အခန်း (၂၉၇-၂၉၈)

အပိုင်း(၂၉၇) အသွင်ပြောင်းအစွမ်းနှင့် ကယ်ဆယ်ရေး

"ဗွမ်း... ဗွမ်း"

ရေလှိုင်းကြီးက ကမ်းစပ်ကို ရိုက်ခတ်နေ၏။ သစ်သားပြားတစ်ချပ်ပေါ်မှ ဝမ်ရှောင်ယာက သူမ၏ ပခုံးမှ သွေးများ စီးကျနေလျက်နှင့် ကမ်းစပ်ပေါ်သို့ ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ တွားသွားတက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူလျော့နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤနေရာက မည်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်း သူမ မှတ်မိနေ၏။

"မိန်တောင်"

"အစ်ကိုကြီးထူလုံ ပြောဖူးတယ်... မိန်တောင်နဲ့ ထိုက်ယန်တောင်က ကပ်ရက်ဆိုပေမယ့် မိန်တောင်က ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုနယ်ပယ်ထဲမှာ မရှိဘူးတဲ့... အဲဒီမှာ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေ အများကြီး ရှိနေနိုင်တယ်..."

သူမက ပခုံးကို ဖိကိုင်ထားရင်း ခက်ခက်ခဲခဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည် "မဖြစ်ဘူး... ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ ငါ ထိုက်ယန်တောင်ကို သွားရမယ်... ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူတွေကိုရှာပြီး အစ်ကိုကြီးထူလုံကို ကယ်တင်ခိုင်းရမယ်"

ဝမ်ရှောင်ယာက သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ရွှံ့ဗွက်အိုင်များကို နင်းဖြတ်ရင်း တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူမ ရင်ထဲတွင် အလွန် ကြောက်ရွံ့နေ၏။ မိန်တောင်က ထိုက်ယန်တောင်နှင့် မတူဘဲ ဤနေရာတွင် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများ အလွန်များပြားကြောင်း အစ်ကိုကြီးထူလုံက ပြောဖူးသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှပင် မလျှောက်ရသေးမီ ဝမ်ရှောင်ယာ၏ ခြေလှမ်းများက ရုတ်တရက် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကြိုးတစ်ချောင်းက "ရွှစ်" ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ရုတ်ချည်း ရစ်ပတ်ဖမ်းဆွဲသွား၏။

"အား..."

သူမ သတိမဝင်လိုက်နိုင်မီမှာပင် ကြိုးက သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြောင်းပြန် ဆွဲတင်သွားပြီး လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ဝမ်ရှောင်ယာ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်စလို ကြည့်လိုက်ရာမှ သူမက ကြိုးကွင်းထောင်ချောက်တစ်ခုကို နင်းမိသွားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... သားကောင် မိပြီဟေ့... ယန်ဟူ... ယန်မင်ယိ... မြန်မြန်လုပ်"

တောအုပ်ထဲမှ လူရိပ်သုံးခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဦးဆောင်လာသူက အသက်ငါးဆယ်ကျော် အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ နောက်တွင် လူငယ်နှစ်ဦး ပါလာသည်။

ထိုသုံးဦးစလုံးက အစွမ်းပိုင်ရှင်များ မဟုတ်ကြဘဲ သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြ၏။

"ဦးလေးသုံး... မဟုတ်သေးဘူး... လူတစ်ယောက်ဗျ"

"ချီးတဲ့မှပဲ... မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟ"

လူငယ်နှစ်ဦးက အမြင်အာရုံ စူးရှလှသဖြင့် တွဲလောင်းဖြစ်နေသော ဝမ်ရှောင်ယာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ယန်လောင်ဆန်းက ခြေလှမ်းများကို အလျင်အမြန် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည် "ဘယ်က ကောင်မလေးလဲ... မင်း လမ်းလျှောက်တာ မကြည့်ဘူးလား... ငါ့ကြိုးကွင်းထဲ ဘာလို့လာနင်းရတာ ဘာကိစ္စလဲ... တကယ်ကံဆိုးတာပဲ"

သူက ချက်ချင်း ပြေးသွားကာ ကြိုးကို ဖြေချပေးလိုက်သဖြင့် ဝမ်ရှောင်ယာက လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

သူမက ထိုသုံးဦးကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟခဲ့ချေ။

ရေလွှမ်းကပ်ဘေး ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ဖြတ်သန်းဖူးသူပီပီ ဝမ်ရှောင်ယာက လူတို့၏ စိတ်သဘောထား ယုတ်မာကြမ်းကြုတ်ပုံကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိထား၏။

အထူးသဖြင့် သူမကဲ့သို့ လူငယ်မိန်းကလေးတစ်ဦးက အမျိုးသားသုံးဦးနှင့် ဆုံတွေ့နေရခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အဆောက်အအုံတစ်ခုထဲတွင်သာ ဆိုပါက ဤလူများက သေချာပေါက် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေမည်သာ။

သို့သော် သူမကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ယန်လောင်ဆန်းက သူမကို လုံးဝ စိတ်ဝင်စားပုံ မရဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အော်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည် "ယန်ဟူ... ယန်မင်ယိ... ကြိုးကွင်းကို မြန်မြန်ဖြုတ်... နေရာပြောင်းပြီး ထောင်ချောက် မြန်မြန်သွားထောင်မယ်... ဒီနေ့ အဲဒီ သန္ဓေပြောင်း ဆိတ်ကို မမိရင် မနက်ဖြန် တခြားလူတွေ လက်ဦးသွားလိမ့်မယ်"

"ဒီကောင်က အနည်းဆုံး အမှတ်ရှစ်ရာလောက် တန်တယ်... လက်မြန်ခြေမြန် လုပ်ကြ... ရှန်းယန်က ငါတို့ကို အထူးတလည် မှာထားတာနော်"

ယန်ဟူနှင့် ယန်မင်ယိတို့က အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး ဝမ်ရှောင်ယာကို ပြောလိုက်သည် "မိန်းကလေး... အားနာပါတယ်နော်... ငါတို့ အချိန်လုနေရလို့ မင်း ကြိုးကွင်းကို မြန်မြန် ဖြုတ်လိုက်ပါဦး"

ယန်ဟူက ကိုယ်တိုင် ဝင်ကူကာ ဝမ်ရှောင်ယာ၏ ခြေထောက်မှ ကြိုးကွင်းကို စတင် ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်ယာ၏ ပခုံးတွင် ဒဏ်ရာရှိနေသည်ကို ယန်မင်ယိက ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။

သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "မိန်းကလေး... မင်း ဒဏ်ရာရထားတာလား... ဒီလောက်ထိ အသက်စွန့်ဖို့ လိုလို့လား... မင်းက ထိုက်ယန်တောင်က မဟုတ်လား... မင်းတို့က ငါတို့ ဒေသခံတွေအတွက် သားကောင်လေး နည်းနည်းပါးပါး ချန်ထားပေးသင့်တယ်နော်"

ဝမ်ရှောင်ယာက အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ ဘာပြောနေသည်ကို နားမလည်သော်လည်း ထိုက်ယန်တောင်ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည် "ဒီမှာ ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေ ရှိလို့လား"

ယန်မင်ယိက ကြက်သေ သေသွားပြီး ဝမ်ရှောင်ယာကို သံသယဖြင့် စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည် "မင်းက ထိုက်ယန်တောင်က မဟုတ်ဘူးလား"

ယန်ဟူကလည်း ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "မင်းက ဘယ် ခိုလှုံရေးစခန်းကလဲ"

ထိုစဉ် ယန်လောင်ဆန်းကလည်း လျှောက်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည် "ကောင်မလေး... မင်းက ဘယ် ခိုလှုံရေးစခန်းကလဲ... ငါ မင်းကို ပြောမယ်... အလကား အပင်ပန်းမခံနဲ့တော့... အခု မိန်တောင်ကို ဆရာလင်းက အလုံးစုံ သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီ"

"ငါတို့ ကျဲ့ဆစ် စာသင်ကျောင်းက မင်းတို့ကို အရေးယူရတာလည်း ဆရာလင်းရဲ့ အလိုကျ ဆောင်ရွက်ရတာပဲ"

"ဒါ့အပြင် ငါတို့က မင်းတို့ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါဘူး... မင်းတို့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို မဝင်ချင်ရင် မိန်တောင်ကနေ ထွက်သွားလို့ ရတယ်လေ"

ဝမ်ရှောင်ယာက နားရှုပ်သွားသော်လည်း သူတို့၏ စကားအဓိပ္ပါယ်အရ ဤလူများက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းနှင့် အလွန် ရင်းနှီးပုံရပြီး ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း၏ အမိန့်ကို နာခံနေကြပုံပေါ်၏။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူမက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "ရှင်တို့ ကျွန်မကို ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူတွေဆီ ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား... ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူတွေကို ပြောပြရမယ့် အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့ပါ... လူ့အသက်နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အရမ်းကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပါ"

ယန်လောင်ဆန်းက မှင်သက်သွားပြီး တူနှစ်ဦးနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ယန်လောင်ဆန်းက သံသယဝင်လာသည် "မင်းက ငါတို့ မိန်တောင်က လူ မဟုတ်ဘူးလား... အပြင်က လာတာလား"

ဝမ်ရှောင်ယာက အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည် "ကျွန်မမှာ တကယ် အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့ပါ... ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူတစ်ယောက်ကို လူဆိုးတွေ ဖမ်းသွားလို့ သူ့အသက်က အန္တရာယ်ရှိနေပြီ... ကျွန်မ အကူအညီ သွားတောင်းရမှာမို့ပါ"

ယန်လောင်ဆန်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည် "အာ... ဒီကောင်မလေး... စောစောက မပြောဘူး"

"ငါတို့နောက် မြန်မြန်လိုက်ခဲ့... ဆရာလင်းတို့က ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းမှာ ရှိတယ်... မင်း ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူတွေကို ရှာချင်ရင် သူ့ကို ရှာတာ သေချာပေါက် အမှန်ပဲ"

ဝမ်ရှောင်ယာ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်လွင်လာပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရှင်တို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရှင်တို့က တကယ် လူကောင်းတွေပဲ"

လူသုံးဦးက ရှေ့မှ လမ်းပြပေးပြီး ဝမ်ရှောင်ယာက သူတို့သုံးဦးနောက်မှ ယိမ်းယိုင်ကာ လိုက်ပါသွားရင်း ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်း ရှိရာ အရပ်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးလျှံငှက်သင်္ဘောပေါ်တွင် ဖုန်းဖေးယွီက ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို လေထဲတွင် ဆန့်တန်းထားကာ မျက်စိကို အနည်းငယ် မှိတ်ထား၏။

အချိန်တိုအတွင်း ခိုတစ်ကောင်က တောင်ပံခတ်လျက် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

၎င်းက အနီရောင် အမွေးအတောင်များ ရှိသော သန္ဓေပြောင်း ခိုတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး မတိုင်မီကတည်းက ဖုန်းဖေးယွီ မွေးမြူထားခဲ့သော အိမ်မွေးခိုလေး ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ကျရောက်လာသောအခါ သက်ရှိမျိုးစုံ သန္ဓေပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။

ဤခိုလေးကလည်း သန္ဓေပြောင်းသွားပြီး ယခုကဲ့သို့ ပုံစံ ဖြစ်လာခဲ့၏။

ထို့အပြင် သူ့ထံတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ယဉ်ပါးနေခဲ့သောကြောင့်လား မသိဘဲ သူနှင့် ခိုလေးကြားတွင် ထူးခြားသော အာရုံခံနိုင်စွမ်း တစ်ခု ရှိနေသည်။

သူ အစွမ်း နိုးထလာပြီးနောက် ခိုလေးနှင့် စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်မှုပင် ပြုလုပ်နိုင်လာခဲ့သည်။

ဤစွမ်းရည်ကြောင့် အစ်ကိုဟော်၏ အဖွဲ့ထဲတွင် သူက တိကျသော နေရာတစ်ခုကို ရယူထားနိုင်ခဲ့၏။

ထောက်လှမ်းခြင်းကဲ့သို့သော တာဝန်အချို့ကို များသောအားဖြင့် သူကပင် ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သွေးခိုလေးနှင့် အချိန်အနည်းငယ်ကြာ ဆက်သွယ်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အကျည်းတန်သွားခဲ့သည်။

သူက သင်္ဘောကပ္ပတိန် အခန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်ရာ အစ်ကိုဟော်က သူ၏ လက်ထဲမှ စွမ်းအင်ကျောက်တုံးကို ကစားနေ၏။

"ဘယ်လိုလဲ... မိန်တောင်ပေါ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရပြီလား" အစ်ကိုဟော်က သူ့ကို မြင်သောအခါ အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းဖေးယွီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "အစ်ကိုဟော်... ပြဿနာတက်ပြီ... သွေးခိုလေးက အဲဒီလူစုနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရတော့ဘူး"

"ဟင်..." အစ်ကိုဟော်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သံသယဖြစ်သည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်လာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ဖုန်းဖေးယွီက ပြောလိုက်သည် "အရင်က ဟိုလူ ပြောခဲ့တဲ့ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခ စနေပြီလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်... မိန်တောင်ရွာက လူတွေ အချင်းချင်း ချကြတော့ သူတို့ဆီပါ ဂယက်ရိုက်သွားတာ နေမယ်"

အစ်ကိုဟော်က ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်သည် "ဟက်ဟက်... အတွင်းရေး ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေတာလား... ဒါက ငါ့ကို နတ်ကောင်းမတာပဲ မဟုတ်လား"

ဖုန်းဖေးယွီက မေးလိုက်သည် "အစ်ကိုဟော်... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ"

အစ်ကိုဟော်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး ပြောလိုက်သည် "လင်းဝမ်ကို သွားခေါ်လာခဲ့"

ဖုန်းဖေးယွီက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည် "လီချင်းဟွာကိုရော အသိပေးရမလား"

အစ်ကိုဟော်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်လိုက်ပြီး စဉ်းစားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "ပြောလိုက်... လင်းဝမ်က သူ့လူဆိုတော့ သူ ခေါင်းညိတ်ဖို့ လိုတယ်လေ"

"ကျွန်တော် အခု သွားလိုက်မယ်"

ဖုန်းဖေးယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ဘေးတွင်ရှိနေသော ဖုန်းလိန်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည် "အစ်ကိုဟော်... လီချင်းဟွာက သူ့ဘာသာ အတွင်းထဲမှာ အဖွဲ့ငယ်လေး ဖွဲ့ထားတာကို တကယ်ပဲ လွှတ်ထားတော့မလို့လား"

အစ်ကိုဟော်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်အေးအေး မေးလိုက်သည် "ငါကသူ့ကို ဘာလို့ ထိန်းချုပ်ရမှာလဲ... သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ဘယ်သူက အစားအစာတွေကို သိမ်းပေးမှာလဲ"

"ဒါ့အပြင် သူက သတ်ဖို့ လွယ်တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား... သူ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းက အဲဒီလောက် ဆန်းကြယ်နေတာကို မင်းက သူ့ကို သတ်နိုင်ဖို့ ယုံကြည်ချက် ရှိလို့လား"

ဖုန်းလိန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရယ်လိုက်ပြီး စကားမဟရဲတော့ချေ။

အစ်ကိုဟော်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည် "အနည်းဆုံးတော့ သူက အခု ငါ့ကို လေးစားနေတုန်းပဲ... အခု ငါ သူ့ကို လိုအပ်နေတယ်... မျက်နှာပျက်ရမယ့် အချိန် မဟုတ်သေးဘူး"

မကြာမီ လီချင်းဟွာက ကျိုးချင်းမင်နှင့် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။

လီချင်းဟွာက ဝင်ဝင်ချင်းပင် တည့်တိုး ပြောလိုက်သည် "အစ်ကိုဟော်... အစ်မဝမ်ကို လာခိုင်းတယ်လို့ ကြားတယ်"

အစ်ကိုဟော်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ချင်းဟွာ... ငါ လင်းဝမ်ကို တစ်ခေါက်လောက် ငှားသုံးချင်လို့ပါ"

လီချင်းဟွာက ရယ်မောလိုက်သည် "ဖုန်းလိန် ဖြေရှင်းလို့ မရတဲ့ ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးမို့လို့ အစ်မဝမ် ကိုယ်တိုင် ထွက်ဖို့ လိုနေတာလဲ"

ဖုန်းလိန်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

အစ်ကိုဟော်က ရယ်မောလိုက်သည် "သူက အကြမ်းစား အလုပ်တွေ လုပ်ဖို့ပဲ အဆင်ပြေတာပါ... သိမ်မွေ့တဲ့ အလုပ်တွေကျတော့ မင်းတို့လို ပညာတတ်တွေမှ လုပ်နိုင်တာလေ"

"အစ်ကိုဟော် ပြောတဲ့ကိစ္စက ဘာများလဲ မသိဘူး"

"ဟင်းဟင်း... မိန်တောင်မှာ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေလောက်ပြီ... ငါတို့ အရင်က ရထားတဲ့ သတင်းအရ မိန်တောင်ရွာက လူတွေ နှစ်စု ကွဲသွားပြီး အခုလောက်ဆို ချနေလောက်ပြီ... ငါ လင်းဝမ်ကို သွားခိုင်းပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းခိုင်းချင်တာ... အချိန်ကိုက် ဖြစ်လာရင် ငါတို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဇာတ်ဝင်ခန်း ဝင်ရမယ့် အချိန်ပဲ"

လီချင်းဟွာက မှင်သက်သွားပြီး ဤကိစ္စဖြစ်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

သူက စဉ်းစားလိုက်ပြီး လင်းဝမ်နှင့် ကျိုးချင်းမင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် "ဒီလိုလုပ်... ချင်းမင်... ခင်ဗျား အစ်မဝမ်နဲ့ အတူတူ သွားလိုက်"

ကျိုးချင်းမင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "သိပြီ"

လင်းဝမ်ကလည်း ရယ်မောလိုက်သည် "ကျွန်မ တာဝန်ထားလိုက်"

ချက်ချင်းပင် ကုန်တင်သင်္ဘောမှ လှေငယ်တစ်စင်း ချပေးလိုက်ပြီး လူနှစ်ဦး လှေပေါ်တက်ကာ မိန်တောင်၏ ရေစပ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ကပ်သွားကြသည်။

လှေငယ်က မိန်တောင်၏ ကမ်းစပ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကပ်သွားပြီး ကျိုးချင်းမင်က သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည် "အစ်မဝမ်... ခင်ဗျား ချင်းဟွာကို နည်းနည်း နားချပေးပါဦး... အစ်ကိုဟော်က ယုံကြည်ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ အလုပ်လုပ်တာက အရမ်း ယုတ်မာလွန်းတယ်"

လင်းဝမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ကမ်းပေါ်သို့ တက်ကာ ပြောလိုက်သည် "ဒီခေတ်ကြီးက ပျက်စီးနေပြီလေ... အစ်ကိုဟော်က အင်အားတော့ မဆိုးပါဘူး... လောလောဆယ် သူ့နဲ့ ပူးပေါင်းရတာကလည်း တခြားနည်းလမ်း မရှိလို့ပါ"

"စိတ်ချပါ... ချင်းဟွာ ရင်ထဲမှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်... ဒီကုန်တင်သင်္ဘောက အစ်ကိုဟော် ပိုင်တာလေ... သူ့လက်အောက်မှာ လူအင်အားလည်း အများကြီးပဲ... ချင်းဟွာက သူ့ကို တော်လှန်ပြီး အာဏာသိမ်းဖို့ဆိုတာ အချိန်လိုသေးတယ်"

ကျိုးချင်းမင်က စကားထပ်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တောအုပ်ထဲတွင် လျှောက်သွားနေစဉ် အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျိုးချင်းမင်၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရပ်တန့်ကာ နားစွင့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မြူခိုးတစ်အုပ်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းဝမ်ကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။

လင်းဝမ်က တီးတိုး မေးလိုက်သည် "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"လူလာနေတယ်"

လင်းဝမ်က ကျိုးချင်းမင်၏ မြူခိုးများ လွင့်စင်သွားသော ကွက်လပ်မှတစ်ဆင့် မဝေးလှသော တောအုပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လူဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော လူတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဦးဆောင်လာသူက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘေးရှိ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို 'အစ်ကိုရှန်းယန်' ဟု ခေါ်နေ၏။

"အစ်ကိုရှန်းယန်... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆောင်နိုင်ပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်နော်... ဒီ ခိုလှုံရေးစခန်းငယ်လေးတွေ အားလုံးနီးပါးကို ဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့ပြီ"

"ဒါပေါ့ အောင်မြင်တာပေါ့... တကယ်လို့ သူတို့ကို ရွေးခိုင်းမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကများ မိန်တောင်ကနေ ထွက်သွားပြီး ရေကြီးနေတဲ့ထဲ သွားမျောဖို့ သတ္တိရှိမှာလဲ"

"ဆရာလင်းက သူတို့ကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးထားသလို ဖြစ်နေပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပဲ ရှိတာလေ" ဟု လူတစ်ဦးက တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

လီရှန်းယန်က ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည် "ယန်မင်... မင်း ဆရာလင်း အကြောင်းကို မဟုတ်တမ်းတရား ထပ်ပြောရဲတာ ကြားလို့ကတော့ ကျဲ့ဆစ် စာသင်ကျောင်းကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပေတော့... သွားချင်တဲ့ နေရာ သွား"

ယန်မင် အမည်ရသော လူငယ်၏ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "အစ်ကိုရှန်းယန်... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... ဆရာလင်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှု စွမ်းရည် ပြတ်သားတာကို ချီးကျူးမိရုံပါ..."

"ဖြန်း..."

လီရှန်းယန်က သူ၏ မျက်နှာကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည် "ငါ ပြောတဲ့စကားကို မင်းက လေထဲ လွှင့်ပစ်နေတာလား... ဆရာလင်း အကြောင်းကို ထပ်ပြီး ဝေဖန်တာမျိုး မလုပ်နဲ့လို့... မင်း နားကန်းနေလား"

ယန်မင်က လီရှန်းယန် ဒေါသထွက်သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ ချက်ချင်း ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာဖြူဆုတ်သွားသည်။

လီရှန်းယန်က သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ တီးတိုး ပြောလိုက်သည် "နောက်ဆိုရင် မိန်တောင်နဲ့ ထိုက်ယန်တောင်က ဆရာလင်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာပဲ... မင်း ဒီလို ပါးစပ်ဖွာနေလို့ ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေ ကြားသွားပြီး သူတို့ ဒေါသထွက်သွားရင် ငါတောင် မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကြားလား"

"ကြား... ကြားပါပြီ"

ထိုအခါမှ လီရှန်းယန်က သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။

ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းတွင် ထို ဆရာလင်း၏ နေရာက မည်မျှ မြင့်မားကြောင်း သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသည်။

သူ၏ ရွာသူရွာသားများက ထိုသူအပေါ်တွင် ရန်လိုမှု သို့မဟုတ် မလေးမစား လုပ်လိုသော အတွေးမျိုး ရှိနေမည်ကို သူ တကယ် မလိုလားချေ။

သို့မဟုတ်ပါက ထိုက်ယန်တောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသောအခါ သူတို့ စကားကို မဆင်မချင် ပြောမိပါက ထိုက်ယန်တောင်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ နှင်ထုတ်ခြင်းကို တကယ် ခံရနိုင်ပေသည်။

ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို တစ်ကိုယ်တော် တည်ထောင်ခဲ့ပြီး လူများစွာကို အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရစေခဲ့သည်။

ထိုလူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဆရာလင်းဆိုသည်မှာ လုံးဝ စော်ကား၍မရသော သူဖြစ်သည်။

မလေးမစား နောက်ပြောင်သည့် စကားတစ်ခွန်းပင် မရချေ။

လီရှန်းယန်က လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် "ခိုလှုံရေးစခန်း ဘယ်နှခု ကျန်သေးလဲ"

"မြောက်ဘက်က ခိုလှုံရေးစခန်းငယ်လေးပဲ ကျန်တော့တယ်... မိသားစု နှစ်စုသုံးစုလောက် ဂူထဲမှာ ပုန်းနေကြတာ ထင်တယ်... အရင်က စာသင်ကျောင်းကို အကူအညီ လာတောင်းဖူးတော့ ကျွန်တော်တို့ စားနပ်ရိက္ခာ နည်းနည်း ပေးလိုက်သေးတယ်... နောက်ပိုင်းတော့ မသိတော့ဘူး" ဟု ကျန်းရုံရုံက ပြောလိုက်သည်။

လီရှန်းယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "သွားရအောင်... သွားကြည့်ကြမယ်... ဒီတစ်စုကို ဖြေရှင်းပြီးရင် မိန်တောင်က လူတွေအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးပြီလို့ ပြောလို့ရပြီ"

"ဆရာလင်းက နောက်ပိုင်း မိန်တောင်ကို တည်ဆောက်မှာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ မိန်တောင်လည်း အနှေးနဲ့အမြန် ထိုက်ယန်တောင်လိုမျိုး ကောင်းမွန်လာမှာပါ"

ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်မှ လူများ ဖြတ်သန်းနေရသော နေ့ရက်များကို မြင်ဖူးထားသဖြင့် သူတို့ တကယ်ပင် မနာလို ဖြစ်နေမိကြောင်း ကျန်းရုံရုံနှင့် ယန်ဝေတို့က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယခု ဆရာလင်းက ကတိပေးထားပြီးဖြစ်ရာ ဤကိစ္စကိုသာ သေချာစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက ကျဲ့ဆစ် စာသင်ကျောင်းမှ လူများလည်း ထိုက်ယန်တောင်သို့ သွားရောက် နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လူတစ်စုက မိန်တောင်၏ မြောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် တောအုပ်ထဲတွင် မြူခိုးများက လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားပြီး လူရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

ကျိုးချင်းမင်က လူသားပုံစံ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး ထွက်ခွာသွားသော ထိုလူစု၏ ကျောပြင်များကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကုတ်လျက် ပြောလိုက်သည် "သူတို့က မိန်တောင်က တခြား ခိုလှုံရေးစခန်းငယ်တွေကို စုစည်းနေကြတာလား"

အစ်မဝမ်၏ မျက်နှာကလည်း လေးနက်နေပြီး ပြောလိုက်သည် "သူတို့ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီအချိန်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တခြား ခိုလှုံရေးစခန်းငယ်တွေကို စုစည်းဖို့ စိတ်ကူးရှိနေရတာလဲ"

ကျိုးချင်းမင်လည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေပြီး နှစ်ဦးသား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

"သေချာ စုံစမ်းဖို့ လိုနေပြီ ထင်တယ်" ဟု အစ်မဝမ်က စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက စဉ်းစားလိုက်ပြီး မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ အချိန်တိုအတွင်း သူမ၏ မျက်နှာက စောစောက ကျန်းရုံရုံ၏ ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အစွမ်းက အခြားသူများ၏ ပုံစံသို့ အသွင်ပြောင်းနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ကျိုးချင်းမင်က မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည် "ခင်ဗျားရဲ့ အသွင်ပြောင်းအစွမ်းက ဒီလိုအချိန်မှာ သုံးရတာ အကောင်းဆုံးပဲ... အစ်ကိုဟော်က ခင်ဗျားကို လုပ်ခိုင်းတာ မဆန်းဘူး"

အစ်မဝမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည် "နှမြောစရာပဲ... ငါ့ရဲ့ ဒီမျက်နှာက လူတွေကို လှည့်စားလို့ ရပေမယ့် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေကိုတော့ လှည့်စားလို့ မရဘူးလေ... အဲဒီ တိရစ္ဆာန်တွေက ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ဂရုမှ မစိုက်တာ"

ကျိုးချင်းမင်က အစ်မဝမ်၏ သက်ပြင်းချရသည့် အကြောင်းရင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားပြီး သူမ၏ ဤစွမ်းရည်က တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား မရှိဟု သူမကိုယ်တိုင် ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာများက သင် မည်သူဖြစ်ကြောင်း ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ကျိုးချင်းမင်က ပြောလိုက်သည် "လူတိုင်းရဲ့ စွမ်းရည်မှာ သူ့အသုံးဝင်မှုနဲ့သူ ရှိပါတယ်... အခုလို အခြေအနေမျိုးက ခင်ဗျား စွမ်းရည်ပြရမယ့် အချိန်ပဲ မဟုတ်လား"

အစ်မဝမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ရပြီ... ကျွန်မတို့ အချင်းချင်း မြှောက်ပင့်မနေကြနဲ့တော့... သွားမယ်... ဒီ မိန်တောင်ရဲ့ အခြေအနေက တကယ် ဘယ်လိုလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြရအောင်... စောစောက သူတို့က အရေးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်အကြောင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေကြတယ်"

"ဆရာလင်းတဲ့" ကျိုးချင်းမင်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

အစ်မဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "ဒီလူက ဒီနေရာက ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်လောက်တယ်... လီခွေရုံတို့အဖွဲ့ အခု ဘယ်လို ဖြစ်နေပြီလဲ မသိဘူး"

"ပြီးတော့ ဒီ ဆရာလင်း ဆိုတဲ့သူကရော ဘယ်ကလာတဲ့ အင်အားစုထဲကလဲ"

ကျိုးချင်းမင်က ခေါင်းခါလိုက်သည် "ငါတို့ ရထားတဲ့ သတင်းအရ ပြောရရင် မိန်တောင်က တကယ်တော့ မိန်တောင်ရွာက လူတွေ အဓိကပဲ... သူတို့က အတွင်းထဲမှာ နှစ်ဖွဲ့ ကွဲသွားပြီး လီခွေရုံ ဦးဆောင်တဲ့အဖွဲ့က ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းမှာ... လီရှန်းယန် ဦးဆောင်တဲ့အဖွဲ့က ကျဲ့ဆစ် စာသင်ကျောင်းမှာလေ"

"နေဦး... လီရှန်းယန်... စောစောက လူကို သူများတွေက 'အစ်ကိုရှန်းယန်' လို့ ခေါ်နေကြတာ မဟုတ်လား... သူကများ လီရှန်းယန်လား"

အစ်မဝမ်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး ပြောလိုက်သည် "ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်"

သူမက လီရှန်းယန်၏ ရုပ်သွင်ကို သေချာစွာ ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်ပြီး လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် အသုံးပြုနိုင်ရန် ဦးနှောက်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။

"သွားမယ်... ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းနားကို သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်ကြရအောင်"

လင်းဝမ်က 'ကျန်းရုံရုံ' ၏ မျက်နှာကို ဖန်တီးထားပြီး ကျိုးချင်းမင်နှင့်အတူ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းရှိရာ အရပ်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူတို့က မိန်တောင်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှမသိသူများ မဟုတ်ကြဘဲ ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး မတိုင်မီက မိန်တောင်၊ ထိုက်ယန်တောင် ကဲ့သို့သော မြစ်ကမ်းဘေး အပန်းဖြေစခန်းများကို သူတို့ မလာဖူးသည် မဟုတ်ချေ။

လာဖူးသည့် အကြိမ်ရေ မများသော်လည်း ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်း၏ ခန့်မှန်းခြေ လမ်းကြောင်းကိုတော့ သိထားကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာစဉ် လမ်းတွင် လူအုပ်စုအချို့နှင့် အဆက်မပြတ် ဆုံတွေ့ခဲ့ရ၏။

ထိုလူများက တစ်ဦးချင်းစီ ခန္ဓာကိုယ် မတ်မတ်ရပ်ကာ လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး သုံးဦးတစ်စု၊ ငါးဦးတစ်ဖွဲ့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လေ့ကျင့်မှု ကောင်းစွာ ရရှိထားသော အဖွဲ့များဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။

ကျိုးချင်းမင်နှင့် လင်းဝမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အခြေအနေ မဟန်တော့ကြောင်း တွေးလိုက်မိကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်း အနီးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

အဝေးမှ ကြည့်လိုက်သောအခါ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းတွင် ကြီးမားသော တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်နေပြီး အနီးဝန်းကျင် နေရာတိုင်းတွင် ဝါးအိမ်များ တည်ဆောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုနေရာမှ အလုပ်များရှုပ်နေသော မြင်ကွင်းက သူတို့နှစ်ဦးကို တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ကျိုးချင်းမင်၏ အကြည့်များက စူးရှသွားပြီး ဘေးရှိ လင်းဝမ်ကို တံတောင်ဖြင့် ချက်ချင်း တွတ်လိုက်သည်။

လင်းဝမ်က အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး သူ ညွှန်ပြသော နေရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်တောင်များပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။

"လွတ်သွားတဲ့ ငါးလေးပဲ"

ကျိုးချင်းမင်က တီးတိုး ပြောလိုက်သည် "ဖုန်းလိန်တို့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... ထိပ်ပြောင် ထူလုံကို ဖမ်းမိထားရက်နဲ့ ဒီမိန်းမကို မိန်တောင်အထိ ထွက်ပြေးခွင့် ပေးလိုက်တယ်"

"မကောင်းတော့ဘူး... သူ မိန်တောင်ကို လာတာ ထိုက်ယန်တောင်ဆီ သတင်းသွားပေးချင်လို့ နေမှာပဲ" လင်းဝမ်လည်း ချက်ချင်း ရင်ထိတ်သွားပြီးနောက် အကြည့်ကို လွှဲကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည် "ရှင် ဒီမှာ ကျွန်မကို စောင့်နေ... ကျွန်မ သွားပြီး သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့မယ်"

ကျိုးချင်းမင်က ထိုစကားကို ကြားသော် ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည် "သတိထားနော်"

လင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ယန်လောင်ဆန်းနှင့် တူနှစ်ဦးဖြစ်သော ယန်ဟူ၊ ယန်မင်ယိတို့က ဝမ်ရှောင်ယာကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားနေကြ၏။

ယန်ဟူက ဝမ်ရှောင်ယာကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည် "မိန်းကလေး... ဒါက ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းပဲ... မင်း ရောက်ဖူးလား"

ဝမ်ရှောင်ယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "အင်း... ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး မတိုင်ခင်က ဒီကို အလည်လာဖူးတယ်"

"ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး မတိုင်ခင်က လာဖူးတာလား... ဟားဟား... ဒါဆို မင်း ငါ့အိမ်ကို သေချာပေါက် ရောက်ဖူးမှာပဲ... ငါ့အိမ်က တောင်ခြေမှာလေ... ကျန်းဟူသစ္စာ ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ တည်းခိုခန်း ဖွင့်ထားတာ... အဲဒီတုန်းက ငါတို့ဆိုင်က အွန်လိုင်းမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ဆိုင်နော်"

ဝမ်ရှောင်ယာက မှင်သက်သွားပြီး အွန်လိုင်းမှာ နာမည်ကြီးသည် ဆိုသော စကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူမက အလွန် ဝေးကွာသွားသလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဤအရာက တကယ်တော့ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက ကိစ္စပင် ဖြစ်၏။

သူမ အင်တာနက် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်မှာ ခြောက်လကျော်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဤခြောက်လတာ အတွေ့အကြုံက သူမ၏ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် ဘဝထက်ပင် ပိုမို ရှည်လျားနေခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာက အထီးကျန်ဆန်သွားပြီး မီးလျှံငှက်သင်္ဘော၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံထားရသော သူမ၏ ဆွေမျိုးများကို တွေးမိသောအခါ မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝဲတက်လာခဲ့သည်။

ယန်ဟူက သူ စကားမှားပြောမိသည်ဟု ထင်ကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "ဟေး ဟေး... မင်း ဘာလို့ ငိုတာလဲ"

ရှေ့မှ ယန်လောင်ဆန်းက လှည့်ကြည့်ကာ ဆဲဆိုလိုက်သည် "မင်းတို့ ခွေးကောင်နှစ်ကောင်... စကားနည်းနည်း လျှော့ပြောကြစမ်း... ကောင်မလေး... မင်း ထိုက်ယန်တောင်က ဘယ်သူနဲ့များ သိလဲ"

ဝမ်ရှောင်ယာက ထိုစကားကို ကြားသော် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည် "ကျွန်မ မသိပါဘူး... ကျွန်မက အစ်ကိုကြီးထူလုံ ထိုက်ယန်တောင်ကို သတင်းလာပေးဖို့ ပြောတာ ကြားဖူးရုံပါ"

ယန်လောင်ဆန်းက ထိုစကားကို ကြားသော် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "ဒါဆို ဆရာလင်းကိုရော မင်း မသိဘူးလား"

ဝမ်ရှောင်ယာက နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းခါလိုက်သည် "ကျွန်မ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူ မဟုတ်ပါဘူး"

ယန်လောင်ဆန်းက နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "အေးပါ... ကျောင်းကို ရောက်ရင် မင်းပြောတဲ့ ထူလုံဆိုတာကို ဘယ်သူ သိလဲဆိုတာ ငါ မေးပေးပါ့မယ်... တကယ်လို့ သူက အရမ်း နာမည်ကြီးရင် ငါတို့ကို ဆရာလင်းဆီ ခေါ်သွားပေးမယ့်လူ ရှိမှာပါ"

ဝမ်ရှောင်ယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေကာ ဤထိုက်ယန်တောင်မှ လူများက အစ်ကိုကြီးထူလုံကို တကယ် သွားကယ်ပေးမည်လား ဆိုသည်ကို သူမ မသိချေ။

သူတို့ ဆက်လျှောက်သွားနေစဉ် ရုတ်တရက် အနောက်ဘက်မှ အော်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှင်တို့တွေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီရောက်နေတာလဲ"

ယန်လောင်ဆန်းတို့ လူစုက အသံကြားသော် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

လာသူကို မြင်သောအခါ ယန်လောင်ဆန်းက ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည် "ရုံရုံ... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ"

'ကျန်းရုံရုံ' က ပြုံးလိုက်သည် "အစ်ကိုရှန်းယန်က ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ အရင်ပြန်လွှတ်လိုက်တာ"

သူမက ဝမ်ရှောင်ယာကို မသိမသာ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည် "သူက ဘယ်သူလဲ"

ယန်လောင်ဆန်းက ထိုစကားကို ကြားသော် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "ဒါက ဝမ်ရှောင်ယာတဲ့... သူက ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေဆီ သတင်းပို့ရမယ့် အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့တဲ့"

'ကျန်းရုံရုံ' က အံဝင်ခွင်ကျပင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ ပြသလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "အရေးကြီးကိစ္စ... ဘာကိစ္စလဲ"

ယန်လောင်ဆန်းက ဝမ်ရှောင်ယာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် "ကောင်မလေး... ဒါက ငါတို့ ကျဲ့ဆစ် စာသင်ကျောင်းက ကျန်းရုံရုံတဲ့... သူပြောတဲ့စကားက ငါ့ထက် ပိုအရာရောက်တယ်... မင်းမှာ ဘာအခက်အခဲရှိရှိ သူ့ကို ပြောပြလို့ ရတယ်"

ဝမ်ရှောင်ယာက ကျန်းရုံရုံကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "အစ်မ... အစ်ကိုကြီးထူလုံကို လူတစ်စုက ဖမ်းသွားလို့ ထိုက်ယန်တောင်ကို သတင်းလာပေးခိုင်းတာ... အစ်မ ကျွန်မကို ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူတွေဆီ ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား"

'ကျန်းရုံရုံ' ၏ မျက်လုံးများက တစ်ချက် တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည် "ဒီလိုကိစ္စမျိုး ရှိနေတာလား... ငါ့ကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ... နင် ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"

ထိုသို့ပြောရင်း သူမက ကိုယ်တိုင် လက်လှမ်းကာ ဝမ်ရှောင်ယာကို ဆွဲခေါ်၍ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းရှိရာ အရပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ယန်လောင်ဆန်းတို့ လူစုက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် အလိုက်တသိပင် ရပ်နေလိုက်ကြ၏။

ယန်လောင်ဆန်းက အော်ပြောလိုက်သည် "ရုံရုံရေ... ငါတို့ သုံးယောက်က ဟို သန္ဓေပြောင်းဆိတ်ကို သွားဖမ်းရဦးမှာမို့လို့ လိုက်မလာတော့ဘူးနော်"

'ကျန်းရုံရုံ' က ခေါင်းပင် ပြန်မလှည့်ဘဲ လက်ကိုသာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ယန်ဟူက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထူးဆန်းစွာ ပြောလိုက်သည် "အစ်မရုံရုံက ဒီနေ့ ဘယ်လိုဖြစ်နေမှန်း မသိဘူး"

ယန်မင်ယိကလည်း ပြောလိုက်သည် "တကယ်ပဲ... အရင်က သူက အစ်ကိုရှန်းယန်နဲ့ တစ်ခွာမှ မခွာတာ... ပြီးတော့ စောစောက အစကနေ အဆုံးအထိ ငါတို့နဲ့ စကားတောင် သိပ်မပြောသွားဘူး"

ယန်လောင်ဆန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည် "မင်းတို့ သောက်ကောင်တွေက ဘယ်သူတွေမို့လို့လဲ... မင်းတို့နဲ့ စကားပိုပြောရအောင်လို့... ပြောစရာရော ရှိလို့လား"

"မင်းတို့နှစ်ကောင် အစွမ်း နိုးထလာနိုင်ရင် သူများက မင်းတို့ကို အထင်ကြီးလာမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မြန်မြန် သွားကြမယ်... ဒီနေ့ အဲဒီ သန္ဓေပြောင်းဆိတ်ကို သေချာပေါက် ဖမ်းရမယ်... အဲဒီကောင်က လောလောဆယ် ငါ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား သိပ်မရှိတဲ့ တစ်ကောင်တည်းသော သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါပဲ... ဒါက ငါတို့ မိသားစု ကြီးပွားချမ်းသာဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲကွ"

ယန်ဟူနှင့် ယန်မင်ယိတို့ နှစ်ဦးက ထိုစကားကို ကြားသော် စိတ်ကို အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ယန်လောင်ဆန်းနောက်မှ တောအုပ်ထဲသို့ နောက်တစ်ဖန် တိုးဝင်သွားကြသည်။

'ကျန်းရုံရုံ' က ဝမ်ရှောင်ယာကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လျှောက်ရင်း လျှောက်ရင်းနှင့် လမ်းခွဲတစ်ခုသို့ ရောက်သွားကာ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို သူတို့ မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ကြချေ။

ဝမ်ရှောင်ယာက ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး မေးလိုက်သည် "ကျွန်မတို့ လမ်းမှားနေပြီလား... ဘုရားကျောင်းက အပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

'ကျန်းရုံရုံ' က လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည် "ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်နေလို့ ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေက ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းထဲမှာ မရှိဘူး... အနောက်ဘက်က စခန်းမှာ ရှိတာ"

ဝမ်ရှောင်ယာက တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်ကာ သူမက ဤနေရာမှ လူများနှင့်လည်း မသိကျွမ်းသဖြင့် ယုတ္တိအရဆိုလျှင် သူမကို ဒုက္ခပေးမည့်သူ ရှိမည် မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူမက ပခုံးကို ဖိကိုင်ထားရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ လိုက်သွားပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း မေးလိုက်သည် "အစ်မကရော ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းက လူပဲလား"

'ကျန်းရုံရုံ' က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "အင်း... ညီမလေး... နင် ပြောတဲ့ အစ်ကိုကြီးထူလုံဆိုတာက ထိုက်ယန်တောင်မှာ ဘယ်လို လူမျိုးလဲ"

ဝမ်ရှောင်ယာက ထိုစကားကို ကြားသော် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ကျွန်မလည်း မသိဘူး... သူက ကျွန်မကို ထိုက်ယန်တောင်မှာ သတင်းလာပေးဖို့ပဲ မှာလိုက်တာ... အခု အစ်ကိုကြီးထူလုံကို ကယ်နိုင်တာ ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေပဲ ရှိတော့တယ်"

'ကျန်းရုံရုံ' ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး ပြောလိုက်သည် "သူက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူတွေအပေါ် အရမ်း ယုံကြည်မှု ရှိနေပုံရတယ်နော်"

ဝမ်ရှောင်ယာက ပြောလိုက်သည် "အင်း... ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေကို ပြောပြလိုက်ရင် သူ့ကို သေချာပေါက် ကယ်နိုင်မယ်လို့ သူ ပြောတယ်"

'ကျန်းရုံရုံ' က အော် ဟု အသံပြုလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် သံသယ ဝင်သွားကာ ထို ထူလုံက မီးလျှံငှက်သင်္ဘောပေါ်မှ အစ်ကိုဟော်၊ ချင်းဟွာ တို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို မြင်ဖူးထားသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ထူလုံက ဝမ်ရှောင်ယာကို ထိုက်ယန်တောင်သို့ သွားရောက် အကူအညီတောင်းခံရန် ဤမျှ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်ဆိုတော့ ဤထိုက်ယန်တောင်ပေါ်တွင် ချင်းဟွာနှင့် အစ်ကိုဟော်တို့ နှစ်ဦးပေါင်းသည်ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်သောသူ ရှိနေသေးသည် ဆိုသည့်သဘောလား။

သူမက အနည်းငယ်တော့ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး လျှောက်သွားလေလေ တောအုပ်က ပိုမို နက်ရှိုင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို ဝမ်ရှောင်ယာ မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည် "မရောက်သေးဘူးလား"

'ကျန်းရုံရုံ' က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဘယ်ညာ ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည် "ရောက်ပြီ"

"ရောက်ပြီ"

ဝမ်ရှောင်ယာက အံ့အားသင့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

သူမက သံသယဖြင့် 'ကျန်းရုံရုံ' ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ဖက်လူက ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဝမ်ရှောင်ယာ၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်း ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလိုအလျောက် ပါးစပ်ဟကာ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် မြူခိုးတစ်အုပ်က ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံလာခဲ့သည်။

သူမ ပါးစပ်ဟ၍ မမေးမြန်းနိုင်မီမှာပင် နောက်စေ့မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

'ဘုန်း' ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သူမ တစ်ကိုယ်လုံးက မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် မေ့လဲကျသွားခဲ့၏။

ကျိုးချင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်လည် စုစည်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ဝမ်ရှောင်ယာကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လွင်လာသည်။

လက်ကို မြှောက်ကာ ဝမ်ရှောင်ယာကို သတ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လင်းဝမ်က ပြောလိုက်သည် "မသတ်နဲ့ဦး"

ကျိုးချင်းမင်က ထိုစကားကို ကြားသော် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ဘာလို့လဲ"

လင်းဝမ်က ပြောလိုက်သည် "ဒီမိန်းမနဲ့ ထူလုံရဲ့ ပတ်သက်မှုက သာမန် မဟုတ်ဘူး... အစ်ကိုဟော်က ဒီမိန်းမကို အသုံးချပြီး ထူလုံကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာက ထူလုံက သူ့ကို အရမ်း ဂရုစိုက်တယ် ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ... ပြန်ခေါ်သွားရင် သူ့ကို အသုံးချပြီး ထူလုံကို ထိန်းချုပ်လို့ ရကောင်း ရနိုင်တယ်"

ကျိုးချင်းမင်က စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည် "သိပြီ... ဒါဆို ငါတို့ ပြန်ကြမယ်"

လင်းဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည် "မရသေးဘူး... ကျွန်မက သတင်းစုံစမ်းဖို့ နေခဲ့ရဦးမယ်... ရှင် သူ့ကို အရင် ပြန်ခေါ်သွားလိုက်"

ကျိုးချင်းမင်က ချက်ချင်း လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် "မဖြစ်ဘူး... ချင်းဟွာက ခင်ဗျားရဲ့ လုံခြုံရေးကို သေချာအောင် လုပ်ရမယ်လို့ ငါ့ကို သေချာ မှာထားတယ်"

လင်းဝမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ဒီမျက်နှာနဲ့ဆိုရင် ကျွန်မ လောလောဆယ် ဒီမှာ လုံခြုံပါတယ်... စိတ်ချပါ"

ကျိုးချင်းမင်က သဘောမတူသေးချေ "ငါ စိတ်မချဘူး... ဒါ့အပြင် ဒီက အခြေအနေကလည်း တော်တော်လေး ရှင်းလင်းနေပြီလေ... သိသာပါတယ်... မိန်တောင်ရွာက လူတွေက အတွင်းရေး ပဋိပက္ခ ပြီးဆုံးသွားပြီး ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပဲ"

"အခု ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေက မိန်တောင်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ငါတို့ နောက်ထပ် ရင်ဆိုင်ရမှာက ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေပဲ"

လင်းဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည် "မလုံလောက်သေးဘူး... ကျွန်မတို့က ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း အကြောင်းကို သိထားတာ အရမ်း နည်းလွန်းတယ်"

"စောစောက ကျွန်မ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ လူအများကြီးက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဆရာလင်း အကြောင်းကို ပြောနေကြတာ ကြားရတယ်... ဒီလူက အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်... တစ်ခုလုံး ထိုက်ယန်တောင်မှာ သူရဲ့ နေရာက တွေးထားတာထက် ပိုမြင့်မားနေပုံရတယ်"

"ထူလုံက ဒီကောင်မလေးကို သတင်းလာပေးဖို့ နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ လုပ်ခိုင်းတာက ဒီ ဆရာလင်း အပေါ်ကို အရမ်း ယုံကြည်မှု ရှိနေတာ သိသာတယ်"

"ထူလုံက အစ်ကိုဟော်နဲ့ ချင်းဟွာတို့ရဲ့ လက်အောက်က ရှုံးနိမ့်သူ တစ်ယောက်လေ... သူက အစ်ကိုဟော်နဲ့ ချင်းဟွာတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသင့်ရက်နဲ့ ဒီ ဆရာလင်း အပေါ်ကို ဒီလောက်ထိ ယုံကြည်မှု ရှိနေသေးတယ်ဆိုတော့ ဒီ ဆရာလင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်လို ထူးချွန်တဲ့ အချက်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် စုံစမ်းရမယ်"

"ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် တစ်ခုခုဖြစ်လို့ ချင်းဟွာက ဒီ ဆရာလင်းနဲ့ အရမ်းကာရော သွားတွေ့မိရင် အထိနာသွားမှာ စိုးရတယ်"

ကျိုးချင်းမင်က မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး စဉ်းစားကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် "ဒါဆိုလည်း ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်း ဒီမှာ ချန်ထားခဲ့လို့ မရဘူး"

"ကျွန်မတို့ထဲက တစ်ယောက်က ပြန်ပြီး သတင်းပေးဖို့ လိုတယ်" လင်းဝမ်က ကျိုးချင်းမင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် "ကျွန်မစကားကို နားထောင်ပါ ချင်းမင်"

ကျိုးချင်းမင်က မျက်စိမှိတ်လိုက်ပြီး အတန်ကြာ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည် "ကောင်းပြီ... ဒါပေမဲ့ အမဝမ် ငါ့ကို ကတိပေးရမယ်... အချိန်တိုအတွင်းမှာ လုံးဝ မပေါ်လွင်စေနဲ့... ပြီးတော့ ကိုယ်တိုင် အရင်ဝင်ပြီး တိုက်ခိုက်တာမျိုး လုံးဝ မလုပ်နဲ့... ကိစ္စအားလုံး ငါ ပြန်လာမှ ဆုံးဖြတ်မယ်"

လင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "ကောင်းပါပြီ"

ကျိုးချင်းမင်က ချက်ချင်းပင် ဝမ်ရှောင်ယာကို ကြိုးဖြင့် သေချာစွာ တုပ်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူကို ပခုံးပေါ် ထမ်းတင်ကာ တောအုပ်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လင်းဝမ်က ကျိုးချင်းမင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မျက်စိတစ်ဆုံး လိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပသွားကာ လှည့်၍ နောက်သို့ ပြန်လျှောက်သွားခဲ့၏။

သူမက ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းထဲသို့ သွားရောက်ကာ ဤထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း၏ ခေါင်းဆောင်က တကယ်တမ်း မည်သို့သော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်ကြောင်းကို အနီးကပ် စုံစမ်းရမည် ဖြစ်သည်။

ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းသို့ လမ်းတစ်လျှောက် ပြန်လျှောက်လာရာ လမ်းတွင် သူမကို နှုတ်ဆက်သူများ အဆက်မပြတ် ရှိနေခဲ့သည်။

ဤအရာက လင်းဝမ်၏ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကုတ်သွားစေ၏။

ယခု သူမ ဖန်တီးထားသော ဤလူ၏ အထောက်အထားက အနည်းငယ် မျက်စိစူးလွန်းနေကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမက ကွင်းပြင်ထဲတွင် သာမန်ရုပ်သွင်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရှာဖွေလိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူ၏ ပုံစံသို့ နောက်တစ်ဖန် ပြောင်းလဲလိုက်ကာမှ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ပြန်လည် ရောနှော ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လမ်းတွင် သူမကို နှုတ်ဆက်သူ သိပ်မရှိတော့ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံ သူမ၏ ဤမျက်နှာကို သိသူများ ရှိလျှင်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ဖြစ်၏။

သူမကလည်း ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြကာ တစ်ဖက်လူကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် လှေကားထစ်များအတိုင်း လျှောက်တက်သွားကာ ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူမက အကြည့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မနေနိုင်ဘဲ မျက်ခွံပင် လှုပ်သွားခဲ့၏။

ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းထဲရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးတွင် ခြံစည်းရိုးတံတိုင်း တစ်လျှောက် ဝါးကင်းစင်များ တည်ဆောက်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ထိုကွင်းပြင်တွင်လည်း အမိုးအကာများ တည်ဆောက်နေကြ၏။

ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်တွင် အိမ်များစွာ ဆောက်လုပ်ထားပြီး အများစုမှာ ဝါးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားကာ အတွင်းပိုင်းကို သစ်သားပြားများဖြင့် ခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။

ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသောအခါ အထဲရှိ ဘုရားကျောင်း၏ အတွင်းပိုင်းတွင်လည်း အခန်းငယ်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲ ဖန်တီးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

သို့သော် သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်မှာ ဤသို့ ကြီးမားသော တည်ဆောက်ရေး လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်း၏ အပြင်နှင့် အတွင်းရှိ အစွမ်းပိုင်ရှင် အရေအတွက်က လူငါးဆယ် ခြောက်ဆယ်ထက် မနည်း ရှိနေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

ဤမြင်ကွင်းက သူမ၏ ဦးရေပြားကိုပင် အနည်းငယ် ထုံကျင်သွားစေခဲ့သည်။

မီးလျှံငှက်သင်္ဘောပေါ်ရှိ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ အားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် လူသုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိကြောင်း သိထားရမည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်နေသော အစွမ်းပိုင်ရှင်များက လူငါးဆယ် ခြောက်ဆယ်အထိ များပြားနေသည်ကိုး။

ဤသည်မှာ အရင်က ဆုံတွေ့ခဲ့ရသော လီရှန်းယန်တို့ အဖွဲ့ကို မထည့်တွက်ရသေးပေ။

ဤထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း၏ အရွယ်အစားက သူမ စိတ်ကူးထားသည်ထက် အလွန် များစွာ ကြီးမားနေခဲ့ပြီ။

တစ်ဖက်လူ၏ လူအင်အားကလည်း သူမ စိတ်ကူးထားသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အားကောင်းနေခဲ့၏။

"ဆရာလင်း... ဆရာလင်း"

ထိုအချိန်တွင် လင်းဝမ်က အပြင်ဘက်မှ အရေးတကြီး အော်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လူရိပ်တစ်ခုက 'ဝှီး' ခနဲ သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သွားခဲ့၏။

သူမ ရင်ထဲ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသည် "အလျင်အစွမ်းပိုင်ရှင်ပဲ"

ထို့အပြင် အလွန် အစွမ်းထက်သော အလျင်အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်ပြီး ဤအလျင်မျိုးက မီးလျှံငှက်သင်္ဘောပေါ်တွင်ပင် ထိပ်တန်းစာရင်းဝင်လောက်သည့် အဆင့်တွင် ရှိသည်။

ထို့နောက် သူမက ထိုလူရိပ်နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဘုရားကျောင်း ခန်းမကြီးထဲရှိ လူတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အလယ်ဗဟိုတွင် အရပ် ၆ ပေနီးပါးခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အသက် ၂၅၊ ၂၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိပုံရသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သွယ်လျပြီး မျက်နှာက တည်ငြိမ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု မျိုး ရှိနေ၏။

သူ၏ ဘေးတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသေးပြီး ထိုသူတို့၏ ဟန်ပန်ကလည်း သာမန်မဟုတ်ချေ။

ထိုအထဲမှ အမျိုးသားက အပြာရောင် ဆံပင်များရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် လူအများကို မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာအောင် တွန်းထုတ်နိုင်သော ရေခဲတမျှ အေးစက်သည့် ဟန်ပန်တစ်ခု ပါရှိနေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးကမူ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ရှိပြီး အဝါရောင် အကြေးခွံ သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်နှာက လှပကျော့ရှင်းနေ၏။

ထိုအလျင်အစွမ်းပိုင်ရှင်က တံခါးပေါက်မှ ဝင်လာပြီးနောက် ထိုလူများနှင့် ၁၀ ပေခန့် အကွာတွင် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည် "ဆရာလင်း... ထိုက်ယန်တောင်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရှီဆီက အရေးပေါ် သတင်း ရောက်လာပါတယ်"

လင်းယွမ်၊ ကျောက်ခိုင်၊ တင်းယန် သုံးဦးစလုံးက ထိုစကားကို ကြားသော် မနေနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည် "ရှီဟိုင်ကျူးလား"

ကျောက်ခိုင်က သတင်းလာပေးသော ကျိဖုန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် "မင်းလို လေကြမ်းအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် လာရတာလဲ"

ကျိဖုန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "သတင်းက အရမ်း အရေးကြီးလွန်းလို့ တခြားလူတွေကို ကျွန်တော် စိတ်မချလို့ပါ"

ဤစကားက ကျောက်ခိုင်၏ မျက်နှာကို အနည်းငယ် လေးနက်သွားစေပြီး ဘေးမှ တင်းယန်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည် "ဘယ်ကိစ္စက ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေတာလဲ"

လင်းယွမ်ကလည်း ကျိဖုန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် "ပြောပါ"

"ထူလုံ ပြဿနာ တက်နေပြီ"

ကျိဖုန်း၏ စကားတစ်ခွန်းက ကျောက်ခိုင်နှင့် တင်းယန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

ထူလုံ၏ အရည်အချင်းကို သူတို့နှစ်ဦး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားကြ၏။

တစ်လခန့် အချိန်ကြာသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ အင်အားက အလွန်အမင်း တိုးတက်လာခဲ့ကာ ယခုအချိန်တွင် ထူလုံနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဆိုလျှင်ပင် အောက်စီးရောက်သွားမည် မဟုတ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်လျှင် သိနိုင်၏။

သို့သော် ထူလုံ ဒုက္ခရောက်နေသည် ဆိုခြင်းက ရန်သူက အလွန် အစွမ်းထက်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

လင်းယွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ထူလုံ၏ တက်တူးဝိညာဉ်အစွမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူက အတန်အသင့် နားလည်ထား၏။

ယခင် ခိုလှုံရေးစခန်းကြီး လေးခု၏ ခေါင်းဆောင်များထဲတွင် ထူလုံ၏ အင်အားက အောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိသော်ငြားလည်း။

သို့သော် သူ၏ တက်တူးဝိညာဉ်အစွမ်း၏ မျိုးစုံကွဲပြားမှုက သူ့ကို အလွန် အစွမ်းထက်သော ရှင်သန်နိုင်စွမ်းကို ရရှိစေခဲ့သည်။

လင်းယုန်ကြီး ဝိညာဉ်တက်တူး တစ်ခုတည်းကပင် သူ့ကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်စေခဲ့၏။

ဤသည်မှာ သူက ထိုက်ယန်တောင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စုံစမ်းရန် ထူလုံကို အပြင်လွှတ်လိုက်ရသည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ယခု ထူလုံ ပြဿနာ တက်နေသည်ဆိုတော့ ဤအချက်က သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

သူက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည် "သတင်း ဘယ်ကရတာလဲ"

"ချာတိတ်လေး လေးယောက်က ရေလွှမ်းနေတဲ့ထဲကနေ ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်ကို ထွက်ပြေးလာတာပါ"

"သူတို့ ပြောပြချက်အရ ထူလုံနဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်က ကုန်တင်သင်္ဘော တစ်စင်းရဲ့ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်တာကို ခံနေရတယ်တဲ့"

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ထူလုံက သတိလစ်နေပြီ... အဲဒီ မိန်းကလေးရဲ့ အကူအညီကိုပဲ အပြည့်အဝ အားကိုးပြီး ထိုက်ယန်တောင်ဘက်ကို ထွက်ပြေးလာကြတာတဲ့"

"ဒါပေမဲ့ ထိုက်ယန်တောင်ကို မရောက်ခင်လေးမှာပဲ အဲဒီ ကုန်တင်သင်္ဘောရဲ့ ပိတ်ဆို့တာကို ခံလိုက်ရတယ်တဲ့"

"အခု ထူလုံ သေလားရှင်လား မသေချာဘူး"

ကျိဖုန်းက အလွန် လျင်မြန်သော စကားပြောနှုန်းဖြင့် ချန်ယန်တို့ လူစု၏ ကိစ္စကို အလျင်အမြန် ပြောပြလိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည် "ထိုက်ယန်တောင် အဝင်ဝမှာတောင် လူလာဖမ်းတယ်ဆိုတော့ တော်တော်အတင့်ရဲတာပဲ"

တင်းယန်က လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် "ကျွန်မ အခုချက်ချင်း လူလွှတ်ပြီး သွားရှာခိုင်းလိုက်မယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ဒီလောက် ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး... တင်းယန်... နင် လူလွှတ်ပြီး လီယွဲ့ကျင်းကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်"

"ကျောက်ခိုင်... ကင်းလှည့်အဖွဲ့က ဒီနေ့ နားတဲ့ လူတွေကို ပြင်ဆင်ခိုင်းထား... ပြီးရင် ရေပေါ်တံတားဘက်ကို သွားပြီး စုဝေးကြမယ်"

"သိပါပြီ"

"ကောင်းပါပြီ"

ကျောက်ခိုင်နှင့် တင်းယန်တို့က တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လင်းဝမ်က စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမက ဝမ်ရှောင်ယာ သတင်းပို့မည်ကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် တားဆီးခဲ့သော်လည်း ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းသို့ သတင်းပို့လိုက်သူများ ရှိနေမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

သူမ စိတ်ထဲတွင် အခြေအနေ မဟန်တော့ကြောင်း တွေးလိုက်မိပြီး ချက်ချင်း ပြန်သွားကာ မီးလျှံငှက်သင်္ဘောမှ လူများကို ပြင်ဆင်ထားခိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးများက လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ရုတ်တရက် လင်းယွမ်က ခေါင်းမော့ကာ သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လင်းဝမ်၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်း ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုက အလွန် ကောင်းမွန်သဖြင့် လင်းယွမ်ကို ပြုံးပြလိုက်၏။

လင်းယွမ်ကလည်း ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤအမျိုးသမီးက စောစောက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် နှလုံးခုန် မြန်သွားရသနည်း။

လင်းယွမ်၏ ယခု အင်အားအရဆိုလျှင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် ၁၆၀ ပေ အကွာအဝေးအတွင်း မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမှ သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ဟု ပြော၍ရသည်။

ဤအမျိုးသမီးက စောစောက ရုတ်တရက် နှလုံးခုန် မြန်သွားသဖြင့် လင်းယွမ်က သူမကို အထူးတလည် ကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူကို အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသဖြင့် ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းမှ နေထိုင်သူ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ကာ သူ များများစားစား မတွေးတော့ချေ။

သာမန်လူများက အစွမ်းပိုင်ရှင်များကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားကြသည်မှာလည်း ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် သူ အလွန်အမင်း ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ထိုအမျိုးသမီးက လင်းယွမ်ကို အကြာကြီး အကြည့်ချင်း မဆုံရဲဘဲ ကွေ့ကာ ဘေးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

လင်းယွမ်က အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး လှည့်၍ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းမှ ထွက်ခွာကာ ရေပေါ်တံတား ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

ရေပေါ်တံတားဘက်တွင် စုဝေးရန် ရွေးချယ်ရခြင်းမှာ ဤနေရာတွင် သစ်သားဖောင်များ ထားရှိရန် ပိုမို အဆင်ပြေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ချက်မှာ လူအင်အား အများအပြားကလည်း ဤရေပေါ်တံတားဘက်တွင် ရှိနေကြသောကြောင့်ပင်။

လင်းယွမ် ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် လီယွဲ့ကျင်းက တင်းယန်၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်ခိုင်က ဟွမ်ဟန်၊ ဝူယင်၊ ဟန်ရှန်းမန်၊ ချန်ကျန့်ဖုန်၊ ယွမ်ရွေ့ အစရှိသည့် လူဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရောက်လာကြ၏။

လင်းယွမ်က တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ဒီလောက် လူအများကြီး မလိုဘူး... ကျောက်ခိုင်... မင်းနဲ့ တင်းယန်က ဒီမှာ ကျန်ခဲ့ပြီး အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းပေး... ဗဟိုစခန်းကို သူများ လာခိုးတိုက်မှာကို ကာကွယ်ရမယ်"

"ထိုက်ယန်တောင်ဘက်ကို ဘယ်သူ စောင့်နေလဲ"

ကျောက်ခိုင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "ရှီဟိုင်ကျူးက လူတွေခေါ်ပြီး ထိုက်ယန်တောင်ဘက်ကို စောင့်နေတယ်... နောက်ပြီး ဒေါက်တာရန်တို့ကလည်း သုတေသနကို ခေတ္တရပ်ထားပြီး တောင်စောင့်တဲ့ တာဝန်မှာ အတူတူ လာပါဝင်နေကြတယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည် "မိန်တောင်ဘက်မှာလည်း လူချန်ထားဖို့ လိုတယ်... ကျောက်ခိုင် မင်းက မိန်တောင်မှာ နေခဲ့"

"လီယွဲ့ကျင်း... ဟန်ရှန်းမန်... ခုန်ရှန်း... ဝူယင်... ဟွမ်ဟန်... ချန်ကျန့်ဖုန်... ကုဖုန်း... မင်းတို့ အဖွဲ့ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့... တခြားလူတွေက ဒီမှာ ကျန်ခဲ့ပြီး မိန်တောင်နဲ့ ထိုက်ယန်တောင်ကို သေချာ စောင့်ကြပ်ဖို့ ကူညီပေးကြ"

တင်းယန်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည် "ကျွန်မ ရှင်နဲ့ အတူတူ သွားမယ်လေ"

ကျောက်ခိုင်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည် "အစ်ကိုလင်း... ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်ဗျာ... လက်မလှုပ်ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ လက်အရမ်းယားနေပြီ"

လင်းယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "မင်းတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်တော့ နေခဲ့မှဖြစ်မှာပေါ့"

ကျောက်ခိုင်က ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည် "အစ်မတင်း... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါနော်"

"အစ်မလည်း သိတာပဲ... ရေပေါ်တိုက်ပွဲက ကျွန်တော့်ရဲ့ အားသာချက်လေ"

တင်းယန်က စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသော်လည်း ကျောက်ခိုင် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူမလည်း သိထားပြီး သူ၏ ရေခဲအစွမ်းက ရေပေါ်တိုက်ပွဲများတွင် တကယ်ပင် ပိုမို အသုံးဝင်ပေသည်။

ချက်ချင်းပင် မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ကောင်းပြီလေ"

ကျောက်ခိုင်က အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး အဖွဲ့ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ရေပေါ်တံတားဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ အရင်က တည်ဆောက်ထားသော အမှတ်(၁) သစ်သားဖောင်ကို ချလိုက်၏။

သစ်သားဖောင်က လုံလောက်အောင် ကြီးမားပြီး အရင်က လူဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ဆန့်နိုင်ခဲ့သည်။

လင်းယွမ် သစ်သားဖောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်နှင့် တခြားလူများလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်တက်လာကြသည်။

လူအားလုံး သစ်သားဖောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးသောအခါ လင်းယွမ်က ကုဖုန်းကို ပြောလိုက်သည် "ကုဖုန်း... သစ်သားဖောင်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်"

ကုဖုန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "သိပြီ"

သူက ပါးစပ်ဟကာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ 'ဟူး' ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဖြူဖွေးသော မြူခိုးအမြောက်အမြား လွှမ်းခြုံလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျံ့နှံ့သွားကာ သစ်သားဖောင်ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

လင်းယွမ်က လီယွဲ့ကျင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် "ဆရာလီ... လမ်းကြောင်းလေး ညွှန်ပြပေးပါဦး"

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာလင်း"

လီယွဲ့ကျင်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထူလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သူ ချန်ထားခဲ့သော စိတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသား၏ တည်နေရာကို စတင် အာရုံခံလိုက်သည်။

"အရှေ့မြောက်ဘက် အရပ်မှာ"

လင်းယွမ်က ဟန်ရှန်းမန်နှင့် ခုန်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ခုန်ရှန်းက သစ်သားဖောင်ပေါ်ရှိ ဘက်ထရီကို တိုက်ရိုက် တပ်ဆင်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သစ်သားဖောင် ပတ်ပတ်လည်ရှိ ပန်ကာများက ကျယ်လောင်စွာ အသံမြည်လျက် လည်ပတ်လာခဲ့၏။

သစ်သားဖောင်က လျင်မြန်စွာ ရှေ့ဆက်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟန်ရှန်းမန်နှင့် ခုန်ရှန်းတို့က ရေစီးကြောင်းကို ကိုယ်စီ ထိန်းချုပ်ကာ သစ်သားဖောင်၏ လမ်းကြောင်းကို ချိန်ညှိပေးနေကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြရာ ယခုအချိန်က သူတို့ စွမ်းရည်ပြသရမည့် အချိန်ကောင်းပင် ဖြစ်၏။

ခုန်ရှန်းက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဆရာလင်းက မိန်ဟိုင်ဥယျာဉ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးကတည်းက တစ်လျှောက်လုံး သူက ဆရာလင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် မျက်နှာမပြနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခွင့်အရေး ရလာပြီဖြစ်ရာ သူက သဘာဝကျကျပင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြသရမည် ဖြစ်သည်။

အရင်က မိန်ဟိုင်ဥယျာဉ်တွင် သူက ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ဖြစ်သည့်အတွက် အမှန်ဆို နေရာပေး ခံရသင့်ပေသည်။

သို့သော် လီယွဲ့ဖုန်း၏ ဘေးရှိ အရူးမနှစ်ယောက်က တစ်နေ့ကုန် အချင်းချင်း အကောက်ကြံနေကြသဖြင့် သူတို့ကဲ့သို့ အောက်ခြေမှ အစွမ်းပိုင်ရှင်များမှာ အနှိမ်ခံရသည်က မနည်းလှချေ။

ယခု ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်မှ သူ၏ အရည်အချင်းများကို ပြသရန် တကယ့် နေရာတစ်ခု ရရှိလာပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ဘယ်ညာ တစ်ယောက်တစ်ဖက်စီ ရေစီးကြောင်းကို အတူတကွ လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ သစ်သားဖောင်ကို ရစ်ပတ်သွားပြီး ပန်ကာများ၏ အကူအညီဖြင့် ရေလှိုင်းများကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ခွဲကာ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။

လီယွဲ့ကျင်းက သစ်သားဖောင်ပေါ်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသား၏ တည်နေရာကို အာရုံခံကာ လမ်းကြောင်း ညွှန်ပြပေးနေ၏။

ကုဖုန်းကမူ ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများကို ထိန်းချုပ်ကာ သစ်သားဖောင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ကျန်လူများကမူ မိမိတို့၏ လက်နက်ကိရိယာများကို စစ်ဆေးကာ အချိန်မရွေး တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ကျောက်ခိုင်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကျောက်အကြေးခွံ အကာအကွယ်ကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီး အကာအကွယ် ချိတ်များကို တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ပြောလိုက်သည် "တိုက်ပွဲ စတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းတွေကို ပထမဆုံး အချိန်မှာ ပြင်ဆင်ထားကြ... မင်းတို့ဆီမှာ လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ် သင်္ကေတကျောက်တုံးနဲ့ ကျောက်အကြေးခွံ အကာအကွယ် သင်္ကေတကျောက်တုံးတွေ အားလုံး ရှိကြတယ် မဟုတ်လား"

"မရှိရင် ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်... အရင် ငှားထားပေးမယ်"

"ရှိတယ် ဆရာလင်း... ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်း ဆောင်ထားပါတယ်" ဟု ဝူယင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ဟန်ကလည်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည် "ဆရာလင်း... ဒီလို စစ်ရေးအရ အရေးပါတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးက ကျွန်တော်တို့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်တွေ လူတိုင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ တစ်ခုစီ ရှိပါတယ်"

ချန်ကျန့်ဖုန်ကလည်း တဟီးဟီးရယ်ကာ ပြောလိုက်သည် "ကာကွယ်ရေး သင်္ကေတကျောက်တုံးတင် မကပါဘူး... ဆရာလီ လုပ်ပေးထားတဲ့ ရေကွင်းသင်္ကေတ ကျောက်တုံးရယ်... ဦးလေးရန်ရဲ့ ပေါက်ကွဲသင်္ကေတ ကျောက်တုံးတွေရယ်ပါ အားလုံးရဲ့ လက်ထဲမှာ တစ်စုံစီ ရှိပါတယ်"

လင်းယွမ်က မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ဒါဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ... ခဏနေ တိုက်ကြတဲ့အခါ သုံးဖို့ နှမြောမနေနဲ့"

"ဒီပစ္စည်းတွေက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ အသက်ကယ်ဖို့ သုံးတာပဲ... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သင်္ကေတကျောက်တုံး မရှိလို့ ဒါမှမဟုတ် သင်္ကေတကျောက်တုံးကို သုံးဖို့ နှမြောလို့ ဒဏ်ရာရသွားတာမျိုး ငါ မမြင်ချင်ဘူး"

"မင်းတို့က ငါ အချိန်အများကြီး ပေးပြီးမှ ပျိုးထောင်ထားခဲ့ရတာမို့လို့ ကိုယ့်အသက်ကို သေချာပေါက် တန်ဖိုးထားရမယ်"

လူတိုင်းက ချက်ချင်းပင် ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ဝူယင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည် "ဆရာလင်း... စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ... ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည် "ကုသရေး ပစ္စည်းတွေရော ရှိကြရဲ့လား"

"ရှိပါတယ် ဆရာလင်း... ကျွန်တော် ဝမ်အန်းရဲ့ ဆိုင်မှာ ကုသရေး ပေါင်မုန့် ဝယ်ထားတယ်"

"ဆရာလင်း... ကျွန်တော် ကောပိုင်ကျွမ်းမှာ အာဟာရဖြည့်ရည် ဝယ်ထားတယ်"

လူတိုင်းက တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် ပြောဆိုနေကြ၏။

လင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မြူခိုးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများကို ဖောက်ထွင်း၍ အဝေးရှိ ရေလွှမ်းမိုးနေသော လှိုင်းတံပိုးများပေါ်မှ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့နိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

"ဟုတ်ပြီ... ဒါဆိုရင် ဒီ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးချင်တဲ့ ရန်သူတွေကို ငါတို့ရဲ့ အင်အား ပြသလိုက်ကြတာပေါ့"

ဆက်ရန်...

အပိုင်း(၂၉၈) ဖီးနစ်သင်္ဘောအား ဝင်စီးခြင်းနှင့် ဟင်းလင်းပြင်အစွမ်းပိုင်ရှင်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည်တွေ့ဆုံခြင်း

အမဝမ်က ရေပေါ်တံတားအနီးရှိ လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေရင်း မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းနေသော သစ်သားဖောင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့သည်။

"သူတို့က ဖီးနစ်သင်္ဘောရဲ့ တည်နေရာကို တိုက်ရိုက်ခြေရာခံနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိနေတာလား"

"မဖြစ်ဘူး... ငါ လီချင်းဟွာတို့ကို အမြန်ဆုံး သွားပြောမှရမယ်"

အမဝမ်က လူတွေသတိမထားမိချိန်တွင် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ သစ်တောထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူမက အရှေ့မြောက်အရပ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အလျင်အစွမ်းပိုင်ရှင် မဟုတ်သော်လည်း အစွမ်းပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုက သာမန်လူများထက် များစွာသာလွန်နေပေသည်။

အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားနေသော သူမ၏အလျင်က မနှေးကွေးလှဘဲ သူမတို့လာခဲ့ရာ မြစ်ကမ်းစပ်ဆီသို့ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။

မြစ်ကမ်းစပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမတို့လာခဲ့စဉ်က စီးလာသော လှေမှာ မြစ်ကမ်းဘေးတွင် မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျိုးချင်းမင်က မောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

သူမက ရုတ်တရက် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဒုံးပျံဗျောက်အိုးတစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယင်းသည် အစ်ကိုဟော်နှင့်အဖွဲ့က လူနေတိုက်ခန်းများကို ရှာဖွေစဉ်က တွေ့ရှိခဲ့သော မီးရှူးမီးပန်းများ ဖြစ်သည်။

သူမက ဤတစ်ကြိမ်ထွက်လာချိန်တွင် ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူများနှင့် ဆက်သွယ်ရန်အတွက် တမင်တကာ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို ကမ်းပေါ်တက်ကာ လှုပ်ရှားရန် အချက်ပြရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမက များများစားစား တွေးမနေနိုင်တော့ဘဲ ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူများကို သတိပေးရန် ဗျောက်အိုးဖောက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ရွှီးးးးးးး"

ဒုံးပျံဗျောက်အိုးကို မီးညှိလိုက်သောအခါ ထိုဗျောက်အိုးက ကောင်းကင်ထက်သို့ ချက်ချင်းပျံတက်သွားပြီး လေထုကိုခွဲထွက်သွားသည့် စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝုန်း"

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မိန်တောင်အနီးရှိ လူများက ကောင်းကင်သို့ အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မှိုင်းညို့နေသော ကောင်းကင်ယံတွင် သိသာထင်ရှားလှသော မီးပန်းများ ပေါက်ကွဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရေပေါ်တံတားအနီးတွင် တင်းယန်က ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာကြီးလဲ"

ဘေးနားရှိ လော်ဟုန်မြန်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ငယ်ငယ်တုန်းက ကစားခဲ့တဲ့ ဗျောက်အိုးနဲ့ တူတယ်နော်"

"ဘယ်က ဗျောက်အိုးလဲ" မုန့်ယိုယိုက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ကောလီက မျက်နှာအနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်တင်း... တစ်ယောက်ယောက်က ဒီနည်းလမ်းနဲ့ သတင်းပေးနေတာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်"

တင်းယန်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုန်မြန်... ကောလီ... နင်တို့ ချက်ချင်း လူခေါ်ပြီး အဲဒီဘက်ကို သွားကြည့်ကြ... လူအားလုံးကို ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းဆီ ချက်ချင်းပြန်ခိုင်းလိုက်"

ကောလီနှင့် လော်ဟုန်မြန်တို့က လေးနက်သော အမူအရာများကို ချက်ချင်းဖော်ပြကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လူနှစ်ဖွဲ့ခွဲကာ မိန်တောင်၏ အရှေ့မြောက်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သစ်သားဖောင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော လင်းယွမ်ကလည်း မိန်တောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။

ဟွမ်ဟန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ဗျောက်အိုးလား"

ချန်ကျန့်ဖုန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်ဆင့်ပေါက် ဗျောက်အိုးမျိုးနဲ့ တူတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က အချက်ပြနေတာပဲ"

လင်းယွမ်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့လူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက် မိန်တောင်ထဲကို ခိုးဝင်သွားတဲ့ပုံပဲ"

"ဆရာလင်းယွမ်... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ကရော" ခွန်ဆန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး... ကုန်တင်သင်္ဘောကို အရင် သိမ်းပိုက်ရမယ်"

"နားလည်ပြီ" ခွန်ဆန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟန်ရှန်းမန်နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးက အစွမ်းကုန် အားထုတ်ကာ ရေစီးကြောင်းကို အပြင်းအထန် တွန်းပို့လိုက်ကြသည်။

သစ်သားဖောင်က ချက်ချင်း အရှိန်မြှင့်သွားပြီး လှိုင်းလုံးများကို ခွဲကာ အဝေးသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

လီယွဲ့ကျင်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ရောက်တော့မယ်"

လင်းယွမ်က ကုဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ကုဖုန်း... မြူခိုးတွေကို နည်းနည်းဖယ်လိုက်ဦး"

ကုဖုန်းက အလျင်အမြန် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ရှေ့ရှိ မြူခိုးအချို့ကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

လူတိုင်းက အဝေးရှိ ရေပြင်ပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုင်ဝက်ခန့်အကွာတွင် သံချေးတက်နေသော ကုန်တင်သင်္ဘောတစ်စင်း ရေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နားထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လေပြင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် ၎င်းက ရေပြင်ပေါ်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဗျောက်အိုးပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်မှ ဥဩသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်ဆူးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲတင်လိုက်ကြသည်။

ကုန်တင်သင်္ဘောတစ်ခုလုံးက ဦးတည်ရာကို စတင်လှည့်ကာ မိန်တောင်ဘက်သို့ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

လင်းယွမ်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ အချက်ပြလိုက်တာကိုး"

"အစ်ကိုလင်းယွမ်... မမီတော့ဘူး" ကျောက်ခိုင်က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဟန်ရှန်းမန်နှင့် ခွန်ဆန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "လိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး... ကမ်းပေါ်တက်မယ်"

လူတိုင်းက ကြောင်အသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကာ သစ်သားဖောင်၏ ဦးတည်ရာကို လှည့်၍ မိန်တောင်ဆီသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ လှော်ခတ်သွားကြသည်။

ရေပေါ်ရှိ သစ်သားဖောင်က မည်မျှပင် မြန်ဆန်နေပါစေ ကုန်တင်သင်္ဘောတစ်စင်းကို မမီနိုင်ပေ။

သို့သော် ကုန်းမြေပေါ်တွင်သာဆိုလျှင် ထိုနေရာရှိ လူများ၏အလျင်ဖြင့် ကုန်တင်သင်္ဘော မရောက်မီ ကုန်တင်သင်္ဘောရှေ့တွင် အရင်ရောက်ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

သစ်သားဖောင်က မူလကတည်းက မိန်တောင်နှင့် သိပ်မဝေးလှသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ကမ်းသို့ အစွမ်းကုန် ကပ်လိုက်သောအခါ ဆယ်မိနစ်ပင် မကြာမီ ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လင်းယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ကမ်းပေါ်တက်"

လူတိုင်းက ကမ်းပေါ်သို့ အသီးသီး ခုန်တက်သွားကြပြီး လင်းယွမ်က သစ်သားဖောင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "လိုက်ခဲ့"

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ချက် လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး မိန်တောင်၏ အရှေ့မြောက်ဘက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားလေသည်။

လီယွဲ့ကျင်းတို့ကလည်း အလျင်စလို လိုက်သွားကြပြီး လူတစ်စုက မိန်တောင်သစ်တောထဲတွင် အလွန်မြန်ဆန်သော အလျင်ဖြင့် ပြေးလွှားသွားကြသည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ပင် မကြာမီ သူတို့အဖွဲ့သည် ခြောက်မိုင်ခုနစ်မိုင်ခန့် ဖြတ်ကျော်ကာ အရှေ့မြောက်ဘက် ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ယင်းက လီယွဲ့ကျင်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို ထောက်ထားနေ၍သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက လင်းယွမ်၏ အလျင် ၅၀ မှတ်ဖြင့် ဆယ်မိနစ်အတွင်း ခြောက်မိုင်ခုနစ်မိုင်ခန့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက ကမ်းစပ်တွင် ရပ်နေရင်း ထိုကုန်တင်သင်္ဘောက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူတိုင်းက ရေပြင်ပေါ်ရှိ ပလတ်စတစ်ပြားတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်ကာ ကုန်တင်သင်္ဘောဆီသို့ အစွမ်းကုန် လှော်ခတ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်ခိုင်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ အဲ့မိန်းမက အချက်ပြတဲ့လူပဲ ဖြစ်ရမယ်"

လင်းယွမ်က လီယွဲ့ကျင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ထူလုံက အဲဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ ရှိနေတာလား"

"ရှိတယ်" လီယွဲ့ကျင်းက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က သစ်သားဖောင်ကို ချက်ချင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အရင်သွားမယ်... မင်းတို့ နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ"

လူတိုင်း ပြန်ဖြေသည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူက ချက်ချင်း ခုန်တက်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက အရိပ်တစ်ခုပမာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရေပြင်ပေါ်တွင် အပြေးအလွှား သွားနေတော့သည်။

မာကျီပင်လျှင် ရေပြင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားနိုင်ခဲ့ရာ လင်းယွမ်၏ အလျင် ၅၀ မှတ်ဖြင့် မည်သို့လျှင် မလုပ်နိုင်ဘဲ ရှိမည်နည်း။

အကယ်၍ မာကျီသည် ရေပြင်ပေါ်တွင် တစ်မိုင်ကျော်ခန့် ပြေးပြီးမှသာ ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည် ဆိုလျှင်...

လင်းယွမ်၏ စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် ခြောက်မိုင်ခန့် ပြေးသွားလျှင်ပင် နစ်မြုပ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူက မာကျီကဲ့သို့ အလျင်ကိုသာ သီးသန့်အားပြုကာ ရေပြင်ကို နင်းပြီး ပြေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

လင်းယွမ်တွင် အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအင်များ ရှိနေသေးသည်။ သူက ရေပြင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေစဉ် ရေပြင်၏ မျက်နှာပြင်ဆွဲအားက သူ၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို မထောက်ပံ့နိုင်တော့ချိန်တွင် စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ရေပြင်ဆွဲအားအစား ထမ်းပိုးနိုင်သောစွမ်းအားအဖြစ် ဖန်တီးကာ ရေပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်ပြေးလွှားနိုင်ပေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အမည်းရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းပမာ ရေပြင်ပေါ်တွင် ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးရေများပင်လျှင် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အဖြူရောင်မျဉ်းကြောင်းများအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

သစ်သားပြားကို အစွမ်းကုန် လှော်ခတ်နေသော လင်းဝမ်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားလေသည်။

သူမကလည်း ပြတ်သားသူတစ်ဦးဖြစ်ရာ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်း ခုန်ချကာ ရေအောက်သို့ ချက်ချင်း ငုပ်လျှိုးသွားလေသည်။

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုက မြန်ဆန်လှသော်လည်း လင်းယွမ်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ကာ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ရေထဲသို့ ငုပ်ဆင်းသွားလေသည်။

ရေအောက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးက ကုန်တင်သင်္ဘောဆီသို့ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ကူးခတ်သွားသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေစီးကြောင်းကို အပြင်းအထန် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ဝူးခနဲ အသံနှင့်အတူ သူက တော်ပီဒိုတစ်ခုပမာ ရူးသွပ်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှေ့ရှိ လင်းဝမ်ကို မီသွားလေပြီ။

လင်းဝမ်က အနောက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်တဲ့ အလျင်နဲ့ လိုက်မီလာရတာလဲ...

သူမက ခါးမှ ဓားမြှောင်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏အနောက်တွင် လွတ်ဟာနေပြီး လေပူဖောင်း အမြောက်အမြား လွင့်ပျံနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရကာ သူမက ဘာကိုမျှ မမြင်ရပေ။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝုန်း"

ခေါင်းပေါ်ရှိ လူရိပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသေးမီမှာပင် သူမ၏ ခေါင်းက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူမ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ချေမွပစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

လင်းယွမ်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်ကို တိုက်ရိုက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအင်များက ကြိုးမျှင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

"ရုပ်သေးကြိုးမျှင်"

လင်းဝမ်တစ်ခန္ဓာကိုယ် ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်း ကြောင်အသွားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် အောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားလေသည်။

လင်းယွမ်က သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် တက်လာခဲ့သည်။

ရေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ၏ခြေအောက်တွင် စိတ်စွမ်းအင်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စိတ်စွမ်းအင်ကို နင်းကာ ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း သစ်သားဖောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ကျောက်ခိုင်တို့က အလျင်အမြန် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

"အစ်ကိုလင်းယွမ်... အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ဒီမိန်းမက ဘယ်သူလဲ"

"ဆရာလင်းယွမ်... သူ့ကို ကြိုးချည်ထားရမလား"

လူအနည်းငယ်က တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဖြင့် မေးမြန်းလာကြသည်။

လင်းယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "မလိုဘူး... ကုန်တင်သင်္ဘောဆီကို အရင်သွားမယ်"

ဟန်ရှန်းမန်နှင့် ခွန်ဆန်းတို့က ရေစီးကြောင်းကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သစ်သားဖောင်ကို ကုန်တင်သင်္ဘောဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်ကြသည်။

နှစ်ဖက် အကွာအဝေး နီးကပ်လာသောအခါ ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်မှ မီးလုံးတစ်လုံးက ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လာခဲ့သည်။

လင်းယွမ်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လေဟာပြင်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဝူးခနဲ အသံနှင့်အတူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီးနဂါးနှစ်ကောင်က အပြင်းအထန် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုမီးလုံးကို တိုက်ရိုက်ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

"ဘုန်း"

မီးလုံးနှင့် မီးနဂါးတို့က ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ခွင်တွင် မီးလှိုင်းများ လွင့်စင်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးရေများက ချက်ချင်း အခိုးအငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်မှ အစ်ကိုဟော်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားလေသည်။

"မီးဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်"

ဘေးနားရှိ ဖုန်းလိန်တို့ကလည်း မျက်နှာအနည်းငယ် ပျက်သွားကြပြီး လီချင်းဟွာနှင့် ကျိုးချင်းမင်တို့က တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

ဟိုဘက်ရှိ သစ်သားဖောင်ပေါ်မှ လူရိပ်အနည်းငယ်ကို အဝေးမှ ကြည့်လိုက်သောအခါ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျိုးချင်းမင်က မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူ အမဝမ်ကို ဖမ်းသွားပြီ"

လီချင်းဟွာ၏ မျက်နှာကလည်း မှောင်မိုက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်... တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ပြင်ရအောင်"

အစ်ကိုဟော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး... တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ပြင်ကြ"

ဖုန်းလိန်က အော်ပြောလိုက်သည်။ "ခွန်အား အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေ အားလုံး ဒီကိုလာကြ"

ထို့နောက် ခွန်အားအစွမ်းပိုင်ရှင် လေးငါးဦးခန့်က အသီးသီး ပြေးလာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ လက်ထဲတွင် အရက်ပုလင်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ဖုန်းလိန်က အစ်ကိုဟော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အစ်ကိုဟော်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဖုန်းလိန်က ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "ပစ်"

ခွန်အားအစွမ်းပိုင်ရှင် ငါးဦးက သူတို့လက်ထဲရှိ အရက်ပုလင်းများကို အသီးသီး ပစ်ပေါက်လိုက်ကြသည်။

"ဝှီး... ဝှီး... ဝှီး"

လေထုကို ခွဲထွက်သွားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုပုလင်းများက အမြောက်ဆံများပမာ သစ်သားဖောင်ဆီသို့ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ပြုတ်ကျလာသည်။

ခွန်ဆန်းနှင့် ဟန်ရှန်းမန်တို့က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ချက်ချင်း ထကြွလာပြီး ရေနဂါးနှစ်ကောင်က ရေထဲမှ အသီးသီး ထွက်ပေါ်လာကာ ကြီးမားသော ရေတံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ပုလင်းငါးလုံးက ရေတံတိုင်းကြီးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ရေတံတိုင်း၏ တားဆီးခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သင်္ဘောပေါ်ရှိ အစ်ကိုဟော်က ထပ်မံလှုပ်ရှားလိုက်ပြန်သည်။

မီးလုံးများစွာကို သူက ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

မီးလုံးများက လေထုကိုခွဲကာ အရက်ပုလင်းများကို တိကျစွာ မှန်ကန်သွားလေသည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း"

ပုလင်းများက အပြင်းအထန် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယင်းနောက် ကြီးမားလှသော မီးတောက်မီးလျှံများက အပြင်းအထန် လောင်ကျွမ်းလာခဲ့သည်။

ထိုအရက်ပုလင်းထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ အရက်မဟုတ်ဘဲ သင်္ဘောသုံးဆီများ ဖြစ်နေလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး ရေနှင့် ထပ်မံ ဓာတ်ပြုကာ ပိုမိုပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ရေပြင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သစ်သားဖောင်ကလည်း ထိုပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သစ်သားဖောင်ပေါ်မှ အသီးသီး ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်ခိုင်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ ရေလှိုင်းများဆီသို့ အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဂျစ်... ဂျစ်... ဂျစ်"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အောက်ဘက်ရှိ ရေလှိုင်းများက အလျင်အမြန် အေးခဲသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကြီးမားသော ရေခဲလွှာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်းက မိမိတို့၏ စွမ်းရည်များကို အသီးသီး အသုံးပြုကာ ရေခဲလွှာပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ကျဆင်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

လင်းယွမ်တစ်ဦးတည်းသာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်ကာ လေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆိုင်းငံ့နေလေသည်။

သူ၏ အေးစက်စက် အကြည့်များက ကုန်တင်သင်္ဘောဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခြေအောက်၌ မီးတောက်တစ်ခုက ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် လောင်ကျွမ်းလာခဲ့သည်။

ထိုမီးတောက်က မီးစင်္ကြာနှစ်ခုပမာ ဖြစ်သွားပြီး လင်းယွမ်က လေဟာပြင်ကို အပြင်းအထန် နင်းလိုက်သည်။

"ရွှစ်"

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

လေထဲတွင် ရှည်လျားသော မီးတောက်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။

ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူအားလုံးက ကြောင်အသွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပူပြင်းသော အပူရှိန်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မီးနဂါးနှစ်ကောင်က ကုန်တင်သင်္ဘော အထက်ကောင်းကင်မှ အပြင်းအထန် ဝေါခနဲ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

"သေစမ်း... သူက အပေါ်မှာ"

"အရမ်းမြန်တဲ့ အလျင်ပဲ... မြန်မြန် ရှောင်ကြ"

"မြန်မြန် ဖယ်ကြ"

လူအချို့က အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး မီးနဂါးနှစ်ကောင်က လေထုကိုခွဲကာ ခွန်အားအစွမ်းပိုင်ရှင် အချို့ဆီသို့ အပြင်းအထန် ဝင်တိုက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလူများက လုံးဝ ရှောင်တိမ်းချိန် မရလိုက်ဘဲ မီးနဂါး၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ လက်ထဲတွင် အရက်ပုလင်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မီးနဂါးအက၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် အပြင်းအထန် ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေသည်။

"အုန်း... အုန်း... အုန်း"

မရေမတွက်နိုင်သော မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းလာပြီး ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ခွန်အားအစွမ်းပိုင်ရှင် အချို့က ချက်ချင်း စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

တစ်ခန္ဓာကိုယ် မီးလောင်နေသော သူတို့က အထိတ်တလန့်ဖြင့် ကုန်တင်သင်္ဘောအောက်ရှိ ရေလွှမ်းမိုးနေသော ရေထဲသို့ ခုန်ချသွားကြသည်။

အစ်ကိုဟော်၊ ဖုန်းလိန်၊ လီချင်းဟွာတို့ အားလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

ဖုန်းလိန်က ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထဲရှိ မိုးရေများက ဒလဟော ရေစီးကြောင်းများအဖြစ် ဖန်တီးကာ လင်းယွမ်ဆီသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

လင်းယွမ်က သူ၏ အကြည့်များကို ဖုန်းလိန်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကျရောက်စေလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖုန်းလိန်၏ တစ်ခန္ဓာကိုယ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး နဖူးကြောများက ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အား"

သူ၏ နှာခေါင်းပေါက်၊ ပါးစပ်၊ မျက်လုံးနှစ်လုံးနှင့် နားရွက်နှစ်ဖက်တို့မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

"စိတ်ဝိညာဉ် ရိုက်ခတ်အစွမ်း"

လင်းယွမ်၏ စိတ်ဝိညာဉ် ရိုက်ခတ်အစွမ်းနှင့် တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားသော ဖုန်းလိန်က ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်စွမ်းအင်တိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝ မခုခံနိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုကိုင်ကာ ချက်ချင်း အော်ဟစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တွန့်လိမ်နေတော့သည်။

လင်းယွမ် ထပ်မံလှုပ်ရှားရန် မစောင့်တော့ဘဲ မီးတောက်ကြာပွတ်တစ်ခုက အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်လာခဲ့သည်။

"သေလိုက်စမ်း"

အစ်ကိုဟော်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ မီးတောက်များက ရှည်လျားသော ကြာပွတ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လင်းယွမ်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ကာ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ထဲတွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းလာပြီး မီးနဂါးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြီးမားလာကာ ဝူးခနဲ အသံနှင့်အတူ မီးတောက်ကြာပွတ်ကို တိုက်ရိုက် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

မီးတောက်ကြာပွတ်နှင့် မီးနဂါးတို့က လေထဲတွင် ရစ်ပတ်နေကြပြီး သူတို့နှစ်ဦးက အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ချက်ချင်း ကြောင်အသွားကြသည်။

"မင်းလား"

"မင်းပဲကိုး"

အစ်ကိုဟော်က သူ့ရှေ့ရှိလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။

အရင်တုန်းက မိန်တုဥယျာဉ်မှာ သူက ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရပြီး အဲဒီအချိန်က အဲဒီလူရဲ့ ကျောဘက်ကြွက်သားတွေက လင်းနို့တောင်ပံတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေဟုန်စီးပြီး ထွက်ပြေးသွားတာက သူ့ကို အလွန်နက်ရှိုင်းတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

ဒီလူနဲ့ ဒီနေရာမှာ ဆုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိဘူး။

"သူက ခွန်အား အစွမ်းပိုင်ရှင် မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မီးတောက်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သေးတာလဲ"

အစ်ကိုဟော်၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းယွမ်က မျက်နှာကြက်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ချေမှုန်းကာ သူ့ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းက ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူက ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဒီလူက စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေတဲ့ပုံပဲ။

အရင်တုန်းက တစ်ဖက်လူက စိတ်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှု အကြိမ်ပေါင်းများစွာကို အားကိုးပြီး သူ မီးဓာတ်အစွမ်း အသုံးပြုတာကို နှောင့်ယှက်ခဲ့တာပဲ။

သူ့ခေါင်းထဲမှာ စောစောက ဖုန်းလိန်ရဲ့ အဖြစ်ဆိုးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး တစ်ဖက်လူက ခုနက စိတ်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုကို အသုံးပြုခဲ့တယ်ဆိုတာကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ သတိပေးခေါင်းလောင်းသံများ အပြင်းအထန် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပြင်းထန်သော စိတ်စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာသည်ကို သူ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အစ်ကိုဟော်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပျက်သွားသော်လည်း သူ့တွင် စိတ်စွမ်းအင်ကို ကာကွယ်နိုင်သော နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် သူ့ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်က ရုတ်တရက် ချက်ချင်း ပုံပျက်သွားလေသည်။

ဟင်းလင်းပြင် အကာအကွယ်တစ်ခုက သူ့ရှေ့တွင် ကာဆီးသွားလေသည်။

အစ်ကိုဟော်က ထိုအရာကို မြင်သောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သော အမူအရာပေါ်လွင်လာကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ချင်းဟွာ... ဒီလူက ခွန်အား အစွမ်းပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်သေးတယ်"

လီချင်းဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနီးအနားတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပေါ်လွင်နေကာ လင်းယွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ငါတို့တွေ ထပ်တွေ့ကြမယ်လို့ ထင်မထားဘူးနော်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းလှည့်ကာ လီချင်းဟွာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ဒီနေ့က တကယ် တိုက်ဆိုင်တာပဲ... ရင်းနှီးတဲ့လူ နှစ်ယောက်နဲ့ ဆက်တိုက် ဆုံနေရတယ်"

"အတူတူ ပေါင်းမိသွားရုံတင်မကဘူး... ကိုယ့်ဘာသာတောင် အသေလာခံကြသေးတယ်"

လီချင်းဟွာက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "အသေခံလာပို့တယ်... မင်းက ငါတို့ကို နိုင်ပြီလို့ ထင်နေတာလား... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါ မင်းကို ရှုံးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်အစွမ်းကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးလို့ ရှုံးသွားရတာ"

"အခုတော့ ငါက ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းနဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အကာအကွယ်ကို တစ်ခုတည်းဖြစ်အောင် လုံးဝ ပေါင်းစပ်ထားပြီးပြီ"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲလိုက်သည်။

ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဟင်းလင်းပြင် နံရံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လီချင်းဟွာက အားကုန်သုံးကာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်က လိမ်ကောက်နေသော လှိုင်းလုံးများပမာ လင်းယွမ်ဆီသို့ လိမ့်ဝင်တိုက်ခိုက်သွားလေသည်။

လင်းယွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ဆုပ်ကာ အပြင်းအထန် ထိုးချလိုက်သည်။

ဘုန်း"

ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးနဂါးတစ်ကောင်က ဟင်းလင်းပြင်ကို ရူးသွပ်စွာ ဝင်တိုက်သွားလေသည်။

"ဒိုင်း"

ဟင်းလင်းပြင်၏ ဖိညှစ်မှုအောက်တွင် မီးနဂါးက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ခွင်တွင် မီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီချင်းဟွာက လေဟာပြင်ဆီသို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုလေဟာပြင်က ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံ အရေးအကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်များကို စက်ဝိုင်းပုံစံ ဟင်းလင်းပြင် အရေးအကြောင်းက ဝါးမျိုသွားလေသည်။

လင်းယွမ်က အနီးအနားရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှ တုန်ခါမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏အနောက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်က ရုတ်တရက် ပုံပျက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မီးတောက်များက ကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲသွားကာ ထိုပုံပျက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လင်းယွမ်၏ အကြည့်များက အနည်းငယ် စူးရှသွားပြီး သူက လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ရေလုံးအကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

"မြစ်တစ်ရာ ပင်လယ်ပေါင်းဆုံ အစွမ်း"

"ဝှစ်"

မီးတောက်အားလုံးကို ရေလုံးက အပြင်ဘက်တွင် တားဆီးထားလိုက်ပြီး လင်းယွမ်က မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လီချင်းဟွာကို ကြည့်ကာ အံ့သြသွားသော အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်အစွမ်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက တိုးတက်လာပြန်ပြီပဲ"

လီချင်းဟွာက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းအတွက် သီးသန့် ဖန်တီးထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းပဲ... ဟင်းလင်းပြင် တံခါး"

အစ်ကိုဟော်၏ အကြည့်များက လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေလုံးအကာအကွယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သူက ဘာလို့ ရေဓာတ်အစွမ်းကိုပါ သုံးနိုင်သေးတာလဲ"

"ဒီကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အစွမ်းဘယ်နှစ်မျိုးတောင် ရှိနေတာလဲ"

လီချင်းဟွာကလည်း ချက်ချင်း စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ဖက်လူက အစကနေ အဆုံးထိ အစွမ်းလေးမျိုးထက်မနည်း အသုံးပြုပြီးပြီဆိုတာကို ယခုမှ သတိထားမိသွားလေသည်။

စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်း၊ မီးဓာတ် အစွမ်း၊ ရေဓာတ် အစွမ်း၊ ပြီးတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တုန်းက တစ်ဖက်လူက သံပိုက်လုံးတွေကို ပစ်လွှတ်ခဲ့တဲ့ ဧရာမခွန်အား။

အဲဒါက ခွန်အား အစွမ်းပိုင်ရှင်မှပဲ လုပ်နိုင်တာ အသေအချာပဲ...

ဒါပေမယ့် ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... တစ်ဖက်လူက ဘာလို့ တစ်ချိန်တည်းမှာ အစွမ်းလေးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ရတာလဲ...

သူ နားမလည်နိုင်သော်လည်း ဖိအားတစ်ခုကိုတော့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ဒီလူ၏ စုစုပေါင်း စွမ်းအားက သူလို ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းပိုင်ရှင်ထက် မညံ့လောက်ပေ...

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းပိုင်ရှင်က သာမန်အစွမ်းတွေထက် ပိုပြီး ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ အစွမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ"

"မင်းရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်အစွမ်းက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်လားဆိုတာ ငါ စမ်းကြည့်ပါရစေဦး"

လင်းယွမ်၏ စကားသံဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် လက်ခနဲဖြစ်သွားလေသည်။

"ရွှစ်"

အစ်ကိုဟော်နှင့် လီချင်းဟွာတို့က လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာမမြင်လိုက်ရသလောက်ပင် ဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မီးတောက်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

လီချင်းဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိပေးခေါင်းလောင်းသံများ အပြင်းအထန် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ ဟင်းလင်းပြင် လေပူဖောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဘုန်း"

ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြင်းအထန် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

ဟင်းလင်းပြင် လေပူဖောင်းက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းဂယက်များအဖြစ် အထပ်ထပ် ဖြစ်ပေါ်လာကာ ရေလှိုင်းလေးများပမာ ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ လီချင်းဟွာနှင့် အစ်ကိုဟော်တို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး အစ်ကိုဟော်က အလန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။ "အလျင် အစွမ်း... တောက်... သူဆီမှာ အစွမ်းဘယ်နှစ်မျိုးတောင် ရှိနေတာလဲ"

လင်းယွမ်က သူ့ရှေ့ရှိ ပုံပျက်နေသော ဟင်းလင်းပြင် အရေးအကြောင်းများကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းစုပ်သပ်လိုက်သည်။ "တကယ်ကို အများကြီး ပိုပြီး ခိုင်မာလာတာပဲ"

သူ ပထမဆုံးအကြိမ် လီချင်းဟွာနှင့် တွေ့စဉ်က သံပိုက်လုံး အနည်းငယ်ကိုသာ အားကိုးပြီး တစ်ဖက်လူ၏ လေပူဖောင်းကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။

ယခုမူ ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှုက သိသိသာသာကို များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန်တီးထားသော လေပူဖောင်းက ရိုးရှင်းသော အကာအရံတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်တော့ဘဲ ပို၍ပို၍ ခိုင်မာလာခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ခိုင်မာလာခြင်းက တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်စွမ်းအင်နှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေသင့်သည်ဟု လင်းယွမ်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ လူတိုင်းက ဒီဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုထဲမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အဆက်မပြတ် မြှင့်တင်နေကြတာ သေချာတာပဲ...

သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။ "နှမြောစရာပဲ... လုံလောက်အောင်တော့ မခိုင်မာသေးဘူး"

လင်းယွမ်က လက်သီးကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးသားများက ဆူပွက်လာပြီး ခွန်အား ၅၀ မှတ်က အပြင်းအထန် ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

ကြယ်တံခွန်ပမာ လက်သီးက အပြင်းအထန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဘုန်း"

လေဟာပြင်က မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရေးအကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။

လေစီးကြောင်းများ ပေါက်ကွဲသွားပြီး လေထုက တုန်ခါသွားကာ အသံပေါက်ကွဲမှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်က အပြင်းအထန် ကွဲအက်သွားလေသည်။

ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းထဲရှိ လီချင်းဟွာက မျက်နှာပျက်သွားပြီး အစ်ကိုဟော်ကို ဆွဲကာ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်က နောက်သို့ ခြေလှမ်းငယ်တစ်ခုသာ ဆုတ်လိုက်သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးက အနည်းငယ် ပုံပျက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပေသုံးဆယ်ခန့်အကွာတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လင်းယွမ်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟင်းလင်းပြင်ကို ခေါက်ချိုးလိုက်တော့... မင်းရဲ့ ခြေတစ်လှမ်းက သာမန်ခြေတစ်လှမ်း အကွာအဝေး မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့"

ယခုအချိန်တွင် လီချင်းဟွာ၌ ယခင်က ယုံကြည်မှုမျိုး ဘယ်မှာရှိတော့မည်နည်း။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြဒေါသထွက်မှုများနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"သူ့ရဲ့ ခွန်အားက ထပ်ပြီး သန်မာလာပြန်ပြီ"

"ငါ့ရဲ့ အခု ဟင်းလင်းပြင် အကာအကွယ်တောင် သူ့ကို မတားနိုင်တော့ဘူး"

"အမြန် သွားရအောင်... ငါတို့က သူ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး"

လီချင်းဟွာက အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ရုတ်တရက် ခုန်တက်ကာ လှည့်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားလေသည်။

သူက လင်းယွမ်၏ လက်အောက်တွင် အထိနာဖူးသောကြောင့် လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် မဝေးလှသောနေရာရှိ ကျိုးချင်းမင်၏ ဘေးတွင် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ကျိုးချင်းမင်က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "အမဝမ်က အောက်မှာ"

လီချင်းဟွာက တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ "အရင် သွားမယ်"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီချင်းဟွာက ကျိုးချင်းမင်ကို တိုက်ရိုက်ဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လက်ခနဲဖြစ်သွားကာ ဟင်းလင်းပြင် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထပ်မံပေါ်လာသောအခါ သင်္ဘောကုန်းပတ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး လှိုင်းလုံးကြီးများထက်တွင် ရောက်ရှိနေလေပြီ။

သူ ရေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်မကျမီမှာပင် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်က ထပ်မံခေါက်ချိုးသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်က သစ်သားဖောင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သစ်သားဖောင်ပေါ်၌ ကြိုးချည်ခံထားရသော လင်းဝမ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ကျောက်ခိုင်တို့က ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားကာ ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူများနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီချင်းဟွာ သစ်သားဖောင်ပေါ်သို့ ထွက်ပြေးသွားသည်အထိ အစ်ကိုဟော်က ရုတ်တရက် သတိမဝင်လာသေးဘဲ အလျင်အမြန် လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နေပါဦး... ချင်းဟွာ... ငါ့ကို စောင့်ဦး"

သူက တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်တက်လိုက်ပြီး ရေလွှမ်းမိုးနေသော ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ခုန်တက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတစ်ခန္ဓာကိုယ် လေထဲတွင် ဆိုင်းငံ့သွားလေသည်။

အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ့ကို လေဟာပြင်ထဲတွင် အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

အစ်ကိုဟော်က ထိတ်လန့်သွားသော အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး အပြင်းအထန် ရုန်းကန်လာခဲ့သည်။

လင်းယွမ်က လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မီးနဂါးတစ်ကောင်က အပြင်းအထန် ပျံထွက်သွားလေသည်။

"ဝုန်း"

မီးနဂါးက အစ်ကိုဟော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြင်းထန်သော မီးတောက်များက လောင်ကျွမ်းလာခဲ့သည်။

အစ်ကိုဟော်က ချက်ချင်း စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုမီးတောက်များကို အလျင်အမြန် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ဤမီးနဂါးက လင်းယွမ်၏ အစွမ်းဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင် လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။

သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီမီးနဂါးကို လွှမ်းမိုးနိုင်မည်နည်း...

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် သူ၏ တစ်ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းလာပြီး တူးခြစ်နေသော အနံ့တစ်ခုက ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ အရေပြားနှင့် အသားများက ပုပ်သိုးကာ မည်းနက်သွားပြီး တစ်ခန္ဓာကိုယ် မီးလောင်ကျွမ်းနေလေသည်။

"အားးးးးးးးးးးးးး... ချမ်းသာပေးပါ... ချမ်းသာပေးပါ"

မီးက တစ်ကိုယ်လုံးကို လောင်ကျွမ်းနေပြီး အစ်ကိုဟော်က နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ကာ အသနားခံနေလေသည်။

တစ်ချိန်တုန်းက သူက သူ၏ မီးလုံးအစွမ်းကို သုံးပြီး လူဘယ်လောက်များများကို မီးရှို့သတ်ခဲ့သလဲ...

သူ၏ မီးတောက်များအောက်တွင် နှလုံးသားကွဲကြေမတတ် အော်ဟစ်ကာ အသနားခံနေကြသော လူမည်မျှကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသနည်း။

ထိုအချိန်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေပြီး အခြားသူများ၏ အသက်ကို ထိန်းချုပ်ရသည့် သာယာမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုမူ သူကိုယ်တိုင်က မီးလောင်ကျွမ်းခံရပြီး သေဆုံးရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း"

"ဝုန်း"

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ကြီးမားသော မီးလုံးကြီးတစ်ခုပမာ လေထဲတွင် ရုန်းကန်ကာ လောင်ကျွမ်းနေလေသည်။

သို့သော် လင်းယွမ်၏ အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအင်ကြောင့် သူ့ကို လေဟာပြင်ထဲတွင် တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်ထားကာ မည်သည့် ရှောင်တိမ်းထွက်ပြေးသည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မလုပ်နိုင်ပေ။

စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ညည်းတွားသံများက ကုန်တင်သင်္ဘောတစ်ခွင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်ရှိ အစ်ကိုဟော်၏ အဖွဲ့သားအားလုံး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားကြသည်။

သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ပင် ဤမျှ ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူတို့က ဘာကိုအားကိုးပြီး ခုခံရမည်နည်း။

ချန်ကျန့်ဖုန်းက သတ္တုကြေးလူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ လက်သီးနှင့် ခြေထောက်များက ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းနေကာ ရန်သူများ၏ လက်နက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို လျစ်လျူရှုပြီး လက်သီးတစ်ချက်၊ ခြေတစ်ချက်ဖြင့် ရန်သူများ၏ သွေးသားများကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

ကျောက်ခိုင်၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရေခဲဓားများက ရစ်ပတ်နေပြီး ဟန်ရှန်းမန်၊ ခွန်ဆန်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ သူရောက်သွားသော နေရာတိုင်းရှိ ရန်သူအားလုံးကို ရေခဲရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်တွင် အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေသော အစွမ်းပိုင်ရှင်အချို့က ရေထဲသို့ ခုန်ချကာ ရေငုပ်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။

သို့သော် ရေအောက်တွင် ရွှေရောင်စပါးအုံးမြွေကြီးတစ်ကောင်က ကြာမြင့်စွာကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူ၏ သွေးသံရဲရဲ ပါးစပ်ကြီးဖြင့် ရေထဲကျလာသူများကို တိုက်ရိုက် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

ဟွမ်ဟန်က ရွှေရောင်စပါးအုံးမြွေကြီး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ သားရဲများကို ထိန်းချုပ်နေပြီး ဤရေပြင်ပေါ်တွင် သူမက ရေထဲမှ အရှင်သခင်တစ်ပါး ဖြစ်နေပုံရသည်။

အရိပ်ထဲတွင် ဝူယင်က တစ်ခါတစ်ရံ လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ရန်သူများ၏ ခေါင်းများကို အလျင်အမြန် ရိတ်သိမ်းနေလေသည်။

သင်္ဘောအခန်းအောက်ဘက်တွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများက အောက်ဘက်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး အကျဉ်းချခံထားရသော လူများက အပြင်ဘက်မှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့် ညည်းတွားသံများကိုသာ ကြားနေရကာ အားလုံး အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေကြသော်လည်း မြူခိုးများထဲတွင် ပိတ်မိနေသဖြင့် ဘာကိုမျှ မမြင်ရပေ။

လီယွဲ့ကျင်းက မြူခိုးများထဲတွင် ထူလုံ၏ ဦးတည်ရာကို ခံစားသိရှိလိုက်ပြီးနောက် ကုဖုန်းနှင့်အတူ ထူလုံကို ကယ်ဆယ်ရန် အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။

ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်တွင် ရပ်တည်နိုင်သော ရန်သူဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သွားသည်။

ဤတိုက်ပွဲက တစ်ဖက်သတ် တိုက်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ မရှိပေ။

လင်းယွမ် ခေါ်လာသော ဤလူစုတွင် ကုဖုန်းနှင့် လီယွဲ့ကျင်းမှလွဲ၍ အခြားလူများအားလုံးက အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများ ရှိကြသည်။

မည်သူ့ကိုမဆို ထုတ်ပြလိုက်လျှင် အင်အားစုတစ်ခုတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် လူကယ်ခြင်းနှင့် အသေးအဖွဲ ရန်သူများကို သတ်ခြင်းကိစ္စများကို လင်းယွမ်က ပူပန်နေစရာ မလိုပေ။

သူ၏ အကြည့်များက မီးလောင်ကျွမ်းကာ မီးသွေးခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော အစ်ကိုဟော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်ပင် မရှိတော့ပေ။

သစ်သားဖောင်ပေါ်ရှိ လီချင်းဟွာတို့ သုံးဦးကို အဝေးမှ ကြည့်နေလေသည်။

လီချင်းဟွာကလည်း သစ်သားဖောင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး လင်းယွမ်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့သြဒေါသထွက်မှုများက ဆူပွက်နေလေသည်။

"တောက်... ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အစွမ်းထက်လာရတာလဲ"

ကျိုးချင်းမင်က ဘေးနားတွင် လင်းဝမ်၏ ကြိုးများကို အလျင်အမြန် သွားဖြည်ပေးလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အမဝမ်... အဆင်ပြေရဲ့လား"

လင်းဝမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က အထိန်းအကွပ်မရှိဘဲ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူမ၏ ကြိုးများ ပြေသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားပြီး ဓားမြှောင်တစ်လက်က သူမ၏ လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျိုးချင်းမင်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ကျိုးချင်းမင်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားဘဲ လင်းဝမ်က သူ့ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

ဖတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရင်ဘတ်ကို အထိုးခံလိုက်ရပြီး သွေးများ ဒလဟော စီးကျလာခဲ့သည်။

"အား"

ကျိုးချင်းမင်က စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဖုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အပြင်းအထန် ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

"အမဝမ်... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ဘာလုပ်တာလဲ"

လီချင်းဟွာကလည်း ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး လင်းဝမ်ကို အံ့သြဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

သူက လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းတစ်ခုက လင်းဝမ်၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်းဝမ်၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်က ဂွမ်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

သူမက မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး အထိတ်တလန့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မဟုတ်ဘူး... ခုနက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ လုံးဝ ထိန်းချုပ်လို့မရဘူး... သူပဲ... အဲဒီလူပဲ"

သူမက သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ လင်းယွမ်ကို ထိတ်လန့်စွာဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ရုပ်သေးကြိုးမျှင်များကို လှုပ်ရှားနေသော လက်မောင်းကို အနည်းငယ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရသော လင်းဝမ်ကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

"ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းက ရုပ်သေးကြိုးမျှင်တွေကိုတောင် တားဆီးနိုင်တာလား"

"သေချာတာကတော့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အစွမ်းဆိုတာ မရှိဘူး... အစွမ်းတိုင်းမှာ အားနည်းချက် ရှိနေတာပဲ"

လင်းယွမ်က ခံစားချက်ပြင်းပြစွာ ပြောလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကံကောင်းတာက ငါ တတ်ထားတာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ"

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခုန်တက်သွားပြီး စိတ်စွမ်းအင်များကို ခြေဖဝါးအောက်တွင် စုစည်းလိုက်ကာ ခြေနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် မီးစင်္ကြာများ လောင်ကျွမ်းလာခဲ့သည်။

"ဘုန်း"

သူက လေထဲတွင် ခြေထောက်တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေဟာပြင်ထဲတွင် မီးရောင်တစ်ချက် လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး လေပေါက်ကွဲသံက အပြင်းအထန် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေဟာပြင်ထဲတွင် မီးတောက်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုက ကြယ်တံခွန်ပမာ အလွန်လျင်မြန်စွာ လင်းလက်လာခဲ့သည်။

"ဘုန်း"

ရေပြင်ပေါ်တွင် ကျိုးချင်းမင် ပြောင်းလဲထားသော ထိုသွေးမြူခိုးများက အပြင်းအထန် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ထိုသစ်သားဖောင်ကလည်း ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားလေသည်။

ကြီးမားသော သွေးမြူခိုးများက တိုက်ရိုက် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး အထဲမှ လီချင်းဟွာနှင့် လင်းဝမ်တို့ နှစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဤလူနှစ်ဦးက ရေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသော လင်းယွမ်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ဝါးဖောင်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး မျက်နှာများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ရောယှက်နေလေသည်။

လင်းယွမ်က လေထဲတွင် ရပ်နေပြီး ခြေအောက်တွင် လွတ်ဟာနေကာ ရေပြင်ပေါ်တွင် ထိုအတိုင်း ဆိုင်းငံ့နေလေသည်။

သူက လီချင်းဟွာကို ကြည့်ကာ သွားဖြီးပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို ထပ်ပြေးခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

လီချင်းဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျုံ့သွားပြီး ချက်ချင်း သွားကြိတ်ကာ လင်းဝမ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏ တစ်ခန္ဓာကိုယ်တွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာကာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

"ရွှစ်"

သူက လင်းဝမ်ကို ခေါ်ကာ ထိုနေရာမှ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သွေးမြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေမှုအောက်တွင် လင်းယွမ်၏ အမြင်အာရုံက အဟန့်အတားဖြစ်သွားပြီး သူ ဘယ်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မမြင်ရတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လင်းယွမ်က သွေးမြူခိုးများကို ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ သွေးမြူခိုး အခြေအနေကလည်း အကန့်အသတ် ရှိတယ်မလား"

"အခု သွေးမြူခိုးတွေကို ပြန်သိမ်းလိုက်... ငါ မင်းကို မသတ်ဘဲ လွှတ်ပေးမယ်"

မြူခိုးများထဲမှ ကျိုးချင်းမင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟားဟား... မင်း သူတို့ကို ဖမ်းမိဖို့ ငါ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး"

လင်းယွမ်က ချက်ချင်း လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် ဆန့်တန်းလိုက်ရာ မီးနဂါးနှစ်ကောင်က ချက်ချင်း ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

ဝူးခနဲ အသံနှင့်အတူ မီးနဂါးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ကြီးမားသော မီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သွေးမြူခိုးများကို ရူးသွပ်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။

"အား"

သွေးမြူခိုးများထဲတွင် ကျိုးချင်းမင်က စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သွေးမြူခိုးများအားလုံးက မီးတောက်များနှင့် တွေ့သောအခါ အသီးသီး အလိုအလျောက် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

လင်းယွမ်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီးနဂါးအကက အပြင်းအထန် ဖြန့်ကျက်သွားပြီး မီးတောက်များက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

သွေးမြူခိုးများထဲမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အချိန်မကြာမီမှာပင် ထက်ဝက်ကျော် လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။

ထို့နောက် ဤသွေးမြူခိုးများက နောက်ဆုံးတွင် မြူခိုးအခြေအနေကို ဆက်လက်မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကျိုးချင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျိုးချင်းမင်၏ အခြေအနေက အလွန် သနားစရာကောင်းနေပြီး သူတစ်ခန္ဓာကိုယ်က အရိုးပေါ် အရေတင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ဝါးဖောင်တစ်ခုပေါ်တွင် ပျော့ခွေနေပြီး မျက်နှာက ဖြူရော်ကာ အလွန် နာကျင်နေလေသည်။

လင်းယွမ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း လီချင်းဟွာနှင့် လင်းဝမ်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်အစွမ်းနဲ့ ရေအောက်ကို ငုပ်ဝင်သွားပြီး... ရေအောက်မှာ ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းကို အသုံးပြုပြီး ရေငုပ်သွားတာ... အသက်ရှူတဲ့ ပြဿနာကိုဒီနည်းနဲ့ ဖြေရှင်းသွားတာပဲ"

လင်းယွမ်က လီချင်းဟွာ၏ ရှုထောင့်မှ တွေးကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူက ဤမျှမြန်ဆန်စွာ ပျောက်ကွယ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားနိုင်သည့် အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိသွားလေသည်။

ဤရေပြင်ပေါ်တွင် လွတ်ဟာနေပြီး လီချင်းဟွာက ဟင်းလင်းပြင် ခေါက်ချိုးအစွမ်းကို အသုံးပြုကာ တစ်ကြိမ်လှမ်းလျှင် ပေသုံးဆယ်လေးဆယ်ခန့်သာ ရောက်နိုင်မည်ဖြစ်ရာ မိမိ၏ မျက်စိရှေ့မှ ဤမျှမြန်ဆန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ရေအောက်သို့ ငုပ်ဝင်သွားရန်သာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လင်းယွမ်၏ အကြည့်များက ကျိုးချင်းမင်ဆီသို့ လှည့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့မှာ အနီးအနားမှာ စခန်းချစရာနေရာ ရှိသေးတာလား"

ကျိုးချင်းမင်က နာကျင်စွာဖြင့် မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး ဘာကိုမျှ မပြောချင်ပေ။

လင်းယွမ်ကလည်း အလျင်မလိုဘဲ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ကာ သူ့ကို ဆွဲမလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လက်ခနဲဖြစ်သွားကာ ကျိုးချင်းမင်ကို ခေါ်၍ ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်ရှိ ရန်သူများက သေသူသေ၊ ဒဏ်ရာရသူရ၊ အဖမ်းခံရသူက အဖမ်းခံရဖြစ်နေပြီး ထိုက်ယန်တောင်မှ လူများရှေ့မှ တစ်ယောက်မျှ ထွက်မပြေးနိုင်ကြပေ။

မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချသူများပင်လျှင် ရွှေရောင်စပါးအုံးမြွေကြီး၏ အစားခံလိုက်ရသည်။

ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်ရှိ သင်္ဘောသားများက စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်အရ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

ကျိုးချင်းမင်ကို ခေါ်ကာ လင်းယွမ်က သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကုဖုန်းနှင့် ကျောက်ခိုင်တို့က သတိလစ်နေသော ထူလုံကို ထမ်းကာ သင်္ဘောအခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုလင်းယွမ်... ထူလုံရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်တယ်" ကျောက်ခိုင်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က လျှောက်သွားကာ တစ်ပတ်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ထူလုံ၏ ဒဏ်ရာနေရာများစွာတွင် ပြည်တည်နေပြီး အချိန်မီ ကုသမှုမခံယူရသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

ထို့အပြင် သူက သင်္ဘောအခန်းထဲရှိ ရေအကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ စိမ်ခံနေရပြီး ကျန်းမာရေး အခြေအနေက အလွန်ဆိုးရွားနေသောကြောင့် ရောဂါကူးစက်ခံထားရသည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

လင်းယွမ်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားပြီး ကျိုးချင်းမင်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီဒဏ်ရာတွေက မင်းတို့ လုပ်ထားတာလား"

ကျိုးချင်းမင်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး သူက လင်းယွမ်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှ သူက နှုတ်ခမ်းဟကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်ရဲ့ လူတွေ လုပ်တာပါ"

ကျောက်ခိုင်က ရှေ့သို့တိုးကာ ကျိုးချင်းမင်၏ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ခွေးကောင်တွေက တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်ဘူးလား... ဒီမှာ လာပြီး ဟန်ဆောင်မနေနဲ့"

ကျိုးချင်းမင်က ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့က ပူးပေါင်းထားတာပါ"

"အရင်တုန်းက ချင်းဟွာက ခင်ဗျားရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကို ခံရပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့က အနီးအနားက တိုက်ခန်းထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့ကြတယ်... နောက်တော့ အစ်ကိုဟော်တို့နဲ့ တွေ့ခဲ့တာ... အဲဒီအချိန်တုန်းက သူတို့က ဖီးနစ်သင်္ဘောကို လုယူပြီးခါစပဲ ရှိသေးတယ်"

"အစ်ကိုဟော်တို့က တိုက်ကို ရှာဖွေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို တွေ့သွားပြီး ချင်းဟွာရဲ့ အစွမ်းက ထူးခြားတာကို တွေ့တော့ ချင်းဟွာကို ကုပေးဖို့ ကူညီခဲ့တယ်... အဲဒီတော့မှ ကျွန်တော်တို့က သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖြစ်သွားတာ"

"ဒါဆို မင်းတို့က ဘာလို့ ထူလုံကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလဲ" ကျောက်ခိုင်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းမင်က ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်က အဲဒီအချိန်တုန်းက ခန်းကျားဥယျာဉ် အနီးအနားက တိုက်ထဲမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အတော်များများ ရှိတာကို တွေ့တော့... သူတို့ကို ဖမ်းလာပြီး ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်မှာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တာ"

"ဒီထိပ်ပြောင်ကလည်း အဲဒီအချိန်တုန်းက အဲဒီလူအုပ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်... အစ်ကိုဟော်တို့ ဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ ခုခံမှုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး လူအတော်များများကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်"

"ဒီထိပ်ပြောင်ရဲ့ အစွမ်းက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်... ကျွန်တော်တို့ လူအတော်များများကိုလည်း သတ်ပစ်ခဲ့တယ်... အဲဒီလိုနဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့မိသွားတာပဲ"

"သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ" လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းမင်က လင်းယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ပါ"

လင်းယွမ်က ကျိုးချင်းမင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကလား"

သူက လှည့်ကာ လီယွဲ့ကျင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

လီယွဲ့ကျင်းက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ကျိုးချင်းမင်၏ ရှေ့သို့ သွားကာ ကျိုးချင်းမင်၏ ပါးကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "အခုထိခေါင်းမာတုန်းလား... မင်းအဆင့်လောက်နဲ့ ထူလုံကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မှာလား"

"ပြောစမ်း... ဘယ်သူ့ လက်ချက်လဲ"

ကျိုးချင်းမင်က သွားကြိတ်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ပါ... ကျွန်တော် လုပ်တာပါ... ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ကြပါ"

လီယွဲ့ကျင်း၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ကောင်းကောင်းပြောလို့ မရဘူးပဲ... မင်းတို့ တိရစ္ဆာန်အုပ်က အဲဒီ သာမန်လူတွေကို ဖမ်းလာပြီး သင်္ဘောအခန်းထဲမှာ အကျဉ်းချထားတယ်... အမျိုးသမီးတွေကို နှိပ်စက်တယ်... အမျိုးသားတွေကို ရိုက်နှက်တယ်... မင်းတို့ဆီမှာ ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမယ်လို့ တွေးဖူးလား"

ကျိုးချင်းမင်က ချက်ချင်း ခေါင်းလွှဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါ ကျွန်တော်နဲ့ မဆိုင်ဘူး... အစ်ကိုဟော်ရဲ့ လူတွေ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေပဲ"

"မင်းတို့က အတူတူပဲကို... မင်း ခွေးကောင်က မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူးလို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့"

"ဒီတိရစ္ဆာန်အုပ်က လူတွေကို ဖမ်းတဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့က အားပေးအားမြှောက် မလုပ်ခဲ့ဘူးလား"

ကျိုးချင်းမင်က ချက်ချင်း စကားဆွံ့အသွားသည်။ သူနှင့် လီချင်းဟွာ၊ လင်းဝမ်တို့က အမှန်တကယ်တော့ အစ်ကိုဟော်တို့အဖွဲ့၏ လုပ်ရပ်များကို အမြဲတမ်း အမြင်မကြည်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် အစ်ကိုဟော်က ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်ရှိ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများက သူ့ကို လေးစားကြသဖြင့် သူတို့က အမြင်မကြည်သော်လည်း ဘာကိုမျှ ပိုမပြောရဲခဲ့ကြပေ။

ပြောရလျှင် သူတို့နှင့် မဆိုင်သကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် ကျိုးချင်းမင်က ပါဝင်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ယင်းက အားပေးအားမြှောက် ပြုလုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ကြိုးချည်ပြီး ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချလိုက်တော့"

ကျောက်ခိုင်က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောမည်လုပ်ကာမှ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

သို့သော် လီယွဲ့ကျင်းက ကျိုးချင်းမင်၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ချက်ချင်း စတင်ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျန့်ဖုန်း... ကူဦး"

ချန်ကျန့်ဖုန်းက ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး ကျိုးချင်းမင်ကို ထမ်းကာ သင်္ဘောဘေးသို့ သွားပြီး အပြင်းအထန် ပစ်ချလိုက်သည်။

ဖုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျိုးချင်းမင်က ရေလွှမ်းမိုးနေသော ရေထဲသို့ ကျသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြစ်အောက်ခြေသို့ နစ်မြုပ်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မမြင်ရတော့ပေ။

လီယွဲ့ကျင်းက ရေအောက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ လင်းယွမ်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ဆရာလင်းယွမ်... ပြီးသွားပြီ"

လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ဟိုဘက်ရှိ ကျောက်ခိုင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သင်္ဘောပေါ်မှာ အခု အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

"ဖီးနစ်သင်္ဘောက လူတွေကို အခြေခံအားဖြင့် ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီ... သင်္ဘောအခန်းထဲမှာ ရေအကျဉ်းထောင်အဖြစ် ပြင်ဆင်ထားပြီး လူလေးငါးဆယ်လောက်ကို ပိတ်လှောင်ထားတယ်... ကြည့်ရတာ အရင်တုန်းက ထူလုံ ထိုက်ယန်တောင်ကို ခေါ်သွားချင်ခဲ့တဲ့ လူအုပ်စုပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"အထဲမှာ အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေ ရှိလား" လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်... ကောင်မလေးတစ်ယောက်က သတိလစ်နေတယ်... အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ကလည်း တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ဆိုတော့ ခံနိုင်ရည် ရှိမရှိ မသိဘူး"

လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သင်္ဘောပေါ်က စက်ပစ္စည်းတွေ အားလုံး ကောင်းသေးရဲ့လား"

"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး... သင်္ဘောအကြောင်း သိပ်နားမလည်ဘူး" ကျောက်ခိုင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကုန်တင်သင်္ဘောဆိုသည်မှာ မည်သူမဆို မောင်းနှင်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။

"အောက်ကလူတွေကို သင်္ဘောမောင်းတတ်တဲ့လူ ရှိမရှိ မေးကြည့်လိုက်... တကယ်လို့ မရရင် ထိုက်ယန်တောင်ဘက်ကို သွားပြီး လူရှာရမှာပဲ"

"သိပြီ" ကျောက်ခိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်း... ဘာလို့ ခုနက အဲဒီ အစွမ်းပိုင်ရှင်ကို တစ်ခါထဲ မသတ်လိုက်တာလဲ... သူက မြူခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်လေ... လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ချည်ထားတာက ဘာမှ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... သူ ထွက်ပြေးသွားနိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို ထွက်ပြေးခွင့်ပေးလိုက်တာပဲလေ"

"ဗျာ" ကျောက်ခိုင်က ကြောင်အသွားပြီး အကြောင်းရင်းကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယွဲ့ကျင်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်ကျောက်... ကျွန်တော်က အဲဒီလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ စိတ်ဝိညာဉ် အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြီးပြီ... သူ ပြေးလို့မလွတ်ပါဘူး"

ကျောက်ခိုင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ချက်စဉ်းစားလိုက်ပြီး ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။

"အစ်ကိုလင်း... ဆရာလီ... ခင်ဗျားတို့က ငါးကြီးကြီးမိဖို့ ကြိုးရှည်ရှည် လွှတ်ထားတာပေါ့"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလူနဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းပိုင်ရှင်က ဆက်ဆံရေး မဆိုးဘူး... တကယ်လို့ သူ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ပြေးသွားနိုင်ရင် အဲဒီ ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းပိုင်ရှင်ကို ရှာဖို့ နည်းလမ်းရှာမှာ သေချာတယ်"

"ဒီ ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းပိုင်ရှင်က အရမ်း ဒုက္ခပေးနိုင်တယ်... တကယ်လို့ သူ့ကို ဒီအတိုင်း ထွက်ပြေးခွင့်ပေးလိုက်ရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ ထိုက်ယန်တောင်ထဲကို ခိုးဝင်ဖို့က မခက်ဘူး... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ ဘေးနားက လူတွေအားလုံး ခြိမ်းခြောက်ခံရနိုင်တယ်"

"တကယ်လို့ ဒီ မြူခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်ကို အသုံးချပြီး အဲဒီ ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းပိုင်ရှင်ကို ရှာတွေ့နိုင်ရင် ကိစ္စတွေက အများကြီး ပိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်"

ကျောက်ခိုင်က မနေနိုင်ဘဲ လျှာသပ်လိုက်သည်။ စောစောက သူ ဘာကိုမျှ မခံစားမိခဲ့သော်လည်း အစ်ကိုလင်းယွမ်နှင့် လီယွဲ့ကျင်းတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်နှင့် သူတို့က ဒီအစီအစဉ်ကို နားလည်မှုရှိရှိ ပြီးမြောက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာလင်းယွမ်... ဆရာလင်းယွမ်... ဒီလူက သူ သင်္ဘောမောင်းတတ်တယ်လို့ ပြောတယ်"

ဟန်ရှန်းမန်က ခြေဆွံ့နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုခြေဆွံ့နေသော လူငယ်၏ မျက်နှာတွင် ညိုမည်းယောင်ယမ်းနေပြီး ရိုက်နှက်ခံထားရသည်မှာ မနည်းလောက်ပေ။

လင်းယွမ်က သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"ကျူးယွီချွမ်ပါ... ခင်ဗျားက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်လား... အစ်ကိုကြီးထူလုံက ခင်ဗျားအကြောင်း ပြောဖူးတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျူးယွီချွမ်က ပြောရင်း မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ပြီး လင်းယွမ်ကို တဒုန်းဒုန်း မြည်အောင် ဦးညွှတ်ကန်တော့လေသည်။

လင်းယွမ်က လက်လှမ်းကာ သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ လာတာ နောက်ကျသွားလို့ ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခရောက်စေခဲ့တယ်... ထူလုံက ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက ခင်ဗျားတို့အကြောင်း ပြောဖူးတယ်"

"ခင်ဗျားတို့လို ရေဘေးကြီး ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ဘာသာ အထိတ်တလန့် မဖြစ်ဘဲ တက်ညီလက်ညီနဲ့ ရေလွှမ်းမိုးမှုကို ခုခံနိုင်ခဲ့တာ အရမ်း ရှားပါးတယ်"

"ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက ခင်ဗျားတို့လို လူမျိုးတွေကို လိုအပ်တယ်... ခင်ဗျားတို့ကို ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်"

ကျူးယွီချွမ်က ရှိုက်ငင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် လူအားလုံးကိုယ်စား ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ကဲပါ... မငိုပါနဲ့တော့... ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်ရင် ဒဏ်ရာတွေကို သေချာကုသပြီး ရှေ့ဆက် အသက်ရှင်ရဦးမယ်"

"ခင်ဗျား သင်္ဘောမောင်းတတ်လား"

ကျူးယွီချွမ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အရင်တုန်းက သင်္ဘောသား လုပ်ဖူးတယ်... နည်းနည်းတော့ နားလည်တယ်"

"ကောင်းပြီ... ရှန်းမန်... နင် သူ့ကို သင်္ဘောခေါင်းဆောင် အခန်းဆီ ခေါ်သွားပြီး အခြေအနေတွေကို လေ့လာခိုင်းလိုက်... သင်္ဘောကို ရေပေါ်တံတားဘက်ဆီ မောင်းပြီး ဆိုက်ကပ်ခိုင်းလိုက်"

ဟန်ရှန်းမန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျူးယွီချွမ်ကို ခေါ်ကာ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်မှ ထွက်သွားလေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကုဖုန်း၊ ချန်ကျန့်ဖုန်း၊ ခွန်ဆန်းတို့က သင်္ဘောအခန်းထဲတွင် အကျဉ်းချခံထားရသူများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ထိုလူများကို သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး သတိလစ်နေသူ အချို့ကိုလည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

ခွန်ဆန်းက လင်းယွမ်၏ ဘေးသို့ လာကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာလင်းယွမ်... စုစုပေါင်း လေးဆယ့်ခုနစ်ယောက် ရှိတယ်... သတိလစ်နေတာက ဆယ့်တစ်ယောက်... ပြီးတော့ တချို့လူတွေလည်း ဒဏ်ရာရထားကြတယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ထိုလူများကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မိတ်ဆွေတို့... ကျွန်တော်က ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် လင်းယွမ်ပါ... အခုအချိန်ကစပြီး ခင်ဗျားတို့ လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်ရပြီ... ကျွန်တော်က ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း ကိုယ်စား လူကြီးမင်းတို့ကို ကြိုဆိုပါတယ်"

လင်းယွမ်၏ တိုတောင်းသော စကားနှစ်ခွန်းက သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ လူများကို ချက်ချင်း မျက်ရည်ဝဲသွားစေပြီး အချို့လူများက အသံထွက်ကာ ငိုကြွေးလိုက်ကြသည်။

ပို၍များပြားသော လူများက မြေပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးပြီး လင်းယွမ်ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ကြလေသည်။

လင်းယွမ်က ထိုလူများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဒီရေကြီးမှုထဲမှာ သူတို့လို သနားစရာကောင်းတဲ့ ဘဝမျိုးနဲ့ ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေသေးလဲ မသိနိုင်ပေ။

ဆက်ရန်...