကို ခန့်မှန်းတွက်ချက်နိုင်သေးသည်။

"၃ မိုင်လောက် ရှိမယ်"

"ဘုရင်မသင်္ဘောမှာ ကျန်တဲ့ဆီနဲ့ ရောက်နိုင်ပါ့မလား"

"ရလောက်တယ်" ရှန်ယွင်ရှီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ဝမ်ဒါပလာဇာကို သွားမယ်... အဲဒီအနီးအနားမှာ ဓာတ်ဆီဆိုင် ရှိမရှိပါ တစ်ခါတည်း ရှာကြည့်လိုက်" လန်ယွဲ့ဟွာက ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှန်ယွင်ရှီးက လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ဒါပလာဇာအနီးတွင် တကယ်ပင် ဓာတ်ဆီဆိုင် တစ်ဆိုင် ရှိနေပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမက ချက်ချင်း ပဲ့ကိုင်ကာ ဝမ်ဒါပလာဇာဆီသို့ အမြန်ဦးတည် မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

...

"ဝုန်း... ဝုန်း"

ရေလှိုင်းများ ရိုက်ခတ်နေပြီး ရေပြင်ထက်တွင် သစ်သားဖောင်ငယ်တစ်ခုက ခုတ်မောင်းသွားလာနေသည်။

ဖောင်ပေါ်တွင် လူလေးယောက် ထိုင်နေပြီး သူတို့အားလုံးက အသက်မကြီးကြဘဲ ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊ ဆယ့်ကိုးနှစ် ဝန်းကျင်သာ ရှိသေးသည်။

ဦးဆောင်သူမှာ ခိုင်မာပြတ်သားသော မျက်နှာထားရှိသည့် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးဖြစ်ပြီး သူ၏ဘေးတွင် ယောကျာ်းလေး နှစ်ယောက်နှင့် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ရှိသည်။

ယောကျာ်းလေး သုံးယောက်က ဖောင်ကို အားကုန်ခုတ်တက်လှော်နေကြပြီး ထိုအထဲမှ ခပ်ပိန်ပိန် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ချွေးသံတရွဲရွဲဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ အော်မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လောက်ဝေးသေးလဲ... ချန်ယန်း"

အမည်ခေါ်ခံရသော မိန်းကလေးမှာ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိပြီး ဖောင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ လက်ထဲတွင် မှန်ပြောင်းတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။

သူမက အသားဖြူဖြူ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပကာ ဂျင်းဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်ပိုင်းတွင် ရေစိုခံ သားရေအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း သူမက မှန်ပြောင်းကို မချဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ရောက်တော့မယ်... ငါ ထိုက်ယန်တောင်ကို မြင်နေရပြီ... နည်းနည်းလောက် ထပ်အားစိုက်လိုက်... မိုးမချုပ်ခင် သေချာပေါက် ရောက်နိုင်တယ်"

ထိုပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်လေးက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "နင် ဒီစကားကို ပြောတာ ဘယ်နှခါရှိနေပြီလဲ... ခုထိ မရောက်သေးဘူးနော်"

သူက ညည်းတွားလိုက်ရာ ဖောင်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ဝတုတ်တုတ်နှင့် တောင့်တင်းသော လူငယ်လေးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မာကျီ... မင်းကွာ စကားများလိုက်တာ... အဲဒီလိုပြောနေမယ့် ခွန်အားလေးရှိရင် ဖောင်ကို နောက်ထပ် နှစ်ချက်လောက် ပိုလှော်လိုက်စမ်းပါ... ငါတို့က နေရောင်ခြည်မြို့သစ်ကနေ အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးလာရတာ... ဒီတစ်လမ်းပဲ ရှိတော့တာ... တခြားရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ"

မာကျီက မနေနိုင်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက တစ်ရက်နဲ့ တစ်ညတောင် ရှိနေပြီ... မရောက်သေးဘူး... ငါ ပင်ပန်းလွန်းလို့ သေတော့မယ်... စားစရာတွေလည်း ကုန်နေပြီ... ငါတို့ ဒီလို ဆက်သွားနေရင် သေမှာပဲ"

"ငါတို့လည်း ဘာမှမစားရသေးဘူးလေ" ဝတုတ်တုတ် လူငယ်လေးက အော်ပြောလိုက်သည်။

မာကျီက အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျုံးဆန်း... မင်းမှာ လောင်ကျွမ်းဖို့ အဆီပိုတွေ ဘယ်လောက်ရှိနေလဲဆိုတာ မင်းဘာသာ ကြည့်ဦး... ငါသာ ထပ်ပြီး ဆာလောင်နေဦးမယ်ဆိုရင် သွေးချိုကျပြီး သေတော့မယ်"

ကျုံးဆန်းဟု အမည်ရသော ထိုဝတုတ်တုတ် ကောင်လေးက ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ "မာကျီ... မင်း ထပ်ပြောကြည့်... ငါ မင်းကို ထိုးပစ်မယ်ဆိုတာ ယုံလား"

"မင်းကို ကြောက်ရမှာလား... အခုက ကုန်းပေါ်မှာမှ မဟုတ်တာ... မင်း ငါ့ကို ထိုးလို့ ရမှာလား"

"မင်းက အထိုးခံချင်နေတာပဲ"

သူတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေစဉ် အရှေ့ဘက်မှ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားရှိသည့် လူငယ်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဟောက်လိုက်သည်။ "အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ... အားလုံးက ဖောင်တစ်စီးတည်းပေါ်မှာ ရှိနေတာကို... ဘာတွေ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ"

သူက အိတ်ကပ်ထဲစမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မာကျောခြောက်သွေ့နေသော ပေါင်မုန့်တစ်ပြားကို ထုတ်ကာ မာကျီအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး အဆာပြေ စားထားလိုက်"

မာကျီက ချက်ချင်း အံ့သြဝမ်းသာသွားပြီး အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "နိချီ... ဒါကို နည်းနည်း ပိုကြီးသွားအောင် လုပ်ပေးလို့ ရမလား... ငါတို့တွေ ခွဲစားကြတာပေါ့"

နိချီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပိုကြီးသွားတယ်ဆိုတာ အရွယ်အစား ကြီးသွားတာပဲလေ... သူ့အထဲက စွမ်းအင်တွေ ပိုများလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆိုရင်လည်း နောက်ထပ် နှစ်လုပ်လောက် ပိုဝါးလို့ ရသေးတာပဲ" မာကျီက အမြန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။

နိချီက လက်လှမ်းကာ မာကျောခြောက်သွေ့နေသော ပေါင်မုန့်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးမှ အစွမ်းအလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာသည်။

အစွမ်းအလင်းရောင်၏ လွှမ်းခြုံမှုအောက်တွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုပေါင်မုန့်က သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အလျင်ဖြင့် ဖောင်းကားကြီးမားလာတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လက်သီးဆုပ်အရွယ်ရှိသော ပေါင်မုန့်လေးက ဇလုံအရွယ်အစားအထိ ကြီးမားသွားလေသည်။

နိချီက ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး ခွဲစားကြ... အရင်ဆုံး ဗိုက်ထဲ အစာတစ်ခုခု ရှိနေပါစေ"

မာကျီက ပေါင်မုန့်ကို လေးပုံ ညီတူမျှတူ ခွဲလိုက်ရာ တစ်ယောက်ကို တစ်ပုံစီဖြင့် တော်တော်ကြီးသော ပေါင်မုန့်တစ်တုံးစီ ရသွားသည်။

"အေး... နိချီ... မင်းရဲ့ ဒီအစွမ်းက ပေါင်မုန့်ရဲ့ ကယ်လိုရီကိုပါ ကြီးမားအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ... ဒါဆိုရင် ငါတို့ အဆောက်အအုံထဲမှာ ပုန်းနေပြီး စားစရာအတွက် ပူစရာမလိုတော့ဘူး... ထိုက်ယန်တောင်ကို အပင်ပန်းခံပြီး သွားနေစရာ ဘယ်လိုတော့မှာလဲ" မာကျီက အပူခံရေဘူးကို ဖွင့်ကာ ရေထည့်၍ ပေါင်မုန့်ကို ရေဆွတ်စားရင်း ပြောလိုက်သည်။

နိချီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ပေါင်မုန့်ရဲ့ ကယ်လိုရီက ဒီလောက်ပဲ ရှိတာ... ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးအောင် လုပ်လုပ် သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်က ကိန်းသေပဲ"

"ဒါဆို မင်း ကိုယ်လုံးကြီးသွားတဲ့အခါ ခွန်အားကရော ဘာလို့ လိုက်ကြီးလာတာလဲ" ဘေးနားရှိ ဝတုတ်တုတ် ကျုံးဆန်းက မေးလိုက်သည်။

နိချီက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အဲဒါက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အစွမ်းက စွမ်းအင် ထုတ်ပေးလို့ ခွန်အားကြီးလာတာလေ... ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ အဲဒါက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းပြီး အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ခါတည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ သဘောပဲ... အဲဒီလိုလုပ်ရင် ငါက အရမ်းမြန်မြန် အားနည်းသွားလိမ့်မယ်"

ကျုံးဆန်းက သဘောပေါက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် မင်းက ပုံမှန်ဆို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေးသွားအောင်ပဲ လုပ်ပြီး ကြီးလာအောင် လုပ်တာ သိပ်မတွေ့ရတာကိုး"

သူတို့အားလုံး ပေါင်မုန့်စားရင်း စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။

မာကျီက မေးလိုက်သည်။ "နေပါဦး... ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်မှာ လူတွေ ရှိနေလောက်ပြီလို့ မင်းတို့ ထင်လား"

ကျုံးဆန်းက ခေါင်းကုတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှိနိုင်တယ်... ငါတို့ပဲ တောင်ပေါ်ပြေးဖို့ စဉ်းစားမိတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"

တစ်ချိန်လုံး စကားမပြောဘဲ နေနေသော ချန်ယန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "သေချာပေါက် ရှိမှာပဲ... ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်မှာ လူတွေတောင် ပြည့်ကျပ်နေလောက်ပြီ... ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်ရင် အရင်ဆုံး ခိုးဝင်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်ရအောင်"

သူမက မှန်ပြောင်းကို မချဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် ရေပြင်ကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

နိချီက ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ယန်း... ငါ ခဏကြည့်ပေးမယ်... နင် တစ်ခုခု စားပြီး နားလိုက်ဦး"

ချန်ယန်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မှန်ပြောင်းကို ချကာ သူ့အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးအစုံက သမင်လေး၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ တောက်ပပြီး အလွန် ဖြတ်လတ်သွက်လက်နေသည်။

နိချီက မှန်ပြောင်းကို ယူကာ ပတ်ဝန်းကျင် ရေပြင်ကို စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

မာကျီနှင့် ကျုံးဆန်းတို့ကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကာ ရေပြင်ကို လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

မာကျီက အဝေးရှိ ထိုက်ယန်တောင်ကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ စုပ်သပ်လိုက်သည်။ "လူတွေပြောကြတဲ့ နီးရက်နဲ့ဝေး ဆိုတဲ့ စကားကို ငါ အခုတော့ သဘောပေါက်ပြီ... မြင်နေရတာက မျက်စိရှေ့တင်ပေမယ့် ငါတို့ လှော်လာတာ ဒီလောက်ကြာနေပြီ မရောက်သေးဘူး"

ကျုံးဆန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လင်သာ ဒုက္ခမရောက်ခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ ရေထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းက ငါတို့ကို သေချာပေါက် ကူညီပေးနိုင်မှာပဲ"

'ရှောင်လင်' ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့အားလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

နိချီ၏ မျက်လုံးများတွင် အမုန်းတရားများ ပေါ်လွင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လင်ရဲ့ ကလဲ့စားကို ငါတို့ အနှေးနဲ့အမြန် သေချာပေါက် ချေရမယ်... နေရောင်ခြည်မြို့သစ်ထဲက တိရစ္ဆာန်ကောင်တွေကို တစ်နေ့ကျရင် ငါပြန်သွားပြီး အကုန်သတ်ပစ်မယ်"

ကျုံးဆန်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ့ကိုပါ ခေါ်နော်"

"ငါလည်း ပါတယ်" မာကျီက ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

ရန်သူများအကြောင်းကို ပြောမိပြီးနောက် သူတို့အားလုံး စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြသည်။

ချန်ယန်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နေရောင်ခြည်မြို့သစ်ဘက်ကို ငါတို့ လောလောဆယ် ပြန်သွားလို့ မရဘူး... သူတို့ဆီမှာ အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေ အရမ်းများတယ်... ငါတို့က သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သေးဘူး"

"ငါတို့က ငယ်လွန်းသေးတယ်... အချိန်နည်းနည်းလောက် စောင့်ဦး... ငါတို့ ကြီးလာပြီး အစွမ်းတွေ သန်မာလာတဲ့အခါ ပြန်သွားပြီး ကလဲ့စားချေလို့ ရပြီ"

"ငါတို့ မိဘတွေရဲ့ ကလဲ့စား... အတန်းဖော်တွေရဲ့ ကလဲ့စား အားလုံးကို တစ်ပါတည်း ချေလို့ ရသွားမှာပေါ့"

"အင်း" မာကျီနှင့် ကျုံးဆန်းတို့က အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ရုတ်တရက် ရေထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုက လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

မာကျီ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "သတိထား... ရေအောက်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်"

ကျုံးဆန်းက ဖောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တင်းတင်းကိုင်ထား... ဖောင်မှောက်မသွားစေနဲ့"

"ဘုန်း"

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖောင်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ရေအောက်မှ တစ်ခုခုက အပြင်းအထန် ဝင်တိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့လေးယောက်စလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး ဖောင်ကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ကြသည်။

နိချီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်က ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး ယပ်တောင်ကြီး နှစ်ချောင်းနှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူသွားသည်။

သူက ဖောင်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ရေများကို အားကုန်လှော်ခတ်လိုက်ရာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ဖောင်က ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးများ လှော်ခတ်လိုက်သည့် ရေလှိုင်းများနှင့်အတူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်။

ကျုံးဆန်းနှင့် မာကျီတို့ နှစ်ယောက်လည်း စားစရာကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဖောင်ကို အလျင်စလို ခုတ်တက်လှော်ကြတော့သည်။

နိချီက အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "ချန်ယန်း"

ချန်ယန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး ရေအောက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးများမှ အလင်းရောင်များ ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာပြီး စိတ်စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုက ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရေအောက်ထဲရှိ သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးကောင်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ရေအောက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းက ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစား ၆ ပေကျော်ခန့်ရှိသော ငါးဘီလူးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အကြေးခွံများ မရှိဘဲ အပြာနှင့် အဖြူရောင်စပ်နေသော အရေပြားရှိကာ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ထက်မြက်သော သွားချွန်များ အပြည့်ရှိနေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ သွေးကြောများ အပြည့်ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မရပ်မနား တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေသည်။

ချန်ယန်းက ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်သွား... သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က မသေးဘူး... ငါ သူ့ကို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရအောင်ပဲ လုပ်နိုင်တယ်... သတ်လို့မရဘူး"

"သွား... မြန်မြန်သွား"

လူငယ်သုံးယောက်က ဖောင်ကို အားကုန်ခုတ်တက်လှော်ကြတော့သည်။

ဖောင်က လှိုင်းလုံးများကို ထိုးခွဲကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် ထိုငါးဘီလူး၏ တိုက်ခိုက်မှု အကွာအဝေးမှ လွတ်မြောက်သွားတော့သည်။

မမြင်ရသော အန္တရာယ်တစ်ခုကို ထပ်မံကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သဖြင့် လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးက သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ချန်ယန်းက မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်နှကြိမ်မြောက် ရှိပြီလဲ"

"အကြိမ် နှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီ"

"အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်... ဒီရေကြီးကပ်ဘေးကြီးထဲမှာ သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးကောင်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေသေးလဲ မသိဘူး"

"ဒါက သူတို့ရဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုက ပိုပိုပြီး မြန်ဆန်လာတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ... ငါတို့က နေရောင်ခြည်မြို့သစ်မှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး... စောစောထွက်ခွာပြီး ကုန်းမြေပေါ်ကို သွားတာကမှ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ" နိချီက ပြောလိုက်သည်။

ဖောင်က ဆက်တိုက် ရှေ့ဆက်သွားနေပြီး ထိုက်ယန်တောင်နှင့် ပိုပို၍ နီးကပ်လာသည်။

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ဥသြသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးတို့ အားလုံး ခေါင်းမော့ကာ အဝေးရှိ ရေပြင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအခါ အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် သံချေးတက်နေသော ကုန်တင်သင်္ဘောကြီး တစ်စီးက ရေပြင်ထက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကုန်တင်သင်္ဘောကြီးက အလွန်ကြီးမားပြီး အပြင်ဘက်ရှိ သံချေးများနှင့် ဆေးသုတ်ထားမှုများက 'ငှက်ပျံ' ပုံစံ ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူနေသည်။

"သင်္ဘော... သင်္ဘောကြီးဟေ့" မာကျီက ချက်ချင်း အံ့သြဝမ်းသာသွားပြီး မယုံနိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျုံးဆန်းကလည်း ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ကြီး သင်္ဘောပဲ... နိချီ... ချန်ယန်း... သင်္ဘောကြီးဟေ့... သင်္ဘောကြီး... ငါတို့တော့ အသက်ရှင်ပြီ"

နိချီကလည်း အလိုအလျောက် ဝမ်းသာသွားပြီး ချန်ယန်း၏ မျက်လုံးအစုံတွင်လည်း အံ့သြဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရေပြင်ထက်တွင် နှစ်ရက်နှင့် တစ်ညကြာအောင် မျောပါနေခဲ့ရပြီးနောက် သူတို့က တကယ်ပင် လူကြီးများထက်ပို၍ ကြံ့ခိုင်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံးသာ အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေ မဟုတ်ခဲ့လျှင် လမ်းခုလတ်မှာတင် သေဆုံးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု ရုတ်တရက် သင်္ဘောကြီးကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရှင်သန်ရန် မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၍ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"လှော်သွားမယ်... မြန်မြန်... အဲဒီဘက်ကို လှော်သွားကြမယ်" နိချီက အလိုအလျောက် အော်ပြောလိုက်သည်။

လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးတို့က အလျင်စလို ဖောင်ကို လှော်ခတ်ကာ သင်္ဘောကြီးရှိရာဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ရေပြင်ထက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦး"

ချန်ယန်းက စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ အာရုံခံစားမှုက သာမန်လူများထက် ပို၍ ထက်မြက်သည်။

ထိုအော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမက မနေနိုင်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "နင်တို့ တစ်ခုခု ကြားလိုက်ရလား"

နိချီတို့က အလျင်စလို တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အားလုံး နားစွင့်လိုက်ကြသည်။

လေသံ၊ မိုးသံနှင့် ရေသံများက နားထဲသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုဆူညံနေသော အသံများကြားထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အကူအညီတောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကယ်ကြပါဦး..."

"ကယ်ကြပါဦး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီကြပါဦး"

နိချီက ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက် အကူအညီ တောင်းနေတယ်"

သူက မှန်ပြောင်းကို အမြန်ယူကာ ပတ်ဝန်းကျင် ရေပြင်ကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်ရှုရင်း ထိုအကူအညီတောင်းသံကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် သင်္ဘောကြီးဘက်ရှိ ရေပြင်ထက်တွင် မျောပါနေသော ပလတ်စတစ်ပြား တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပလတ်စတစ်ပြားပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် လှဲလျောင်းနေပြီး ပလတ်စတစ်ပြား၏ ဘေးတွင် ဖော့ပြားတစ်ခု ရှိနေကာ ထိုဖော့ပြားပေါ်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မှောက်လျက်အနေအထားဖြင့် အကူအညီ တောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျယ်ပြောလှသော ရေပြင်ကြီးထဲတွင် သူသာ မှန်ပြောင်းဖြင့် မကြည့်ခဲ့လျှင် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို တကယ်ပင် တွေ့ရှိရန် မလွယ်ကူပေ။

"လူရှိတယ်... ဟိုဘက်မှာ လူတွေ ရှိတယ်" နိချီက အခြားသူများကို အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

ချန်ယန်း၊ မာကျီနှင့် ကျုံးဆန်းတို့ သုံးယောက်ကလည်း ရေပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရေလှိုင်းများကြားထဲရှိ ပလတ်စတစ်ပြားနှင့် ဖော့ပြားကို တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ရေပြင်ထက်တွင် မျောပါနေသည့် အရာဝတ္ထုများ များပြားလှသောကြောင့် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို သတိထားမိရန် တကယ်ပင် မလွယ်ကူပေ။

ချန်ယန်းက ပြောလိုက်သည်။ "မှန်ပြောင်းပေး... ငါ ကြည့်ကြည့်မယ်"

နိချီက မှန်ပြောင်းကို ချန်ယန်းအား ကမ်းပေးလိုက်ရာ ချန်ယန်းက ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာထားက ရုတ်တရက် လေးနက်သွားသည်။

ကျုံးဆန်းက မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ ချန်ယန်း... နင် ဘာတွေ့လို့လဲ"

ချန်ယန်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုပလတ်စတစ်ပြားပေါ်မှာ လှဲနေတဲ့ ယောကျာ်းမှာ ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေတယ်... ငါ သွေးကွက်တွေကို မြင်လိုက်ရတယ်"

"ဒဏ်ရာရတာက ပုံမှန်ပါပဲ... ဒါက ရေကြီးကပ်ဘေးကြီးလေ... ဒီအထဲမှာ သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးကောင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်" မာကျီက အလိုအလျောက် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ယန်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... တစ်ခုခု မှားနေတယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ချန်ယန်း" နိချီက အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

ချန်ယန်း၏ မျက်နှာထားက မှုန်ကုပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီရေထဲကျသွားတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ငါတို့ထက် သင်္ဘောနဲ့ ပိုနီးတယ်လေ... သူတို့လည်း သင်္ဘောကို မြင်နိုင်မှာပဲ... ဘာလို့ သူတို့က သင်္ဘောဘက်ကို အကူအညီ မတောင်းဘဲ ငါတို့ဆီကို အကူအညီ တောင်းနေရတာလဲ"

ချန်ယန်း၏ မေးခွန်းကြောင့် ကောင်လေးသုံးယောက်စလုံး ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကျုံးဆန်းက အလိုအလျောက် မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီလူနှစ်ယောက်က ပြဿနာ ရှိနေတာလား"

နိချီက အလွန်လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... ရေထဲကျသွားတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ပြဿနာရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး... ဟိုသင်္ဘောက ပြဿနာပဲ"

ချန်ယန်းကလည်း ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က အဲဒီသင်္ဘောကို ရှောင်နေတာ... မဟုတ်ရင် သူတို့က ဟိုသင်္ဘောဆီကို သွားပြီး အကူအညီ မတောင်းဘဲ မနေနိုင်ဘူးလေ"

"အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ငါတို့ လူသွားကယ်ရမလား" မာကျီက မေးလိုက်သည်။

ချန်ယန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ထိုက်ယန်တောင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။

ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ ဤအချိန်တွင် လူကယ်လိုက်လျှင် ပြဿနာများ ပါလာနိုင်မလား။

"တကယ်လို့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်က ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေဆိုရင်ရော" ကျုံးဆန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့အားလုံး ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

နိချီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ သင်္ဘောပေါ်က လူတွေကမှ ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေ ဖြစ်မနေနိုင်ရမှာလဲ"

ချန်ယန်းက အမြန်စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "လူကယ်မယ်... ဒီလူနှစ်ယောက်က ထိုက်ယန်တောင်ဘက်ကို ကူးလာတာ... သူတို့သာ ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေ မဟုတ်ရင် ဒီဘက်ကို ကူးလာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

ဤတစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် သူမက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

နိချီက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သွားမယ်"

မာကျီက အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါလုပ်မယ်"

သူက မတ်တတ်ရပ်ကာ ခုန်တက်လိုက်ပြီးနောက် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အားကုန်လွှဲယမ်းလိုက်ရာ အရိပ်ပင် မမြင်ရလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက ရေပြင်ထက်၌ အရူးအမူး ပြေးလွှားသွားတော့သည်။

ရေပြင်၏ ဆွဲငင်အားက သူ့ကို သယ်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ ခြေထောက်များက ရေပြင်ထက်တွင် ပြေးလွှားသွားရာ ရေကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တစ်မိုင်ကျော် နှစ်မိုင်ခန့် ပြေးသွားပြီးနောက် သူက အကူအညီတောင်းနေသော အမျိုးသမီးအနီးသို့ ရောက်သွားကာ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ပစ်ချပေးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ပတ်ပတ်ပြေးကာ အနားမကပ်ဘဲ နောက်လှည့်၍ ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

သို့သော် ခြေနှစ်လှမ်းပင် မပြေးရသေးမီ သူက တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရေထဲသို့ ကျသွားကာ စတင်ရေကူးရတော့သည်။

သူ၏ အစွမ်းက ဆွဲငင်အားကို လျစ်လျူရှုပြီး ရေပြင်ထက်တွင် အမှန်တကယ် အရူးအမူး ပြေးလွှားနိုင်လောက်အောင် လုံလောက်မှု မရှိသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

သူက သူ၏ အလျင်ကို အားကိုး၍ ရေပြင်ထက်တွင် ခေတ္တခဏမျှ အကွာအဝေး တစ်ခုအထိ ပြေးလွှားနိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ခဲကို ရေပြင်ပေါ် ပစ်ပေါက်သကဲ့သို့ပင် အရှိန်အလုံအလောက် မြန်ပါက ရေပြင်ထက်တွင် ယာယီအားဖြင့် အကွာအဝေး တစ်ခုအထိ ပျံသန်းသွားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရေထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုမျှနှင့် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ယခု သူက ရေကူး၍ ပြန်ရောက်လာရာ ကျုံးဆန်းက မာကျီကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။

မာကျီ၏ လက်ထဲတွင် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဆွဲထားပြီး အခြားတစ်ဖက်ကိုမူ ဟိုဘက် ဖော့ပြားပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးက ဆွဲထားသည်။

မာကျီက အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်... ကူဆွဲပေးကြဦး"

ကျုံးဆန်းနှင့် နိချီတို့က ကြိုးကို ဝိုင်းဆွဲပေးကာ တစ်ဖက်ရှိ အမျိုးသမီးကို သူတို့ဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ကြသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကြိုးကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်က ပလတ်စတစ်ပြားကို ဆွဲထားရာ ကြိုး၏ ဆွဲအားဖြင့် သူမနှင့် ပလတ်စတစ်ပြားပေါ်ရှိ အမျိုးသားတို့က ဖောင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဖက်ကြား အကွာအဝေး ပေ ၆၀၀ ခန့် လိုသေးသည့်အချိန်တွင် နိချီက ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "မဆွဲနဲ့တော့... အရင်မေးကြည့်ဦးမယ်"

မာကျီနှင့် ကျုံးဆန်းတို့က ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး နိချီက ဟိုဘက်သို့ အော်မေးလိုက်သည်။ "အမ... အမက ဘယ်သူလဲ... အမတို့က ဘယ်လိုလုပ် ရေထဲရောက်နေတာလဲ"

ဝမ်ရှောင်ယာက အလျင်စလို အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ကို လူတွေက လိုက်သတ်နေတာ... ကျွန်မနာမည်က ဝမ်ရှောင်ယာပါ... ဒါက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်း ထူလုံပါ... အနောက်က သင်္ဘောပေါ်မှာ လူဆိုးတွေ ရှိတယ်... သူတို့က ကျွန်မရဲ့ မိသားစုကို သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး အခုလည်း ကျွန်မတို့ကို ဆက်လိုက်သတ်နေတာ"

ချန်ယန်းနှင့် နိချီတို့က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဤအမျိုးသမီး၏ စကားက သူတို့ ထင်ထားသည်နှင့် တကယ်ပင် ဆင်တူနေပေသည်။

ချန်ယန်းက ချက်ချင်း အော်မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"ထိုက်ယန်တောင်... ကျွန်မတို့ ထိုက်ယန်တောင်ကို သွားမလို့... ရှင်တို့လည်း ထိုက်ယန်တောင်ကို သွားမှာလား... အစ်ကိုထူလုံက ပြောတယ်... ထိုက်ယန်တောင်မှာ ခိုလှုံရေးစခန်း ရှိတယ်တဲ့... အစ်ကိုထူလုံက အဲဒီခိုလှုံရေးစခန်းက လူပဲ... ရှင်တို့က ကျွန်မတို့ကို ထိုက်ယန်တောင်ကို ခေါ်သွားပေးနိုင်ရင် ကျွန်မတို့ ဘေးကင်းပြီ"

နိချီက ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားပြီး ချန်ယန်းတို့ကို ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေပဲ"

မာကျီက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "သူက ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်မှာ ခိုလှုံရေးစခန်း ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်နော်... တစ်ယောက်ယောက်က ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်မှာ ခိုလှုံရေးစခန်း တည်ဆောက်ထားပြီးပြီလား"

"သူ့စကားက ယုံရပါ့မလား" ကျုံးဆန်းက တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချန်ယန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့လည်း ထိုက်ယန်တောင်ကို သွားမှာပဲလေ... အခု ထိုက်ယန်တောင်က မျက်စိရှေ့ ရောက်နေပြီ... သူပြောတာသာ တကယ်ဆိုရင် ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူတစ်ယောက် လမ်းပြရင် ငါတို့ တောင်ပေါ်တက်ရတာ ပိုလွယ်သွားမှာပေါ့"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ အရင်ဆုံး သူတို့ကို ခေါ်သွားလိုက်မယ်... ဒါပေမယ့် ပေါ့ဆလို့တော့ မရဘူး... သူတို့ကို ငါတို့နဲ့ ခပ်ခွာခွာ နေခိုင်းဖို့တော့ သတိထားရမယ်"

သူတို့အားလုံးက သဘောတူကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ချန်ယန်းက ဝမ်ရှောင်ယာဘက်သို့ ထပ်မံ အော်မေးလိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ အဖော်က ဘာဖြစ်တာလဲ... သူ ဒဏ်ရာရထားတာလား... ပြင်းလား"

ဝမ်ရှောင်ယာက ပြန်အော်ပြောလိုက်သည်။ "သူ မေ့မြောနေတာ... ဒဏ်ရာက သွေးမထွက်တော့ပေမယ့် ကုသဖို့ လိုအပ်နေတယ်... ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်ရင်တော့ ကုသပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလောက်ပါတယ်"

ချန်ယန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ဖောင်က မကြီးဘူး... ရှင်တို့ကို အပေါ်တက်ခိုင်းလို့ မရဘူး... ရှင်တို့ ကျွန်မတို့ အနောက်ကနေ လိုက်ခဲ့ကြပါ"

ဝမ်ရှောင်ယာက ခေါင်းညိတ်ကာ အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "သိပြီ... ဒါပေမယ့် ရှင်တို့ မြန်မြန်သွားပေးပါ... အနောက်က ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်မှာ အရမ်းတော်တဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေ ရှိတယ်... သူတို့ အနားရောက်လာရင် ကျွန်မတို့ အန္တရာယ်ရှိတယ်"

ချန်ယန်းနှင့် နိချီတို့က အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်မတို့ အခုပဲ သွားမယ်"

ထို့နောက် လူငယ်လေးများ အားလုံး စတင်လှော်ခတ်ကြတော့သည်။

ဖောင်က အနောက်မှ ဝမ်ရှောင်ယာနှင့် ထူလုံတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုက်ယန်တောင်ရှိရာသို့ အမြန်မျောပါသွားသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာက ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ရေထဲမှ သန္ဓေပြောင်း ငါးတစ်ကောင်ကို ဖမ်း၍ အနည်းငယ် သန့်စင်ဆေးကြောပြီးနောက် အစိမ်းလိုက်သာ စားလိုက်ရတော့သည်။

မတတ်နိုင်ပေ... သူမက ဤတစ်လျှောက်လုံး ထွက်ပြေးရန်အတွက် အစွမ်းများ ကုန်ခမ်းသွားပြီး ခွန်အားများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယခု ဗိုက်ထဲတွင် အစာအနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့သဖြင့် တကယ်ပင် မခံမရပ်နိုင်အောင် ဆာလောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဆာလောင်မှု ပြေပျောက်ရန်အတွက် ငါးစိမ်းကိုသာ စားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ချန်ယန်း၏ မျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသော အမူအရာ ပေါ်လွင်သွားသည်။

နိချီက မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။ "ချန်ယန်း... နင် ဘာတွေ့လို့လဲ"

ချန်ယန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက လူဆိုး မဟုတ်လောက်ဘူး"

မာကျီက ဖောင်လှော်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "နင် ဘယ်လိုသိလဲ"

"သူက ငါတို့ဆီက စားစရာ မတောင်းဘဲ သူ့ဘာသာသူ ငါးဖမ်းပြီး အစိမ်းလိုက် စားနေလို့လေ"

"ဟင်... ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တာလား" မာကျီက အချိန်လု၍ နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ စုပ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရက်စက်တဲ့ လူပဲ"

ကျုံးဆန်း၏ ခပ်ဖောင်းဖောင်း မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါးအစိမ်းလိုက်သာ စားတယ်... ငါတို့ဆီက စားစရာ မတောင်းဘူးဆိုတော့ တကယ်ပဲ လူဆိုးနဲ့ မတူဘူး"

နိချီကလည်း ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး အနောက်မှ ဝမ်ရှောင်ယာ၏ စရိုက်ကို အနည်းငယ် လက်ခံသွားသည်။

ချန်ယန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ပေါ့ပေါ့ဆဆတော့ မနေနဲ့... သတိထားတာက ပိုကောင်းတယ်... ထိုက်ယန်တောင် ရောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့... ငါတို့က လေးယောက်... သူတို့က နှစ်ယောက်တည်း... ပြီးတော့ တစ်ယောက်က ဒဏ်ရာရထားသေးတယ်ဆိုတော့ အခြေအနေက ငါတို့ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါသေးတယ်"

အားလုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသော်လည်း နိချီက ပြောလိုက်သေးသည်။ "ငါ သူတို့ကို စားစရာ နည်းနည်း ပေးလိုက်ဦးမယ်"

မာကျီက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့မှာ စားစရာ သိပ်မကျန်တော့ဘူးနော်... ဟိုထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းမှာလည်း စားစရာ ရှိချင်မှ ရှိမှာ"

နိချီက ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ချက်ချင်း ရောက်တော့မှာပဲလေ... ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်ရင် အနည်းဆုံးတော့ ငါးဖမ်းပြီး စားလို့ ရသေးတယ်... သူတို့ဘက်မှာက ဒဏ်ရာရထားတဲ့လူ ပါတယ်လေ"

ချန်ယန်းကလည်း ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပေါင်မုန့်ရှိရင် သူတို့ကို တစ်တုံးလောက် ပေးလိုက်ပါ"

နိချီက အိတ်ကပ်ထဲမှ ပေါင်မုန့်တုံးသေးသေးလေး တစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ အစွမ်းကို အသုံးပြုလိုက်ရာ ထိုပေါင်မုန့်လေးက ချက်ချင်း ကြီးမားသွားပြီး ပန်းကန်လုံးအကြီး အရွယ်အစားခန့် ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူက အနောက်မှ ဝမ်ရှောင်ယာဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဟေး... အစ်မရှောင်ယာ... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပေါင်မုန့် နည်းနည်း ရှိသေးတယ်... အမတို့ လိုလား"

ဝမ်ရှောင်ယာက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရှင်တို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အစ်ကိုထူလုံက မေ့မြောနေတော့ ငါးစားလို့ မရဘူး... ပေါင်မုန့်ရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"

"ခဏလေး စောင့်ဦးနော်" နိချီက ပြောပြီးနောက် မာကျီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မာကျီက ခေါင်းညိတ်ကာ ပေါင်မုန့်ကို ယူ၍ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး ရေပြင်ထက်တွင် တစ်ပတ်ပြေးလိုက်သည်။

သူက ပေါင်မုန့်ကို ဝမ်ရှောင်ယာအား ပေးပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖောင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးက အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် ဝမ်ရှောင်ယာက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်းမြန်တာပဲ"

မာကျီက ဟီးဟီးရယ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အစ်မရှောင်ယာ... အစ်မလည်း အစွမ်းပိုင်ရှင်ပဲလား"

ဝမ်ရှောင်ယာက ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း... ကျွန်မက ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ပါ... ရေလှိုင်းတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်... ဒါပေမယ့် စောစောက ရေထဲမှာ အစွမ်းတွေ ကုန်သွားလို့ ခဏနားဖို့ လိုသေးတယ်"

"ကျွန်မ နားလို့ဝသွားရင် ရှင်တို့နဲ့ အတူ ဖောင်ဝိုင်းလှော်ပေးလို့ ရပြီ"

သူမ၏ ပွင့်လင်းရိုးသားမှုက ချန်ယန်း၊ နိချီနှင့် အခြားသူများ၏ သဘောကျမှုကို ထပ်မံရရှိစေသည်။

သူတို့စကားပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ သင်္ဘော၏ ဥသြသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုကုန်တင်သင်္ဘောကြီးက သူတို့နှင့် တဖြည်းဖြည်း ပိုနီးကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒုက္ခပဲ... သူတို့ အရှိန်တင်လိုက်ပြီ"

ချန်ယန်း၏ မျက်နှာကလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်... ငါတို့လည်း အရှိန်တင်ကြမယ်"

"သိပြီ"

နိချီ၊ မာကျီနှင့် ကျုံးဆန်းတို့ သုံးယောက်က အတူတကွ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီးနောက် ဖောင်ကို အားကုန်ခုတ်တက်လှော်ကြတော့သည်။

ဖောင်က အရှိန်ပိုမြန်လာပြီး ထိုက်ယန်တောင်ရှိရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ မျောပါသွားသည်။

ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်ရှိ ကပ္ပတိန်အခန်းထဲတွင် အစ်ကိုဟော်က သူ၏ လက်ထဲရှိ အနီရောင်ရင့်ရင့် အစွမ်းကျောက်တုံးကို ဆော့ကစားနေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။

ဤအနီရောင် အစွမ်းကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော သင်္ကေတများ ပါရှိသည်။

ထိုအချိန်က ထူလုံက ဤကျောက်တုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား အများအပြား သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်ကို သူက ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မှတ်မိနေသေးသည်။

သူက ထူလုံကို အသေအလဲ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေရခြင်းမှာ အပေါ်ယံအားဖြင့် သေဆုံးသွားသော ညီအစ်ကိုများအတွက် ကလဲ့စားချေရန်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤသင်္ကေတပါသော ကျောက်တုံးများအတွက် ဖြစ်သည်။

ဤကျောက်တုံးက သူ၏ အစွမ်းနှင့် အလွန် လိုက်ဖက်ကြောင်းကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

ဒါက ဘာလဲ၊ ဘယ်ကရလာတာလဲ ဆိုသည်ကို တစ်ဖက်လူ၏ ပါးစပ်မှ အတင်းအကျပ် မေးမြန်းရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ဤကျောက်တုံးပေါ်ရှိ သင်္ကေတများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ဤကဲ့သို့သော ကျောက်တုံးမျိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါက သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု သူက ကြိုတင် ခံစားသိရှိနေသည်။

သူက ဤသင်္ကေတများကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ဤကျောက်တုံး အမြောက်အမြားကို ပိုင်ဆိုင်လာပါက ဟိုလန်ယွဲ့ဟွာနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့သည့်အခါ သူမအား ကြီးမားသော အံ့အားသင့်စရာ တစ်ခုကို သေချာပေါက် ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုဟော်... အရှေ့မှာ ထိုက်ယန်တောင် ရောက်နေပြီ"

စင်္ကြံလမ်းတွင် လီချင်းဟွာက အခန်းပြင်၌ ရပ်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

အစ်ကိုဟော်က ခေါင်းမော့ကာ အဝေးရှိ ထိုက်ယန်တောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ထိုက်ယန်တောင်... တကယ်ပဲ နေရာကောင်းတစ်ခုပဲ... လင်ကျန်းမြို့က အဆောက်အအုံ တော်တော်များများ ရေမြုပ်သွားရင်တောင် ဒီနေရာက သေချာပေါက် နောက်ဆုံး ခိုလှုံရာနေရာ ဖြစ်လာမှာပဲ"

လီချင်းဟွာက ပြောလိုက်သည်။ "ထိုက်ယန်တောင်က ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ပေ ၁၀၀၀ ကျော် မြင့်ပြီး လင်ကျန်းမြို့ရဲ့ ဒုတိယ အမြင့်ဆုံးတောင်ပဲ... ချန်ချုံးတောင်ကလွဲရင် ဒီနေရာက သေချာပေါက် လင်ကျန်းမြို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာ ဖြစ်မှာပဲ"

"မိုးသည်းသည်းမဲမဲ ရွာသွန်းတာ မရပ်ဘဲ အကုန်လုံးကို တကယ်ရေမြုပ်သွားစေမယ်ဆိုရင် ဒီနေရာလေးတစ်ခုတည်းကသာ နောက်ဆုံး ခြေချစရာ နေရာဖြစ်လာတော့မှာ"

အစ်ကိုဟော်က အပြင်ဘက်ရှိ မိုးရေများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မိုးနည်းနည်း စဲသွားသလို ခံစားရတယ်... မင်းရော အဲဒီလို မခံစားရဘူးလား"

လီချင်းဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... ငါလည်း ခံစားမိတယ်... ဒါပေမယ့် အပူချိန်ကလည်း ကျဆင်းနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်... ဆောင်းတွင်း ရောက်တော့မှာမို့လို့လား"

"တကယ် ဆောင်းတွင်းရောက်သွားရင် ဒီမိုးကြီးက ဆက်ရွာဦးမလား မသိဘူး"

အစ်ကိုဟော်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ တောင်ပေါ်တက်မှ ရမယ်... ဒီသင်္ဘောက သံချေးအရမ်းတက်နေပြီဆိုတော့ တစ်ခေါက်လောက် ပြန်ပြုပြင်ဖို့ လိုနေပြီ"

"ပြီးတော့ သင်္ဘောဆီကလည်း ကုန်တော့မှာဆိုတော့ ထပ်ဖြည့်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ်"

"သင်္ဘောဆီ အသစ်မရှာတွေ့ခင်မှာ ငါတို့က ခြေကုပ်စခန်းတစ်ခု လိုအပ်တယ်... ထိုက်ယန်တောင်က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်"

"အပေါ်မှာ လူရှိမရှိတော့ မသိဘူး" လီချင်းဟွာက ပြောလိုက်သည်။

အစ်ကိုဟော်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "လူရှိလေ ပိုကောင်းလေပဲ... ငါတို့ လက်အောက်မှာ လူအင်အား လိုနေတာနဲ့ အတော်ပဲ"

စကားပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် ဖုန်းလိန်က အလျင်စလို ပြေးဝင်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်... ဟိုကောင်နဲ့ ကောင်မက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တချို့နဲ့ တွေ့သွားပြီး အခု ထိုက်ယန်တောင်ဘက်ကို အတူတူ ထွက်ပြေးနေကြတယ်"

အစ်ကိုဟော်က မျက်မှောင်ပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေလဲ"

"မသိဘူး... အနီးအနားက အဆောက်အအုံတွေထဲကနေ ထွက်ပြေးလာတာ ဖြစ်လောက်တယ်... ညီလေးဖေးယွီက ချိုးငှက်ကို သုံးပြီး သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်"

အစ်ကိုဟော်က စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က သူတို့ကို တမင်တကာ အချိန်ဆွဲပြီး ဒီလောက်ကြာအောင် အသက်လု ထွက်ပြေးခိုင်းထားတာ... အခုဆိုရင် သူတို့ ခွန်အားတွေ အကုန်ကုန်ခမ်းနေလောက်ပြီ... ပိုက်ကွန် ရုပ်သိမ်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

"လှေချပြီး သူတို့ကို ဖမ်းဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်"

ဖုန်းလိန်က ချက်ချင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ"

"မှတ်ထားနော်... ဟိုထိပ်ပြောင်ကောင်ကို အရှင်ဖမ်းခဲ့ရမယ်"

အစ်ကိုဟော်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်မှ လှေငယ်တစ်စင်းကို ချလိုက်သည်။

လှေငယ်က စက်တပ်ထားပြီး အမြန်ရေယာဉ်နှင့် ဆင်တူသည်။

တကယ်တော့ သူက ထူလုံတို့ နှစ်ယောက်ကို တမင်တကာ လိုက်မဖမ်းဘဲ နေခဲ့ခြင်းမှာ ငါးကြီးကြီးမိရန် ကြိုးရှည်ရှည် လွှတ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူက ထူလုံကို အဆက်မပြတ် ထွက်ပြေးစေရန် ဖိအားပေးပြီး ထူလုံ၏ ခိုအောင်းရာကို ဖော်ထုတ်ရန် အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ထိုက်ယန်တောင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အစ်ကိုဟော်က ထူလုံ၏ ခိုအောင်းရာသည် သေချာပေါက် ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်မည်ဟု သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤမီးလျှံရောင် ကျောက်တုံးကို တောင်ပေါ်မှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူက ပိုက်ကွန်ကို ရုပ်သိမ်းတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်"

စက်သံနှင့်အတူ လှေငယ်က ချက်ချင်း ဆူညံသွားပြီး ရေလှိုင်းများကို ဖြတ်သန်းကာ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ချက်ချင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

လှေငယ်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှ ရေလှိုင်းများက လွင့်စင်ကာ အဖြူရောင် ရေမြှုပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဖောင်ပေါ်တွင် ချန်ယန်းက ကုန်တင်သင်္ဘော၏ အခြေအနေကို တစ်ချိန်လုံး သတိထားနေခဲ့သည်။

လှေငယ်မှ လွင့်စင်လာသော ရေလှိုင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး အလျင်စလို အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဒုက္ခပဲ... သူတို့ လိုက်လာပြီ"

လူတိုင်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလျင်စလို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အမြန်ရေယာဉ်နှင့် တူသော ထိုလှေငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... သူတို့မှာ ဒီလိုလှေမျိုး ရှိနေတာကို ဘာလို့ အစကတည်းက လိုက်မဖမ်းတာလဲ" နိချီက ချက်ချင်း ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်သွားပြီး အဓိက ပြဿနာကို စဉ်းစားမိသွားသည်။

ချန်ယန်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဒုက္ခပဲ... သူတို့က အမရှောင်ယာတို့ကို ထိုက်ယန်တောင်ကို လာဖို့ တမင်တကာ ဖိအားပေးခဲ့တာပဲ... သူတို့က ဒီကနေတစ်ဆင့် အစ်မရှောင်ယာတို့ရဲ့ ပုန်းအောင်းရာကို ခြေရာခံချင်နေတာ"

"တောက်... ဒီလောက်တောင် ကောက်ကျစ်ရသလား" မာကျီက မနေနိုင်ဘဲ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

ကျုံးဆန်းက အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "စကားများမနေနဲ့တော့... မြန်မြန်လှော်ကြ"

မာကျီက အလျင်စလို အားကုန်ခုတ်တက်လှော်လိုက်သည်။

သို့သော် နိချီ၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အလကားပဲ... ငါတို့ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က အရမ်းမြန်တယ်"

ချန်ယန်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး ဝမ်ရှောင်ယာနှင့် ထူလုံတို့ဘက်သို့ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူတို့တွင် နည်းလမ်းမရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ... ယခု ကြိုးကို ဖြည်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှောင်ယာတို့ နှစ်ယောက်နှင့် ခွဲထွက်လိုက်ပါက အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိနိုင်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်မှ လူများကို မည်သည့်ပြစ်မှုမှ ကျူးလွန်ထားခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအရာက ဖီးနစ်သင်္ဘောမှ လူများက သူတို့ကို မဖမ်းဆီးဘူးဟု အာမမခံနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူတို့လေးယောက်က တစ်ဖက်လူနှင့် ရန်သူမဖြစ်စေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး အာမခံနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်ကို ရန်သူ၏ သနားကြင်နာမှုအပေါ် ပုံအပ်ထားခြင်းက သူ့ဟာသူ အလွန်ရယ်စရာ ကောင်းနေပေသည်။

ချန်ယန်းက အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ပေ... နေရောင်ခြည်မြို့သစ်တွင် အသက်ရှင်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် ဤခြောက်လတာ ကာလအတွင်း သူမက ဤကဲ့သို့သော မျှော်လင့်ချက်ကို အခြားသူများအပေါ် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပုံအပ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ရရှိလာသည်များက နာကျင်မှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုများသာ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမက ချက်ချင်းပင် ဤရယ်စရာကောင်းသော အတွေးများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကြိုး၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ဝမ်ရှောင်ယာက သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်မှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူမက ကြိုးကို ချက်ချင်း ဖြည်ချလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖောင်ပေါ်ရှိ လေးယောက်အား အော်ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်... ရှင်တို့ မြန်မြန်သွားကြ... သူတို့ လိုက်ဖမ်းချင်တာ ကျွန်မတို့ကိုပဲ... ရှင်တို့ ကျွန်မတို့နဲ့ ခွဲပြီး သွားကြ... ကျွန်မတို့ သူတို့ကို အာရုံလွှဲထားလိုက်မယ်"

"ချန်ယန်း... နိချီ... ထိုက်ယန်တောင်ကို ပြေးဖို့ အမြဲမှတ်ထားပါ... ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်ရင် အဲဒီက ခိုလှုံရေးစခန်းက လူတွေကို သေချာပေါက် ပြောပေးပါ... အစ်ကိုထူလုံ အခု အရမ်းအန္တရာယ်များနေတယ်... သူတို့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တယ်လို့"

ထိုသို့ပြောရင်း ဝမ်ရှောင်ယာက လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ရေထဲသို့ ရုတ်တရက် ဖိချလိုက်သည်။

ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ရေလှိုင်းများ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ထိုဖောင်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားစေသည်။

ချန်ယန်း ချက်ချင်း မှင်သက်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော ဝမ်ရှောင်ယာကို ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေမိသည်။

"အစ်မရှောင်ယာ" နိချီက အလိုအလျောက် အော်ခေါ်လိုက်မိသည်။

ဘေးနားရှိ ကျုံးဆန်း၏ မျက်လုံးများကလည်း မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး အလျင်စလို မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

မာကျီကလည်း တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ချန်ယန်း... နိချီ... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

ချန်ယန်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရင်ထဲမှ ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ကာ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မရှောင်ယာပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်... ထိုက်ယန်တောင်ကို သွားပြီး အကူအညီ အမြန်တောင်းမယ်"

"နိချီ... ကြောင်မနေနဲ့... မြန်မြန် လှော်"

"အစွမ်းကို သုံးလိုက်"

နိချီက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို တိုက်ရိုက် ကြီးမားစေကာ ရေလှိုင်းများကို အရူးအမူး လှော်ခတ်တော့သည်။

ဖောင်က ထိုက်ယန်တောင်ရှိရာဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ကျုံးဆန်းနှင့် မာကျီတို့ကလည်း ချက်ချင်း ဖောင်ကို အားကုန်ခုတ်တက်လှော်ကြတော့သည်။

ချန်ယန်းက ဝမ်ရှောင်ယာတို့အနီးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော ထိုလှေငယ်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာသည်။

"အစ်မရှောင်ယာ... စိတ်ချပါ... သတင်းကို ထိုက်ယန်တောင်ဆီ ရောက်အောင် ကျွန်မတို့ သေချာပေါက် ပို့ပေးပါ့မယ်"

ဆက်ရန်...

အပိုင်း (၂၉၆) ထူလုံ ဖမ်းဆီးခံရခြင်းနှင့် တောင်ပေါ်သို့ အကူအညီတောင်းရန် သွားခြင်း

"ဗွမ်း"

ရေလှိုင်းများက အဟုန်ပြင်းစွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ရေစက်ရေပေါက်များက လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာက ရေစီးကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ ပလတ်စတစ်ပြားကို အရှိန်အပြည့် တွန်းထုတ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ အသက်လု ထွက်ပြေးနေသည်။

"အစ်ကိုထူလုံ... စိတ်ချပါ... ရှောင်ယာ သေသွားရင်တောင် အစ်ကို့ကို သူတို့ဖမ်းသွားတာမျိုး အဖြစ်မခံဘူး"

ဝမ်ရှောင်ယာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ စွန်းထင်းနေပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမြန်ရေယာဉ်က အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ကပ်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ရေစီးကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ရသည့် အမြန်နှုန်းထက် အဆများစွာ ပိုမြန်နေသည်။

ချက်ချင်းပင် မီလာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ပြာယာခတ်သွားသော်လည်း ယခုလေးတင်မှ အနည်းငယ် ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာသော သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များက ယခုအခါတွင် ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အမြန်ရေယာဉ်နှင့်တူသော ထိုလှေငယ်ပေါ်တွင် ဖုန်းလိန်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်ကွေးကာ ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ပြေးချင်သေးတာလား"

ဘေးနားရှိ လူငယ်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလိန်... သူတို့ လမ်းခွဲပြေးသွားကြပြီ... သစ်သားဖောင်ပေါ်က လူတွေကိုရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ဖုန်းလိန်က အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသော သစ်သားဖောင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "မလောနဲ့... သူတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်က ထိုက်ယန်တောင်ပဲ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခဏနေရင် ငါတို့လည်း အဲဒီကို သွားရမှာ... သူတို့ကို ပေးပြေးထားလိုက်... ဒီကောင်နဲ့ ကောင်မကို အရင်ဖမ်းမယ်"

"နားလည်ပြီ" လူငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရေယာဉ်ကို ချက်ချင်း လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ဝမ်ရှောင်ယာနှင့် ထူလုံတို့နောက်သို့ အသည်းအသန် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။

လှေ၏ အရှိန်က အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး ငါးမိနစ်ပင် မကြာလိုက်ဘဲ သူတို့နှစ်ဖွဲ့ကြား အကွာအဝေးမှာ မိုင်ဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည်အထိ နီးကပ်လာခဲ့သည်။

နောက်ဘက်ရှိ လှေဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော စက်သံများကို ဝမ်ရှောင်ယာ ကြားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာက အလွန်ပျက်ယွင်းနေပြီး အလှမ်းကွာဝေးလွန်းနေသေးသော ကမ်းစပ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာသည်။

ယခုအခြေအနေတွင် သူမက အံကို ကျိတ်လိုက်ပြီး ထူလုံကို ပလတ်စတစ်ပြားပေါ်မှ ခပ်ပြင်းပြင်း တွန်းချလိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ထို့နောက် ထူလုံကို ဖက်ကာ ရေအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားတော့သည်။

သူမသည် ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်သဖြင့် ရေစီးကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ ရေအောက်တွင် ကူးခတ်ခြင်းက သူမအတွက် ပြောပလောက်သည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် ရေအောက် ငုပ်လျှိုးပြေးလွှားခြင်းကလည်း အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသေးသည်။

သူမက ရေငုပ်နိုင်သော်လည်း ရေအောက်တွင် အသက်မရှူနိုင်သဖြင့် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအရောက်တွင် လေဝဝရှူရန် ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာရမည် ဖြစ်သည်။

သတိလစ်နေသော ထူလုံအတွက်မူ လေရှူရန် ပို၍ပင် လိုအပ်လှသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာ ရေပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာချိန်တွင် ရုတ်တရက် လေထဲမှ ရက်စက်သော ရယ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပိုက်ကွန်ပစ်ချလိုက်"

"ဝှီး"

ကြီးမားသော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုက လေထဲမှနေ၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာက ချက်ချင်းပင် လန့်ဖြန့်သွားပြီး ရေပြင်ကို အလိုအလျောက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကြီးမားသော ရေလှိုင်းလုံးကြီးများက ဟိန်းဟောက်ကာ ထကြွလာပြီး ထိုပိုက်ကွန်ကြီးကို ပင့်တင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကိုယ်တိုင်လည်း သတိလစ်နေသော ထူလုံကို ဆွဲကာ ရေထဲသို့ အလျင်အမြန် ငုပ်လျှိုးသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လှေပေါ်မှ ဖုန်းလိန်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ့ရှေ့မှာ ရေနဲ့ လာကစားနေတာလား"

သူက ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်ပြီး ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချသွားသည်။

သို့သော် သူက ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားခြင်း မရှိဘဲ ခြေနှစ်ဖက်အောက်တွင် ရေစီးကြောင်းများ ထကြွလာကာ သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ပင့်မထားသည်။

သူသည်လည်း ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ဦးဖြစ်ရာ ရေစီးကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ရေပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အဆက်မပြတ် ပြေးလွှားနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရပြီး မကြာမီမှာပင် ဝမ်ရှောင်ယာ ငုပ်လျှိုးသွားသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားကာ ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ရေအောက်တွင် ထူလုံကို ဖက်ကာ ရေစီးကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်း ထွက်ပြေးနေသော ဝမ်ရှောင်ယာကို သူက ချက်ချင်း လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားပြီး ဝမ်ရှောင်ယာ ရှိရာဘက်သို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း လှမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရေအောက်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ရေစီးကြောင်းတစ်ခု ထကြွလာသည်။

ပလုံ... ပလုံ...

လေပူဖောင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုရေအောက်စီးကြောင်းက ဝမ်ရှောင်ယာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဝင်ဆောင့်လိုက်ရာ သူမတစ်ကိုယ်လုံး လွင့်စင်ထွက်သွားတော့သည်။

သူမက အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်သွားသဖြင့် ထူလုံကို လက်လွတ်သွားခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရေအောက်စီးကြောင်းထဲတွင် လည်ထွက်သွားကာ ရေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထူလုံကမူ ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

ထူလုံ ရေအောက်ကြမ်းပြင်သို့ အလုံးစုံ နစ်မြုပ်မသွားမီမှာပင် ဖုန်းလိန်က ရေစီးကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ ထူလုံကို ရစ်ပတ်ပြီး သူ့ဘက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ဆွဲယူလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အွတ်... အစ်ကိုထူ... လုံ..."

ဝမ်ရှောင်ယာက အလိုအလျောက် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ရေတစ်ငုံ ဝင်သွားသဖြင့် သီးလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူမက ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်ပြီး ရေစီးကြောင်းကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်ကာ အသက်လု၍ ပြေးဝင်လာသည်။

သို့သော် သူမ ပြေးဝင်မလာနိုင်မီမှာပင် ရေအောက်စီးကြောင်းများက ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လာသည်။ ဖုန်းလိန်က ရေအောက်စီးကြောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထိန်းချုပ်ကာ ရေဝဲတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပြီး ဝမ်ရှောင်ယာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆွဲငင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှောင်ယာက လန့်ဖြန့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်သွားပြီး သူမ၏ အစွမ်းကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းကာ တစ်ဖက်လူ ဖန်တီးထားသည့် ရေအောက်စီးကြောင်းကို ခုခံနိုင်ရန် ရေစီးကြောင်းများကို အသည်းအသန် မွှေနှောက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုအနီးအနားရှိ ရေပြင်က ဆူပွက်နေသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး ရေလှိုင်းလုံးများက တဝုန်းဝုန်းဖြင့် အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ရေပြင်ပေါ်တွင်လည်း လှိုင်းတံပိုးများ အိမ့်တက်လာပြီး လှေပေါ်ရှိ လူများက ရေအောက် အခြေအနေကို မမြင်ရသော်လည်း ရေအောက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေကိုမူ အားလုံး ခံစားမိနေကြသည်။

"ထျန်ဟောင်... ကျန်းချီ... ကြောင်ကြည့်မနေနဲ့... ဆင်းပြီး ကူပေးကြလေ" လှေပေါ်ရှိ ဖုန်းလိန်၏ ဘေးနားမှ လူငယ်က ခေါင်းလှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ လူငယ်နှစ်ဦးက စကားအပို မဆိုတော့ဘဲ ပိုက်ကွန်ကို ချကာ ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချသွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်များ မဟုတ်ကြသော်လည်း ထျန်ဟောင်က ခွန်အားအမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်ပြီး ကျန်းချီကမူ အလျင်အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲမှ ရေထဲသို့ ဝင်သွားသော ကျန်းချီက ခြေလက်များကို လှုပ်ခတ်ကာ အလွန်လျင်မြန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရေငုပ်သွားပြီး ရေထဲရှိ ဝမ်ရှောင်ယာထံသို့ နီးကပ်လာသည်။

ထျန်ဟောင်ကမူ ကျောတွင် လွယ်ထားသော သံတုတ်ရှည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ တုတ်၏ ထိပ်ပိုင်းတွင် ဓားသွားထက်ထက်ကို ချည်နှောင်ထားသည်။

ထိုနှစ်ဦးက ရှေ့တစ်ယောက် နောက်တစ်ယောက်ဖြင့် ဝမ်ရှောင်ယာကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ဝမ်ရှောင်ယာက ရေအောက်စီးကြောင်းများ၏ တားဆီးမှုကို ခံထားရသဖြင့် ထိုနှစ်ဦး နီးကပ်လာသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး အလွန်အမင်း ပြာယာခတ်နေသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းချီက အရင်ဆုံး နီးကပ်လာသော်လည်း သူက အလောတကြီး တိုးမသွားခဲ့ပေ။

ရေအောက် တိုက်ပွဲတွင် ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်အနီးသို့ အလောတကြီး တိုးကပ်သွားခြင်းက သေလမ်းရှာသည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

သူက ခါးမှ ရေအောက်သုံးသေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှောင်ယာကို ချိန်ရွယ်ကာ ခလုတ်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲလိုက်သည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရွှီး"

ရေအောက်သုံးသေနတ်ထဲမှ ထက်မြက်သော အသွားပါသည့် လှံရှည်တစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရေစီးကြောင်းများကို ထိုးခွဲကာ ဝမ်ရှောင်ယာထံသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးဝင်လာသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာ၏ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် လိမ်ခေါက်လိုက်ရာ သွက်လက်သော ငါးလေးတစ်ကောင်အလား ရေအောက်စီးကြောင်း၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ဖက်သို့ ချက်ချင်း ရွေ့လျားသွားသည်။

သေနတ်က ပစ်မှတ်လွဲသွားပြီး ရေအောက်စီးကြောင်းထဲသို့ လွင့်ပါသွားရာ သေနတ်အနောက်ဘက်ရှိ ကြိုးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ကျန်းချီပါ ဆွဲငင်ခံရပြီး ရေအောက်စီးကြောင်းထဲသို့ ပါသွားလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပခုံးဆီမှ ဖုန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထျန်ဟောင်က သံတုတ်ရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထိပ်ပိုင်းရှိ ဓားသွားက ဝမ်ရှောင်ယာ၏ ပခုံးထဲသို့ စိုက်ဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် သွေးများက ယိုစိမ့်ထွက်လာပြီး ရေစီးကြောင်းများကြားတွင် လွင့်မျောသွားသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်သွားပြီး ထျန်ဟောင်ကို အားကုန်သုံး၍ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ထျန်ဟောင် တစ်ကိုယ်လုံးက ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ ရေအောက်စီးကြောင်းထဲတွင် လည်ထွက်သွားကာ ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ရေအောက်မှ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဝမ်ရှောင်ယာက ဖုန်းလိန် ရှိရာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်းလိန်က ထူလုံကို ဖမ်းဆွဲပြီး ရေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ကူးခတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာ၏ မျက်လုံးအိမ်များက နီရဲသွားပြီး အံကို ကျိတ်ကာ ချက်ချင်း လိုက်သွားတော့သည်။

သူမ၏ ပခုံးထက်မှ သွေးများက ယိုစိမ့်ထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရေစီးကြောင်းများနှင့်အတူ လွင့်ပါသွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများက ထိုသွေးနံ့ကို ရသွားကြပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကြတော့သည်။

မူလက ဝမ်ရှောင်ယာကို ဖမ်းရန် ပြင်ဆင်နေကြသော ထျန်ဟောင်နှင့် ကျန်းချီတို့ နှစ်ဦးက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး စကားအပို မဆိုတော့ဘဲ လှည့်ကာ အမြန်ကူးပြေးကြတော့သည်။

ရေအောက်တွင် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းက သေလမ်းရှာခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် ရေအောက် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများ၏ အဓိက စစ်မြေပြင် ဖြစ်ရာ သူတို့က အစွမ်းပိုင်ရှင်များ ဖြစ်နေလျှင်တောင် ဤနေရာတွင် မည်သည့် အားသာချက်မှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ရှောင်ယာလည်း ထိုအချက်ကို သတိထားမိသွားပြီး ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရေပြင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ကူးတက်သွားသည်။

သို့သော် သူမ၏ သွေးများက မရပ်မနား စီးကျနေသဖြင့် သန္ဓေပြောင်း ငါးများကို ဆွဲဆောင်နေသည့် ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး သန္ဓေပြောင်း ငါးအားလုံးက သူမထံသို့ အသက်လု၍ တိုးဝင်လာကြသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာက ထိုအချက်ကို သတိထားမိသွားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားသော အမူအရာများ ရုတ်တရက် ပေါ်လွင်လာသည်။

သူမက ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ဖုန်းလိန် ရှိရာဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ကူးသွားတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဖုန်းလိန်က လှေငယ်ဘက်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး လက်တစ်ဖက် လှမ်းကာ သတိလစ်နေသော ထူလုံကို လှေပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း လှေပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

သူက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရေပြင်ပေါ်တွင် ထကြွနေသော လှိုင်းလုံးများက အဆက်မပြတ် များပြားလာပြီး သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ အများအပြားက အရှိန်ဖြင့် ဝိုင်းအုံလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖုန်းလိန်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး ဘေးနားရှိ လူငယ်ကို အလျင်အမြန် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျန့်ချန်... မြန်မြန်မောင်း"

ကျန့်ချန်က ကြောင်အသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းချီနဲ့ ထျန်ဟောင် အောက်မှာ ကျန်နေသေးတယ်"

ဖုန်းလိန်က သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်း ဒီမှာ နေခဲ့ပြီး သူတို့ကို စောင့်နေလိုက်"

သူက စက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဆွဲနှိုးလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် တဒုတ်ဒုတ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လှေက ချက်ချင်း စတင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျနေသော ကျန့်ချန်က ဘယ်မှာ စကားပြောရဲတော့မည်နည်း... သူက အလျင်အမြန် ထကာ ပဲ့ကိုင်ရန် သွားလိုက်တော့သည်။

လှေက လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ထိုရေပြင်မှ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"နေဦး... ငါ့ကို စောင့်ပါဦး... ငါ လှေပေါ် မရောက်သေးဘူး..." ကျန်းချီ၏ အမြန်နှုန်းက မြန်ဆန်သည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်ပြီး သူက ဖုန်းလိန်နှင့် အချိန်သိပ်မကွာလှဘဲ လှေအနီးသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လှေက လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူ မျက်စိသူငယ်ဖြင့် ကြည့်နေလိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဆဲလိုက်သည်။ "ခွေးမသားတွေ... ဖုန်းလိန်... ကျန့်ချန်... အား..."

သူက ရုတ်တရက် အသည်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သန္ဓေပြောင်း ငါးတစ်ကောင်က သူ၏ ခြေထောက်ကို တိုက်ရိုက် ကိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းချီက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ ထိုသန္ဓေပြောင်း ငါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခြေလက်များကို အသက်လု၍ ခတ်ကာ ထိုလှေနောက်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း လိုက်သွားတော့သည်။

သို့သော် သူ၏ ခြေထောက်က ဒဏ်ရာရသွားပြီ ဖြစ်ရာ သွေးအမြောက်အမြား ယိုစီးကျလာသည်။

ချက်ချင်းပင် သန္ဓေပြောင်း ငါးအမြောက်အမြားကို ဆွဲဆောင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏နောက်သို့ လိုက်လာကြတော့သည်။

မမြင်ရသော အခြေအနေအောက်တွင် ဝမ်ရှောင်ယာအတွက် သန္ဓေပြောင်း ငါးအချို့ကို အာရုံလွှဲပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထျန်ဟောင်ကမူ ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။ သူက အလျင်အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင် မဟုတ်သဖြင့် ရေကူးနှုန်းက အလွန်နှေးကွေးလွန်းလှရာ သန္ဓေပြောင်း ငါးအုပ်ကြီး၏ ရစ်ပတ်တိုက်ခိုက်မှုကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူက အချက်ပေါင်းများစွာ အကိုက်ခံလိုက်ရပြီး သွေးများစွာ ယိုစီးကျလာရာ ထျန်ဟောင်က သန္ဓေပြောင်း ငါးများ၏ ပစ်မှတ် တိုက်ရိုက် ဖြစ်သွားပြီး သန္ဓေပြောင်း ငါးအုပ်ကြီးက သူ့ကို ရူးသွပ်စွာ ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ရန် ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

သူက ရေအောက်တွင် ဗလုံဗလုံ အသံများဖြင့် အသည်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဆုံးအစမရှိ နက်ရှိုင်းသော ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲသို့ ဆွဲချခံလိုက်ရတော့သည်။

ဝမ်ရှောင်ယာကမူ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သစ်သားပြား တစ်ခုပေါ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် တက်နိုင်သွားခဲ့သည်။

သူမက ဒဏ်ရာကို အလျင်အမြန် သွေးတိတ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ရေစီးကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်ကာ ထိုရေပြင်မှ အရှိန်ပြင်းပြင်း ထွက်ပြေးတော့သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းဆောင်ရည်က မလုံလောက်ကြောင်း သူမကိုယ်တိုင် သိထားရာ ယခုအချိန်တွင် ထိုက်ယန်တောင်ဘက်သို့ အမြန်သွား၍ အကူအညီ တောင်းခံရန် နည်းလမ်းရှာရုံသာ ရှိတော့သည်။

အစ်ကိုထူလုံ ပြောခဲ့သည်များက အမှန်တကယ် ဖြစ်ပါစေဟုသာ မျှော်လင့်ရတော့မည်... ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်တွင် အလွန် အစွမ်းထက်သော လူများ အမှန်တကယ် ရှိနေပါစေဟုသာ မျှော်လင့်ရတော့မည်။

...

လှေငယ်က အလျင်အမြန် သွားလာနေပြီး မကြာမီမှာပင် ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဖုန်းလိန်က သတိလစ်နေသော ထူလုံကို ထမ်းကာ ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ကျန့်ချန်က သူ့နောက်မှ ကပ်ပါလာပြီး အမြန်ရေယာဉ်ကို ဘေးနားရှိ တပည့်ဖြစ်သူထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် မျက်နှာချိုသွေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလိန်... ကျွန်တော် ကူထမ်းပေးပါ့မယ်"

ဖုန်းလိန်က မတားဆီးဘဲ သတိလစ်နေသော ထူလုံကို သူ့ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ကျန့်ချန်က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလိန်... ကျန်းချီနဲ့ ထျန်ဟောင် ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူးဆိုတော့ အစ်ကိုဟော်ကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ဖြေရှင်းချက်ပေးမလဲ"

ဖုန်းလိန်က သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အလျင်အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်နဲ့ ခွန်အားအမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေက သင်္ဘောပေါ်မှာ လိုအပ်နေလို့လား မင်းကိုယ်တိုင် ကြည့်လိုက်လေ"

ကျန့်ချန်က ပါးစပ် ဟဟလေး ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောစရာ စကားမဲ့သွားသည်။

အစွမ်းပိုင်ရှင် အားလုံးထဲတွင် အလျင်အမျိုးအစားနှင့် ခွန်အားအမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်များက အများဆုံး ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူတို့ သင်္ဘောပေါ်ရှိ အစွမ်းပိုင်ရှင်များထဲတွင် အများစုက ထိုနှစ်မျိုးစလုံး ဖြစ်ကြသည်။

ဖုန်းလိန်က ဆက်ပြောသည်။ "ပြီးတော့ လူနှစ်ယောက် မသေရင်... ငါတို့ ဘယ်လောက် အသက်စွန့်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ"

"ဒီထိပ်ပြောင်ရဲ့ အစွမ်းက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လဲ... ငါတို့ လူနှစ်ယောက် အသေခံပြီးမှ သူ့ကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့တာ... ကျန်းချီနဲ့ ထျန်ဟောင် အလကား သေသွားတာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ အသက်ပေးခဲ့ရလို့ ငါတို့ ဒီကောင်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖမ်းနိုင်ခဲ့တာ... သိပြီလား"

ကျန့်ချန် ကြောင်အသွားပြီး လေးစားကြည်ညိုသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလိန်ရဲ့ အမြင်က မြင့်မားလိုက်တာ... ဟုတ်တယ်... ငါတို့ လူနှစ်ယောက် သေပြီးမှ ဒီကောင်ကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့တာ"

ဖုန်းလိန်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ စောင့်နေ... အစ်ကိုဟော်ကို ငါ သွားသတင်းပို့လိုက်ဦးမယ်"

ပြောပြီးနောက် သူက ကပ္ပတိန် အခန်းထဲသို့ ကမန်းကတမ်း ဝင်သွားတော့သည်။

အစ်ကိုဟော်နှင့် လီချင်းဟွာတို့ နှစ်ဦးစလုံး ရှိနေကြသည်။

ဖုန်းလိန်က မျက်နှာပေါ်ရှိ မိုးရေများကို သုတ်လိုက်ပြီး မောကြီးပန်းကြီး ဖြစ်နေသည်။ "အစ်ကိုဟော်... အဲဒီ ထိပ်ပြောင်ကို ဖမ်းမိပြီ... ခွေးမသား... ဒီခွေးကောင်က အရမ်း ကောက်ကျစ်တယ်... ထျန်ဟောင်နဲ့ ကျန်းချီက သူနဲ့ ဟိုကောင်မကြောင့် သေသွားပြီ"

"အဲဒီ ကောင်မစုတ်က အခွင့်အရေးကို ယူပြီး သန္ဓေပြောင်း ငါးအများကြီးကို ဆွဲခေါ်လာလို့ လွတ်သွားတယ်... ကျွန်တော်တို့ ထိပ်ပြောင်ကိုပဲ ဖမ်းနိုင်ခဲ့တယ်"

အစ်ကိုဟော်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ထိပ်ပြောင်ရော"

"သတိလစ်နေတယ်... ကျန့်ချန် စောင့်ကြည့်နေတယ်"

အစ်ကိုဟော်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းတယ်... သူ့ကို ဖမ်းမိရင် ရပြီ... ဟိုကောင်မလေးက သိပ်အသုံးမဝင်ပါဘူး"

သူက အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားရင်း နောက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ချင်းဟွာ... အတူတူ သွားကြည့်ရအောင်... ဒီထိပ်ပြောင်ရဲ့ အစွမ်းက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်"

လီချင်းဟွာလည်း ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်မှ လိုက်ထွက်လာခဲ့သည်။

သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် အစ်ကိုဟော်တို့အဖွဲ့ မိုးမစိုစေရန် လူအချို့က တဲတစ်လုံးကို အလျင်အမြန် လာဆောက်ပေးကြသည်။

အစ်ကိုဟော်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော ထူလုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ထူလုံ၏ ရင်ဘတ်မှ ဖောက်ထွင်းဒဏ်ရာကို စိုက်ကြည့်ကာ စုတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေတာ မသေသေးဘူးဆိုတော့ ဒီထိပ်ပြောင်က နည်းနည်းတော့ အစွမ်းရှိသားပဲ"

"သူ့ကို သတိရအောင် လုပ်လိုက်"

ဖုန်းလိန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ရှေ့တိုးသွားကာ ထူလုံ၏ မျက်နှာကို ဖျန်းခနဲ အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

သို့သော် ထူလုံက သတိလစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းလိန်က နောက်သို့ လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်... သူ ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားပုံပေါ်တယ်... ဒီလောက်တောင် လုပ်တာ သတိမရလာဘူး"

အစ်ကိုဟော်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ထူလုံကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းယွီကို သွားခေါ်လိုက်"

ဖုန်းလိန်က အလျင်အမြန် ထကာ နောက်ဘက်ရှိ သင်္ဘောအခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

မကြာမီတွင် ခန္ဓာကိုယ် သွယ်လျသော်လည်း မျက်နှာ ပျက်စီးနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ အစ်ကိုဟော်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်..."

အစ်ကိုဟော်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ "သွား... သူ့ကို သတိရအောင် လုပ်လိုက်"

ကျန်းယွီက ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ထူလုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရှေ့တိုးသွားကာ သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ထူလုံ၏ နဖူးကို ဖိထားလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထူလုံက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာများ ချက်ချင်း ပေါ်လွင်လာသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြုန်းခနဲ ဖွင့်လိုက်သည်။

"အား..."

ထူလုံက ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျန်းယွီကို ခပ်ပြင်းပြင်း တွန်းထုတ်ကာ ခုန်ထလိုက်ပြီး ကျားဖြူကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သံကြိုးတစ်ချောင်းက အရှိန်ပြင်းပြင်း ရိုက်ချလာသည်။

"ချွမ်း"

ခွန်အားအမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင် နှစ်ဦးက သံကြိုးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဆွဲဆန့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ထူလုံ တစ်ကိုယ်လုံး ဆွဲချခံလိုက်ရပြီး သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်သို့ မှောက်ရက်လဲကျသွားတော့သည်။

သူက ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ ချက်ချင်း ယိုစီးကျလာသည်။

အစ်ကိုဟော်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငြိမ်ငြိမ်မနေသေးဘူးလား"

ထူလုံက တစ်ဖက်လူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်မလေးရော... မင်းတို့ သူ့ကို ဘာလုပ်လိုက်ကြလဲ"

အစ်ကိုဟော်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဤထိပ်ပြောင်က ထိုကောင်မလေးကို ဤမျှ ဂရုစိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တလက်လက် တောက်ပသွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူ့ကို တွေ့ချင်လို့လား... ဟားဟား... ငါ့မေးခွန်းတွေကို ဖြေနိုင်မယ်ဆိုရင် သူ့ကို ပေးတွေ့မယ်"

ထူလုံက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "ခွေးမသား... သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို လွှတ်ပေးပြီး တစ်ယောက်ချင်း ချလေ... ခွေးကောင်... မီးဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ဆိုတော့ အရမ်း အစွမ်းထက်နေပြီ ထင်နေလား... ငါလည်း မချဖူးတာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကို လွှတ်ပေးစမ်း... လာ တစ်ယောက်ချင်း ချမယ်... လာလေ"

"မင်းမှာ တကယ် သတ္တိရှိရင် ငါနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ချလေ"

အစ်ကိုဟော်က ချက်ချင်း လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "ငတုံး... မင်းက ငါနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ချဖို့ တန်လို့လား... အိမ်မွေးခွေးတစ်ကောင်ပဲ ရှိသေးတာ... ထပ်ပြီး စကားများနေဦးမယ်ဆိုရင် အဲဒီကောင်မလေးကို အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး အောက်က အကျဉ်းထောင်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်မယ်... ဆာလောင်နေတဲ့ ယောက်ျားတွေ ကောင်းကောင်း ကစားခိုင်းလိုက်ရမလား... မယုံဘူးလား"

ထူလုံ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားပြီး အစ်ကိုဟော်ကို စိုက်ကြည့်ကာ နွားတစ်ကောင်လို အသက်ရှူပြင်းလာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ မုန်းတီးမှုများက အစစ်အမှန်အလား ထွက်ပေါ်လာသည်။

အစ်ကိုဟော်ကမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပလတ်စတစ် ထိုင်ခုံ တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒူးထောက်စမ်း"

ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ ခွန်အားအမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်များက သံကြိုးကို အားကုန်ဆွဲကာ ထူလုံကို ဒူးထောက်ရန် ဖိအားပေးကြသည်။

ထူလုံ၏ မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားပြီး ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဒူးမထောက်ဘဲ အောင့်ခံနေသည်။

အစ်ကိုဟော်က အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သုံးအထိ ရေမယ်... စကားနားမထောင်ရင် အဲဒီကောင်မလေး အခုချက်ချင်း အဝတ်အစား ချွတ်ခံရပြီး အကျဉ်းထောင်ထဲ အပို့ခံရလိမ့်မယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ ဘယ်လို ကစားခံရလဲဆိုတာ မင်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်နေရလိမ့်မယ်... ယုံလား"

ထူလုံက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ ဤခွေးမသားက လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက သူ ဖုန်းဟွမ်ဘုရားကျောင်းကို ထိန်းချုပ်ခဲ့ချိန်ကထက်ပင် ပို၍ ယုတ်မာကောက်ကျစ်လှသည်။

ထိုအချိန်က သူ လူအချို့ကို သတ်ခဲ့ရုံသာ ရှိပြီး ဤကဲ့သို့ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စမျိုးကို မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။

"တစ်..."

ထူလုံ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဝမ်ရှောင်ယာ၏ မျက်နှာက လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သွားကို ကျိတ်ကာ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းစွာ ဒူးထောက်လိုက်ရသည်။

အစ်ကိုဟော်က ဟားဟားဟု ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော အပြုံးများ ပေါ်လွင်လာသည်။

သူနှင့် တစ်ဖက်လူတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပြီး တစ်ဖက်လူ အသွင်ပြောင်းပြီးနောက်ရှိ အစွမ်းထက်သော စွမ်းဆောင်ရည်ကို သူ သိရှိထားသည်။

ဤထိပ်ပြောင်က သူ့အဆင့်နှင့် တူညီသော အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အစွမ်းထက်ကာ သူ့ထက် မနိမ့်ကျကြောင်း ငြင်းဆို၍ မရပေ။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ဤထိပ်ပြောင်၏ အစွမ်းက အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ပို၍ နီးစပ်နေပြီး သူ၏ မီးတောက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏ အစွမ်းကြောင့် လုံးဝ ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ့အဆင့်နှင့် မတိမ်းမယိမ်းရှိသော အစွမ်းထက်သူ တစ်ဦးက သူ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အစ်ကိုဟော်က အလွန်တရာ စိတ်ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" အစ်ကိုဟော်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးကာ နောက်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထူလုံက စိတ်ထဲရှိ မုန်းတီးမှုနှင့် ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ထူလုံ..."

အစ်ကိုဟော်က စုတ်သပ်လိုက်သည်။ "ထူလုံ... ဟားဟား... မင်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ တက်တူးတွေ အများကြီး ထိုးထားတာကို ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုလဲ... အရင်က လူမိုက်လား"

ထူလုံက သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ "အရင်က အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးမှာ လုပ်တာ"

"အော်... အဲဒါ လူမိုက်ပဲပေါ့"

အစ်ကိုဟော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မည်သည့် လက္ခဏာမှ မပြဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မီးတောက်ကြာပွတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဖျန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ထူလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်ချလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထူလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော ကြာပွတ်ရာ တစ်ခု တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထူလုံက နာကျင်မှုကြောင့် ချက်ချင်း ညည်းညူလိုက်ပြီး တစ်မျက်နှာလုံး တွန့်လိမ်သွားသည်။

မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အနံ့တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး အစ်ကိုဟော်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါက အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေး ခွေးတွေကို အမုန်းဆုံးပဲ"

တကယ်တော့ အစ်ကိုဟော်၏ နာမည်ရင်းမှာ လီယဲ့ ဖြစ်ပြီး အရင်က အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေးသမားအဖြစ် အချိန်အတန်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်က သူ၏ လူမှုရေးအဆင့်အတန်းက အလွန်နိမ့်ကျပြီး လူအများ၏ အထင်အမြင်သေးမှုကို မကြာခဏ ခံခဲ့ရသည်။

အထူးသဖြင့် အချို့သော အိမ်ရာများသို့ ဝင်ထွက်ချိန်တွင် လုံခြုံရေးနှင့် အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေး ဝန်ထမ်းအချို့၏ အခက်တွေ့အောင် လုပ်ခြင်းကို မကြာခဏ ခံခဲ့ရသည်။

အချို့သော အတွေ့အကြုံရင့် လုံခြုံရေးများက သူ့ကို တမင်တကာ ပေးမဝင်ဘဲ အခွင့်အရေးယူကာ အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခု တောင်းဆိုတတ်ကြသည်။

ဆေးလိပ်တစ်လိပ်... ရေတစ်ဘူး... မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့ကို ဒီအတိုင်း ဝင်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

အချို့သော အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေး လူများက ပို၍ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှပြီး အခွင့်အရေးယူကာ သူ၏ လျှပ်စစ်စက်ဘီးကို သော့ခတ်တတ်ကြသည်။

ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် ဒဏ်ကြေး ယွမ်နှစ်ရာ တိုက်ရိုက် ပေးဆောင်မှသာ သော့ဖွင့်ပေးမည်ဟု တောင်းဆိုတတ်ကြသည်။

ရေကြီးမှုကြီး မဖြစ်ပေါ်မီက အစ်ကိုဟော်က ခေါင်းငုံ့ခံခဲ့ရသော်လည်း ယခု ရေကြီးမှု ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ဖြစ်ပွားလာချိန်တွင် သူ၏ ကာလရှည်ကြာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော မကျေနပ်မှုများနှင့် ဒေါသများအားလုံးက ဒေါသမီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သာမန်လူများကို ရက်စက်စွာ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

တိုက်ခန်းတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများကို သူက စိတ်ထင်တိုင်း ကစားခဲ့ပြီး အရင်က သူ့ကို အထင်အမြင်သေးကာ ဘဝင်မြင့်မားလွန်းလှသော ထိုအမျိုးသမီးများက သူ့အောက်တွင် ဖိနှိပ်ခံရပြီး နှိပ်စက်ခံရချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံများက သူ့ကို အတိုင်းမသိ သာယာစေခဲ့သည်။

အရင်က သူ့ကို မှတ်ချက် ဆိုးရွားစွာ ပေးခဲ့ဖူးသော ထိုအမျိုးသမီးများကို သူက ကြာပွတ်ဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီး အသည်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများက သူ့ကို အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ထူလုံက အရင်က အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေး ဖြစ်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ စိတ်ထဲရှိ ဒေါသမီးများကို ပေါက်ကွဲထွက်စေခဲ့သည်။

"ဒီကျောက်တုံးက မင်း ဘယ်က ရလာတာလဲ"

အစ်ကိုဟော်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ပေါက်ကွဲသင်္ကေတ ကျောက်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထူလုံကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ထူလုံက သင်္ကေတ ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဘာကြောင့် အသည်းအသန် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေရသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

တကယ်တော့ ပေါက်ကွဲသင်္ကေတ ကျောက်တုံးကြောင့် ဖြစ်နေတာပဲ...

"ဟုတ်ပြီ... ဒီအရပ်ပုပုနဲ့ လူလတ်ပိုင်းက မီးဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ပဲ... ပေါက်ကွဲသင်္ကေတ ကျောက်တုံးက သူ့အတွက် အရေးပါပြီး တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်တယ်"

ထူလုံ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားပြီးနောက် မျက်လုံးများက တလက်လက် တောက်ပလာကာ သူ့အတွက် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ချက်ချင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အစ်ကိုဟော်၏ အကြည့်များက လေးနက်သွားပြီး လက်ပါရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထူလုံက စကားစပြောလိုက်သည်။ "ဒီကျောက်တုံးက ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်မှာ တွေ့တာ... နာမည်က မီးဓာတ် စွမ်းအင် ကျောက်တုံးလို့ ခေါ်တယ်"

အစ်ကိုဟော်၏ လက်မောင်းက ရပ်တန့်သွားပြီး ချက်ချင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။ "စွမ်းအင် ကျောက်တုံး... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

သူ၏ ရှေ့ရှိ ဤခွေးမသားက စွမ်းအင် ကျောက်တုံး ရှိနေသည်ကို မသိသေးကြောင်း ထူလုံ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဆယ်ပုံကိုးပုံက တစ်ဖက်လူသည် စစ်တပ်၏ ရေဒီယို ထုတ်လွှင့်မှုကိုပင် ကြားဖူးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်တပ်၏ ရေဒီယို ထုတ်လွှင့်မှုထဲတွင် စွမ်းအင် ကျောက်တုံးများ ရှိနေကြောင်း ရှင်းပြခဲ့ရုံသာမက သင်္ကေတ ကျောက်တုံး နည်းပညာ အမျိုးအစားများစွာကိုပါ ထုတ်ဖော် ပြောကြားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤတောသားများက ဘယ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာမှန်း မသိရဘဲ သင်္ဘောရှိရုံသာမက စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း အလွန် အစွမ်းထက်လှသည်။

ထူလုံက အကြည့်များကို အနည်းငယ် ချကာ ပြောလိုက်သည်။ "စွမ်းအင် ကျောက်တုံးဆိုတာက သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတဲ့ ဒီလို သတ္တုရိုင်းတွေကို ငါတို့ ခေါ်တဲ့ နာမည်ပဲ"

"သတ္တုရိုင်း တော်တော်များများထဲမှာ ဓာတ်သဘာဝ အမျိုးမျိုးရှိတဲ့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတတ်တယ်... မင်းလက်ထဲက ဒီအမျိုးအစားက မီးဓာတ် သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် အများအပြား ပါဝင်နေလို့ ငါတို့က အဲဒါကို မီးဓာတ် သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် ကျောက်တုံးလို့ ခေါ်ကြတာ"

အစ်ကိုဟော်နှင့် ဘေးနားရှိ လီချင်းဟွာတို့က ချက်ချင်း မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။

"သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတဲ့ သတ္တုရိုင်း..." အစ်ကိုဟော်က လက်ထဲရှိ ကျောက်တုံးကို ကြည့်ကာ ရင်တွေ ဒိန်းဒိန်း ခုန်လာသည်။

ဤအထဲတွင် မီးဓာတ် သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသဖြင့် သူက အလွန် ထူးခြားသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

သူက ထူလုံကို ချက်ချင်း ကြည့်ကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဒီစွမ်းအင် ကျောက်တုံးတွေက ဘာအသုံးဝင်တာလဲ"

ထူလုံက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စွမ်းအင် ကျောက်တုံးရဲ့ ဓာတ်သဘာဝက မင်းရဲ့ ဓာတ်သဘာဝနဲ့ တူညီနေမယ်ဆိုရင် အဲဒီအထဲက သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်ကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူနိုင်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့အစွမ်းကို အလျင်အမြန် တိုးမြှင့်နိုင်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အစ်ကိုဟော်က ချက်ချင်း အံ့သြဝမ်းသာသွားသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာသည်။

စွမ်းအင် ကျောက်တုံးတွေက ဒီလို အာနိသင်မျိုးတောင် ရှိတာလား...

ထူလုံ၏ မျက်လုံးအောက်ခြေတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု လက်သွားသည်။ စွမ်းအင် ကျောက်တုံးများ၏ စွမ်းအင်ကို သေချာပေါက် စုပ်ယူနိုင်သည်။

သို့သော် သူက လင်းယွမ်ထံမှ သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းက သတ္တုတွင်းနယ်မြေမှ ထျန်ဝေသည် စွမ်းအင် ကျောက်တုံးထဲရှိ စွမ်းအင်များကို အလွန်အကျွံ စုပ်ယူခဲ့ခြင်းကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ဒေါသကြီးလာပြီး စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ပိုမို ခက်ခဲလာခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

လင်းယွမ်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ စွမ်းအင် ကျောက်တုံးအတွင်းရှိ စွမ်းအင်ကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူခြင်းက နောက်ဆုံးတွင် စုပ်ယူသူကို အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားစေနိုင်ခြေ အလွန်များပြားသည်။

အရင်တုန်းက ထျန်ဝေတို့အဖွဲ့ တောင်ပေါ်သို့ စတင် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ထိုမျှလောက် ရူးသွပ်မနေခဲ့သည်မှာ သေချာကြောင်း ထူလုံ ပြန်လည် တွေးမိလိုက်သည်။

သတ္တုတွင်းနယ်မြေကို လုယူပြီးနောက်ပိုင်းမှသာ လုပ်ရပ်များက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်ပြီး ရူးသွပ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစကတော့ တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်က အလျင်အမြန် တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် စိတ်နေသဘောထား ပြောင်းလဲသွားပြီး မောက်မာဝင့်ကြွားလာခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူက ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လင်းယွမ် ထိုသို့ ပြောလိုက်မှသာ အကြောင်းရင်း အားလုံးက စွမ်းအင် ကျောက်တုံးကို စုပ်ယူခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ယခု အစ်ကိုဟော်က သူ့ကို စွမ်းအင် ကျောက်တုံး၏ အာနိသင်ကို မေးလာသောအခါ သူက တစ်ဖက်လူအတွက် မိုင်းတစ်လုံးကို ချက်ချင်း မြှုပ်နှံပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အစ်ကိုဟော်က မတုံးအပေ... သူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဒီစွမ်းအင် ကျောက်တုံးပေါ်က သင်္ကေတက ဘာလဲ"

ထူလုံ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး အနည်းငယ်သာ တုံ့ဆိုင်းလိုက်ပြီးနောက် သူက ချက်ချင်း အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါက အစွမ်း သင်္ကေတပဲ"

"အစွမ်း သင်္ကေတ... အဲ့တာဘာလဲ" အစ်ကိုဟော်က ချက်ချင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။

"သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါအချို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အရိုးတွေထဲမှာ သူတို့ရဲ့ အစွမ်းတွေကို ရိုက်နှိပ်ထားပြီး သင်္ကေတ အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်"

"ဓာတ်သဘာဝ တူညီတဲ့ စွမ်းအင် ကျောက်တုံးကို ရှာတွေ့နိုင်ပြီး အဲဒီအပေါ်မှာ ထွင်းထုနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီစွမ်းအင် ကျောက်တုံးကို အဲဒီအစွမ်းရဲ့ အာနိသင် ထွက်ပေါ်လာစေနိုင်တယ်"

အစ်ကိုဟော်က ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြဝမ်းသာမှုများ အပြည့်ဖြင့် လက်ထဲရှိ ပေါက်ကွဲသင်္ကေတ ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ပစ္စည်းကောင်းပဲ... တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းပဲ... ဒီလို စွမ်းအင် ကျောက်တုံး အများအပြားကို ငါသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ထိုက်ယန်တောင် ရှိရာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူက မေးလိုက်သည်။ "ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်မှာ ဒီလို ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ရှိလား"

ထူလုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "များတယ်... အရမ်းများတယ်... ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်မှာ သီးသန့် သတ္တုတူးဖော်ရေး နယ်မြေ ရှိတယ်"

အစ်ကိုဟော်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။ "ဒီလိုဆိုတော့ ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်မှာ သီးသန့် တူးဖော်နေတဲ့ လူတွေ ရှိနေပြီပေါ့"

"ဒါပေါ့"

ထူလုံက တိုက်ရိုက် ဝန်ခံလိုက်သည်။

သူ့တွင် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ထိုလူစုကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်သွားရန် ဖြစ်ပြီး အချိန်တန်လျှင် ဤခွေးမသားများကို သဘာဝအတိုင်း ရှင်းလင်းမည့်သူ ရှိလာလိမ့်မည်။

အစ်ကိုဟော်၏ အကြည့်များက တလက်လက် တောက်ပလာပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ဖုန်းလိန်... ငါ့အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်... ကုန်တင်သင်္ဘောကို လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး ထိုက်ယန်တောင်ကနေ ချက်ချင်း ဝေးရာကို သွား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထူလုံ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း လန့်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ အစ်ကိုဟော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖုန်းလိန်လည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်... ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းကို ကျွန်တော်တို့ သွားမလုတော့ဘူးလား"

အစ်ကိုဟော်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ငတုံး... တစ်ဖက်လူက ဒီလို စွမ်းအင် ကျောက်တုံး သတ္တုတွင်း တစ်ခုကို စောင့်ကြပ်နေတာဆိုတော့ သူတို့လက်ထဲမှာ ပေါက်ကွဲနိုင်တဲ့ ဒီလို သင်္ကေတ ကျောက်တုံးတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေမလဲ"

"တကယ်လို့ အရမ်း နီးကပ်နေရင် တစ်ဖက်လူက သင်္ကေတ ကျောက်တုံး အမြောက်အမြား ယူလာပြီး ငါတို့ သင်္ဘောကို ခွဲပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"အင်း... အဲဒါက..." ဖုန်းလိန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်မဖြေနိုင်တော့ပေ။

လီချင်းဟွာ၏ မျက်လုံးများလည်း လက်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ငါတို့ အရင်ဆုံး ပုန်းအောင်းနေပြီး အချိန်တန်ရင် ဒီတောင်ပေါ်ကို ခိုးဝင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာပြီး အခွင့်အရေးရရင် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ဖို့လား"

အစ်ကိုဟော်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ့စိတ်ကို အသိဆုံးက ချင်းဟွာပဲ"

"ဒီလူစုက ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်မှာ နေလာတာ ကြာပြီဆိုတော့ သေချာပေါက် အားထားစရာ ရှိလိမ့်မယ်... ငါတို့ အလောတကြီး ဝင်သွားရင် အထိနာလိမ့်မယ်"

သူ၏ မျက်လုံးများက တလက်လက် တောက်ပသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သွား... ငါတို့ ကွေ့ရှောင်ပြီး မိန်တောင်ဘက်ကို သွားမယ်"

"မိန်တောင်ဘက်ကနေ ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်ကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထူလုံ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ပြောစရာရှိတာ အားလုံး ငါပြောပြီးပြီ... ကောင်မလေးရော... သူ့ကို လွှတ်ပေး"

"သတ်ချင်ဖြတ်ချင်ရင် ငါ့ဆီကို လာခဲ့"

အစ်ကိုဟော်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ "ချင်းဟွာ... မင်းကို လွှဲပေးလိုက်ပြီ... သူ့ကို ချုပ်ထားလိုက်"

လီချင်းဟွာက ပြုံးလိုက်သည်။ "ရပါတယ်"

သူက ထူလုံ ရှိရာဘက်သို့ လက်ဆန့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းဆုပ်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်က ရုတ်တရက် အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားသည်ကို ထူလုံ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော အကာအကွယ် တစ်ခုနှင့်တူသည့် စက်ဝိုင်းပုံစံ ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီး တစ်ခုလုံးက ရုတ်တရက် လွင့်မျောလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး လီချင်းဟွာ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ ဟင်းလင်းပြင်က သူ့ကို ရစ်ပတ်ကာ သင်္ဘောအခန်း အောက်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ထူလုံက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးပေါ်သို့ ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းက ဟိန်းဟောက် တုန်ခါသွားသော်လည်း အလွန် ပါးလွှာပုံရသော ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးက မည်သည့် ပြိုကွဲမှု လက္ခဏာမျှ မရှိပေ။

ထူလုံက လန့်ဖြန့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း လှုပ်ခါကာ ကျားဖြူအဖြစ် အသွင်ပြောင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လီချင်းဟွာက ရုတ်တရက် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "အပင်ပန်း မခံပါနဲ့... ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းကို မင်း ဖျက်ဆီးနိုင်မယ်ဆိုရင်တောင် ဟင်းလင်းပြင် ပေါက်ကွဲသွားတဲ့ အချိန်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး မင်းကို တိုက်ရိုက် ဆုတ်ဖြဲ ဝါးမျိုသွားလိမ့်မယ်"

"ငါ သတိမပေးဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့... မယုံရင် ကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်လေ"

ကျားဖြူအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခါစ ထူလုံ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး အလွန် ကြည့်ရဆိုးသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူက နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က သူ ဤလူများ၏ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရချိန်တွင် ဤလူက ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ဖြတ်တောက်ကာ သူ ထွက်ပြေးမည့် အကြံအစည်များကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဟန့်တားခဲ့သည်။

ထူလုံက ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ဤအစွမ်းပိုင်ရှင်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ ဤဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းငယ်လေးထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရတော့သည်။

သင်္ဘောက ထိုက်ယန်တောင်နှင့် ဝေးကွာသွားပြီး မိန်တောင် ရှိရာဘက်သို့ အလျင်အမြန် စတင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

....

ထိုအချိန်မှာပင် ချန်ယန်း၊ နိချီတို့အဖွဲ့က အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုက်ယန်တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူတို့က တောင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားကြပြီး သစ်သားဖောင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ကြသည်။

နိချီက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲတွင် မျောပါနေသော ပစ္စည်းများ များစွာ ရှိသော်လည်း နောက်မှ လိုက်လာသူများကို မမြင်ရတော့ပေ။

သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ချိန်မှာပင် ပြန်လည် ပြာယာခတ်လာပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူတွေကို အမြန် သွားရှာကြစို့"

သို့သော် ချန်ယန်းက အသိဉာဏ် မလွတ်ကင်းသေးဘဲ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နေဦး... ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ အခြေအနေကို သေချာ မသိသေးဘူး... ဒီခိုလှုံရေးစခန်းက လူတွေ ကောင်းလား ဆိုးလားဆိုတာ မသိဘူး"

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" နိချီက မေးလိုက်သည်။

ချန်ယန်းက သုံးယောက်လုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အကြံပြုချက်ကတော့ ငါတို့ လမ်းနှစ်သွယ် ခွဲမယ်... လူနှစ်ယောက်က သတင်းသွားပို့မယ်... ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်က နောက်ကလိုက်မယ်... တကယ်လို့ မမျှော်လင့်တာ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ကယ်တင်ရမယ်"

"သေချာတာကတော့ ကယ်တင်ဖို့ ခက်ခဲရင် ထွက်ပြေးသင့်ရင် ထွက်ပြေးရမယ်... အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး မျှော်လင့်ချက် ရှိတယ်"

မာကျီနှင့် ကျုံးဆန်းတို့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ဤအစီအစဉ်က အလွန် တည်ငြိမ်လှသည်။

မာကျီက မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘယ်သူက သတင်းသွားပို့မလဲ"

ကျုံးဆန်းက ပထမဆုံး စကားစပြောလိုက်သည်။ "ငါ သွားမယ်... ငါ့အစွမ်းက အခု သုံးလို့ရပြီ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သုံးယောက်လုံး ချက်ချင်း အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။

"ဝတုတ်... နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ အစွမ်း ပြန်ရလာပြီပေါ့" မာကျီက ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

ကျုံးဆန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ ဝတုတ်မဟုတ်ဘူးကွ"

"အေးပါ... မင်းက ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းတာပါ" မာကျီက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နိချီက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါနဲ့ ကျုံးဆန်း သတင်းသွားပို့မယ်... မင်းတို့ နှစ်ယောက်က နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ယန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း... ငါ ကျုံးဆန်းနဲ့ သွားမယ်"

နိချီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ငါနဲ့ ကျုံးဆန်း ပြေးရင် ပိုမြန်လိမ့်မယ်... မင်းက စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်ဆိုတော့ လှုပ်ရှားမှုမှာ ကျုံးဆန်းနောက်ကို လိုက်နိုင်ဖို့ အရမ်း ခက်လိမ့်မယ်"

ချန်ယန်းက ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ တကယ် ပြဿနာနဲ့ ကြုံလာရင် ပြေးလို့ အသုံးမဝင်ဘူး... မဖြစ်မနေ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရမယ်... ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ထိုးဖောက်မှုနဲ့ ကျုံးဆန်းရဲ့ မြေဓာတ် အစွမ်းတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အရမ်းကောင်းတဲ့ ပူးပေါင်းတိုက်ကွက် တစ်ခုကို လုပ်နိုင်တယ်"

"ငါတို့က တစ်ဖက်လူကို ခဏလောက် ထိန်းထားနိုင်ရင် မင်းနဲ့ မာကျီက ချက်ချင်း ဝင်ပါလို့ ရပြီ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နိချီက စဉ်းစားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သိပြီ... ဒါဆို မင်းရဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့"

"သွားကြစို့... မင်းတို့က ငါတို့နဲ့ အတူမလိုက်ခဲ့နဲ့... တတ်နိုင်သမျှ ပုန်းအောင်းခဲ့"

"သိပြီ"

ယခုအချိန်တွင် သူတို့ လေးဦးက နှစ်ဖွဲ့ ခွဲလိုက်ကြပြီး ချန်ယန်းနှင့် ကျုံးဆန်းတို့က တောအုပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားကြကာ နိချီနှင့် မာကျီတို့ နှစ်ဦးက သတိထား၍ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

သူတို့ လေးဦးက ရှေ့တစ်ဖွဲ့ နောက်တစ်ဖွဲ့ဖြင့် ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မိုင်ဝက်ကျော်ခန့် လျှောက်လာခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် မလှမ်းမကမ်းမှ လူစကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချန်ယန်းနှင့် ကျုံးဆန်းတို့က ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

အနောက်ဘက်ရှိ နိချီနှင့် မာကျီတို့က ချက်ချင်း ဝပ်တွားကာ မြက်ခင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။

ချန်ယန်းက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လူဘယ်နှယောက် ရှိလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်"

ကျုံးဆန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်ကြီးအနောက်မှ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ တောအုပ်အပြင်ဘက်တွင် စည်းကမ်းတကျ လျှောက်လာနေသော လူလေးငါးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့က လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခြေလှမ်းအကွာအဝေး တူညီကြကာ ရပ်နေသည့် နေရာများကလည်း ဖြစ်ကတတ်ဆန်း မဟုတ်ဘဲ အမြဲတမ်း တန်းစီပုံစံ တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။

ဤသည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် လေ့ကျင့်မှု ကောင်းစွာ ရရှိထားသော အဖွဲ့ငယ်လေး တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

ရုတ်တရက် ထိုအထဲမှ တစ်ဦးက တစ်ခုခုကို ခံစားမိသွားပုံရပြီး ကျုံးဆန်း ရှိရာဘက်သို့ ခပ်ပြင်းပြင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျုံးဆန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သစ်ပင်ကြီး အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

ချန်ယန်းက သူ့ကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ရာ သူက တိတ်တိတ်နေရန် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုအဖွဲ့က ရယ်မောရင်း ဆက်လျှောက်သွားသည်ကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကြပြီး သစ်ပင်ကြီး အနောက်မှ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးက ထိုလူအနည်းငယ် နောက်သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဆက်လိုက်သွားကြသည်။

ပေလေးငါးဆယ်ခန့် လျှောက်လာပြီးနောက် ချန်ယန်းက ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်သေးဘူး"

ကျုံးဆန်း ကြောင်အသွားပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချန်ယန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ တစ်ယောက် လျော့သွားတယ်... ခုနက ငါးယောက်ဆိုတာ သေချာတယ်... အခု လေးယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်"

ချန်ယန်း၏ စကားကြောင့် ကျုံးဆန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားသည်။

ထို့နောက် ရယ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ချာတိတ်လေး နှစ်ယောက်... မင်းတို့ တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ"

အနောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ချန်ယန်းနှင့် ကျုံးဆန်းတို့က အလိုအလျောက် နီးပါး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လူငယ်တစ်ဦးက ချန်ယန်း၏ နောက်ဘက် ခြောက်ပေခန့် အကွာတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်လူက လက်ထဲတွင် ဒူးလေးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူတို့ နှစ်ဦးကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေသည်။

ချန်ယန်း၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး အလိုအလျောက်ပင် စိတ်စွမ်းအင် ထိုးဖောက်မှုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ဦးဆောင်မှုကို ရယူရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်များ စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဒူးလေး ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ်က ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပြီး ရင်ဘတ်ကို အလျင်အမြန် တစ်ချက် ပုတ်လိုက်သည်။

ဖြုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင် လိပ်ခွံပုံစံ အကာအကွယ် တစ်ခု လင်းလက်လာသည်။

ချန်ယန်း၏ စိတ်စွမ်းအင် ထိုးဖောက်မှုက လိပ်ခွံပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဝင်ဆောင့်လိုက်ရာ ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ မမြင်ရသော ပြန်ကန်အား တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ယန်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားပြီး မနေနိုင်တော့ဘဲ ညည်းညူလိုက်ရာ နှာခေါင်းထဲမှ သွေးများ ယိုစီးကျလာသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာပြီး ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အမြန်ပြေး"

ကျုံးဆန်းက စကားအပို မဆိုတော့ဘဲ သူမကို ပွေ့ချီကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် မူလက သူတို့ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခဲ့သော ထိုလူလေးဦးက ဘယ်အချိန်က ပြန်လှည့်လာမှန်း မသိဘဲ သူတို့ နှစ်ဦးကို အလျင်အမြန် ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လိပ်ခွံကို ဖုံးအုပ်ထားသော လူငယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့ညီတို့... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ငါတို့က ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ပါ... ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူထားတာ... လူတွေကို တွေ့တာနဲ့ဒုက္ခမပေးပါဘူး... မင်းတို့က အပြင်ကနေ လာတာလား"

ထိုလူငယ်က လက်ပါမည့် အရိပ်အယောင် မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျုံးဆန်းနှင့် ချန်ယန်းတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရင်ဆုံး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ စေတနာကို ချန်ယန်း ခံစားမိသည်။ တစ်ဖက်လူက အားသာချက် ရရှိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း လက်မပါလာခြင်းက သူတို့တွင် အမှန်တကယ် မကောင်းဆိုးဝါးသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း ဖော်ပြရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူက အလစ်အငိုက် မြှားပစ်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသည်ကို သေချာပေါက် သိနေသော်လည်း တစ်ဖက်လူက ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပေ။

သူမက ကျုံးဆန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ သူမကို အောက်ချပေးရန် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

ကျုံးဆန်းကမူ သဘောမတူဘဲ ဤလူများကို သတိထားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ယန်းက ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို ကျောပိုးထားခိုင်းကာ ထိုလူငယ်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က ယန်ကွမ်း မြို့သစ်ဘက်ကနေ ထွက်ပြေးလာတာ... ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်ကို လာပြီး ရေဘေး ရှောင်ချင်လို့ပါ... ကျွန်မနာမည်က ချန်ယန်းပါ... သူကတော့ ကျုံးဆန်းပါ... အစ်ကို... ကျွန်မတို့မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး"

လူငယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ယန်း... အမျိုးတွေပဲ... ငါလည်း ချန် မျိုးရိုးပဲ... နာမည်က ချန်ကျဲ... ဒီလူတွေ အားလုံးက ငါ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ"

သူက ဒူးလေးကို သိမ်းလိုက်ရာ အခြား လူအချို့လည်း ဓားမြှောင် စသည့် လက်နက်များကို သိမ်းလိုက်ကြသည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ယန်းနှင့် ကျုံးဆန်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သက်သာရာ ရသွားသည်။

ကျုံးဆန်းလည်း စိတ်အေးသွားပြီး ချန်ယန်းကို ကြည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်သည့် အမူအရာများ ပြလိုက်သည်။

ချန်ယန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်မှသာ ကျုံးဆန်းက စကားစပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုချန်ကျဲ... အစ်ကိုတို့ ထူလုံလို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သိလား"

ချန်ကျဲ ကြောင်အသွားပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်သွားသည်။ "သိတယ်... မင်းတို့ သူ့ကို ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ"

"ထိုက်ယန်တောင် အပြင်ဘက် သုံးမိုင်လောက် အကွာက ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲမှာ ကုန်တင်သင်္ဘောကြီး တစ်စင်းပေါ်က လူတွေက ထူလုံနဲ့ အမရှောင်ယာကို ဖမ်းသွားကြတယ်" ကျုံးဆန်းက ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကျဲက ချက်ချင်း လန့်သွားပြီး အလိုအလျောက် ပြောလိုက်သည်။ "ထူလုံ ဖမ်းခံရတယ်... မဖြစ်နိုင်တာ... သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ သူများဖမ်းတာ ခံရတယ်ဟုတ်လား"

ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာသည်။ "နေဦး... မင်း ဘာပြောလိုက်တာ... ထိုက်ယန်တောင် အပြင်ဘက် သုံးမိုင်အကွာ ရေပြင်မှာ ကုန်တင်သင်္ဘော ရှိတယ်"

ကျုံးဆန်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ကုန်တင်သင်္ဘော ရှိတယ်"

ချန်ယန်းက ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီအချိန်က အစ်ကိုထူလုံ သတိလစ်နေတာ... အမရှောင်ယာက ရေထဲမှာ ကူညီပြီး ကူးပေးနေတာ... အဲဒီလူစုက အမရှောင်ယာနဲ့ အစ်ကိုထူလုံကို လာဖမ်းတဲ့အချိန်မှာ အစ်ကိုထူလုံက ပြန် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘူး"

ချန်ကျဲ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် မှုန်ကုပ်သွားပြီး အခြား လူအချို့နှင့် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ "အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရှီကို ငါ သတင်းသွားပို့လိုက်မယ်"

ချန်ကျဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ထိုသူက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားတော့သည်။

သူ၏ အမြန်နှုန်းက အလွန် မြန်ဆန်လှရာ သူသည် အလျင်အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အလွန် သိသာလှသည်။

ချန်ကျဲက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မိတ်ဆွေနှစ်ယောက်... မင်းတို့ ငါနဲ့အတူ ခိုလှုံရေးစခန်းကို တစ်ခေါက်လောက် လိုက်ခဲ့ဖို့ အဆင်ပြေမလား... အဲဒီအချိန်က အခြေအနေကို မင်းတို့ အသေးစိတ် ပြောပြဖို့ လိုအပ်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ယန်းနှင့် ကျုံးဆန်းတို့က အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက သူတို့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှု တစ်လျှောက်လုံးတွင်လည်း အလွန် ဖော်ရွေကြောင်း စဉ်းစားမိလိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ယန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ... အစ်ကိုချန်ကျဲ"

ချန်ကျဲက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... စိတ်ချပါ... အကယ်လို့ ကိစ္စက အမှန်ဆိုရင် မင်းတို့က အကြီးကြီး အကျိုးပြုလိုက်တာပဲ... ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက မင်းတို့ကို မတရား မလုပ်ပါဘူး"

ယခုအချိန်တွင် ချန်ကျဲ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် သူတို့အဖွဲ့က ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

တောအုပ်ထဲတွင် နိချီနှင့် မာကျီတို့က အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့ နှစ်ဦးက သတိထားကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားက မီးဝါးကြွက် တစ်ကောင်ခန့်သာ ရှိနေသည်မှာ အံ့သြစရာပင်။

ဤသည်ကား နိချီ၏ အစွမ်းဖြစ်သော [သုမာရု] ၏ အာနိသင်ပင် ဖြစ်သည်။

နိချီက လက်ဝါးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်နှင့် သူတို့ နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပုံမှန်အတိုင်း ချက်ချင်း ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မာကျီက ပြောလိုက်သည်။ "နိချီ... သူတို့ကို ကြည့်ရတာ လူဆိုးတွေနဲ့ မတူဘူး... ချန်ယန်းနဲ့ ကျုံးဆန်းကိုလည်း လက်မပါဘူးလေ"

နိချီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေလို့ မရဘူး... သွား... ငါတို့ ဆက်လိုက်သွားပြီး ကြည့်ရအောင်"

"အေး"

သူတို့ နှစ်ဦးက သတိထားကာ ချက်ချင်း နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုအဖွဲ့က တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး တောင်ပတ်လမ်းပေါ်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကင်းလှည့်အဖွဲ့ အချို့ကို မြင်တွေ့နိုင်သလို တောင်လမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် လူအချို့က သစ်ပင်များကို တူးဖော်ပြီး လယ်မြေများ ဖော်ထုတ်နေကြသည်ကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။

လူအချို့ကလည်း တောင်ပတ်လမ်းမှ ကမန်းကတမ်း ပြန်လာနေကြပြီး လူတိုင်းက ဝါးခြင်းများကို လွယ်ထားကြရာ အထဲတွင် သန္ဓေပြောင်း ငါးများကဲ့သို့သော အရာများစွာ ပါဝင်ပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ငါးမျှားတံများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ မြစ်ကမ်းဘေးမှ ငါးမျှားပြီး ယခုလေးတင် ပြန်လာကြပုံရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ယန်းနှင့် ကျုံးဆန်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဤထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက အမှန်တကယ် ကွဲပြားခြားနားနေပုံရသည်။

ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရာ မကြာမီမှာပင် အဝေးရှိ ချိုင့်ဝင်နေသော တောင်နံရံ တစ်ခုတွင် တောင်ကို မှီ၍ ဆောက်လုပ်ထားသော ဆယ့်ငါးထပ်ခန့် မြင့်မားသည့် ဝါးအဆောက်အအုံကြီး တစ်ခုကို ချန်ယန်းနှင့် ကျုံးဆန်းတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝါးအဆောက်အအုံထဲတွင် အထက်အောက် ဝင်ထွက်သွားလာနေသူများ ရှိပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းဘေးတွင် မြင့်မားသော တံတိုင်းကြီး တစ်ခု ကာရံထားသဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ အခြေအနေကို မမြင်ရပေ။

ထိုမြင့်မားသော တံတိုင်းကြီးကို ကျောက်တုံးများဖြင့် စီရီ တည်ဆောက်ထားပြီး တံတိုင်းက အလွန် ရှည်လျားကာ လမ်းတစ်လျှောက် ဝါးတော တစ်ခုကို ပတ်လည်ဝိုင်း၍ တည်ဆောက်ထားသည်။

ထိုမြင့်မားသော တံတိုင်းပေါ်တွင် ဆယ်ပေခန့် ခြားတိုင်း ကင်းစင်တစ်ခုစီ ရှိနေပြီး အပေါ်တွင် လူအချို့က ဒူးလေးများနှင့် ဝါးလှံများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တံတိုင်းကို စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ဤအရာအားလုံးက ရှေးဟောင်းဆန်နေပုံပေါ်သော်လည်း လူများကို အလိုအလျောက် ရိုသေလေးစားမှု တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ကျုံးဆန်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းလား"

ချန်ကျဲက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ ဝင်ပေါက်လို့ ဆိုရမှာပေါ့... မစိုးရိမ်နဲ့... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

ချန်ယန်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုချန်ကျဲ... အစ်ကိုတို့ ခိုလှုံရေးစခန်းမှာ လူဘယ်နှယောက်လောက် ရှိလဲ"

ချန်ကျဲက ပြောလိုက်သည်။ "ထိုက်ယန်တောင်ဘက်မှာ လူတစ်ထောင်ကျော်လောက် ရှိတယ်... အခု မိန်တောင်ကိုပါ ထည့်တွက်မယ်ဆိုရင် လူနှစ်ထောင်နီးပါး ရှိလောက်ပြီ"

"ဘာ... မိန်တောင်မှာလည်း အစ်ကိုတို့ လူတွေ ရှိတာလား" ချန်ယန်းက အံ့သြတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကျဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... အခု မိန်တောင်ကိုလည်း ဆရာလင်းယွမ်က တာဝန်ယူထားတာဆိုတော့ အဲဒီဘက်ကလည်း အခု ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ အကိုင်းအခက် တစ်ခုလို့ ဆိုရမှာပေါ့"

စကားပြောရင်းဖြင့် သူတို့အဖွဲ့က မြင့်မားသော တံတိုင်းအောက်ရှိ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

တံခါးစောင့်နေသူများက ချန်ကျဲကို မြင်လိုက်ရပြီး ချန်ယန်းနှင့် ကျုံးဆန်းတို့ နှစ်ဦးကိုပါ မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ချန်ကျဲ... ဒီလူနှစ်ယောက်က ဘယ်ကလဲ"

"တောင်ပေါ်ကို ခိုလှုံဖို့ လာကြတာ... သူတို့ဆီမှာ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက် ရှိတယ်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရှီကို အကြောင်းကြားရမယ်" ချန်ကျဲက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တံခါးစောင့်များက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း လေးနက်သွားကြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဝင်သွားကြလေ"

ချန်ယန်းနှင့် ကျုံးဆန်းတို့က မြို့တံခါးထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

ခြံစည်းရိုး အတွင်းရှိ ကမ္ဘာက အပြင်ဘက်နှင့် ချက်ချင်း ကွဲပြားခြားနားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခြံစည်းရိုး အတွင်းတွင် အိမ်ခြေအဆောက်အအုံများက ဒေါင်လိုက် အလျားလိုက် သေသပ်စွာ တည်ရှိနေပြီး အချို့က ဝါးအဆောက်အအုံများ... အချို့က သစ်သားအိမ်များ ဖြစ်ကာ ကျောက်တုံးအိမ်များလည်း ရှိသည်။

မြေပြင်ကို သေသပ်သော ကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းကျင်းထားပြီး ထိုဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးနှင့် နီးကပ်လာသည်အထိ ဆန့်တန်းသွားရာ ကျယ်ဝန်းသော မြေလွတ်ကွင်းပြင် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုချောက်ကမ်းပါး အောက်တွင်လည်း ကြီးငယ်မရွေး ဝါးအဆောက်အအုံများကို အလားတူ ဆောက်လုပ်ထားရာ တိုင်လူမျိုးများ၏ ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကွင်းပြင်ထဲမှ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့ပြီး အရင်က သတင်းလာပို့သော အဖွဲ့ဝင်လည်း ရှိနေသည်။

သူတို့၏ နောက်တွင် ခွန်အားကြီးမားသော လူငယ်ဆယ်ကျော်ခန့်လည်း လိုက်ပါလာကြသည်။

ရှီဟိုင်ကျူးက ပထမဆုံး အကြည့်ဖြင့်ပင် ချန်ယန်းနှင့် ကျုံးဆန်းတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်လေးနှင့် ကောင်မလေးတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားပြီး အားကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ချိန်တည်းလိုလို အပြင်းအထန် ခုန်ပေါက်သွားပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ ဤလူက အလွန် အစွမ်းထက်သော အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှ အားကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ရှိနေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"မိတ်ဆွေနှစ်ယောက်... ငါက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ အမှတ်(၅) တပ်ခွဲက တပ်ခွဲမှူး ရှီဟိုင်ကျူးပါ... ငါတို့ ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ထူလုံကို ကုန်တင်သင်္ဘောက ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်တဲ့ ကိစ္စကို အသေးစိတ်လောက် ပြောပြပေးပါ"

တစ်ဖက်လူ၏ လေးစားမှုကို ချန်ယန်း ခံစားမိလိုက်သည်။ ဤအစ်ကိုကြီးက သူတို့ကို ကလေးများကဲ့သို့ သဘောမထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဤသို့သော လေးစားမှုကြောင့် ချန်ယန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည်။

သူမကလည်း အမရှောင်ယာ ပြောခဲ့သော ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို တဖြည်းဖြည်း အသိအမှတ်ပြုလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမတို့အဖွဲ့က ဝမ်ရှောင်ယာနှင့် ထူလုံတို့ကို မည်သို့ တွေ့ဆုံခဲ့ရကြောင်းနှင့် ကုန်တင်သင်္ဘော၏ မျက်စိကျခြင်းကို မည်သို့ ခံခဲ့ရကြောင်း အစအဆုံး အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်သည်။

သို့သော် သူမက သတိလေး တစ်ချက် ထားလိုက်ပြီး နိချီနှင့် မာကျီတို့ ရှိနေကြောင်းကိုမူ ထုတ်ဖော် မပြောခဲ့ပေ။

ဆက်ရန်...