အခန်း (၁၁၇-၁၁၈)

အခန်း (၁၁၇) မင်းအတွက်

လုံချန်းသည် သူ့အခန်းထဲတွင် ကျင့်ကြံနေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"သခင်လေး၊ ညစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။ အရှင်မက ထမင်းစားပွဲမှာ စောင့်နေပါတယ်" အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံမှာ မေ၏ အသံဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း မှတ်မိလိုက်သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ညတောင် ရောက်နေပြီလား။ ကျင့်ကြံနေရင်း အချိန်တွေ ကုန်သွားတာ မြန်လိုက်တာ။ အဆင့်တက်ဖို့ နီးနေပြီဆိုတာကို ငါ ခံစားနေရတယ်။ စမ်းသပ်မှုကမ္ဘာမှာတုန်းက ရွှေအမြုတေအဆင့် အဆင့် ၈ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ခဲ့တာဆိုတော့ မကြာခင် အဆင့် ၉ ကို ရောက်တော့မှာပါ။ ငါသာ ကမ္ဘာမြေအဆင့်ကို ရောက်သွားလို့ အဲဒီအချိန်ကျမှ အဘိုးက ငါဟာ သူ့လိုပဲ အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူဖြစ်နေမှန်း သိသွားရင် တော်တော်လေး အံ့ဩသွားမှာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်ရင်း တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လုံချန်း တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်တွင် ရပ်နေသော မေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည့် အပြာနုရောင် ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

"မင်းနဲ့ အပြာရောင်က လိုက်ဖက်သားပဲ" လုံချန်း၏ စကားကြောင့် မေမှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာဖြင့် သူမ၏ ဝတ်စုံကို ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။

"ကဲ... သွားကြစို့။ အမေ့ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းလို့ မကောင်းဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မင်းအစ်မရော ဘယ်မှာလဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ခွဲနေတာ မတွေ့ဖူးသလောက်ပဲ" လုံချန်းက မေ၏ နောက်မှ လိုက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သခင်လေးကို လာခေါ်တုန်းက အစ်မက အရှင်မနဲ့အတူ အပြင်အဆင်တွေ ပြင်ဆင်နေတာပါ။ ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ သခင်လေး မနက်ဖြန် ရေချိုးရင် သုံးဖို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ရေချိုးခန်းထဲမှာ မရှိတော့တာ သတိထားမိလို့ မနက်ကျရင် ထပ်ယူလာပေးပါ့မယ်" မေက အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုကို သတိရသွားသလိုမျိုး လှည့်ပြောသည်။

"ရပါတယ်၊ မနက်ကျမှပဲ လုပ်လိုက်ပါ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

မကြာမီမှာပင် စီမာကျီယီ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် လေးထောင့်ပုံ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်အချို့ကို ခင်းကျင်းထားသည်။ စီမာကျီယီမှာ ထိုင်ခုံတစ်ခုံတွင် ထိုင်နေပြီး ရွှယ်က သူမနောက်တွင် ရပ်နေသည်။

"မြန်မြန်လာ သားလေး၊ ဟင်းတွေ အေးကုန်တော့မယ်" လုံချန်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စီမာကျီယီက လှပသော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။ လုံချန်းက သူမအနားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ပန်းကန်များကို အဆင်သင့် ချထားပြီးသားဖြစ်သဖြင့် ရွှယ်က ဟင်းများကို စတင် ထည့်ပေးသည်။ စီမာကျီယီနှင့် လုံချန်းတို့သည် စားသောက်ရင်း သာကြောင်းမာကြောင်း စကားများကို ပြောဖြစ်ကြသည်။

"ဒါနဲ့ အမေ... လင်းဆိုတဲ့ မိန်းကလေးအကြောင်းက ဘာလဲဟင်။ ဒီနေ့ အစောင့်တချို့ ပြောနေတာ ကြားမိလို့။ ကျွန်တော် အခုပဲ ပြောထားချင်တာက ကျွန်တော် မသိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မယူချင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီ စေ့စပ်ပွဲ ပျက်သွားတာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းစုံကို သိချင်တယ်၊ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားလို့ပါ" လုံချန်းက ညစာစားရင်း မေးလိုက်သည်။

"သား... ဒါကို သိသွားပြီလား။ သား မသိတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ အမေ ထင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဖုံးထားလို့ မရတော့ဘူး ထင်ပါရဲ့" စီမာကျီယီက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုသည်။

"ရပါတယ် အမေ။ ကျွန်တော်က အဲဒီကိစ္စကို စိတ်ထဲထားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သိချင်ရုံ သက်သက်ပါ" လုံချန်းက အာမခံသလို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အဖြစ်အပျက်တွေက သား မမွေးခင်ကတည်းက စခဲ့တာပါ။ သားအဖေက အဲဒီတုန်းက အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ။ သူက ဂုဏ်ကျက်သရေ ပွင့်လန်းခြင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းဝင်ရွေးချယ်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ရွှမ်နိုင်ငံကို သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ယှဉ်ပြိုင်သူတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံး တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ အမေ ကြားဖူးတယ်။ သူ အလွယ်တကူပဲ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရတာပေါ့။ အဲဒီလို ရွေးချယ်ခံရသူတွေထဲမှာ သားအဖေနဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ သူက ယွီထျန်းဟောင်တဲ့။ သူတို့ ဂိုဏ်းထဲမှာ အတူနေရင်း ကျင့်ကြံခဲ့ကြပြီး ခင်မင်မှုကလည်း နှစ်နဲ့အမျှ တိုးလာခဲ့တာ။ တစ်ရက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မူးနေတုန်း သားအဖေနဲ့ ယွီထျန်းဟောင်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကတိတစ်ခု ပေးခဲ့ကြတယ်" စီမာကျီယီက စတင် ရှင်းပြသည်။

"အဲဒီကတိက ကျွန်တော့်ရဲ့ စေ့စပ်ပွဲအကြောင်းလား"

"တစ်မျိုးတော့ ဟုတ်တာပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ညီအစ်ကိုတွေလို ဖြစ်နေတဲ့အတွက် သူတို့မှာ သားတွေ အသီးသီး မွေးလာခဲ့ရင် အဲဒီကလေးတွေကလည်း ညီအစ်ကိုတွေလို ဖြစ်ရမယ်၊ တကယ်လို့ တစ်ယောက်က သားမွေးပြီး နောက်တစ်ယောက်က သမီးမွေးခဲ့ရင်တော့ အဲဒီကလေးတွေကို စေ့စပ်ပေးပြီး အရွယ်ရောက်ရင် လက်ထပ်ပေးကြမယ်လို့ ကတိပြုခဲ့ကြတာပါ" စီမာကျီယီ၏ မျက်နှာတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ပေါ်လွင်နေသည်။

"သားအဖေ အသက် ၂၃ နှစ်ရောက်တော့ အကြောင်း တစ်ခုကြောင့် ဂိုဏ်းကနေ ထွက်ခဲ့တယ်။ အမေ့ကို အကြောင်းရင်း မပြောပြခဲ့ပေမဲ့ သူက အဲဒီဂိုဏ်းက အကြီးအကဲ တစ်ယောက်နဲ့ ပြဿနာတချို့ ရှိခဲ့တယ်လို့တော့ အမေ ကြားဖူးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂိုဏ်းက ထွက်လာပြီးနောက်မှာလည်း သားအဖေက သူ့သူငယ်ချင်းကို တွေ့ဖို့ ရွှမ်နိုင်ငံကို ရံဖန်ရံခါ သွားလေ့ရှိတယ်။ သား မွေးပြီးပြီးချင်းမှာပဲ အဲဒီအချိန်က အသက် ၂ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ယွီထျန်းဟောင်ရဲ့ သမီးလေးလင်း နဲ့ သားကို စေ့စပ်ပေးခဲ့ကြတယ်။ သား အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်ရင် လက်ထပ်ကြဖို့ ကတိပြုခဲ့ကြတာ"

"သား သတိမေ့သွားပြီး ရက်နည်းနည်းလောက် အကြာမှာပဲ သားနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ မိန်းကလေး ဒီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမက သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း သိသွားလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြောင်းကြောင့်လား မသိပေမဲ့ သူမက စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်ချင်တယ်လို့ ပြောလာတယ်။ ဒါက သားအဖေ ပေးခဲ့တဲ့ ကတိဖြစ်ပေမဲ့လည်း အမေက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူမရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို အမေ သဘောတူလိုက်တယ်" စီမာကျီယီက ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းသော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"ရပါတယ် အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်သာ သတိရနေရင်လည်း အမေ့ကို အဲဒီအတိုင်း လုပ်ဖို့ပဲ အကြံပေးမှာပါ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ညစာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ။ ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်နော်" လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ဆိုသည်။

"အေးပါ သား။ ကောင်းသောည ဖြစ်ပါစေ" စီမာကျီယီက လုံချန်းကို မေတ္တာအပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ လုံချန်းသည် သူမ၏ ခြံဝင်းမှ ထွက်ခွာကာ သူ့ခြံဝင်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ့အခန်းထဲ ရောက်သောအခါ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော အဝတ်များကို ဝတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်။

"ငါ လုံးဝ အိပ်မပျော်ဘူး။ ဟား... နည်းပညာအရ ပြောရရင် ငါက သုံးနှစ်လုံးလုံး အိပ်နေခဲ့တာလေ၊ အခု ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိပ်ချင်ပါ့မလဲ" လုံချန်းက အိပ်မရသဖြင့် ရယ်မောကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီအစား ကျင့်ကြံနေတာက ပိုကောင်းမယ်" လုံချန်းက ထိုင်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

ညတာ ကုန်လွန်၍ မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း အချိန်ကုန်သွားသည်ကို လုံချန်း သတိမထားမိပေ။ သူသည် မျက်လုံးများ ဖွင့်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

"ဟင်း... ညက ကုန်သွားတာ မြန်လိုက်တာ။ အဲဒီတော့ ဒီနေ့က အဘိုးပြောတဲ့ စားသောက်ပွဲနေ့ပေါ့။ ငါ အမြန် ပြင်ဆင်မှ ဖြစ်မယ်" လုံချန်းက ဗီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဝတ်အစား ကောင်းကောင်းတစ်စုံကို ရွေးချယ်ပြီး ကုတင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝတ်ဟောင်းများကို ချွတ်ကာ ရေအရင်ချိုးရန် ရေချိုးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူသည် ရေချိုးခန်းတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သော်လည်း အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ဦး ရှိနေနှင့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်ကာ ရပ်နေမိလေတော့သည်။

အခန်း (၁၁၈) ကျွန်မ အဲဒါကို ကိုင်ကြည့်လို့ ရမလား (*)

မေသည် ယနေ့တွင် တတ်နိုင်သမျှ စောစောနိုးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်စုထံမှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ကို စုဆောင်းပြီးနောက် သူမသည် လုံချန်း၏ အခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူမ တံခါးကို ခေါက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးက အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

"ဟင်း... သခင်လေးက မနေ့ညက တံခါးပိတ်ဖို့ မေ့သွားပုံပဲ။ သခင်လေးရဲ့ အခန်းထဲက ပစ္စည်းကို လာခိုးရဲလောက်အောင် ဘယ်သူမှ မိုက်မဲမှာ မဟုတ်ပေမဲ့လည်း ကြိုတင်ကာကွယ်တာက ပိုကောင်းတာပေါ့။ နောက်မှ သူ့ကို သတိပေးရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့အတွက်တော့ ကောင်းသွားတာပေါ့၊ သခင်လေး အိပ်ပျော်နေတာကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ငါ့အလုပ်တွေကို အပြီးသတ်လို့ ရတာပေါ့" မေက ကလူကတ်သတ်နိုင်သော အပြုံးလေးဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူမသည် ခန်းမထဲမှတစ်ဆင့် ရေချိုးခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး ရေအပြည့်ဖြည့်ထားသော ရေချိုးကန်ကြီးထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို စတင် ရောစပ်လိုက်တော့သည်။

"ပြီးပြီ" အလုပ်ပြီးသွားသောအခါ သူမက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ရေချိုးခန်းတံခါးက ဂျက်ထိုးမထားသဖြင့် သူမသည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ရင်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် လက်ျာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူမ၏ လက်ချောင်းများ တံခါးကို မထိမီမှာပင် တံခါးက အပြင်မှ ပွင့်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်သည် တံခါးပေါ်သို့ မကျဘဲ အခြားအရာတစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဖြစ်ပျက်သွားသောအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

လုံချန်း တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးတစ်ဖက်က သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာပြီး သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ မှင်တက်သွားမိသည်။ သူမ၏ နုညံ့သောလက်လေးက သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ လုံချန်း သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အောက်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူလည်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် သူ၏ ညီလေးကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ ရှက်သွားမိသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ မပြပေ။ သူမကို မျက်လုံးမှိတ်ခိုင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူက ယုံကြည်မှုရှိသည့်ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်လက် ရပ်နေလိုက်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဤအခြေအနေမှာ သူ့အတွက် အိုးတိုးအောက်တေး ဖြစ်သလို စိတ်လှုပ်ရှားစရာလည်း ကောင်းနေသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သောလက်က သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ ရှိနေပြီး သူမ၏ အာရုံကလည်း သူ့၏ ညီလေးဆီမှာ ရောက်နေသည်။ ထိုအခါ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းတော့မည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။ သူ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။ သူ၏ ညီလေးမှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ မတ်မတ်ကြီး ထောင်တက်လာသည်အထိ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတော့သည်။

"အဲ... အဲဒါက ကြီးလာတာပဲ" မေက ငေးကြည့်နေရင်း မသိစိတ်မှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေရှေ့မှာဆို အဲဒီလို ဖြစ်တတ်တာ။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က လာကိုင်ရင် ပိုတောင် ကြီးလာဦးမှာ" လုံချန်းက မချိပြုံးဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"အာ..." မေက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက လုံချန်း၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ နီမြန်းလာတော့သည်။ သူမသည် ထွက်ပြေးရန် လမ်းစကို ဘယ်ညာ ဝေ့ကြည့်သော်လည်း မတွေ့ပေ။ လုံချန်းက တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်နေသဖြင့် သူမ လွတ်လမ်းမရှိတော့။

ထိုအချိန်မျိုးမှာတောင် သူမသည် လုံချန်း၏ မတ်တောင်နေသော တောင်ကြီးကို ခိုးကြည့်မိခြင်းမှ မရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်း သေသေချာချာ ကြည့်ချင်ရင်လည်း ကြည့်နိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက ယုံကြည်မှုရှိသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် မေက သူ၏ကမ်းလှမ်းမှုကို တကယ်ပင် လက်ခံပြီး မဖုံးမကွယ်ဘဲ ဗြောင်စိုက်ကြည့်လာသောအခါ သူ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။

"အဝတ်အစားမပါတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။ အဲဒါက... ကျွန်မ မျက်စိရှေ့တင် ကြီးလာတာပဲ။ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပါပဲ" မေက မျက်နှာနီမြန်းလျက် လုံချန်း၏ အောက်ပိုင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခြင်တစ်ကောင် အသံလောက်ရှိသော အသံလေးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ ကာမစိတ် နိုးကြားလာတဲ့အခါ အဲဒီလို ဖြစ်တတ်တာ၊ အဲဒါက ငါလည်း ထိန်းချုပ်လို့မရဘူး"

"သ... သခင်လေးက ကျွန်မကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား" မေက သူ့မျက်လုံးကို ကြည့်ကာ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဘယ်သူက မဖြစ်ဘဲ နေမှာလဲ။ မင်းရဲ့ နူးညံ့တဲ့လက်က ငါ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ ရှိနေပြီး မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ငါ့ရဲ့ ယောက်ျားပီသမှုပေါ်မှာ ရှိနေတုန်း ငါက မင်းရှေ့မှာ ကိုယ်လုံးတီး ရပ်နေရတာလေ" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်" သူမသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ လက်ကို အမြန်ပင် ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

"မင်း ငါနဲ့အတူ ရေမချိုးချင်ဘူးဆိုရင်တော့ အခု သွားလို့ရပါပြီ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ သွားပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့..." မေက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောကာ ဘယ်ညာ ဝေ့ကြည့်ရင်း စကားစကို ရပ်လိုက်သည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ" လုံချန်းက ရုတ်တရက် သတိရသွားသလိုမျိုး ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ သူမအတွက် ထွက်ပေါက် လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် သူ့ဘေးမှ အပြေးအလွှား ဖြတ်သွားသော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ အဲဒါကို ကိုင်ကြည့်လို့ ရမလား" လုံချန်း ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ရပ်သွားသည်။ သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသော မေကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ" သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သ... သခင်လေးက ပြောတယ်လေ... အဲဒါကို တစ်ယောက်ယောက်က ကိုင်ရင်... ပိုကြီးလာဦးမယ်ဆို။ ကျွန်မ... ကျွန်မ ကိုင်ကြည့်လို့ ရမလားဟင်" မေက မျက်နှာနီမြန်းလျက် ပြောလိုက်ရာ လုံချန်းမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ လုံချန်း ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိပေ။ သူ့စိတ်တစ်ပိုင်းက 'ကောင်းပြီ ဟု ပြောချင်သော်လည်း နောက်တစ်ပိုင်းကမူ လူကောင်းပီပီ ငြင်းပယ်ရန် ပြောနေသည်။

"အင်း... ကောင်းပြီလေ" နောက်ဆုံးတွင် လုံချန်းက သူမ၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်။

မေသည် သူ့ထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲလေးများဖြင့် တိုးလာသည်။ မကြာမီမှာပင် သူမသည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထုတ်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ဒိတ်တုန်အောင် ခုန်နေတော့သည်။ သူမ၏ လက်သည် လုံချန်း၏ ညီလေးကို ထိမိသွားသည်။ သူမက ညီလေးကို ဟိုနားဒီနား ကိုင်တွယ်နေသဖြင့် လုံချန်းမှာ သူမ၏ လက်တွေ့မှုကို ခံစားရင်း သာယာနေမိသည်။

"အဲဒီထက်... ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်း ရှိသေးတယ်" လုံချန်းက မထိန်းနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုနည်းလမ်းလဲဟင်။ ကျွန်မကို ပြောပြပါလား သခင်လေး" မေက သူ့မျက်လုံးကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"ဒူးထောက်လိုက်" လုံချန်းက သူမ၏ မျက်လုံးကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ မေသည် သူပြောသည့်အတိုင်းပင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ လုံချန်း၏ ညီလေးနှင့် တည့်တည့် ဖြစ်နေသည်။ လုံချန်းက သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ နဂါးငယ်လေးဆီသို့ ယူဆောင်သွားပြီး သူမ၏လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်စေလိုက်သည်။

"ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရှေ့တိုးနောက်ငင် လှုပ်ရှားပေးကြည့်" လုံချန်းက သူ၏ နဂါးငယ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏လက်ကို ကိုင်ထားရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏လက်ကို ရှေ့တိုးနောက်ငင် အနည်းငယ် လုပ်ပြပြီးနောက် သူမဘာသာ လုပ်ရန် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

မေသည် ဆယ်မိနစ်ကျော်ခန့် လုံချန်း၏ ညီလေးကို သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးများဖြင့် ထိုသို့ ကစားပေးနေခဲ့သည်။ လုံချန်းမှာမူ သူမ၏ လက်တွေ့မှုကို ခံစားရင်း နတ်ပြည်နှင့် ငရဲကြား ရောက်နေသလို ခံစားနေရသည်။

"အခု ပိုကြီးလာသလိုပဲ" မေက လက်ကို ဆက်လက် လှုပ်ရှားပေးနေရင်း ခပ်တိုးတိုး မှတ်ချက်ပေးသည်။

"အင်း၊ အဲဒါက မင်းရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှုအတွက် မင်းကို လေးစားမှု ပြနေတာလေ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ ပြောလိုက်သည့် စကားမှာ အောက်တန်းကျသလို ခံစားရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားမိသည်။

"လက်ကို ပိုမြန်မြန်လေး လှုပ်ရှားပေးပါဦး" လုံချန်းက ခံစားချက်ထဲ စိတ်နစ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်လျက် ဆိုသည်။

မေသည် သူမ၏ လက်အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး ရှေ့တိုးနောက်ငင် ပိုမို မြန်ဆန်စွာ လုပ်ဆောင်ပေးသည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့် ဆက်လုပ်ပြီးနောက်...

"ငါ... ငါ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး..." လုံချန်းက မျက်လုံးမှိတ်လျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

မေသည် လုံချန်း ဘာကို ဆိုလိုမှန်း နားမလည်ပေ။ သူမက မေးရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်မှာပင် လုံချန်း၏ နဂါးငယ်လေး၏ ထိပ်ဖျားမှ ဖြူဖွေးသော အရည်များ ပန်းထွက်လာတော့သည်။ မေ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိမီမှာပင် ထိုအရည်များသည် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အချို့မှာ သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ကျရောက်ကုန်သည်။ မေသည် ထိတ်လန့်သွားကာ ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်ပြီး မသိစိတ်မှ မျိုချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးမှာ စေးကပ်ကပ် ဖြစ်သွားပြီး ထိုအဖြူရောင် အရည်များကို မရည်ရွယ်ဘဲ မျိုချမိသွားခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်" လုံချန်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မေ၏ နှုတ်ခမ်းနီလေးများတွင် သူ၏ အရည်များ ပေကျံနေသည်ကို မြင်သဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"အဲဒါက... ပူပြီး ငန်သလိုပဲ" မေက နှုတ်ခမ်းတွင် အဖြူရောင် အရည်များ ပေနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း အဲဒါကို မျိုချလိုက်တာလား" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... မတော်တဆပါ။ အဲဒါက အန္တရာယ်ရှိလား သခင်လေး" သူမက စိုးရိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးသည်။

"မရှိပါဘူး... တကယ်တော့ အဲဒါက ကျန်းမာရေးအတွက် တော်တော်ကောင်းတယ်" လုံချန်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။ မေသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းတယ်ဆိုရင်တော့ မဖြုန်းတီးသင့်ဘူးပေါ့" မေက ရေရွတ်လိုက်ရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် သိမ်းယက်ကာ ကျန်ရှိနေသော အစိတ်အပိုင်းများကိုပါ မျိုချလိုက်တော့သည်။ လုံချန်းမှာမူ တစ်ချိန်လုံး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိလေတော့သည်။

"သ... သခင်လေးလည်း အဲဒါကို လိုချင်သေးလို့လား" မေက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပြန်သည်။