အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း (၁၀၉) ကံကောင်းသောနေ့လား

"နင် အဲဒီလိုဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ။ ဒါနဲ့... ငါ အဲဒီနယ်မြေထဲကို ဝင်သွားကတည်းက ဒီကမ္ဘာမှာ အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ကုန်သွားပြီလဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကိုကြည့်ကာ စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့အထင် မမှားဘူးဆိုရင် သုံးနှစ်ရှိပြီ" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ဟင်း... ငါထင်ထားတဲ့ ဝန်းကျင်လောက်ပါပဲလား" လုံချန်းသည် မှန်ထဲက သူ့ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ အပြင်ထွက်ပြီး အမေ့ကို သွားပြောရမယ်။ ဒီသုံးနှစ်အတွင်းမှာ သူ တော်တော်လေး စိုးရိမ်နေရှာမှာပဲ..." သူက နောက်လှည့်ရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

"အရင်ဆုံး ငါ အဝတ်အစား ကောင်းကောင်းဝတ်ဖို့ လိုမယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သူ့အဝတ်ဗီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"အခု ငါဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက ငါနဲ့ တော်နေတယ်ဆိုတော့ အမေက ငါ့အတွက် ပိုကြီးတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ထားပေးတာ ဖြစ်ရမယ်။ အပြင်သွားဖို့ သင့်တော်တဲ့ ဝတ်စုံတစ်ခုခု ရှိနိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဟင်... အရင်ဟာတွေက ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ သူအရင်က ဝတ်ခဲ့သော အဝတ်အစားဟောင်းများကို အရင်အတိုင်း သေသေသပ်သပ် ထားရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ အဝတ်အစားဟောင်းများကို မဖယ်ရှားဘဲ အကန့်အသစ်တစ်ခုတွင် အဝတ်အစားအသစ်များကို ထည့်ထားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

'ဒါလေးက... ကြည့်ကောင်းမယ့်ပုံပဲ' သူက အဝတ်အစားအသစ်တွေကို တစ်ခုချင်းစီ ကြည့်လိုက်ပြီး သူသဘောကျသော ဝတ်စုံတစ်စုံအား ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူသည် နဂါးရုပ်ပုံ ထိုးထားသော ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် အပေါ်ကထပ်ထားသည့် ခန့်ညားသော အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

"အခုမှပဲ တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းသွားတော့တယ်" လုံချန်းက မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

"အား..." တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရာဝတ္ထုတစ်ခု ပြိုလဲကျသွားသည့် အသံနှင့်အတူ အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ အခန်းပြင်သို့ အပြေးထွက်ကြည့်လိုက်ရာ အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော ချစ်စရာကောင်းသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နောက်ထပ် သူမနှင့် ရွယ်တူ မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာမူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ပန်းကန်နှင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကောက်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက လုံချန်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩမှုနှင့်အတူ တောက်ပသော အပြုံးများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"သခင်လေး နိုးလာပြီ" ပန်းကန် ကောက်နေသော မိန်းကလေးက ပန်းကန်ကို ထားပစ်ခဲ့ကာ လုံချန်းထံသို့ ချက်ချင်းပြေးလာပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လိုက်သည်။ လုံချန်းမှာ သူမ၏ နူးညံ့သော ရင်ဘတ်နှင့် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာ ထိကပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လုံချန်းမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ သူ့လက်နှစ်ဖက်မှာ လေထဲတွင် အနေရခက်စွာ ရှိနေတော့သည်။

"အယ်... မေ လား" လုံချန်းက ခပ်တိုးတိုး ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်လေး" မိန်းကလေးက မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမနှင့် လုံချန်း မည်မျှ နီးကပ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားသည်။ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသဖြင့် လုံချန်း၏ အသက်ရှူသံကိုပင် သူမ ခံစားနေရသည်။ လုံချန်းသည်လည်း သူမ၏ နီရဲစိုစွတ်နေသော နှုတ်ခမ်းလေးကို ကြည့်ရင်း ရှေ့သို့ အနည်းငယ်တိုးကာ နမ်းလိုက်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရသည်။

"ရွှယ်... မင်းလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ" လုံချန်းက သူတို့နောက်တွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက လဲကျသွားသော ရွှယ်ဖြစ်ပြီး အခုတော့ ပြန်ထကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အာ..." မေက အမြန်ပင် လုံချန်းနှင့် ခပ်ခွာခွာနေလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးကိုတော့ လွှဲမသွားပေ။

"အစ်မ..." မေက တစ်ခုခု ပြောချင်နေသော်လည်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရွှယ်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လုံချန်းကို ထပ်မံ ဖက်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'ဒီနေ့က ငါ့အတွက် ကံကောင်းတဲ့နေ့လား ဒါမှမဟုတ် ဘာလဲ' ပုံမှန်ဆိုလျှင် ပို၍ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တတ်သော ရွှယ်က သူ့ကို ပြေးဖက်သဖြင့် လုံချန်း အံ့ဩသွားမိသည်။

"သခင်လေး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရှိနေတာကို သိရလို့ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာပါတယ်..." ရွှယ်က သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

"အာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်ကာ သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ မေကမူ သူမ၏ အစ်မကို မနာလိုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"အခုလို လုပ်မိတာကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ခဏလောက်လေးပဲ ဒီလိုနေခွင့်ပြုပါဦး" ရွှယ်က သူ့ကို ဖက်ထားရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

လုံချန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ထိုအတိုင်း ခဏကြာအောင် နေလိုက်ကြသည်။ လုံချန်းက သူမ၏ ရင်ခုန်သံကို ခံစားနေရသလို သူမကလည်း လုံချန်း၏ ရင်ခုန်သံကို ခံစားနေရသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမက လုံချန်းကို လွှတ်လိုက်သည်။

"အခုလို မသင့်တော်တာတွေ လုပ်မိတဲ့အတွက် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို သခင်လေးက ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ရွှယ်က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ဆိုသည်။

"အာ... ကျွန်မလည်း တောင်းပန်ပါတယ်" မေကလည်း အမြန်ပင် လိုက်၍ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ငါ့ကို တောင်းပန်စရာ လိုတဲ့အထိ ဘာမှ မမှားခဲ့ပါဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ ဟိုမြေကြီးပေါ်က ဆေးလုံးက ဘာလဲ" လုံချန်းက မြေပြင်ပေါ်က ဆေးလုံးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အာ... အဲဒါကို လုံးဝ မေ့သွားတယ်" မေက ဆေးလုံးကို အပြေးအလွှား ကောက်လိုက်သည်။

"အဲဒါက သခင်လေး သတိမေ့မြောနေတဲ့ အချိန်တစ်လျှောက်လုံး ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အာဟာရဖြစ်အောင် မိသားစုက ပေးနေတဲ့ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ဆေးလုံးပါ" ရွှယ်က လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ ဘာမှ မစားနိုင်ခဲ့ဘူးပဲကို။ ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးလုံးက တော်တော်လေး ဈေးကြီးမှာပဲနော်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီနိုင်ငံရဲ့ မဟာ ဆေးဆရာတစ်ယောက် ဖော်စပ်ပေးထားတာလို့ ကြားပါတယ်။ ဈေးကြီးတာတော့ မှန်ပေမဲ့ မိသားစုကတော့ ဒါကို တတ်နိုင်ပါတယ်" မေက ဆေးလုံးကို ကိုင်ထားရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါနဲ့... ငါ အိပ်ပျော်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"၃ နှစ်၊ ၂ လနဲ့ ၂၁ ရက်ပါ" ရွှေးနှင့် မေတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေကြသည်။

"အိုး... အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားတာပဲ။ သိလား... ဒီ ၃ နှစ်အတွင်းမှာ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ပိုပြီးတော့တောင် လှလာကြတယ်နော်" လုံချန်းက သူတို့၏ အချိုးအစားကျလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"သခင်လေးကလည်း ပိုပြီး ခန့်ညားလာပါတယ်" မေက သူမ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို ဝှက်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဟုတ်လို့လား" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ အမေက သူ့အခန်းထဲမှာ ရှိလား"

"လောလောဆယ်တော့ မရှိပါဘူး။ အရှင်မက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နဲ့ အကြီးအကဲတွေရဲ့ အစည်းအဝေးခန်းမမှာ ရောက်နေပါတယ်။ အကြီးအကဲ အများစုက သခင်လေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုကို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နဲ့ ဆွေးနွေးချင်ကြတယ်လို့ ကြားရလို့ အရှင်မက အတူတူ လိုက်သွားတာပါ" ရွှယ်က ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်... ငါ့အကြောင်းလား။ ဘာအကြောင်းလဲ"

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး၊ ကျွန်မလည်း အသေးစိတ်တော့ မသိပါဘူး" ရွှယ်က အားနာသလို ပြောရှာသည်။

"ရပါတယ်။ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သွားတွေ့လိုက်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာပဲ နေခဲ့တော့" လုံချန်းက ပြုံးပြကာ ထွက်သွားသည်။

"ကျွန်မတို့လည်း လိုက်ခဲ့မယ် သခင်လေး" သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက လုံချန်းနောက်မှ လိုက်လာကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါပေမဲ့ ခန်းမထဲကိုတော့ လိုက်ဝင်လို့ မရဘူးနော်" လုံချန်းက ရှေ့မှ ဆက်လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လုံမျိုးနွယ်စု၏ ကြီးမားလှသော နေအိမ်ကြီးအတွင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်စုဝင် အများစုမှာ လုံချန်းကို မမြင်ဖူးကြသည်မှာ ၃ နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို မမှတ်မိကြတော့ပေ။ သူ့ကို ခပ်ရေးရေး မှတ်မိသူအချို့မှာမူ သူတို့အနားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသော လုံချန်းကို ကြည့်ကာ အံ့ဩမှင်သက်နေကြတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လုံချန်းသည် အစည်းအဝေးခန်းမကြီးအနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ တံခါးနားသို့ သွားကာ တံခါးကို အနည်းငယ် ဟလိုက်သောအခါ အတွင်းမှ အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ကြားလိုက်ရလေလေ၊ ပို၍ ဒေါသထွက်လာလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

အခန်း (၁၁၀) ခင်ဗျား ကျုပ်ကို သံသယဝင်နေတာလား

မကြာမီမှာပင် လုံချန်းသည် အစည်းအဝေးခန်းမကြီးအနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ တံခါးနားသို့ သွားကာ တံခါးကို အနည်းငယ် ဟလိုက်သောအခါ အတွင်းမှ အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ကြားလိုက်ရလေလေ၊ ပို၍ ဒေါသထွက်လာလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ဒါကို သေချာစဉ်းစားပေးစေချင်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အနာဂတ်က ဒီအပေါ်မှာ မူတည်နေတာလေ" အတွင်းမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာကို သေချာစဉ်းစားရမှာလဲ။ ရှင်တို့က အခု ကျွန်မသားကို သတ်ဖို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" အမျိုးသမီး အသံတစ်သံက ဒေါသတကြီး ဟိန်းထွက်လာသည်။

"အရှင်မစီမာ... ကျွန်တော်တို့ ပြောချင်တာက အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က မျိုးနွယ်စုအတွက်ရော၊ သူ့အတွက်ပါ ငဲ့ညှာလို့ အခုလို ပြောနေရတာပါ" အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဆိုသည်။

"ဒီ ၃ နှစ်အတွင်းမှာ သူ့ကို ဈေးကြီးတဲ့ ဆေးလုံးတွေ နေ့တိုင်း ကျွေးနေခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော်တို့မှာ သူ့ကို တစ်သက်လုံး ကျွေးထားနိုင်တဲ့ အင်အားရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုအပေါ် ကျရောက်မယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကိုလည်း ထည့်တွက်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော်တို့က ထိပ်သီးမျိုးနွယ်စု ဖြစ်ပေမဲ့ ရင်းမြစ်တွေကတော့ အကန့်အသတ် ရှိတာပဲလေ။ သူ့အတွက် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာစာလောက် ဝယ်ကျွေးရမယ့် ဆေးဖိုးတွေကို မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ် တည်ဆောက်ရေးမှာ ပိုပြီး အကျိုးရှိရှိ သုံးလို့ရတာပေါ့" ထိုအကြီးအကဲကပင် ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်မသားကို ငဲ့ညှာတယ် ဟုတ်လား။ ရှင်တို့က လောဘတက်ပြီး ရင်းမြစ်တွေနဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတွက်ပဲ စိုးရိမ်နေကြတာပါ။ ရှင်တို့က ဆေးဖိုး နည်းနည်းလေး အတွက်နဲ့ ကျွန်မသားရဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူချင်ရအောင်အထိ အဲဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲနေကြတာလား" စီမာကျီယီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျီယီလေး... စိတ်အေးအေးထားပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါ။ သူ ဒီအခြေအနေမှာ ရှိနေတာ ၃ နှစ်ကျော်ပြီ။ ဆေးဆရာတိုင်း လာစစ်ဆေးခဲ့ပေမဲ့ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိသလို ကုလည်း မကုနိုင်ကြဘူး။ ဒါကို သတိမေ့မြောနေတာလို့ပဲ သဘောထားဦးတော့၊ သူ့ကို ဒီလို အခြေအနေနဲ့ ဆွဲထားတာက သူ့ဝိညာဉ်အတွက် ဘယ်လောက် နှိပ်စက်ရာ ရောက်မလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ပါ။ ဆေးလုံးတွေသုံးပြီး နောက်ထပ် အနှစ်ငါးဆယ် အသက်ဆက်ထားပေးလည်း ဘာမှ ထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ နိုးလာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ နင်က သူ့ကို ဒီရက်စက်တဲ့ ကံကြမ္မာကနေ လွှတ်ပေးဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးလို့သာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သူ့ဝိညာဉ်က ပိတ်မိနေတာ" နောက်ထပ် တစ်ဦးက ဝင်ပြောသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲ လုံဟွာ၏ အသံဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း မှတ်မိလိုက်သည်။

"အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ နင့်သားရဲ့ ကောင်းကျိုးကို ကြည့်ပါ။ သူ့ကို ဒီရက်စက်တဲ့ ကံကြမ္မာကနေ လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ" အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲ လုံဟွာက ဆက်ပြောသည်။

"ရှင်က နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မသား နိုးလာမလား၊ မနိုးလာဘူးလားဆိုတာ ရှင် သိနေသလိုမျိုး လာမပြောနဲ့။ ရှင့်ရဲ့ ဒုတိယသားကြီးလာရင် ရင်းမြစ်တွေ အလုံအလောက် မရမှာကိုပဲ ရှင် စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား" စီမာကျီယီက ရိုင်းစိုင်းသွားမည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ခေါင်းဆောင်က ဒီမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်သလို သူ့ရဲ့ အဘိုးလည်း ဖြစ်တဲ့အတွက် ခေါင်းဆောင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါ။ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်ရပါလိမ့်မယ်။ သူ့ဝိညာဉ် ငြိမ်းချမ်းဖို့နဲ့ ရင်းမြစ်တွေကို ချွေတာမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဝိညာဉ်ကို ဆက်ပြီး နှိပ်စက်ဖို့ ရင်းမြစ်တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးမလားဆိုတာ" လုံဟွာက လုံရန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ငါ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ငါ့မြေးဟာ ရင်းမြစ် မလုံလောက်လို့ သေရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မျိုးနွယ်စုမှာ ရင်းမြစ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ မလောက်ရင်လည်း ထပ်ရှာလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ ငါ့မြေး ရနေတဲ့အရာတွေအပေါ်မှာ မတွေးတောကြနဲ့" လုံရန်က အကြီးအကဲများကို ကြောက်ရွံ့သွားစေလောက်သည့် နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့..." အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အသံတစ်ခုကြောင့် စကားစ ရပ်သွားသည်။

"အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲ... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်ကို မကြားဘူးလား။ သူ့ရဲ့ အမိန့်ဟာ ဒီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဥပဒေပဲ၊ လူတိုင်း လိုက်နာရမယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိသင့်တယ်"

လူတိုင်း ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ လုံချန်းက တံခါးများကို အပြည့်အဝ ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးရေးရေးဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူတိုင်းမှာ သရဲမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အံ့ဩမှင်သက်ကာ နေရာမှ ထရပ်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော်ပြောတာ မှန်တယ်မလား အဘိုး" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းသောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား... မှန်တာပေါ့၊ မှန်တာပေါ့။ မင်း နိုးလာဖို့ အချိန်တန်ပါပြီလေ" လုံရန်က စိတ်သက်သာရာရသွားသော အမူအရာဖြင့် အားရပါးရ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။

လုံချန်းက သူ့အမေဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် လူတစ်ယောက်က ပြေးလာပြီး သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လိုက်တော့သည်။

စီမာကျီယီက လုံချန်းကို မလွှတ်တမ်း ဖက်ထားသည်။ သူမသာ လက်လွှတ်လိုက်ပါက ယင်းသည် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များက လုံချန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး အဝတ်များကို စိုစွတ်ကုန်စေသည်။

သူကလည်း သူမ၏ ကျောပြင်ကို ပြန်လည် ဖက်ထားလိုက်သည်။

"အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ အမေ။ မငိုပါနဲ့တော့" သူက သူမ စိတ်သက်သာရာရစေရန် နူးညံ့သောအသံဖြင့် ချော့မော့ပြောဆိုသော်လည်း သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ ရပ်မသွားဘဲ ပို၍ပင် ထွက်လာတော့သည်။

"တူလေး... မင်း နိုးလာတာ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ ဦးလေး မင်းအတွက် တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်" အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲက ပြုံးလျက် သူတို့အနားသို့ တိုးလာသည်။

အကြီးအကဲတိုင်းက လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြသော်လည်း ခုနလေးတင် အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲနှင့်အတူ ပြောဆိုနေကြသော သူများမှာမူ မျက်နှာပျက်ကာ အနေရခက်နေကြသည်။

"တူလေး... မင်းကို ဦးလေး ပြောစရာရှိတယ်။ ဒါကို မေးဖို့ ဦးလေး ၃ နှစ်တောင် စောင့်ခဲ့ရတာ" အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဪ... ဘာများလဲ။ ဦးလေးကို ထပ်ပြီး မစောင့်စေချင်တော့လို့ အခုပဲ မေးလို့ရပါတယ်" လုံချန်းက စီမာကျီယီကို ဖက်ထားဆဲပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ စီမာကျီယီကတော့ ဤသည်က အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်နိုင်ဖို့ သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်း သတိမေ့မသွားခင် အချိန်လေးကို မှတ်မိသေးလား"

"ဟုတ်ကဲ့ မှတ်မိပါတယ်"

"ကောင်းပြီ။ အဲဒါဆို ဦးလေး မေးချင်တာက မင်း မြောက်ပိုင်းသစ်တောကို မသွားခင် တစ်ရက်အလိုမှာ ငါ့သား လုံစုရဲ့ အခန်းကို သွားပြီး သူ့ရဲ့ အစေခံကို သတ်ခဲ့တာ ဟုတ်လား" အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အစ်ကိုလုံစုရဲ့ ခြံဝင်းနားကို လျှောက်သွားရင်းနဲ့ အဲဒီအစေခံက အဘိုးအပေါ် မကောင်းပြောနေတာ ကြားလိုက်ရလို့ပါ။ ဒါကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို သတ်လိုက်တာပါ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဪ... မင်း သေချာလား။ သူက ဘာလို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို မကောင်းပြောရမှာလဲ" အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲ လုံဟွာက လုံချန်းကို အကဲခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့။ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို လူလိမ်လို့ စွပ်စွဲချင်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လုံရန်က အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲကို အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး။ ဦးလေးက မေးကြည့်ရုံပါ" သူက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါနဲ့... မင်း သူ့ကို သတ်... အဲ... အဘိုးကို မကောင်းပြောတဲ့ ပြစ်မှုအတွက် သူ့ကို အပြစ်ပေးပြီးတဲ့နောက်မှာ မြောက်ပိုင်းသစ်တောကို ထွက်သွားခဲ့တာပေါ့" အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲက ဆက်မေးသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

"ဦးလေး မေးချင်တာက... သစ်တောထဲမှာ လုံစုနဲ့ တွေ့ခဲ့သေးလား။ သူ အဲဒီကနေ ပြန်မလာတော့သလို ဘယ်မှာမှလည်း ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ သူ အဲဒီသစ်တောထဲမှာ တစ်နေရာရာမှာ ရှိနေခဲ့မယ်လို့ ဦးလေး ယုံကြည်တယ်" အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဦးလေးက ကျွန်တော် သူ့ကို သတ်လိုက်တယ်လို့ သံသယဝင်နေတာလား။ အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲခင်ဗျာ... ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း အဆင့် ၁ ကျင့်ကြံသူလေးပါ။ သူ့ရဲ့ ဆံပင်တစ်ပင်ကိုတောင် ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး" လုံချန်းက ဆိုသည်။

"မင်း သတ်တယ်လို့ စွပ်စွဲတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း သူ့ကို တွေ့ခဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့အတူ ရှိနေတာ မြင်ခဲ့လားလို့ မေးတာပါ"

"တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေး၊ ကျွန်တော် အစ်ကိုလုံစုနဲ့ မတွေ့ခဲ့ပါဘူး" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ကောင်းပါပြီ" အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲက သံသယရှိသောလေသံဖြင့် ပြောကာ နောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်သွားသည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... တူလေး နိုးလာပြီဆိုတော့ ဒီအစည်းအဝေးက ဆက်လုပ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်ပါတော့မယ်" အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲသည် အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ အခြားအကြီးအကဲများလည်း မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ဂုဏ်ပြုစကားပြောကာ ထွက်သွားကြတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ခန်းမအတွင်း၌ လုံချန်း၊ စီမာကျီယီနှင့် လုံရန်တို့ သုံးဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။