စစ်ပွဲစပြီ၊ တိုင်းပြည်အားလုံးကို စစ်ကြေညာခြင်း

ကိုင်ယွမ်ခေတ် တတိယနှစ်မြောက်တွင် ကျောက်ယွီဟွမ်က မြို့တော်တံခါးကို လာရောက်ခေါက်ခဲ့သည်။ အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်း (၇)ခုက ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ဧကရီသည် အဆမတန်များပြားသော ရန်သူများကို အံ့ဩဖွယ် အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့သည်။

အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်း (၇)ခုမှ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များစွာမှာ ကျောက်ယွီဟွမ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော “ကြယ်နက်ပေါက်ကွဲမှု”ဒဏ်ကြောင့် သေသူသေ၊ ဒုက္ခိတဖြစ်သူဖြစ် ကုန်ကြသည်။ ယခုအခါ မဟာချန် တိုင်းပြည်နှင့် သွေးပင်လယ်တိုင်းပြည် အပါအဝင် အင်အားစုအားလုံးမှာ နယ်မြေများကို ပြန်လည်၍ ရုပ်သိမ်းကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်၍ ပုန်းအောင်းနေကြရသည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် မဟာကျင်းတိုင်းပြည်၏ ဧကရီ ချင်းလျူလီသည် စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိအားလုံးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ခန်းမအတွင်း၌ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြသည်။

တုန်းဖန်လျူလီ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး အေးစက်လှသော အကြည့်များမှာ သရဖူ၏ ပုလဲကန့်လန့်ကာများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အရာရှိများအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံစကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

“ငါ မြောက်ဘက်ကို ချီတက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ သွေးပင်လယ်တိုင်းပြည်၊ မဟာချန်တိုင်းပြည်၊ ဝူယာထျန်းဂိုဏ်း၊ ဝိညာဉ်ငါးပါးမျိုးနွယ်စု၊ လျို့ဝှက်ဓားတားမြစ်နယ်မြေ၊ အော့လိုင်တိုင်းပြည်နဲ့ စုန်းနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတို့ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းပစ်မယ်...”

“အဲဒီနေ့က ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံခဲ့ရတဲ့ သွေးကြွေးကို ပြန်ဆပ်ဖို့အတွက်... အရာရှိတို့၊ ငါနဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အသင့်ပဲလား။”

နန်းတွင်းရှိ အုပ်စုအသီးသီးတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် သဘောထား ကွဲလွဲလေ့ ရှိကြသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ အားလုံးက တစ်သံတည်းထွက်ကာ လက်မောင်များကို မြှောက်၍ ကြွေးကြော် လိုက်ကြသည်။

“စစ်တိုက်မယ်။ လောကကြီးကို အမှောင်ခွင်းပြီး အလင်းဆောင်ကြမယ်...”

“အရှင်မ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ မဟာကျင်းက အင်အားကြီး(၇)ခုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေ အပေါ်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်လုံးတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်ပါလိမ့်မယ်...”

“အရှင်မ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ...”

“ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ဘယ်တိုက်ပွဲကိုမှ မကြောက်ဘူး...”

ဘယ်သူမှ မကြောက်ကြပေ။ သူတို့၏ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည်။ ခံစစ်ဗျူဟာများကြောင့် လူသိများသော ကျန်းစန်းဟိုင်ပင်လျှင် ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ “သတ်” ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကိုသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချင်းဖုန်းဟော်မှာမူ ပို၍ပင် လွန်ကဲနေသည်။ သူ၏ လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ဆံပင်များပင် ထောင်နေပြီး အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်ချင်စိတ်များ ပြင်းထန်နေသည်။

ထိုနေ့က ချင်းဖုန်းဟော်သည် သူ၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံး ရှုံးနိမ့်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ပထမဦးစွာ ကျောက်ယွီဟွမ်၏ လှံဖြင့် တားမြစ်နယ်မြေတွင် အကပ်ခံလိုက်ရပြီး၊ ထို့နောက် အင်အားကြီးအဖွဲ့ ခုနစ်ခုမှ လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံရကာ နှစ်ပေါင်း(၁၀၀)ကြာ ပျိုးထောင်ခဲ့သော သူ၏ ကိုယ်ပွားလည်း သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ချင်းဖုန်းဟော်က ဤတိုက်ပွဲကို စောင့်မျှော်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ။

နယ်ဘက်အရာရှိများ တန်းစီနေသည့်အထဲ မုန့်ချင်ကျိုးက အရာရှိတစ်ဦး၏ အဆောင်အယောင်ဖြင့် လက်များကို ဝတ်ရုံလက်စထဲ ထည့်ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

သူ့နှလုံးသားထဲတွင်တော့ သက်ပြင်းချနေမိသည်။

ဧကရီရဲ့ လက်အောက်က မဟာကျင်းမင်းဆက်က တက်ကြွပြီး အလားအလာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ။ ငါ့အရင်ဘဝက မဟာချင်းမင်းဆက် လိုမျိုးပဲ...

တကယ်လို့ မူလဇာတ်လမ်းအတိုင်း သွားမယ်ဆိုရင် ဧကရီက ရှုံးနိမ့်ဖို့ ကံပါလာပြီးတော့ မဟာကျင်းလည်း နာမည်နဲ့ အုပ်ချုပ်သူ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။

သို့သော် ဧကရီမရှိလျှင် မဟာကျင်းက ၎င်း၏ ဝိညာဉ်နှင့် အနှစ်သာရ ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် စွမ်းအားလွန် ဇာတ်လိုက်သည်လည်း ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များဖြင့် တစ်နေရာကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကုန်သွားကာ မဟာကျင်းကို ဖိနပ်အဟောင်း တစ်ရံလို ပစ်ပယ်သွားလိမ့်မည်။

ရှင်သန်ခြင်းလမ်းစဉ်၏ ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သော ကျောက်ယွီဟွမ်ကမူ ရာထူးတက်သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် သစ္စာရှိပြီး ထက်မြက်သော အမတ်များကို ထုတ်ကာ ရှေးရိုးစွဲပြီး ကောက်ကျစ်သော အမတ်များကိုသာ နေရာပေးခဲ့သည်။

(၂)နှစ် (၃)နှစ်အတွင်းမှာပင် မဟာကျင်းသည် စစ်ရေးအင်အားကြောင့် ကြောက်ရွံ့ရသော နိုင်ငံအဖြစ်မှ ရည်မှန်းချက်မရှိဘဲ အေးဆေးနေတတ်သော နိုင်ငံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခုမူ ကျောက်မိသားစု ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် မဟာကျင်းက လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြန်လည်၍ လန်းဆန်းလာပြန်သည်။ အုပ်စုဖွဲ့ အားပြိုင်မှုများ ရှိနေလင့်ကစား အပြင်ပန်းခြိမ်းခြောက်မှုများက လူတိုင်းကို စည်းလုံးစေခဲ့သည်။

တုန်းဖန်လျူလီ၏ အသံမှာ ပြတ်သားခက်ထန်နေပြီး အမတ်များကို ဝေ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီစစ်ပွဲက အနိုင်ရရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ ပူနွေးတဲ့ ဓားသွားက ထောပတ်ကို လှီးဖြတ်သလိုမျိုး အစွမ်းကုန် အောင်မြင်ရမယ်။ မဟာကျင်းရဲ့ စစ်သည်တော်တွေဟာ မြောက်ဘက် အစွန်အဖျားအထိ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်နိုင်တဲ့ မြားတစ်စင်းလို ဖြစ်နေစေရမယ်။ အင်အားကြီးအဖွဲ့ (၇)ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်ရမယ်...”

“မဟာကျင်းရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းတပ်တွေဟာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေရမယ်...”

“အရာရှိတို့... ဒါကို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြမလား။”

အရာရှိများမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာများ ရဲတက်လာကာ ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်ကြသည်။ “လုပ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်...”

“အရှင်မ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ၊ မဟာကျင်းရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းတပ်တွေဟာ ထာဝရ မသေမျိုး ဖြစ်ပါစေ...”

တုန်းဖန်လျူလီ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးမှာ ရဲရင့်ပြီး အထိန်းအကွပ်မဲ့သော အပြုံးမျိုးဖြစ်ကာ သူသည် ဤအခိုက်အတန့်ကို အလွန်နှစ်သက်နေသည်။

အကြောင်းမှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့်ပင်။ အင်အားကြီး (၇)ခုကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ကလဲ့စားချေရန်နှင့် နယ်မြေစည်းလုံးရန်အတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ တိုင်းပြည်များကြားက ပရမ်းပတာ စစ်ပွဲများကို အဆုံးသတ်ကာ “ငါးပိကောင်မုန့်”အတွက် မီးခိုးတိတ်သော ငြိမ်းချမ်းသည့် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖန်တီးပေးရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

၎င်းက တုန်းဖန်လျူလီ တွေးမိသမျှ အကြီးကျယ်ဆုံးသော ချစ်ခြင်းပင်။

စစ်ကြေညာပြီးနောက် တုန်းဖန်လျူလီက စစ်သူကြီးများနှင့် စစ်ဗျူဟာမှူးများကို ချက်ချင်း ခန့်အပ်တော့သည်။

“ပင်လယ်အရှင်သခင် ကျန်းရှောင်ချင်း၊ တပ်မတော်သုံးခုအတွက် လမ်းခင်းပေးဖို့ ရှေ့ပြေးတပ်ကို ဦးဆောင်စေ...”

လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်ရှိ မုတ်ဆိတ်ဗလပွနှင့် စစ်သူကြီးတစ်ဦး ရှေ့သို့ထွက်ကာ လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုသည် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မ၊ အရှင့်ကို စိတ်မပျက်စေရပါဘူး...”

“ဝေလငါးမြို့စား လုံယွမ်ခုံး၊ တပ်မတော်သုံးခုရဲ့ လက်ဝဲလက်ယာ တောင်ပံတွေအဖြစ် သံချပ်ကာ ခြေလျင်တပ်သား သုံးသောင်းကို ဦးဆောင်စေ...”

“ထျန်းဖျင်မြို့စား ရှန့်ကျိ၊ နောက်တန်း ထောက်ပံ့မှုအတွက် အစီအမံတပ်သား သုံးသောင်းကို ဦးဆောင်စေ...”

“စစ်ဝန်ကြီး ချန်ယွမ်၊ နတ်ဘုရားလေင်္ဘောတွေကို ကွပ်ကဲပြီး ကောင်းကင်တပ်သား တစ်သိန်းကို ဦးဆောင်စေ။ တိုက်ပွဲစတာနဲ့ ရန်သူတွေ မမျှော်လင့်နိုင်အောင် ချက်ချင်း ဆင်းသက်တိုက်ခိုက်ရမယ်...”

“စစ်ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ စစ်သူကြီး ဆယ်ယောက်၊ မင်းတို့ကို အရိပ်ကိုယ်ရံတော်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး စစ်မြေပြင်အစွန်အဖျားမှာ လှည့်လည်ဖို့ အမိန့်ပေးတယ်။ ရန်သူရဲ့ တပ်မှူးတွေကို အဓိက ပစ်မှတ်ထားရမယ်။ မင်းတို့က သူတို့လည်ပင်းကို ချိန်ထားတဲ့ ဓားတစ်စင်းပဲ။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အောင်ပွဲရအောင် လုပ်ရမယ်။”

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ခန့်အပ်မှုများ ကြေညာနေစဉ်တွင် စစ်သည်တိုင်းမှာ မတ်မတ်ရပ်ကာ အမိန့်ကို လက်ခံကြသည်။ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမှာ တာဝန်က ပို၍ အန္တရာယ်များလေ စစ်သည်များက ပို၍ ပျော်ရွှင်လေဖြစ်ပြီး၊ တာဝန်က ပို၍ ရိုးရှင်းလေ အမတ်များက ပို၍ မျက်နှာပျက်လေ ဖြစ်နေသည်။ အချို့ဆိုလျှင် အန္တရာယ်အရှိဆုံး တာဝန်များကို မိမိဘာသာ မိမိ ဆန္ဒပြု တောင်းခံနေကြသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက စိုးရိမ်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဧကရီက မိမိကို မည်သို့သောတာဝန် ပေးမလဲဆိုသည်ကို သိချင်နေမိသည်။

မကြာမီ စစ်ဘက် အရာရှိများ ခန့်အပ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားကာ နယ်ဘက်အရာရှိများ အလှည့်သို့ ရောက်လာသည်။

နယ်ဘက်အရာရှိ အများစုမှာ စစ်ဗျူဟာမှူးများ သို့မဟုတ် ဒုစစ်သူကြီးများအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရပြီး ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် နည်းဗျူဟာပိုင်း ပြင်ဆင်မှုများအတွက် တာဝန်ယူရသည်။

မုန့်ချင်ကျိုး အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေသော်လည်း သူ့ထက် ရာထူးနိမ့်သော အရာရှိများပင် တာဝန်ရနေချိန်တွင် သူကတော့ မည်သည့် တာဝန်မရသေးပေ။

နယ်ဘက်အရာရှိ အများစု ခန့်အပ်ခြင်းခံရပြီးသောအခါ ဧကရီ၏ ကြေညာချက်များမှာ ခေတ္တရပ်သွားပြီး ပြီးဆုံးသွားပုံရသည်။

မုန့်ချင်ကျိုး ခေါင်းကုတ်လိုက်မိပြီး အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

ဒါက ဘာသဘောလဲ၊ ငါ့ကို အထင်သေးတာလား။

စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိများမှာလည်း ဝန်ကြီးမုန့် အဘယ်ကြောင့် တာဝန်မရကြောင်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တုန်းဖန်လျူလီ ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

“အတိုင်ပင်ခံ အမတ်ကြီး ချင်းဖုန်းဟော်...”

ချင်းဖုန်းဟော်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ချပ်ဝတ်တန်ဆာသံ တချွမ်းချွမ်းနှင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်...”

“မင်းကို တပ်မတော်သုံးခုရဲ့ ဒုစစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့။” တုန်းဖန်လျူလီက ပြောလိုက်သည်။

ချင်းဖုန်းဟော်က အကြောင်းအရာကို သေသေချာချာ မကြားလိုက်ဘဲ ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ် ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကို နာခံ...”

“ဟမ်...”

“ဒုစစ်သေနာပတိချုပ် ဟုတ်လား။”

ချင်းဖုန်းဟော်က ဇဝေဇဝါဖြင့် ဧကရီကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အံ့ဩခြင်းနှင့် နားမလည်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ငါက စစ်တပ်ရဲ့ ထိပ်သီးပဲ၊ တပ်မတော်သုံးခုလုံးကို ဦးဆောင်ဖို့ ငါ့ထက် ဘယ်သူက ပိုပြီးတော့ အရည်အချင်းရှိလို့လဲ။ ငါ့ကို လက်အောက်ခံ လုပ်ခိုင်းရလောက်အောင် ဘယ်သူ့မှာ အခွင့်အရေးရှိလို့လဲ။

“ကျွန်တော်မျိုး မကျေနပ်ပါဘူး ကျွန်တော်မျိုး...” ချင်းဖုန်းဟော်၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ ရဲတက်သွားပြီး အရှက်ရသလို ခံစားလိုက်ရကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဧကရီက နောက်ထပ် အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန် လိုက်လေသည်။

“ဝန်ကြီးမုန့်ချင်းကို စစ်သည်တော် တစ်သန်းကို ကွပ်ကဲရမယ့် တပ်မတော်သုံးခုရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ် အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။ ဝန်ကြီးမုန့်ရဲ့ အမိန့်က ငါကိုယ်တော်တိုင်ရဲ့ အမိန့်ပဲလို့ မှတ်ယူရမယ်...”

“အမိန့်မနာခံတဲ့သူကို ချက်ချင်း ကွပ်မျက်စေ...”

ချင်းဖုန်းဟော် မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ ဦးညွှတ်ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြန်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး အပြည့်အဝ ကျေနပ်ပါတယ်။ တပ်မတော်သုံးခုရဲ့ ဒုစစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ အသင့်ပါပဲ...”

ဘုရားရေ သူတော်စင်တစ်ပါးက တိုက်ပွဲကို ကွပ်ကဲမှာတဲ့၊ ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးနိုင်မှာလဲ။

နန်းတွင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် မျက်လုံးတွင် အနက်ရောင်ဖဲကြိုး စည်းထားသော လူငယ်လေးကတော့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်းမှ နောက်ဆုံးတွင် ဆဲရေးသံတစ်ခု ထွက်လာတော့သည်။ “သောက်ကျိုးနည်း...”

နောက်နေတာလား။

ငါ့ကို တပ်မတော်သုံးခုလုံးရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ် တိုက်ရိုက်ခန့်လိုက်တာလား။ မဟာကျင်းရဲ့ စည်းလုံး ညီညွတ်မှုကို ဆုံးဖြတ်မယ့် တိုက်ပွဲကြီးလေ။ နိုင်ရင် ကြီးပွားချမ်းသာမယ်။ ရှုံးရင်တော့ နိုင်ငံတော် ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်။

ဒါ သမိုင်းတွင်ကျန်ရစ်မယ့် တိုက်ပွဲကြီးပဲ။ မဟာကျင်းရဲ့အုပ်ချုပ်သူ ဆယ်ဆက်ကျော် ကြိုးပမ်းခဲ့မှုတွေနဲ့ ဧကရီ စတင်ခဲ့တဲ့ နိုးထမှုတွေ အားလုံးက ဒီအခိုက်အတန့်ဆီကို ဦးတည်နေတာ။

သို့သော် မုန့်ချင်ကျိုးကို အဓိက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်မှာ ထိုအရာများ မဟုတ်ပေ။

နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ ရှုံးသည်ဖြစ်စေ သူ၏နာမည်မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံး ပျံ့နှံ့သွားတော့မည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို သိသွားတော့မည်။ ထိုအရာ သူ လျှောက်လှမ်းနေသော “ရှင်သန်ခြင်းလမ်းစဉ်”နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

တကယ်တော့ ငါ့ကို အဲဒီလောက်အထိ အထင်ကြီးဖို့ မလိုပါဘူး...

မုန့်ချင်ကျိုး အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

၎င်းက ကြောက်၍မဟုတ်ဘဲ အလုပ်ရှုပ်ရမည်ကို စိတ်ကုန်နေခြင်းသာ။

“ကျွန်တော်မျိုး...” မုန့်ချင်ကျိုးက ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဧကရီ၏ ဝတ်ရုံစ ဝှေ့ယမ်းသံနှင့်အတူ အခန့်အညား အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ညီလာခံ ပြီးပြီ။ မနက်ဖြန် မြောက်ဘက်ကို ချီတက်မယ်...”

“ငါးပိကောင်မုန့်”၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိနေသော ဧကရီက သူ့ကို ငြင်းရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးခဲ့ပေ...

မထွက်ခွာခင် တုန်းဖန်လျူလီက မုန့်ချင်ကျိုးကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ငါ့ယောကျ်ားဟာ တစ်ကမ္ဘာလုံး သိရမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ရမယ်။ ရှင် ဖြစ်ချင်ချင်၊ မဖြစ်ချင်ချင်၊ ရှင် လျှောက်ရမယ့်လမ်းကို ကျွန်မ ခင်းပေးမယ်။ ရှင်က ကျွန်မ ခင်းထားတဲ့ လမ်းအတိုင်း လျှောက်ပြီး ရှင့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ယူနေလိုက်ရုံပဲ...