အမျိုးသမီးနှစ်ဦး စည်းကမ်းချက် (၃)ရပ်

“နိမ့်ပါးတဲ့ အရာရှိမုန့်ချင်းနဲ့ ကျုပ်ဇနီး တုန်းဖန်လျူလီတို့က အရှင်မကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

ရွှေပလ္လင်ခန်းမ။

မုန့်ချင်ကျိုးနှင့် တုန်းဖန်လျူလီတို့ ယှဉ်တွဲရပ်လျက် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

ကြက်သွေးရောင် ပိုးကန့်လန့်ကာများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဧကရီ၏ မျက်ဝန်းများက ထိုစုံတွဲကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်လောင်နေ၏။

ပလ္လင်တော်၏ မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်မှ ဧကရီ၏ အေးစက်ပြီး အရှိန်အဝါပါသော အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“မင်းတို့က ဘာလို့ အုပ်ချုပ်သူ အရှေ့မှာ ဒူးမထောက်ကြတာလဲ။”

မုန့်ချင်ကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ယနေ့ ဧကရီ၏ ပုံစံမှာ ပုံမှန်နှင့် ကွဲပြားနေသည်ကို သူ ခံစားမိလိုက်သည်။

သူ၏ စရိုက်အရ ဧကရီသည် ဤကဲ့သို့သော အခမ်းအနားနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို မုန်းတီးသူဖြစ်သည်။ စည်းမျဉ်းအရ ချည်နှောင်ထားသော်လည်း သူက မကြာခဏ မျက်ကွယ်ပြုလေ့ရှိပြီး ဒူးမထောက်သည့် အရာရှိများကို ဘယ်သောအခါမှ အပြစ်မပေးခဲ့ပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မဟာကျင်းနန်းတော်တွင် အရာရှိများက အဆင့်အတန်းမရွေး ဧကရီရှေ့တွင် ဒူးမထောက်ဘဲ ဦးညွှတ်ရုံမျှဖြင့် အပြစ်မပေးခံရသည့် ထူးခြားသောအစဉ်အလာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ဧကရီ၏ ပထမဆုံးစကားမှာ သူ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်နေသည်လား။

“ကျုပ်...” မုန့်ချင်ကျိုးက သူ၏ ဝတ်ရုံကို မကာ ဒူးထောက်ရန် ဝန်လေးစွာ ပြင်လိုက်သည်။

“နေဦး...” ဧကရီက ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်ပြီး သူ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော လက်ချောင်းဖြင့် မုန့်ချင်ကျိုးဘေးရှိ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ဝန်ကြီးမုန့်က နိုင်ငံတော်နဲ့ တိုင်းပြည်အတွက် အကျိုးပြုခဲ့တာမို့ ဒူးထောက်ဖို့ မလိုဘူး။ မင်းရဲ့ ဇနီးကိုပဲ ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်...”

စုချင်ချိုးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော အစ်မကြီးချုံးက စားပွဲကို မှီလျက် တုန်းဖန်လျူလီကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

နင် ဘာလုပ်မလဲ၊ လူသားတိုင်းပြည်ရဲ့ ဧကရီ။ ဧကရီတစ်ပါးရဲ့ သိက္ခာအတွက် မျက်နှာဖုံးခွာပြီး နင့်ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို အရှက်တကွဲ အဆုံးဖြတ်ခံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် နင့်ရဲ့ ချစ်သူအတွက်ပဲ ခေါင်းငုံ့မလား။

“ချင်ချိုး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ...” အနီးအနားတွင် ပုန်းနေသော ချင်းဖုန်းဟော်က နွားလားဥဿဘကဲ့သို့ မျက်လုံးပြူးကာ ဒေါသတကြီး အသံလွှင့်လိုက်သည်။

ကျန်းစန်းဟိုင်မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “စုချင်ချိုး”ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မတားနဲ့တော့။ ပလ္လင်ပေါ်က စုချင်ချိုးက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အစားထိုးခံလိုက်ရပြီ...”

အစားထိုးခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား။

ပလ္လင်ပေါ်မှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေတာလား။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်းဖုန်းဟော် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါဖြင့် အသံလွှင့်လိုက်သည်။ “ပလ္လင်ပေါ်မှာ ဘယ်သူပဲရှိရှိ၊ ချက်ချင်း ဆင်းခဲ့စမ်း။ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် အင်အားသုံးအောင် မလုပ်နဲ့...”

သို့သော် အစ်မကြီးချုံးက လက်ချောင်းလေးကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဖိအား တစ်ခုက ချင်းဖုန်းဟော်ကို လှုပ်မရအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

“စိတ်ရှုပ်စရာပဲ...”

အစ်မကြီးချုံးက အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

“နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်.... မင်းက ဘယ်သူလဲ။” ချင်းဖုန်းဟော်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် “အစ်မကြီးချုံး”ကို မော့ကြည့်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

ကျန်းစန်းဟိုင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ဝန် မွေးရာပါ နတ်ဘုရား၊ ရှေးဟောင်းသားရဲ ချုံး...”

“မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆုတော့ မရဘူး...” အစ်မကြီးချုံးက နောက်ပြောင်သလို မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်ပြကာ အသံလွှင့်လိုက်သည်။ “နန်းရင်းဝန်၊ ရှင့်ရဲ့ ပညာရှိပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ဧကရီက ရှင့်ကို ကျွန်မအပေါ် ရန်မူတာကနေ သေချာပေါက် တားလိမ့်မယ်လို့ မယုံဘူးလား။”

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

ပလ္လင်ပေါ်ရှိလူမှာ စုချင်ချိုးမဟုတ်ဘဲ အစ်မကြီးချုံး ဖြစ်နေသည်ကို တုန်းဖန်လျူလီ သိသော်လည်း သူက အတိုင်ပင်ခံ ဝန်ကြီးနှစ်ဦးထံသို့ အသံလွှင့်လိုက်သည်။ “စိတ်အေးအေးထားပါ။ အားလုံးကို ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ...”

မုန့်ချင်ကျိုးက တင်းမာပြီး စိုးရိမ်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိကာ ဧကရီက သူ့ကို အပြစ်တင်နေပြီး လျူလီကိုပါရောပြီး နှိပ်ကွပ်နေသည်ဟု အထင်မှားသွားသည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မ၊ ဒါက ဘာသဘောလဲ။”

“ဘာသဘောလဲဆိုတာ... ငါက မင်းကို ရှင်းပြနေဖို့ လိုလို့လား။” အစ်မကြီးချုံးက သွယ်လျသော ခြေတံရှည်များကို ချိတ်လျက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူက ပျင်းနေ၍ မဟာကျင်းဧကရီကို အနည်းငယ် နောက်ပြောင်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

တခြား မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်တော့ မရှိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် လူသားများက နတ်ဘုရားများ၏ အလောင်းကို နင်းဖြတ်ပြီး တက်လာကြသည်။ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် အစ်မကြီးချုံးသည် တစ်ချိန်က လူသားတိုင်းပြည်မှ ဧကရီတစ်ပါး၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။ ထိုကဲ့သို့သော သွေးကြွေးကို သူ ဘယ်လိုမေ့နိုင်ပါ့မလဲ။

ယခုတော့ အတိုးလေး နည်းနည်း ပြန်ယူနေခြင်းပင်။

တကယ်ပဲ၊ အုပ်ချုပ်သူဆိုတာ အုပ်ချုပ်သူပါပဲ၊ ဘာသံယောဇဉ်မှမရှိဘဲ ရန်သူလို ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။

မုန့်ချင်ကျိုးက သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး ဧကရီအပေါ် ထားရှိခဲ့သော စိတ်ကောင်းများမှာ ထိုးဆင်း၍ သွားတော့သည်။

မုန့်ချင်ကျိုး၏ မျက်ဝန်းထောင့်တွင် စိတ်မရှည်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ငါ့ကို နှိပ်စက်တာက ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ဇနီးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပစ်မှတ်ထားမယ်ဆိုရင်တော့ လိုအပ်ရင် ငါကတော့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ ဝန်မလေးဘူး။

ကံကြမ္မာရဲ့အလိုတော် ဇာတ်လိုက်တောင် သေနိုင်သေးတာပဲ။ ဗီလိန်မလေး တစ်ယောက်က ဘာမှုစရာ ရှိလဲ။ မနိုင်ရင်လည်း မိသားစုကို ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်ဆီ ပြောင်းသွားလိုက်ရုံပဲ၊ ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမှာလဲ။

“ချင်ကျိုး၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး...” တုန်းဖန်လျူလီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးဖြင့် မုန့်ချင်ကျိုး၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ ညှစ်လိုက်ကာ သူ ကိုင်တွယ်နိုင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးမှာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် မဆိုင်းမတွပင် နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်ကာ တုန်းဖန်လျူလီကို နေရာပေးလိုက်သည်။

ဧကရီ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိသော်လည်း၊ ဓားသူတော်စင် ခင်ပွန်းရှိနေတာပဲ။ မိန်းမရေ... မင်း သဘောရှိသာ သရုပ်ဆောင်ပေတော့။

တုန်းဖန်လျူလီ မည်သိူ့ ကိုင်တွယ်မည်ကို မုန့်ချင်ကျိုး မျှော်လင့်နေစဉ်မှာပင် ရွှေပလ္လင်ခန်းမအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မုန့်ချင်ကျိုး နားစွင့်ကြည့်သော်လည်း အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ဘာစကားမှ မပြောကြဘဲ အငွေ့အသက်မှာ ပို၍ တင်းမာလာကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖုံးလွှမ်းလာသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။” မုန့်ချင်ကျိုး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ လက်ဟန်ခြေဟန်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်နေကြတာလား။

ကိုနိုဟာရွာက နင်ဂျာတွေလိုမျိုး လက်ကွက်တွေဖော်ပြီး ချာကရာတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေကြတာလား။

တုန်းဖန်လျူလီ၏ လှပသော မျက်နှာမှာ ခက်ထန်သွားပြီး မျက်လုံးများက ပလ္လင်ပေါ်ရှိ အစ်မကြီးချုံးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ အသံလွှင့်လိုက်သည်။

“အခုချက်ချင်း ဆင်းခဲ့။ ငါ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို သတ်နိုင်၊ မသတ်နိုင် စမ်းသပ်ချင်ရင် ငါ နင့်ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်...”

အစ်မကြီးချုံးက ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းကာ ပြန်ပြောသည်။ “သြော်... ဒါဆိုရင် စမ်းကြည့်လိုက်လေ...”

တုန်းဖန်လျူလီ အံကြိတ်လိုက်မိသည်။ သူက မုန့်ချင်ကျိုးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအခြေအနေတွင် သူ မည်သို့ လက်နက် ထုတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

အစ်မကြီးချုံးက ဧကရီအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ တမင်တကာ ပြဿနာရှာနေ၍ မုန့်ချင်ကျိုး၏ ဧကရီအပေါ် အထင်အမြင်သေးမှုမှာ သိသာနေသည်။ ထို့ကြောင့်သာ တုန်းဖန်လျူလီ ရှေ့ထွက်လာခြင်းပင်။

အစ်မကြီးချုံး ကစားချင်လျှင်လည်း ကစားခွင့်ပေးလိုက်မည်။

သို့သော် ဤကလေးမသည် ဧကရီ၏ ပုံရိပ်ကို ပိုမိုဆိုးရွားအောင် ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် တုန်းဖန်လျူလီအတွက် ဧကရီ၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စတစ်ခုကို ထပ်မတိုးပေးသင့်ပေ။

“မမေ့နဲ့ဦး၊ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်က မုန့်ချင်းရဲ့ ဆရာပဲ။ ငါသာ ဓားသူတော်စင်ရှေ့မှာ နင့်အကြောင်း ကုန်းချောစကား ပြောလိုက်မှာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား။” တုန်းဖန်လျူလီက အသံလွှင့်လိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အစ်မကြီးချုံး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းမာသွားကာ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူက တုန်းဖန်လျူလီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါနဲ့ အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်အကြောင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ...”

တုန်းဖန်လျူလီက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ အသံလွှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီနေ့က လျန်ယွဲ့ ပြောတာက နင် နေမကောင်းဖြစ်ပြီး သတိလစ်နေတယ်တဲ့။ အလှည့်အပြောင်းတွေ အများကြီးပြီးနောက်မှာ နင့်ကို ကုသဖို့ ယုံကြည်ရတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ မုန့်ချင်းကို ရွေးခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက နင်မေးခဲ့တဲ့ မေးခွန်းသုံးခုနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် တစ်ခုခု လွဲနေတယ်ဆိုတာ ငါ သံသယရှိခဲ့တယ်။ တစ်ခုခု ကြံစည်ထားတယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းရတာ မခက်ပါဘူး...”

“ကြည့်၊ ငါ အကဲစမ်းလိုက်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ နင့်ရဲ့ အမူအရာက နင့်ကို သစ္စာဖောက်သွားပြီ။ ဒါကြောင့် ကောက်ချက်နှစ်ခု ချလို့ရတယ်။”

“ပထမအချက်က ဓားသူတော်စင် မသေသေးဘူး။ ဒုတိယအချက်ကတော့ နင် အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ကို သဘောကျနေတာပဲ။”

တုန်းဖန်လျူလီက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်အုပ်ကို ပေါ်လွင်စေကာ ဆက်ပြောသည်။ “အခု သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ ငါ့ကို စကားပြောတဲ့အခါ နင် ဘယ်လို သဘောထားမျိုး ရှိနေသင့်လဲလို့။”

ပလ္လင်ပေါ်တွင်။

အစ်မကြီးချုံး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည်လှောင်ပြုံးကာ ပြောသည်။ “တကယ်လား။ မုန့်ချင်း၊ သြော်... မဟုတ်သေးဘူး။ ဧကရာဇ်မုန့်လို့ ခေါ်ရမှာပေါ့။ သူက ဧကရီကို သဘောမကျတဲ့ပုံပဲ...”

“အခု သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ နင် ဒူးထောက်သင့်လား။”

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြပြီး မျက်လုံးချင်း တိုက်ပွဲမှာ မီးပွင့်မတတ်ပင်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော အတိုင်ပင်ခံ အမတ်ကြီးနှစ်ဦးမှာမူ ချွေးစေးများ ထွက်နေကြရ၏။

အတော်ကြာပြီးနောက်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး အကူအညီမဲ့သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ဦးကို တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘာမှလုပ်လို့မရမှတော့၊ ငါတို့ ကတိကဝတ် တစ်ခု လုပ်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ။” အစ်မကြီးချုံးက အကြံပြုလိုက်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီက ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာ...”

အစ်မကြီးချုံးက ဆက်ပြောသည်။

“ပထမအချက် အနေနဲ့ နင်က အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ကို ငါ့အကြောင်း ဘာမှ မပြောရဘူး။ ငါလည်း ဧကရာဇ်မုန့်ကို နင့်အကြောင်း ဘာမှ မပြောဘူး...”

“ဒုတိယအချက်၊ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မနှောင့်ယှက်ကြေး။ နင်က နင့်ရဲ့ ခင်ပွန်းနောက်ကိုပဲ ဆက်လိုက်။ ငါ မုန့်ချင်ကျိုးကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ နင်လည်း ငါနဲ့ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ကြားထဲ ဝင်မပါနဲ့...”

တုန်းဖန်လျူလီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ငါက အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ကို ဂရုစိုက်မယ်များ ထင်နေလား။ လက်ဆောင်ပေးရင်တောင် ငါကတော့ အလကား မယူဘူး...”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသော် အစ်မကြီးချုံး ဒေါသထွက်သွားပြီး ပြန်ပက်သည်။ “မျက်စိကန်းနေတဲ့လူက ငါ့ကို ရွံရှာစေတယ်။ သူက ဓားသူတော်စင်ရဲ့ ဆံပင်တစ်ပင်တောင် မမှီဘူး...”

ခဏမျှ အပြန်အလှန် ဆဲဆိုစော်ကားပြီးနောက် အသံလွှင့်ချန်နယ်မှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အစ်မကြီးချုံးက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ နောက်ဆုံးစည်းကမ်းချက်ကို ထည့်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူမှ တခြားတစ်ယောက်ကို ဖျက်ဆီးခွင့်မရှိဘူး။ ငါနဲ့ ဓားသူတော်စင်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားရင်၊ နင်နဲ့ ဧကရာဇ်ကြားက ဆက်ဆံရေးကိုလည်း ငါ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်...”

တုန်းဖန်လျူလီက ခေါင်းညိတ်သည်။ “သဘောတူတယ်။ ကောင်းကင်တာအိုကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုကြရအောင်။ ဖောက်ဖျက်တဲ့သူဟာ သူတို့ရဲ့ လက်တွဲဖော်တွေနဲ့ ကောင်းကင်ရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရစေမယ်...”

“ပြဿနာမရှိဘူး...”

ကျေနပ်သွားကြသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ရွှေပလ္လင်ခန်းမမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြပြီး၊ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုတွင် ကောင်းကင်တာအိုသို့ သွေးသစ္စာ ကျိန်ဆိုလိုက်ကြတော့သည်။