အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း (၁၁၅) ပဋိညာဉ်ပြုခြင်း

"အင်း... အဲဒီလောက် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူမျိုး ငါသိတယ်လို့ မထင်ဘူး" လုံချန်းက ရွှင်းကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ခေါင်းခါကာ စဉ်းစားနေသော မျက်နှာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြန်သည်။ ရွှင်းမှာ လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

"နင်... ငါက ဉာဏ်မကောင်းဘူးလား။ ငါ့ကို လူအ,လို့ ပြောနေတာလား" ရွှင်း၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းလာပြီး ဒေါသသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"နင်လား... ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ နင့်ကို လုံးဝမေ့သွားတာ။ နင်က ငါသိတဲ့သူတွေထဲမှာ ဉာဏ်အကောင်းဆုံးပဲ" လုံချန်းက အခုမှ သတိရသွားသလိုမျိုး ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်း ဟင်း..." ရွှင်းက ဂုဏ်ယူသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ကူညီနိုင်မလား" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အင်း... နင်က ငါ့ရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို သိပြီး အခုလို ရိုးရိုးသားသား တောင်းဆိုနေမှတော့ ငါ ကူညီပေးပါ့မယ်။ ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်" ရွှင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"နင့်ရဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို သွေးထွက်အောင် အပ်နဲ့ထိုးတာဖြစ်ဖြစ်၊ နည်းနည်း လှီးတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်လိုက်။ ဥပေါ်မှာ နင့်ရဲ့ သွေးနဲ့ သင်္ကေတတစ်ခု ဆွဲဖို့ လိုတယ်" ရွှင်းက လုံချန်းကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ရွှင်းက လုံချန်း၏ နဖူးကို သူမ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ထိလိုက်ရာ ထူးဆန်းသော သင်္ကေတတစ်ခု၏ ပုံရိပ်သည် လုံချန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

"အဲဒီ မြင်လိုက်ရတဲ့ ပုံစံအတိုင်း ဥပေါ်မှာ နင့်သွေးနဲ့ ဆွဲလိုက်။ ပဋိညာဉ် အောင်မြင်ရင် အဲဒီသွေးက ဥထဲကို စိမ့်ဝင်သွားလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ မအောင်မြင်ရင်တော့ သွေးက ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အဲဒီအတိုင်းပဲ ရှိနေလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ပြုံးလျက် ရှင်းပြသည်။

လုံချန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမပြောသည့်အတိုင်း လုပ်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းကို အနည်းငယ် လှီးကာ သွေးထွက်စေပြီး ဥပေါ်တွင် ပုံစံတစ်ခုကို စတင်ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ထူးဆန်းသော သင်္ကေတကို ဥပေါ်တွင် ရေးဆွဲပြီးသည်နှင့် လုံချန်းက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဥကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ ငါ ဆွဲတာတော့ သိပ်မပြည့်စုံဘူး ထင်တယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အလုပ်ဖြစ်ဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်" ရွှင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူဆွဲထားသော သင်္ကေတသည် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ဥထဲသို့ အလွယ်တကူ စိမ့်ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အောင်မြင်သွားပြီ" လုံချန်းက ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။

"အောင်မြင်မှာပေါ့။ နင့်ရဲ့ သွေးက အခုဆို သာမန်သွေး မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ အထဲမှာရှိတဲ့ သားရဲက နင့်ကို သေအောင်မုန်းပြီး ပဋိညာဉ်လုပ်မယ့်အစား သေဖို့ပဲ ရွေးချယ်မယ့် ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲမျိုး မဟုတ်ရင်တော့ မအောင်မြင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး" ရွှင်းက ဆိုသည်။

"ဟင်း... အဲဒါဆို အထဲမှာ ရှိတာက ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲ မဟုတ်ဘူးပေါ့" လုံချန်းက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီလို မပြောပါဘူး။ အထဲမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲ ရှိနေပြီး သူက နင်နဲ့ ပဋိညာဉ် မလုပ်ချင်ရင် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတာ။ အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ငါလည်း သေချာမသိပေမဲ့ တကယ်လို့ အဲဒါ ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲသာ ဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ နင် တကယ် ကံကောင်းတာပဲ" ရွှင်းက တခိခိ ရယ်ရင်း ဆိုသည်။

"ဆက်သွယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတာကို ငါ ခံစားနေရပြီ" လုံချန်းက ဆိုသည်။

"နင် မြင်ရလား၊ နင့်စိတ်ထဲမှာ အဲဒီသားရဲရဲ့ ပုံရိပ် ပေါ်လာလား။ နင့်အတွေးတွေကို ငါ့ကို ဝင်ကြည့်ခွင့်ပေးဦး။ ငါလည်း မြင်ချင်တယ်" ရွှင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ငါ အဲဒီဆက်သွယ်မှုရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း မြူနှင်းတွေပဲ တွေ့ရတယ်။ ဘာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူး" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ဪ... ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မကြာခင် အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ငါတို့ သိရတော့မှာပဲလေ။ ကြည့်ရတာ သိပ်မကြာတော့ဘူး ထင်တယ်" ရွှင်းက ဥကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

"ငါ ဒီနေ့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်း စတော့မယ်။ နောက်မှ တွေ့ကြမယ်နော်" လုံချန်းက ပြောကာ ကျင့်ကြံခြင်း စတင်လိုက်သည်။

"ဟွန်း... ကောင်းပါပြီလေ" ရွှင်းက ပါးဖောင်းဖောင်းလေးလုပ်ကာ မကျေမနပ် ရေရွတ်ရင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြတ်သန်းစေပြီး သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ထဲသို့ အကုန်စုပ်ယူစေလိုက်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်လာသည်။ စမ်းသပ်မှုကမ္ဘာတွင် တိုးတက်ခဲ့သည့်နှုန်းထက် အများကြီး နှေးကွေးသွားသော်လည်း ဤနှုန်းသည်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်မြန်ဆန်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူ တစ်နာရီအတွင်း ရရှိသည့် ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်မှုမှာ သာမန်လူများ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားရယူရသည့် အဆင့်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

လုံချန်း ကျင့်ကြံခြင်းထဲတွင် စိတ်နှစ်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ အဘိုးသည် ဘုရင့်နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။

ရွှေနိုင်ငံ၏ ဘုရင် ယွဲ့ဟန်သည် နန်းတွင်း၌ တရားဝင် ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးနေစဉ်အတွင်း အထိန်းတော်တစ်ဦး ရောက်လာပြီး သူ့နားနားသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... အဲဒီအဘိုးကြီးကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က သူ့ကို ကြိုတင်အကြောင်းကြားစရာ မလိုဘဲ အချိန်မရွေး နန်းတွင်းထဲ ဝင်နိုင်တယ်လို့ အမြဲပြောထားတာကို၊ သူကတော့ အခုထိ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို လိုက်နာနေတုန်းပဲ။ သွား... သူ့ကို အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်" ယွဲ့ဟန်က အထိန်းတော်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလျက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အထိန်းတော်လည်း အပြေးအလွှား ထွက်သွားတော့သည်။

နန်းတွင်းတံခါးကြီးများ ပွင့်လာပြီး လုံရန်သည် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ကာ ဘုရင် ယွဲ့ဟန်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဘာကိစ္စကြောင့် ရောက်လာတာလဲ" ဘုရင်က လုံရန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လုံးလုံး သတိမေ့နေခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မြေးလေး နိုးလာတဲ့အတွက် အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ ကျင်းပမယ့် စားသောက်ပွဲကို အရှင်နဲ့ ဘုရင့်မိသားစုဝင် အားလုံးကို ဖိတ်ကြားဖို့ လာတာပါ" လုံရန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟင်... သူ နိုးလာပြီလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နိုးလာတာလဲ။ နိုင်ငံအတွင်းက ဆေးဆရာတိုင်းက လက်လျှော့သွားကြပြီလို့ ငါ ထင်နေတာ။ သူတို့အားလုံးက ကုစရာမရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့ကြတာလေ။ ငါတို့ရဲ့ ထိပ်တန်းဆေးဆရာတွေ မလုပ်နိုင်တာကို လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ အံ့ဩစရာ ဆေးဆရာအသစ်များ ငါတို့နိုင်ငံထဲမှာ ပေါ်လာတာလား" ဘုရင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဘယ်ဆေးဆရာမှ ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြီးမြတ်ဆုံး ဆေးဆရာက ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုဏာသက်လို့ ထျန်းအာ နိုးလာခဲ့တာပါ" လုံရန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြီးမြတ်ဆုံး ဆေးဆရာ ဟုတ်လား။ ဘယ်သူလဲ၊ သူ ငါတို့နိုင်ငံထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ယွဲ့ဟန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က နတ်ဘုရားကို ဆိုလိုတာပါ အရှင်မင်းကြီး။ နတ်ဘုရားရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ထျန်းအာဟာ ဘာဆေးမှ မလိုဘဲ နိုးလာခဲ့တာပါ" လုံရန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟား ဟား ဟား... မင်းက နတ်ဘုရားကို ပြောတာကိုး။ ငါ့မှာ ခဏလောက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ်" ဘုရင်က ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါတို့ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံပါတယ်။ မနက်ဖြန် ကျင်းပမယ့် ပွဲကို ငါတို့ တက်ရောက်ခဲ့ပါ့မယ်" ဘုရင်က ပြုံးလျက် ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

လုံရန်သည် ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ နန်းတွင်းအမတ်များကိုလည်း ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး။ အရှင့်ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ကြားဖြတ် နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" လုံရန်က ယွဲ့ဟန်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"ရပါတယ်။ သွားနိုင်ပါပြီ" ဘုရင်က ပြောလိုက်သည်။ လုံရန်သည် နန်းတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် နန်းတော်ပြင်သို့ ရောက်ကာ သူ၏ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ရထားလုံးသည် အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်၍ စတင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အခန်း (၁၁၆) အဲဒီလိုသားမျိုး

နဂါးမြို့တော်၏ အရှေ့ဘက်တွင် ကြီးမားခမ်းနားသော စံအိမ်တော်ကြီးတစ်အိမ် တည်ရှိသည်။ ခန်းနားထည်ဝါသော နဂါးတံဆိပ် ခတ်နှိပ်ထားသည့် ရထားလုံးတစ်စီးသည် ထိုစံအိမ်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။

တံခါးဝရှိ အစောင့်များသည် ရထားလုံးကို မြင်သည်နှင့် တစ်ယောက်က တစ်စုံတစ်ဦးကို အကြောင်းကြားရန် စံအိမ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"ဟားဟား... အဖိုးကြီးရန်၊ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ရှိပြီး မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူ၊ ဆံပင်ဖြူဖြူများနှင့် လူကြီးတစ်ယောက်သည် ခန်းနားသော အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ စံအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူ့နောက်တွင် အသက် ၃၀ ကျော်ခန့်ရှိမည့် ဆံပင်နက်နှင့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်နှင့် အစေခံအချို့ လိုက်ပါလာကြသည်။

"ဟားဟား... ဒီလောက် အသက်ကြီးတာတောင် မင်းက သွက်လက်နေတုန်းပဲ။ ငါ အခုမှ ရောက်တာကို မင်းက ထွက်တောင် လာနေပြီ" လုံရန်က ရယ်မောလျက် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းကာ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... မင်းလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူမျိုးကို ငါကိုယ်တိုင် ထွက်မကြိုလို့ ဖြစ်မလား" ထိုလူက ရယ်မောကာ ပြန်ပြောသည်။

"ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ကမ္ဘာမြေအဆင့်တွေပဲလေ၊ အရည်အချင်းကတော့ သိပ်မကွာပါဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား အဖိုးကြီးဝမ်" လုံရန်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက အရင်ကထက် ပိုသန်မာလာပြီ။ နောက်တစ်ခါ ငါတို့ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ တိုးတက်မှုကို သက်သေပြရတာပေါ့။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က မင်းက ငါ့ကို အနိုင်ယူပြီး အရှင်မင်းကြီးပြီးရင် နိုင်ငံမှာ ဒုတိယအင်အားအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဘွဲ့ကို ယူသွားခဲ့ပေမဲ့၊ နောက်တစ်ခါတော့ မင်း ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ထိုလူက စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြုံးကာ ဆိုသည်။

"အချိန်တန်ရင်တော့ သိရမှာပေါ့။ ဒါနဲ့ ဒီနေ့ ငါလာတာက တခြားကိစ္စတစ်ခုအတွက်ပါ" လုံရန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ၊ အထဲဝင်ပါဦး။ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့" ထိုလူက သိလိုစိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဖိုးကြီးဝမ်... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါ အနားမယူနိုင်သေးဘူး။ သွားစရာ နေရာတွေ အများကြီး ရှိသေးလို့ပါ။ ဒါနဲ့ ဒီတစ်ခါ ငါလာတာက ဝမ်းသာစရာ ကိစ္စအတွက်ပါ။ ငါ့မြေး လုံထျန်းဟာ သုံးနှစ်ကြာ သတိမေ့နေခဲ့ရာကနေ ပြန်နိုးလာပြီ။ အဲဒါကို အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ စားသောက်ပွဲ ကျင်းပဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ မင်းနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ချင်မိသားစုကို အဲဒီပွဲကို ဖိတ်ကြားဖို့ လာတာပါ" လုံရန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြောနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ချင်ဝမ် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရွှေနိုင်ငံ၏ ထိပ်သီးမျိုးနွယ်စုကြီး သုံးစုအနက်မှ တစ်စုဖြစ်သည့် အရှေ့ဘက် ချင်မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မျိုးနွယ်စု အသီးသီး၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရံဖန်ရံခါ အခြေအတင် ဖြစ်လေ့ရှိသော်လည်း ချင်မျိုးနွယ်စုနှင့် လုံမျိုးနွယ်စုကြားတွင် ပဋိပက္ခကြီးကြီးမားမား မရှိပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အပြင်ပန်းတွင် ဖြစ်သည်။

"ဪ... ကောင်လေး နိုးလာပြီလား။ ဂုဏ်ယူပါတယ် အဖိုးကြီးရန်။ မင်းကိုယ်တိုင် လာဖိတ်မှတော့ ငါတို့ သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်" ချင်ဝမ်က ဖိတ်ကြားချက်ကို ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ အဖိုးကြီးဝမ်။ ငါ ပြန်တော့မယ်။ အနောက်ဘက်ခြမ်းကိုလည်း သွားရဦးမယ်" လုံရန်က အနောက်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"မင်းက ကုမျိုးနွယ်စုကိုပါ သွားဖိတ်မှာလား။ မင်းတို့ နှစ်မျိုးနွယ်စုကြားမှာ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ငါ ထင်နေတာ" ချင်ဝမ်က စဉ်းစားတွေးတောနေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ကြားက ပဋိပက္ခတွေက တစ်ကဏ္ဍပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဝမ်းသာစရာ အခါသမယပဲလေ။ ပြီးတော့ တခြားသူတွေကို ဖိတ်ပြီး ကုမျိုးနွယ်စုကိုပဲ ချန်ထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ အဖိုးကြီး ကျိယန်က ကလေးတစ်ယောက်လို အရှင်မင်းကြီးကို သွားတိုင်နေရင် ငါပဲ နိုင်ငံတစ်ခုလုံးရှေ့မှာ စိတ်သဘောထား သေးသိမ်တဲ့သူ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့" လုံရန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟားဟား... မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ သူတို့ကိုလည်း သွားဖိတ်သင့်တာပေါ့" လုံရန်၏ စကားကြောင့် ချင်ဝမ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ခွင့်ပြုဦး။ မနက်ဖြန် ငါ့အိမ်မှာ တွေ့ကြတာပေါ့။ မင်း အမြဲတမ်း ဖြစ်နေကျအတိုင်း နောက်မကျစေနဲ့ဦး" လုံရန်က ရယ်မောကာ သူ၏ ရထားလုံးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ရထားလုံးသည် နဂါးမြို့တော်၏ အနောက်ဘက်ပိုင်းဆီသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော်တို့ သူတို့ပွဲကို တကယ် သွားမှာလား" ချင်ဝမ်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော လူလတ်ပိုင်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သွားရမှာပေါ့။ သူကိုယ်တိုင် လာဖိတ်တာကို ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းလို့ ရမှာလဲ။ ပြီးတော့ နဂါးမြို့တော်ရဲ့ အလင်းရောင်ထဲမှာ ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေတဲ့ ဒီကျရှုံးသွားတဲ့ ပါရမီရှင်လေးကိုလည်း ငါကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးချင်သေးတယ်။ အဘိုးကြီး ရန်ကိုတောင် ဒီလောက် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပေါ့" ချင်ဝမ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"လူတိုင်းကိုတော့ ခေါ်သွားလို့ မရဘူးလေ၊ ဘယ်သူတွေကို ခေါ်သွားရမလဲ အဖေ"

"မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးကို ခေါ်ခဲ့။ ငါတို့ လေးယောက် သွားကြမယ်" ချင်ဝမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်" ထိုလူက စံအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ချင်ဝမ်ကလည်း မကြာမီမှာပင် နောက်မှ လိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

လုံရန်၏ ရထားလုံးသည် နဂါးမြို့တော် အနောက်ဘက်ရှိ ကုမျိုးနွယ်စု စံအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤစံအိမ်မှာလည်း လုံမျိုးနွယ်စုနှင့် ချင်မျိုးနွယ်စု စံအိမ်များကဲ့သို့ပင် ကြီးမားခမ်းနားလှသည်။

လုံရန် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သောအခါ ဆံပင်နက်နှင့် လူတစ်ယောက်သည် အစေခံများ၊ အစောင့်များ ခြံရံကာ စံအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူမှာ အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပြီး ဖောင်းကားနေသော ပါးများနှင့် လိုက်ဖက်သည့် ဗိုက်ပူပူကြီး ရှိသည်။

"ကုလင်... မင်းအဖေ ဘယ်မှာလဲ။ ငါ သူ့ကို တွေ့ချင်လို့" လုံရန်က ထိုလူကို ကြည့်ကာ ၎င်းမှာ ကုမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်၏ သားဖြစ်သူ ကုလင်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

"စီနီယာရန်... တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဖေ့ကို တွေ့ခွင့်ပေးဖို့ ကျွန်တော် မလုပ်ပေးနိုင်ပါဘူး။ အဖေက အခုလေးတင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေလို့ပါ။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ကျွန်တော် မနှောင့်ယှက်ရဲပါဘူး။ ဒါကြောင့် စီနီယာ ပြောစရာရှိတာမျိုး ရှိရင် ကျွန်တော့်ကိုပဲ ပြောခဲ့ပါ" ထိုလူက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ရပါတယ်။ မင်းအဖေနဲ့ အရေးတကြီး စကားပြောစရာ ရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့မြေး သုံးနှစ်ကြာ အိပ်ပျော်နေရာကနေ နိုးလာတာကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ မနက်ဖြန် ငါတို့ ကျင်းပမယ့် စားသောက်ပွဲကို ကုမိသားစုကို ဖိတ်ကြားဖို့ လာတာပါ" လုံရန်က ပြုံးလျက် ပြောကာ ထိုလူ့ထံသို့ ဖိတ်စာကတ်တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဖိတ်ကြားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တက်ရောက်ဖို့ လူတစ်ယောက်ယောက် လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်" ထိုလူက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။

"မင်းတို့ အဆင်ပြေသလိုပေါ့။ ငါ့ကို ခွင့်ပြုဦး။ ဖိတ်ရမယ့် အရေးကြီးတဲ့သူတွေ အများကြီး ကျန်သေးလို့" လုံရန်က ပြုံးလျက် ဆိုကာ ရထားလုံးဆီသို့ ပြန်သွားပြီး အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ရထားလုံးသည် မောင်းနှင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"သူ့မြေးက သုံးနှစ်ကြာမှ နိုးလာတာကို ဒီလောက်တောင် ပျော်စရာ ရှိလို့လား။ သူက ပါရမီရှင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်လုံး ကျင့်ကြံခြင်း မရှိတော့တာဆိုတော့ အခုဆို အမှိုက်ပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့။ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ခုနစ်နှစ်လောက် ကွာဟသွားတာ၊ အထူးသဖြင့် အဲဒီ ရွှေရောင်အရွယ်တွေမှာဆိုရင် ဘယ်သူမှ ပြန်မကျော်နိုင်တော့ဘူး။ ငါသာ အဲဒီလို သားမျိုး ရှိရင် ဒီလောက် ပျော်နေမှာ မဟုတ်ဘူး" ထိုလူက ရထားလုံး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့ မိသားစု ကိစ္စပဲလေ။ အမှိုက်ကိုတောင် ဂုဏ်ပြုချင်ရင်လည်း သူတို့ သဘောပေါ့၊ ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး" ထိုလူက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ရေရွတ်ကာ အစေခံများ ခြံရံလျက် စံအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

ထိုနေ့တွင် လုံမျိုးနွယ်စု၏ ရထားလုံးကို နဂါးမြို့တော်၏ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ကူးသန်းသွားလာနေသည်ကို မြို့သူမြို့သားတိုင်း မြင်တွေ့ခဲ့ကြရလေသည်