အခန်း (၁၀၇-၁၀၈)

အခန်း (၁၀၇) ဒုတိယမြောက် ဆုလာဘ်

"ဒါနဲ့... ငါ စာအုပ် ဘယ်နှအုပ်အထိ ရွေးလို့ရတာလဲ" လုံချန်းက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ရွှင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"စာအုပ်အားလုံးကို အရင်ကြည့်လိုက်ဦး၊ ဘယ်ဟာတွေ လိုချင်လဲဆိုတာ အရင်ဆုံးဖြတ်။ ပြီးသွားတဲ့အခါကျမှ နင် ဘယ်နှအုပ် ယူလို့ရမလဲဆိုတာ ငါပြောပြမယ်" ရွှင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒီမှာ စင် သုံးစင်ပဲ ရှိတာဆိုတော့ ငါ့အထင် မမှားဘူးဆိုရင် ဒီတတိယစင်က တိုက်စစ်၊ ခုခံရေး ဒါမှမဟုတ် ပျံသန်းခြင်းဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်တွေ ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း တတိယစင်ပေါ်မှ ပထမဆုံးစာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"မြေဖြိုလက်သီး၊ လက်သီးတစ်ချက်က သက်ရှိတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ လုံလောက်တယ်၊ လက်သီးတစ်ချက်က ကမ္ဘာမြေကို အက်ကွဲစေဖို့ လုံလောက်တယ်။ အထွတ်အထိပ်အထိ ကျင့်ကြံပြီးရင် လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ တောင်တစ်လုံးကို အပိုင်းပိုင်း ချေဖျက်နိုင်တယ်တဲ့။ ငါ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ကျင့်ပြီးလို့ ခွန်အားတွေ တိုးလာရင် ဒါက တကယ်ကို အသုံးဝင်မှာပဲ" လုံချန်းက ပထမစာအုပ်၏ ဖော်ပြချက်ကို ဖတ်ပြီးနောက် ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရား ဆင်မင်း ရိုက်ချက်၊ ဟင်း... ဒါလည်း ကောင်းတာပဲ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံးပြီး နတ်ဘုံဆင်မင်းရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖန်တီးပြီး ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်တာပဲ။ အားနည်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေဆိုရင် ခုခံဖို့တောင် အခွင့်အရေး ရှိမှာမဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက သူ့ဘာသာ စဉ်းစားနေသလို ရေရွတ်နေပြန်သည်။

"မိုးကြိုးဓားသွား၊ ကောင်းကင်ကနေ ပြိုင်ဘက်ဆီ မိုးကြိုးတွေ ကျဆင်းစေပြီး အပြစ်အားလုံးကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး ဝိညာဉ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်တာပဲ။ ဒါကိုလည်း ငါ သဘောကျတယ်" လုံချန်းက စာအုပ်ကို ပြန်တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟက်... နင် သဘောမကျတာရော ရှိသေးလို့လား" ရွှင်းက စနောက်သော လေသံဖြင့် မေးသည်။

"မီးတောက်ထောင်ချောက်၊ မီးက အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ ပြိုင်ဘက်ကို ထွက်ပြေးလို့မရအောင် မီးတောက်တွေနဲ့ ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ပိတ်လှောင်ထားတာပေါ့။ သူတို့မှာ သေမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြန်မဖြေဘဲ စာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။

"ဒါက မိစ္ဆာဧကရာဇ် ငါ့ကို ပိတ်လှောင်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့ တော်တော်တူတာပဲ။ အချို့ အခြေအနေတွေမှာ တော်တော်လေး အသုံးဝင်မှာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လုံချန်းသည် ထိုစင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်အားလုံးကို ဖတ်ရှုပြီးသွားခဲ့သည်။

"ဒီစင်ပေါ်က ကျင့်စဉ်အားလုံးက တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ တိုက်စစ်ကျင့်စဉ်တွေပဲ။ ငါ လိုချင်တာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ ဒါနဲ့... ဒီမှာ ပျံသန်းခြင်းဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ် မရှိဘူးလား" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ ပျံသန်းခြင်းကျင့်စဉ် ပါပုံမရဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင့်မှာ တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့ ပျံသန်းခြင်းစွမ်းရည် ရှိနေပြီဆိုတော့ ထပ်လိုမယ်လို့လည်း ငါမထင်ပါဘူး" ရွှင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

"အင်းလေ... ထားပါတော့။ အခု ငါ စာအုပ်အားလုံး ဖတ်ပြီးပြီ။ ဘယ်နှအုပ် ရွေးလို့ရမလဲဆိုတာ အခု ပြောပြလို့ရပြီလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"လောလောဆယ် စင်တစ်ခုက တစ်အုပ်နှုန်းနဲ့ သုံးအုပ်တော့ ငါ ရွေးထားတယ်။ တကယ်လို့ ပိုရွေးလို့ရဦးမယ်ဆိုရင် ငါ့စိတ်ထဲမှာ တခြားကျင့်စဉ်တွေလည်း ရှိသေးတယ်" ဟု လုံချန်းက ဆိုသည်။

"ကံကောင်းတာပဲ၊ နင် ဆုလာဘ်အဖြစ် ယူလို့ရတာကလည်း အဲဒီအရေအတွက်အတိုင်းပဲ။ စင် သုံးခု၊ စာအုပ် သုံးအုပ်။ အဲဒါနဲ့... ဘယ်ဟာတွေ ရွေးလိုက်လဲ။ ယူလိုက်တော့၊ ငါတို့ ဒီအခန်းထဲက ထွက်ရအောင်" ရွှင်းက သူမ၏ လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ အကြောဆန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ရွေးလိုက်တာတွေကတော့ မိုးကြိုးဓားသွား၊ လောကဘုရင် အစွမ်းနဲ့... မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ်ပဲ" လုံချန်းက သူအမည်တပ်လိုက်သော စာအုပ် သုံးအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ငါ သတိပေးထားတဲ့ကြားက မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ်ကိုပဲ ရွေးလိုက်တာပေါ့။ နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော်တော်လေး ယုံကြည်ချက် ရှိနေတာပဲ" ရွှင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"နင် ပြောသလိုပေါ့။ သုံးအုပ်လုံး ယူပြီးပြီဆိုရင် ဒီအခန်းထဲက ထွက်ရအောင်။ အဲဒီစာအုပ်တွေက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဲဒါတွေကို ဘယ်လိုကျင့်ရမလဲဆိုတဲ့ အသိပညာတွေက နင့်မှတ်ဉာဏ်ထဲ ရောက်လာလိမ့်မယ်" ရွှင်းက တံခါးဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ လောဘကြီးတာ မဟုတ်ပေမဲ့... တခြား ဆုလာဘ်တွေရော မရှိတော့ဘူးလား" လုံချန်းက ရွှင်းကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"နင် ရဦးမယ့်အရာတွေ ရှိပါသေးတယ်" ဟု ရွှင်းက လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအလား ပြောဆိုကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လုံချန်းသည် စဉ်းစားတွေးတောနေသော အမူအရာဖြင့် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ထွက်လာသောအခါ ရွှင်းက ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အခုက ဒုတိယမြောက် ဆုလာဘ်အတွက် အချိန်ပဲ။ ဟိုအခန်းထဲကို ဝင်လိုက်" ရွှင်းက လုံချန်း ခုနက ထွက်လာခဲ့သည့် အခန်းတံခါးကိုပင် ပြန်ညွှန်ပြသည်။

လုံချန်းမှာ ပင်ပန်းနေသော အမူအရာဖြင့် ဘာမှထပ်မမေးတော့ဘဲ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူ အခန်းထဲ ရောက်သွားသောအခါ မြင်ကွင်းမှာ တဖန် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ စာအုပ်စင်များ သို့မဟုတ် စာအုပ်များ မရှိတော့ဘဲ တစ်ခန်းလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ သူ နံရံတွေကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးဆန်းသော ပုံစံအချို့သာ ရှိနေသည်။

"ဒီအခန်းထဲမှာ ငါ ဘာရမှာလဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"နံရံတွေလေ" ရွှင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"နံရံတွေက ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်းက ပြန်မေးသည်။

"နံရံပေါ်က ပုံစံတွေကို မြင်လား။ နင် ကြိုက်တဲ့ပုံစံတစ်ခုခုကို သွားထိလိုက်ရုံပဲ၊ နင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အသိပညာအချို့ ရလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုအသိပညာမျိုး ရမလဲဆိုတာကတော့ နင်ရွေးလိုက်တဲ့ ပုံစံပေါ်မှာ မူတည်တယ်" ဟု ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။

"ဘယ်လို အသိပညာတွေအကြောင်း ပြောနေတာလဲ" လုံချန်းက စပ်စုမိသည်။

"နင် တစ်ခုခုကို ထိလိုက်တာနဲ့ သိသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကိုတော့ ငါ ကူညီပေးလို့ မရဘူး" ရွှင်းက ပြုံးစစဖြင့် ပြောသည်။

လုံချန်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ပုံစံအားလုံးကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ နံရံအသီးသီးပေါ်တွင် ပုံစံပေါင်း ၂၀ ကျော် ရှိနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘယ်ပုံစံက ဘာလဲဆိုတာ သူ လုံးဝ နားမလည်သဖြင့် ရမ်းသန်းပြီး တစ်ခုကို ရွေးရန်သာ ရှိတော့သည်။

"ဒါပဲ ဖြစ်မှာပါ" လုံချန်းသည် ဘယ်ဘက်နံရံ ထောင့်စွန်းနားမှ အပင်တစ်ပင်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူသော ပုံစံတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ရွှင်းက စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာဖြင့် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

လုံချန်းက ထိုပုံစံကို ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်ပေါ်သို့ သတိလစ်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။

"ရွေးတာ မှန်တယ်။ နင်က တကယ်ပဲ ထျန်းရှန်နဲ့ မတူတဲ့ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်နေတာပဲ" ရွှင်းက ညာဘက်နံရံပေါ်က ဓားပုံစံကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဟမ်း... ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ" လုံချန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာစဉ် မသိစိတ်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်" သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရွှင်း ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သတိရသွားသည်။

"ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ နေဦး... ငါ့ခေါင်းထဲက ဒီအသိပညာတွေ... အရင်က မရှိပါဘူး။ ဒါ ဘာတွေလဲ..." လုံချန်းက သူ့ခေါင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"စိတ်အေးအေးထား။ အချက်အလက်တွေ အများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက် စုပ်ယူရတာ ခက်ခဲမှန်း ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသိပညာတွေနဲ့ အသားကျသွားရင် ခဏနေရင် သက်သာသွားမှာပါ" ရွှင်းက နူးညံ့သောအသံဖြင့် ဆိုသည်။

"ဒီအသိပညာတွေက ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာတွေပဲ။ ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်းတွေ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင် အမျိုးမျိုး၊ ဆေးနည်းတွေ... အများကြီးပဲ" လုံချန်းသည် မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို စုစည်းမိသွားသောအခါ အံ့ဩတကြီး ဟစ်အော်လိုက်မိသည်။

"ဒီလောက် အသိပညာတွေ အများကြီး။ ငါတို့ အင်ပါယာက အတော်ဆုံး ဆေးဆရာတောင် ဒီလောက်အများကြီး သိမှာမဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒါက နင့်ရဲ့ ဒုတိယမြောက် ဆုလာဘ်ပဲ။ အခု နင်ရထားတာက သီအိုရီပိုင်းဆိုင်ရာ အသိပညာတွေပဲ ရှိသေးတာ။ ပြီးတော့ ဒီအသိပညာကို အောက်ကမ္ဘာက အဆင့်နိမ့် ဆေးဆရာတစ်ယောက်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်တာက ဒီအသိပညာကို စော်ကားရာ ရောက်တယ်" ရွှင်းက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... နင်က ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာရဲ့ လမ်းစဉ်ကြီးကို အခုမှ ရရုံပဲ ရှိသေးတာ။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ အဲဒီ သီအိုရီတွေကို လက်တွေ့မှာ အသုံးချနိုင်မှ ဖြစ်မယ်။ အဲဒါကမှ တကယ့် ခက်ခဲတဲ့အပိုင်းပဲ။ တကယ်လို့ နင် အောင်မြင်သွားရင်တော့ သမိုင်းမှာ အကြီးကျယ်ဆုံး ဆေးဆရာတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်" ရွှင်းက ထပ်မံ ရှင်းပြသည်။

"ဒါဆို ငါရွေးလိုက်တဲ့ ပုံစံက ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာကို ကိုယ်စားပြုတာပေါ့။ အဲဒီတော့ တစ်နည်းအားဖြင့် စကြာဝဠာမှာ အတော်ဆုံး ဆေးဆရာမှာ ရှိမယ့် အသိပညာမျိုး ငါ့မှာ ရှိနေပြီပေါ့။ အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ" လုံချန်းက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"အင်း... အဲဒါကတော့ လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်သေးဘူး" ရွှင်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ လုံချန်းကို ကြည့်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

အခန်း ၁၀၈ - နောက်ဆုံး ဆုလာဘ်

"ဒါဆို ငါရွေးလိုက်တဲ့ ပုံစံက ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာရဲ့ လမ်းစဉ်ကြီးကို ကိုယ်စားပြုတာပေါ့။ အဲဒီတော့ တစ်နည်းအားဖြင့် စကြာဝဠာမှာ အတော်ဆုံး ဆေးဆရာမှာ ရှိမယ့် အသိပညာမျိုး ငါ့မှာ ရှိနေပြီပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီအသိပညာတွေက အကုန်အစင် မဟုတ်သေးဘူးလို့ ငါ့စိတ်ထဲ ခံစားနေရတာလဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"နင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အခု နင်ရထားတဲ့ အသိပညာက ဝိညာဉ်အဆင့် အဆင့် ၉ ရှိတဲ့ ဆေးဆရာတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်သင့်တဲ့ အသိပညာမျိုးပဲ။ နင်သိတဲ့အတိုင်း ဝိညာဉ်အဆင့်ရဲ့ အထက်မှာ တခြားအဆင့်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လေ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။

"အေး... ငါ အချို့ကိုတော့ ကြားဖူးပါတယ်။ အနိမ့်ဆုံးက လူသားအဆင့်၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်အဆင့်၊ အဲဒီနောက်မှာ သူတော်စင် အဆင့်ဆိုပြီး ရှိတာမလား။ အဆင့်တိုင်းမှာလည်း အဆင့် ၁ ကနေ ၉ အထိ ခွဲထားပြီး အဆင့် ၁ က အနိမ့်ဆုံးပေါ့" လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နင်ရလိုက်တဲ့ အသိပညာက နင့်ကို ဝိညာဉ်အဆင့် ၉ ဆေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်စေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သီအိုရီပိုင်းမှာတင်ပဲ ရှိသေးတာနော်" ရွှင်းက ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

"ဒါကလည်း တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ ဆုလာဘ်ပါပဲ။ ငါတို့နိုင်ငံမှာ လူသားအဆင့် ဆေးဆရာရှိတယ်လို့ပဲ ကြားဖူးတာ၊ အခုတော့ ငါက သူ့ထက်တောင် သာသွားပြီပေါ့" လုံချန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"အခုချက်ချင်းတော့ မဟုတ်သေးဘူး၊ နင်ရထားတဲ့ အသိပညာတွေကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ သင်ယူပြီးမှသာ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက လက်တွေ့လေ့ကျင့်မှုတွေ အများကြီး လိုလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ ငါရွေးလိုက်တဲ့ ပုံစံက ဆေးဖော်စပ်ခြင်းလမ်းစဉ်ဆိုတော့ တခြားပုံစံတွေက ဘာတွေလဲ" လုံချန်းက တခြားနံရံတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ယခုအခါ မည်သည့်ပုံစံမျှ မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လိုက်ရှာမနေနဲ့တော့။ နင် တစ်ခုကို ရွေးလိုက်ကတည်းက ကျန်တာတွေ ပျောက်သွားပြီ။ အဲဒီပုံစံတွေက စစ်ဗျူဟာရှင်၊ ပန်းချီဆရာ၊ ကဗျာဆရာ၊ သမားတော်၊ ပန်းပဲပညာရှင်၊ ဗေဒင်ဆရာ၊ ရာဖြတ်၊ သားရဲထိန်းကျောင်းသူ၊ မန္တန်အစီအရင် ဆရာ စတဲ့ တခြား ကြီးမြတ်တဲ့ အတတ်ပညာတွေကို ကိုယ်စားပြုတာပဲ" ရွှင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သူနဲ့ မနှိုင်းယှဉ်ချင်ပေမဲ့ စပ်စုချင်စိတ်ကိုတော့ မထိန်းနိုင်ဘူး။ သူရော ဘာကို ရွေးခဲ့တာလဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သူ ဟုတ်လား၊ ဪ... နင့်ရဲ့ စီနီယာ ထျန်းရှန်ကို ပြောတာလား" ရွှင်းက ရယ်မောလိုက်သော်လည်း လုံချန်းက သူမကို စိတ်ပျက်သောအမူအရာဖြင့် တစ်မိနစ်ခန့် စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ရယ်သံကို ရပ်လိုက်သည်။

"သူက ညာဘက်နံရံက ထောင့်အကျဆုံး ပုံစံကို ရွေးခဲ့တာ။ အဲဒီအသိပညာက နင်ရွေးတာနဲ့ ဆင်တူသလိုလိုရှိပေမဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။ နင့်ရဲ့ ဆေးဆရာလမ်းစဉ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော တခြားသူတွေကိုပါ ကူညီနိုင်ပေမဲ့ သူရွေးခဲ့တဲ့ လမ်းစဉ်ကတော့ ဖျက်ဆီးခြင်းအတွက် အသုံးဝင်ဆုံးပဲ" ရွှင်းက အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသလို လုံချန်းကို ပြောပြသည်။

"အဲဒါက ဘာလဲ" လုံချန်းက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

"ငါတို့ ဒီအခန်းထဲမှာ လုပ်စရာတွေ ပြီးပြီဆိုတော့ ထွက်ရအောင်" ရွှင်းက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လုံချန်းသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာရာ အပြင်တွင် ရွှင်း ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဆုလာဘ် နှစ်ခုလုံးက တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်၊ အခက်အခဲတွေကြားက ကြိုးစားခဲ့ရတာနဲ့ တန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ဆုလာဘ်တွေရော ကျန်သေးလား" လုံချန်းက သူထွက်လာခဲ့သည့် တံခါးကို ပြန်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရှိတာပေါ့၊ နောက်ထပ် တစ်ခုကျန်သေးတယ်။ အဲဒါက ဒီသုံးခုထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ" ရွှင်းက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"ဘာလဲ" လုံချန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဪ... ဟုတ်ပြီ၊ အဲဒါကို ရဖို့ အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်ရဦးမှာလား" လုံချန်းက တံခါးဘက်သို့ ပြန်လျှောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နောက်ဆုံး ဆုလာဘ်ကို ရဖို့ အဲဒီထဲ သွားစရာမလိုပါဘူး" ရွှင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်းက ခြေလှမ်းရပ်ကာ ရွှင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တိုင် မို့လို့လေ" ရွှင်းက သူမ၏ သေးငယ်သော ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ဂုဏ်ယူသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"နင်လား။ ဒါက နောက်နေတာလား" လုံချန်းက ခေါင်းလေးစောင်းကာ ဝေခွဲမရသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ လုံးဝ နောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ နင်သာ စမ်းသပ်မှုကို ကျရှုံးခဲ့ရင် ငါတို့ ပြန်တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နင် အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ ငါက နင့်ရဲ့ လမ်းပြဝိညာဉ်အဖြစ် နင့်အနားမှာ အမြဲရှိနေတော့မှာပေါ့" ရွှင်းက ခပ်နောက်နောက် အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

လုံချန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြုံးလျက် သူမအနားသို့ လျှောက်သွားသည်။

"နင်က ငါ့ရဲ့ ဆုလာဘ်လို့ ပြောတယ်နော်။ အဲဒါဆိုရင် နင်က အခု ငါ့အပိုင် ဖြစ်သွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား" လုံချန်းက သူတို့ကြားက အကွာအဝေးကို နီးကပ်အောင် တိုးသွားပြီး ရွှင်း၏ ပါးလေးကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"နင်... နင်..." ရွှင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ ဘာမှမပြောနိုင်ခင်မှာပင် လုံချန်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောကာ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

"နင်က တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ ရွှင်း" လုံချန်းက ရယ်နေဆဲပင်။

"နင်ကမှ ချစ်ဖို့ကောင်းတာ။ နင့်မိသားစု တစ်စုလုံးကမှ ချစ်ဖို့ကောင်းတာ။ ငတုံးရဲ့..." ရွှင်းက စိတ်တိုတိုဖြင့် အော်ဟစ်ကာ မျက်နှာနီနီနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဟေး... ငါ့ကမ္ဘာကို ဘယ်လိုပြန်ရမလဲဆိုတာ ပြောဖို့ မေ့နေတယ်နော်" လုံချန်းက ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ကျောင်းတော်အတွင်း အော်မေးလိုက်သည်။

"ကျောင်းတော်ထဲက ထွက်လိုက်၊ နင်ရှိရမယ့် နေရာမှာပဲ နင် ပြန်နိုးလာလိမ့်မယ်" ရွှင်း၏ အသံက ကျောင်းတော်အတွင်း ဟိန်းထွက်လာသည်။

"ဒီကောင်မလေးကတော့..." လုံချန်းက ပြုံးလျက် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်း တံခါးထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဟင်း..." လုံချန်းသည် ဗိုက်ဆာသလို ခံစားရသဖြင့် မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အရင်က အခန်းဟောင်းပဲ၊ ငါ တကယ် ပြန်ရောက်လာပြီပဲ" လုံချန်းက ထထိုင်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သည်။ ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားဘဲ အရာအားလုံးက အရင်အတိုင်းပင်။ "ရွှင်းကတော့ ငါ့ကို စနောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက ကုတင်ပေါ်က ထရပ်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့လက်များကို ကြည့်လိုက်ရာ လက်များက ပိုရှည်လာသလို ခြေထောက်များလည်း ရှည်လာသည်။ သူ့ကိုယ်သူလည်း အရပ်ပိုရှည်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူ မှန်ရှေ့သို့ အပြန်အမြန် ပြေးသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်လိုက်ရာ မှန်ထဲက ပုံရိပ်ကို မြင်သည်နှင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ့တွင် ရွှေရောင်မျက်လုံးများနှင့် ဆံပင်အနက်ရောင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာမှာ ပို၍ ရင့်ကျက်သွားသည်။ ယခုဆိုရင် အသက် ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်အရွယ် ခန့်ရှိနေပြီး အရပ်လည်း သိသိသာသာ ရှည်လာသည်။ ယခင်က ငါးပေခန့်သာ ရှိရာမှ ယခုဆိုလျှင် ငါးပေ ၇ လက်မ သို့မဟုတ် ၈ လက်မခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ရွှင်း ပြောတာ မှန်နေတာပဲ၊ အပြင်ကမ္ဘာမှာ နှစ်တွေ တော်တော် ကုန်ဆုံးသွားပုံရတယ်။ အင်းလေ... ဒီထက် ပိုဆိုးသွားနိုင်တာပဲဟာ။ ဟက်... အခုတော့ စောင့်နေစရာမလိုဘဲ လူကြီးဖြစ်သွားပြီပေါ့" လုံချန်းက အကောင်းမြင်စိတ်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"နေဦး... ငါ ဒီအဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်သူ လဲပေးလိုက်တာလဲ" လုံချန်းက အခု သူဝတ်ထားသည့် အဝတ်အစားများကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နင့်အမေ လဲပေးတာလေ" ရွှင်း၏ အသံက လုံချန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

"သူ... သူ မြင်သွားတာပေါ့" လုံချန်း၏ မျက်နှာမှာ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း နားလည်သွားသဖြင့် အနေရခက်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လဲ။ ငါလည်း မြင်တာပဲလေ... တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းတယ်လို့တောင် ပြောရမယ်" မှန်ထဲကြည့်နေသော လုံချန်းကို ရွှင်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဘာလို့ အပြင်ကို ထွက်မလာတာလဲ" လုံချန်းက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ နားနေတာ။ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်မှာ နင့်ကို သင်ပေးခဲ့ရတာတွေက တော်တော် ပင်ပန်းဖို့ကောင်းတာ။ ငါ အားမှ အပြင်ထွက်လာမယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"နင် အဲဒီလိုဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ။ ဒါနဲ့... အချိန် ဘယ်လောက်တောင် ကုန်သွားပြီလဲ" လုံချန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်တော့သည်။