အခန်း (၁၆၆-၁၆၈)

အခန်း (၁၆၆) - စိန်ခေါ်ခြင်း

~ဖူဟန်ယွမ်၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ သူသည် ခြေလှမ်းကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးထိုးသွင်းမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရတော့သည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ပြိုင်ဘက်ကို အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော ဓားရောင်ကြောင့် မိမိလက်မောင်း ပြတ်တောက်သွားမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

သို့သော် ထိုဓားရောင်သည် လူနှစ်ယောက်ကြားမှ အံ့ဖွယ်သရဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ဝူဖုန်းခန်းမဆောင်၏ အမိုးစွန်းကိုပင် အက်ကွဲစေခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် မရပ်မနား ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် ဝူဖုန်းခန်းမဆောင်၏ အထက်ပိုင်းသို့ ပြိုင်တူ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ဓားထုတ်လိုက်သူမှာ တခြားသူမဟုတ်... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး နန်းကုန်းယွီ ပင် ဖြစ်လေသည်။

အသက် ၆၀ ခန့်ရှိသော ထိုလူကြီးသည် ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များ ဖြူဖွေးနေပြီး မျက်လုံးများမှာ မှေးစင်းလျက် ရှိ၏။ ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဓားရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးသည့်တိုင် သူ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း အလျဉ်းမရှိ။ မည်သူကမျှ သူ ဘယ်အချိန် ဓားဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ ဘယ်အချိန် ဓားပြန်သိမ်းလိုက်သည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။

“ဂိုဏ်းချုပ်နန်းကုန်း ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါလာတာလား...”

ဖူဟန်ယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြရိပ်များ ထင်ဟပ်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်နန်းကုန်း ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားပေးတာ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ... ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော် အခု ဒီပွဲကို နိုင်သွားပြီလို့ ပြောလို့ရမလား...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့၏။

ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလေ့ မရှိသော ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသားများမှာ အချို့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကြ၊ အချို့က ခေါင်းခါကြ၊ အချို့ကမူ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

သူတို့အတွက်မူ ဒါက ရှားပါးလှသော ခံစားချက် ထုတ်ဖော်မှုများ ဖြစ်ပေ၏။

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြလေသည်။

နှစ်ဦးစလုံး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေမိကြ၏။

ဂိုဏ်းချုပ်အိုကြီး နန်းကုန်းယွီ သည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ကတည်းက မိမိ၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့ပြီး ဓားကို မဆင်မခြင် မထုတ်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြ၏။

အကြောင်းရင်းမှာမူ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာဖြစ်သော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းဓား ကို ကျင့်ကြံနိုင်ရန်အတွက် မိမိ၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ပြုစုပျိုးထောင်နေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

အမှန်စင်စစ် နန်းကုန်းယွီ တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ပေ။ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်များ အားလုံးသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မိမိတို့၏ ဓားများကို ချိပ်ပိတ်ထားလေ့ ရှိကြ၏။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းဓား ကို ရရှိရန်အတွက် ဓားစိတ်ဆန္ဒကို စုစည်းထားကြခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့သည် လူနှင့် ဓား တသားတည်းဖြစ်ခြင်း ဟူသော အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်ကြ၏။

ကံဆိုးစွာဖြင့် ယနေ့အထိ မည်သူမျှ မအောင်မြင်ခဲ့ကြသေးပေ။

ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ ဤအဆင့်သည် ဖမ်းဆုပ်၍ မရနိုင်သော ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်အရာမျှ မရရှိဘဲ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားတတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

ယနေ့ နန်းကုန်းယွီသည် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းဓား ကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည်မှာ မရေရာတော့ပေ။

ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်၊ ဒါဟာ နှမြောစရာ ကောင်းသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုပါပင်။

သို့သော် နန်းကုန်းယွီသည် ဂရုစိုက်ပုံ မရပေ။ သူ၏ မှေးစင်းနေသော မျက်လုံးများသည် နှင်းစက်များပမာ အေးစက်လျက် ရှိ၏။

“မင်းရဲ့ သိုင်းပညာက ထူးချွန်ပါတယ်... သဘာဝကျကျပဲ မင်း နိုင်သွားတာပါ...”

“နိုင်တယ်ဆိုလို့ ဝမ်းသာပါတယ်ဗျာ...”

ဖူဟန်ယွမ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်နန်းကုန်းဆီမှာ အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကို ရောက်လာတာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို မြင်ဖူးချင်လို့ပါ...”

“ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက လက်ဖျားမလှုပ်တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ...”

“တိုက်ချင်ရင် ငါတို့နဲ့ တိုက်လို့ရတယ်...”

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဝူဖုန်း ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ လူတစ်ယောက် ရှေ့ထွက်လာလေသည်။

အကယ်၍ ထိုစကားများကို စိတ်လောကြီးစွာ ပြောခဲ့လျှင် နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ အေးစက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော လေသံများ ပါဝင်နေလေသည်။

ထို့နောက် လူတစ်ယောက်က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိသည့်ပုံဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အေးစက်စက် လေသံဖြင့်သာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“အင်း...”

ထိုစဉ်၊ ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမို၏ နားနားကပ်၍ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။

“နင် သတိထားမိလား... ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက လူတွေက နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်နော်...”

ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်...”

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ အေးစက်ထက်မြက်ပြီး အရာရာကို ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု လူအများက ပြောစမှတ်ပြုကြ၏။

၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်များမှာ လူကို ဓားအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲစေသည်ဖြစ်ရာ ကျင့်ကြံသူ၏ သဘာဝမှာလည်း အလွန်အမင်း အေးစက်ခက်ထန်လှသည်ဟု ဆိုကြ၏။

ယခင်က ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် ထိုစကားများကို ကြားဖူးနားဝမျှသာရှိခဲ့ပြီး အလေးအနက် သတိမမူမိခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းတို့နှင့် တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ဆက်ဆံရသည့်အခါမှသာ ထိုသူများ၏ ပြောဆိုဆက်ဆံပုံမှာ အေးစက်ကြမ်းတမ်းသော်လည်း စိတ်ရင်းအမှန်မှာမူ ထင်သလောက် ခက်ထန်ခြင်းမရှိကြောင်း သတိပြုမိလာကြ၏။

ဖုန်းပိုင်ချွမ်ကို ကြည့်လျှင်ပင် စကားပြောဆိုရာ၌ နွေးထွေးမှု တစ်စက်မျှမပါဘဲ အေးစက်တည်ငြိမ်လှ၏။

သို့သော် နားနေစဉ်အတွင်း ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့၏ ရေဘူးထဲတွင် ရေကုန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းက ရေဘူးလာရောက်ပေးကမ်းခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရေထဲတွင် အဆိပ်မပါကြောင်းနှင့် မိမိမသောက်ရသေးကြောင်းကိုလည်း သတိပေးစကား ဆိုခဲ့သေးသည်။ ၎င်းမှာ မလိုအပ်သည့်စကားဟု ထင်ရသော်လည်း သူတစ်ပါးအပေါ် စာနာထောက်ထားတတ်သည့် စိတ်ရင်းကို ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ထိုသို့သော စိတ်ထားမျိုးမရှိပါက ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းချုပ် နန်းကုန်းယွီကို ကြည့်လျှင်လည်း ပို၍ ထင်ရှားလှသည်။

မိမိ၏ ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် မြှုပ်နှံချိပ်ပိတ်ထားသည့် ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်သုံးစွဲရန် ၎င်းက ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

ထိုကဲ့သို့ အရေးကြီးသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ယင်းဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။

အကယ်၍ တစ်ခဏမျှ တွေဝေလိုက်ပါက မိုဝမ်ဓား ဖုန်းဇီဟန်မှာ နေရာ၌ပင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပြီး ငါးနှစ်တာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသည့် ဓားစိတ်ဆန္ဒကိုမူ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် ဖြစ်၏။

သို့သော် ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူက ဂိုဏ်းသား၏ အသက်ကိုသာ ပထမဦးစားပေးအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းတည်း။ ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကပင် ၎င်း၏ ရှားပါးလှသော စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကို သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤအချက်များ အားလုံးကြောင့် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့မှာ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းအပေါ် ထားရှိသည့် အမြင်များ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကြတော့၏။

ထိုစဉ် လျူမိုက ခပ်တိုးတိုး ပြောလာလေသည်။

“ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက လူတွေက အမြဲတမ်း မျက်နှာတည်ကြီးနဲ့ နေတတ်ကြလို့ အထင်လွဲခံရလွယ်တယ်... တကယ်တမ်းကျတော့... သူတို့က အပြင်ပန်း အေးစက်ပေမယ့် အတွင်းစိတ်က နွေးထွေးကြပါတယ်...”

“အပြင်ပန်း အေးစက်ပြီး အတွင်းစိတ် နွေးထွေးတယ်...”

ဆုမို သေချာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

‘ဟုတ်သလိုလို ရှိသားပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အေးစက်မှုက လွန်ကဲလွန်းတော့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရဖို့ ခက်ခဲနေတာ ဖြစ်မယ်။’

ထိုအချိန်မှာ အသံတစ်သံ အနည်းငယ် မြင့်တက်လာလေသည်။

“ဖူဟန်ယွမ်... ငါ မင်းကို မေးမယ်... ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်ခုနစ်ချက်သေဆုံးခြင်းမဲ့ဓား ရဲ့ ဟာကွက်ကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ...”

မေးလိုက်သူမှာ စောစောက တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူ မိုဝမ်ဓား ဖုန်းဇီဟန် ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်မှောင်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကြုတ်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်မလာအောင် ထိန်းချုပ်ထားရသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

နန်းကုန်းယွီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

“ရပ်လိုက်...”

ထိုစကားသံသည် ခေါင်းလောင်းကြီး ထိုးနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်းဇီဟန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ခါသွားကာ မနည်းထိန်းချုပ်ထားရသော ခံစားချက်များ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

ခဏကြာမှ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး နန်းကုန်းယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ လေးလေးနက်နက် အရိုအသေ ပြုလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဖူဟန်ယွမ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖုန်းဇီဟန်က အရည်အချင်း မရှိပေမယ့်၊ ကျုပ် ကိုင်စွဲထားတဲ့ ခံစားချက်ခုနစ်ချက်သေဆုံးခြင်းမဲ့ဓား က ဘိုးဘေးတွေတောင် ရောက်ခဲတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ... ဟာကွက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး အဲဒီဟာကွက်ကို ကျုပ်ကလွဲရင် လောကမှာ ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး...”

“စောစောက တိုက်ခိုက်တုန်းက မင်းက ဓားရောင်တွေအောက်မှာ ပိတ်မိနေရက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ပြီး အဲဒီဟာကွက်ကို တည့်တည့် ထိုးနှက်နိုင်ခဲ့တာလဲ...”

“ဘယ်လို ဖြစ်ရမလဲ...”

ဖူဟန်ယွမ်က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။

“ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဓားသိုင်းက ခင်ဗျားတို့ကပဲ သူများကို လိုက်ခုတ်ဖို့ ဖန်တီးထားတာလား... သူများတွေက ခင်ဗျားတို့ကို ပြန်မတိုက်ရတော့ဘူးလား…”

အခန်း (၁၆၇) - သံယောဇဉ်နှင့် မျက်နှာ

~သိုင်းပညာ ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းဟူသည် အပေးအယူ သဘောတရားသာ ဖြစ်ပေ၏။

မိမိကသာ သူတစ်ပါးကို တိုက်ခိုက်ခွင့်

ရှိပြီး၊ သူတစ်ပါးက မိမိကို ပြန်လည် မတိုက်ခိုက်ရ ဟူသော စည်းမျဉ်းမျိုး မည်သည့် နေရာတွင်မှ မရှိချေ။

သို့သော်လည်း ဖုန်းဇီဟန်၏ စကားမှာ မှားယွင်းခြင်း မရှိပေ။ စောစောက ထုတ်ဖော်လိုက်သော ဓားချက်သည် အားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အတိုင်း ဖူဟန်ယွမ် အနေဖြင့် တန်ပြန်ရန် မစွမ်းသာသည့် အနေအထား ဖြစ်၏။

သို့သော် သူသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထူးခြားသော တန်ပြန်တိုက်စစ်ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။ ဖုန်းဇီဟန်၏ အားနည်းချက်ကို တိတိကျကျ သိရှိရုံသာမက အချိန်ကိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေလေသည်။

“ဟားဟားဟား...”

ဖူဟန်ယွမ်၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ရယ်မောသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အားလုံးက အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျိဖေးယန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် အစကတည်းက သတိထားမိနေသော်လည်း ယခုမှသာ ဝမ်းသာမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

နန်းကုန်းယွီသည် ကျိဖေးယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ အခြားသူများကလည်း ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဝူဖုန်းခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ ဖူဟန်ယွမ်ထံသို့ အာရုံပြန်ရောက်သွားကြလေသည်။

ထိုအပြုအမူက ကျိဖေးယန်ကို အလွန် နေရခက်စေသည်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသားများက သူ့ကို စော်ကားခြင်း၊ တိုက်ခိုက်ခြင်း ပြုလုပ်ပါက သူ ကျေနပ်နေဦးမည်။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ လုံးဝ လျစ်လျူရှုခံရခြင်းမှာ သည်းခံနိုင်စရာ မဟုတ်ချေ။

ဖုန်းဇီဟန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်လေသည်။

“မင်းမှာ အဲဒီလောက် စွမ်းရည် မရှိပါဘူး...”

“ကျုပ်မှာ စွမ်းရည် ရှိ၊ မရှိ ခင်ဗျား ခုနက ကိုယ်တွေ့ သိလိုက်ရပြီပဲ...”

ဖူဟန်ယွမ်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း တပည့်များကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီလေ... ကျွန်တော်က ဒီနေ့ စိန်ခေါ်ဖို့ လာခဲ့တာပဲ... ခင်ဗျား မကျေနပ်ရင် ထပ်တိုက်လို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ထပ်ရှုံးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

ဖုန်းဇီဟန်၏ မျက်နှာထားသည် ကျောက်တုံးပမာ အေးစက်နေပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

ရှိသမျှလူတိုင်းကလည်း ဖူဟန်ယွမ်ကို အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

ဖူဟန်ယွမ်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ညှိုးငယ်သွားရ၏။ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသားများ ဖန်တီးထားသော အေးစက်သည့် လေထုက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလှသည်။

သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် နန်းကုန်းယွီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

“မင်း ..ဘာလိုချင်လို့လဲ...”

“ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဖူဟန်ယွမ်က မြောက်ဘက်ဒေသ အဝေးကြီးကနေ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကို လာပြီး စိန်ခေါ်တာပါ... ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကျွန်တော် နိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင်... ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းဆီက ပစ္စည်း တစ်ခုလောက် တောင်းချင်ပါတယ်...”

ဖူဟန်ယွမ်သည် မာန်ပါပါ ရပ်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင် ခါးသက်နေရှာသည်။

တကယ်တော့ သူ စကားပြောတာ နောက်ကျသွားခဲ့လေ၏။

ဖုန်းဇီဟန်နှင့် လက်ရည်မစမ်းခင်ကတည်းက ဤစကားကို ပြောခဲ့သင့်သည်။

ယခုမူ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသားများက ‘ဖူဟန်ယွမ် ဆိုတာ ကြားတောင် မကြားဖူးဘူး’ ဆိုသည့် စကားဖြင့် သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်သဖြင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါ တိုက်ခိုက်မိသွားခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုမှ လာပြောနေခြင်းက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပေ၏။

“ဘာပစ္စည်းလဲ...”

နန်းကုန်းယွီ၏ အကြည့်သည် လောကကြီးနှင့် ကင်းကွာနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ အသံသည်လည်း လေထဲတွင် လွင့်ပါသွားသကဲ့သို့ တိုးညှင်းလှသည်။

“ရွှေကျောက်စိမ်း ဆူးချွန်...”

ထိုစကားလုံး သုံးလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဝူဖုန်းခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြန်တော့သည်။

ဖုန်းဇီဟန်နှင့် နန်းကုန်းယွီတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း နန်းကုန်းယွီက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

“သူ့ကို ဖမ်းလိုက်...”

“ဟင်...”

ဖူဟန်ယွမ် အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသို့ တရားဝင် စိန်ခေါ်မှုပြုလုပ်ပြီး တောင်ခြေမှ တောင်ထိပ်အထိ တစ်ဆင့်ချင်း တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း အနေဖြင့် လူအင်အားသုံးပြီး အနိုင်ကျင့်မည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ အခြေအနေများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ထိုအတွေး မဆုံးခင်မှာပင် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦး အမောတကော ပြေးဝင်လာပြီး သူနှင့် မဆိုင်သကဲ့သို့ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် တင်ပြလေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ဦးလေးတို့... ဂိုဏ်းဝင်းထဲမှာ မီးလောင်နေပါတယ်...”

နန်းကုန်းယွီသည် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။

“လူနည်းနည်း လိုက်ခဲ့... မီးသွားငြှိမ်းမယ်... ကျန်တဲ့လူတွေက ဒီကောင်ကို ဖမ်းပြီး သေချာ စစ်ဆေးကြ...”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖူဟန်ယွမ်သည် ပြဿနာတက်ပြီမှန်း သိလိုက်သည်။ နောက်ကျောဘက် တောင်ကုန်း မီးလောင်မှုနှင့် သူ လုံးဝ မပတ်သက်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ရှင်းပြ၍ ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသားများ လက်ထဲ ရောက်သွားပါက မည်သို့သော ကံကြမ္မာနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပါပေတယ် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း... ဒါလား ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သိုင်းလောက စည်းကမ်း... စိန်ခေါ်သူကို လူအုပ်နဲ့ ဝိုင်းဖမ်းတာလား... ကျွန်တော် ဖူဟန်ယွမ် မှတ်ထားပါ့မယ်...”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှပ်စီးပမာ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် ဖူဟန်ယွမ်ကို ကြည့်မရ ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ ယခု ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမိန့်ရသည်နှင့် ထိန်းချုပ်ထားစရာ မလိုတော့ဘဲ ဝိုင်းဝန်း ဖမ်းဆီးကြတော့သည်။

လေခွင်းသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူများက ဝင်ပေါက်မကြီးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြ၏။

လျူမိုပင်လျှင် ဝင်ရောက် ဟန့်တားလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဖူဟန်ယွမ်သည် အပြင်ပန်း ရိုးသားပုံ ပေါက်သော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာမူ ပါးနပ်လှပေ၏။

လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ရေခဲချွန်များ မိုးရွာသကဲ့သို့ ဖြာကျလာတော့သည်။

မထင်မှတ်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တံခါးပေါက်မှ လူများသည် လက်နက်များဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရလေသည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဖူဟန်ယွမ်သည် ခန်းမဆောင် ဘေးဘက်ရှိ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ဦးတည်သွားလိုက်၏။

သို့သော် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပိတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် စောစောကမှ ဝင်ပေါက်မှ ဝင်လာခဲ့ပြီး၊ သူနှင့် ဖုန်းဇီဟန် တိုက်ခိုက်နေစဉ် ဘေးမှနေ၍ ဝေဖန်နေကြသူများ ဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ထိုအမျိုးသားသည် သူ့ကို ဖုန်းဇီဟန်နှင့် ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိဟု ပြောဆိုခဲ့သဖြင့် ပို၍ မုန်းတီးမိသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ဖယ်စမ်း...”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

ဆုမို၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားရလေသည်။

'ပွဲကြည့်တာတောင် ပြဿနာ တက်ရသေးတယ်ပေါ့...'

ဒီနေ့ သူနှင့် ယန်ရှောင်ယွင် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကို ရောက်လာသည်မှာ လျူမိုကို ပြန်ခေါ်သွားရန် ဖြစ်၏။

ပြန်ခေါ်လို့ ရ၊ မရ ဆိုသည်မှာ တစ်ပိုင်းဖြစ်၏။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လျူမိုဆီက ရှင်းပြချက်တစ်ခုတော့ လိုချင်သေးသည်။

မဟုတ်ပါက ဤကိစ္စသည် ပြီးပြတ်မည် မဟုတ်ပေ။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ ကိစ္စရပ်များမှာမူ တကယ်တမ်းတွင် ဆုမို၊ ယန်ရှောင်ယွင်တို့နှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်လှပေ။

အခန်း (၁၆၈) - သံယောဇဉ်နှင့် မျက်နှာ (၂)

~'ဖူဟန်ယွမ်... မင်း ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ... ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကို ဘာလို့ လာစိန်ခေါ်တာလဲ... ဖုန်းဇီဟန်ရဲ့ ဟာကွက်ကို မင်း ဘယ်လို သိနေတာလဲ...'

ထိုအရာများ အားလုံးသည် ပရိသတ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် တင်ဆက်နေသော ပြဇာတ်ကြီး တစ်ပုဒ်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

ယခုမူ ဇာတ်ဆောင်မင်းသားကြီးသည် ဇာတ်ခုံပေါ်မှ ဆင်းပြေးရန် ပြင်ဆင်နေတော့၏။ ပြေးချင်ပါက ပြေးနိုင်သော်လည်း ပြေးရင်းလွှားရင်း သူတစ်ပါးကို ဝင်တိုက်သွားချင်နေခြင်းကမူ သိပ်ဘဝင်မကျစရာ ကောင်းလှပေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်ကို သူ့နောက်ကျောဘက်သို့ လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ခြေတစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ဖူဟန်ယွမ် ဆိုသည်မှာ ဘယ်လို လူစားမျိုးနည်း။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို တစ်ကိုယ်တော် စိန်ခေါ်ရဲပြီး နန်းကုန်းယွီကိုတောင် မထီမဲ့မြင် ပြုရဲသူ ဖြစ်၏။ ယခု သူ ထွက်ပြေးချင်သည့် အချိန်တွင် ဤလူငယ်နှစ်ယောက်က လမ်းပိတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးသည့် အနေဖြင့် ဘေးသို့ ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်၏။ သိုင်းလောကထဲ လျှောက်သွားနေလျှင် ပါးစပ်စည်းစောင့်ရန်၊ မဆင်မခြင် စကားပြောပါက ဒုက္ခရောက်တတ်ကြောင်း သင်ခန်းစာ ပေးချင်ရုံသာ ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ဆုမိုက ဤမျှ ရဲတင်းပြီး သူ့ကို ပြန်ကန်ရဲလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။

ခြေထောက်က သူ့ထံ ရောက်လာတော့မှ ဖူဟန်ယွမ် သတိဝင်လာပြီး ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မမီတော့ချေ။ စိတ်ထဲတွင်မူ မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်မိသေးသည်။

'သေချင်နေတာလား...'

'သေ' ဟူသော စကားလုံးပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် ခြေထောက်က သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ယှက်ပြီး ကာကွယ်လိုက်ရလေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နှစ်ဖက် အားအင်များ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြတော့၏။

ဖူဟန်ယွမ် မျက်နှာပေါ်မှ မထီမဲ့မြင် အပြုံးတောင် ပျောက်မသွားသေးခင်မှာပင် သူ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်သည် ဆုမို၏ ကန်ချက်အောက်၌ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားရရှာသည်။ ကောင်းကင်နှင်းရည် သိုင်း အစွမ်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အတုကြီးသဖွယ် ဖြစ်သွားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မကာကွယ်နိုင်တော့ဘဲ ဆုမို၏ ခြေထောက်ကြီးက သူ့မျက်နှာတည့်တည့်ကို ဝင်ဆောင့်သွားတော့သည်။

ပထမဆုံး ထိမိသည်မှာ နှာခေါင်း၊ ထို့နောက်တွင်မူ တစ်မျက်နှာလုံး ဖြစ်သွားလေသည်။ ပြင်းထန်လွန်းသော အားကြောင့် သူ့မျက်နှာ ကြွက်သားများသည် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် တုန်ခါသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ့ခေါင်းက နောက်သို့ လန်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးပါ လွင့်ပါသွားရတော့၏။

‘ဝုန်း’

လေတိုးသံ ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ ဖူဟန်ယွမ်သည် သူ ဝင်လာစဉ်က အရှိန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်သော အရှိန်ဖြင့် နောက်ပြန် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ဝူဖုန်းခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဟိုဘက်ခြမ်းမှ နံရံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်ဆောင့်မိသွားတော့၏။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် နံရံမှတစ်ဆင့် လျှောကျလာပြီး မြေကြီးပေါ် ပုံလျက်သား ကျသွားလေသည်။ ခေါင်းထဲတွင်မူ ပျားများ အုံဖွဲ့နေသကဲ့သို့ တဝီဝီ မြည်နေတော့သည်။

မျက်စိရှေ့တွင် ကြယ်များ မြင်နေပြီး ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ဘေးကို ကြည့်လိုက်မိရှာသည်။

“ဘယ်သူ... ဘယ်သူ ငါ့ကို ကန်လိုက်တာလဲ...”

သူသည် ကန်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသိစိတ် လွတ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားရလေသည်။

သို့သော် ဒါက ဆုမိုဘက်က ညှာတာပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကိစ္စသည် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းနှင့် ဖူဟန်ယွမ်တို့ကြားမှ ပြဿနာသာ ဖြစ်၏။

ဆုမိုက ကြားထဲမှ ဝင်၍ လူသတ်လိုက်မည် ဆိုပါက ကြည့်ကောင်းမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ဤကန်ချက်သည် ရှိသမျှ လူအကုန်လုံးကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသားများက အံ့သြသွားကြသော်လည်း သူတို့မျက်နှာများကမူ အေးစက်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ ဆုမိုကို ကြည့်နေကြသည်မှာ ရန်သူကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဆုမိုက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အေးစက်နေသေးသော ခြေဖဝါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖူဟန်ယွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

“ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို မဖမ်းကြတော့ဘူးလား...”

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း တပည့်များ သတိဝင်လာပြီး ချက်ချင်း ဝိုင်းဖမ်းလိုက်ကြတော့သည်။ ဖူဟန်ယွမ်မှာမူ ဆုမို၏ ကန်ချက်ကြောင့် မူးဝေနေဆဲဖြစ်ပြီး အရှေ့အနောက် တောင်မြောက်တောင် မခွဲခြားနိုင်တော့ဘဲ ဤလူများကို မည်သို့ ပြန်ခုခံနိုင်ပါမည်နည်း။

ခဏလေး အတွင်းမှာပင် အရှင်လတ်လတ် အဖမ်းခံလိုက်ရတော့၏။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း တပည့်များက သူ့ကို ဝိုင်းထားပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုကြပေ။

စကားနည်းသော လျူမိုတောင် သူတို့အဖြစ်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ခြေဆောင့်လိုက်မိလေသည်။

“ဒီလူကို အရင် ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်... ပြီးရင် နောက်ဖေးကို သွားပြီး မီးသွားငြှိမ်းကြဦးလေ...”

သူ့စကားဆုံးမှ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း တပည့်များ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး ဆုမိုကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုလိုက်ကြ၏။ ထို့နောက် တချို့က ကျိဖေးယန်ကို ထမ်း၊ တချို့က ဖူဟန်ယွမ်ကို မပြီး နောက်ဖေးဘက်သို့ ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

လျူမိုက ဆုမိုကို လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျုပ်လည်း မီးသွားငြှိမ်းလိုက်ဦးမယ်ဗျာ...”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူလည်း နောက်ဖေးဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့၏။

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး မတတ်သာသည့်အဆုံး လိုက်သွားရတော့သည်။

မဟုတ်ပါက လူရှင်းနေသော ဝူဖုန်းခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်နေခဲ့လျှင် ကြည့်ရသည်မှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပါလော။

နောက်ကျောဘက် တောင်ကုန်းပေါ်မှ မီးလောင်နေသော အဆောက်အအုံများကို အဝေးကပင် လှမ်းမြင်နေရလေသည်။ တစ်နေရာတည်း မဟုတ်ဘဲ နေရာတော်တော်များများကနေ မီးခိုးမည်းများ လှိုင်လှိုင်ထွက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဆုမို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

'ဒါ ရိုးရိုး မတော်တဆမှု မဟုတ်ဘူး...'

တစ်ယောက်ယောက်က တမင်တကာ မီးရှို့ထားခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် လူအုပ်ကြီးကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမိန့်ပေးနေသော အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရလေသည်။ မီးငြှိမ်းသတ်ရန် အဖွဲ့များ ခွဲဝေပေးနေခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့၏ စီမံခန့်ခွဲပုံက စနစ်တကျ ရှိလှပေ၏။ ကိုယ့်အိမ် မီးလောင်နေသည်ကိုပင် မထင်ရလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေကြ၏။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း တပည့်များလည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ အခြေအနေက အရေးတကြီး ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ကြ၏။

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့လည်း ရောက်နေမှတော့ လက်ပိုက်ကြည့်မနေဘဲ ဝင်ကူညီလိုက်ကြလေသည်။ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသားများနှင့် ရောနှောပြီး ရေပုံးများ သယ်ကာ မီးငြှိမ်းသတ်ပေးလိုက်ကြ၏။

လူများသဖြင့် အလုပ်တွင်လှပေ၏။ မီးငြှိမ်းသတ်မှုမှာ မြန်ဆန်ထိရောက်လှသည်။

ခဏကြာသော် ဆုမိုတို့ ရှိနေသော နေရာမှ မီးညွန့်များ ငြိမ်းသွားခဲ့တော့၏။

ရုတ်တရက် အနောက်ဘက်မှ လှမ်းခေါ်သံ ကြားလိုက်ရလေသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လျူမိုက ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းခေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထူးဆန်းသည်မှာ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသားများက ထိုလူကို မြင်သောအခါ မျက်နှာများ ရှုပ်ထွေးကုန်ကြခြင်းပင်။

တစ်ယောက်က မေးလိုက်လေသည်။

“ဒါ ဘယ်သူလဲ...”

“ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို ပြန်မေးချင်နေတာ...”

လျူမိုက ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“ခုနက ကျုပ် မီးငြှိမ်းနေတုန်း ဒီလူက မီးရှို့ဖို့ ကြိုးစားနေတာ တွေ့လို့ ဖမ်းလာတာ... သူက ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက လူ မဟုတ်ဘူးလား...”

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသား တချို့က ခေါင်းခါပြကြ၏။ သေချာသည်မှာ သူတို့ ဤလူကို မသိကြခြင်းပင်။

ဆုမို အံ့သြသွားရ၏။

'ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း တပည့်တွေက ဂိုဏ်းသားတိုင်းကို မှတ်မိနေကြတာလား...'

မဟုတ်ပါက ကိုယ့်လူ ဟုတ်မဟုတ် မည်သို့လျှင် ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ခွဲခြားနိုင်ပါမည်နည်း။

လျူမိုက ထိုလူဘက် လှည့်မေးလိုက်လေသည်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ...”

“ငါလား...”

အစပိုင်းတွင် ထိုလူက ကြောက်ရွံ့နေသယောင် ပြသော်လည်း ရုတ်တရက် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မဲ့ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

“ငါက ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကပေါ့ကွ…”