အခန်း (၁၁၉-၁၂၀)

အခန်း (၁၁၉) ဧည့်သည်တော်များ ရောက်ရှိလာခြင်း

"သ... သခင်လေးလည်း အဲဒါကို လိုချင်သေးလို့လား" မေက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အဟမ်း... အဟမ်း... ငါလား။ မလိုပါဘူး... အဲဒါက မိန်းကလေးတွေအတွက်ပဲလေ" လုံချန်းက အနေခက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်ပြီးမှ မေကို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဪ..." မေက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ရှေ့တိုးနောက်ငင် ပြန်လည် လှုပ်ရှားပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

"အာ... ရပါပြီ။ အဲဒါကို ရပ်လိုက်လို့ ရပါပြီ" လုံချန်းက မေကို တားလိုက်သည်။

"အာ... တစ်ခုခု မှားသွားလို့လား သခင်လေး။ ကျွန်မ အမှားလုပ်မိလို့လားဟင်။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဲဒါကို ကိုင်ကြည့်တာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့ပါ" သူမက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။

"တကယ်တော့... နည်းပညာအရ ပြောရရင်... အာ၊ ထားလိုက်ပါတော့" လုံချန်းသည် မြောက်ဘက်အမှောင်တောအုပ်မှ လုံစံအိမ်သို့ အလာ ခရီးတစ်လျှောက်တွင် မေက သူ၏ ညီလေးကို နတ်လက်နက်တစ်လက်လို အသုံးပြုခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်ကို သတိရသွားသဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

"ကိစ္စကတော့ ငါ ရေချိုးပြီး ပြင်ဆင်ရဦးမယ်လေ။ ငါ ဒီမှာပဲ ဆက်နေနေရင် ပွဲကို နောက်ကျကုန်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက မချိပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ပါ့မယ်" မေက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ ပိုကောင်းတာပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော် သခင်လေး" မေက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောကာ နောက်လှည့် ထွက်သွားသည်။ သို့သော် မထွက်သွားမီ လုံချန်းကို အထက်မှ အောက်သို့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အကဲခတ်ကြည့်သွားရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

မေ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုံချန်း ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ မကြာမီ ရေချိုးပြီးနောက် ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူ ရွေးချယ်ထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

"ဟင်း... ဒီနေ့ရဲ့ အစကတော့ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသားပဲ။ အဆုံးသတ်ကရော ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ ကြည့်ရတာပေါ့" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ရင်း သူ့ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ဥယျာဉ်ထဲကို ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် အပင်ရေလောင်းနေသော အစေခံတစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ လုံချန်း ဤကမ္ဘာသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသည့်နေ့က သူ့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သော လူဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် ထိုအစေခံထံသို့ လှောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ သခင်လေး" အစေခံက လုံချန်းကို ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။

"ဪ... ငါက ဘယ်တုန်းက မင်းရဲ့ သခင်လေး ဖြစ်သွားတာလဲ" လုံချန်းက ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။

"အစကတည်းကပါ သခင်လေး" အစေခံက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်လား။ မင်း ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ"

"မျိုးနွယ်စုထဲမှာ အလုပ်လုပ်တာ အနှစ်နှစ်ဆယ် ရှိပါပြီ သခင်လေး။ သခင်လေး အသက်လေးနှစ်ကတည်းက သခင်လေးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့တာပါ" အစေခံက ဆိုသည်။

"ဒါဆို မင်း အထုပ်အပိုးတွေ သိမ်းပြီး ထွက်သွားလို့ ရပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ဒီမျိုးနွယ်စုအတွက် အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ သခင်လေး။ ကျွန်တော် အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိလို့လား" အစေခံက ဇဝေဇဝါနှင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"ငါ မင်းကို တစ်ခုပဲ ပြောပြမယ်" လုံချန်းက အစေခံထံသို့ တိုးသွားကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အချိန်ကနေ ငါ ပြန်ကျန်းမာလာတဲ့ အချိန်အထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ငါ မမှတ်မိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား" လုံချန်းက တည်ငြိမ်သော်လည်း လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ လုံချန်း၏ စကားကြောင့် ထိုအစေခံမှာ ချွေးပြန်လာတော့သည်။

"ဒီမနက် ငါ့စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေလို့ မင်း ကံကောင်းသွားတယ်လို့ မှတ်လိုက်။ မဟုတ်ရင် ဒီအပင်တွေကို ရေအစား မင်းရဲ့ သွေးတွေနဲ့ ငါ လောင်းပေးလိုက်မှာ" လုံချန်းက မိစ္ဆာဆန်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ လုံချန်း၏ စကားကြောင့် အစေခံ၏ တုန်ရီမှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး မျက်ရည်များပင် ကျလာတော့သည်။

"ငါ စိတ်မပြောင်းခင်နဲ့ မင်းကို ဒီနေရာမှာတင် အမှုန့်မလုပ်ခင် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်သွားစမ်း" လုံချန်းက လေးလံသော လေသံဖြင့် အစေခံကို စိုက်ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အစေခံသည် ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ အမြန်ပင် ထွက်ပြေးသွားရာ မကြာမီ လုံချန်း၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် ဥယျာဉ်ထဲမှ ထွက်ကာ သူ၏ခရီးကို ဆက်ခဲ့သည်။ တစ်မျိုးနွယ်စုလုံးကို အလှဆင်ထားပြီး အစေခံများမှာလည်း ဟိုဟိုဒီဒီ အလျင်အမြန် သွားလာနေကြသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။

သူသည် စီမာကျီယီ၏ ခြံဝင်းသို့ ရောက်သောအခါ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ ရွှယ်က တံခါးဖွင့်ပေးသဖြင့် လုံချန်း အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

"ဪ... မင်း ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး" ရွှယ်ကို မြင်သောအခါ လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"မေလည်း ဒီမှာ ရှိပါတယ် သခင်လေး။ သူက အရှင်မ ပြင်ဆင်တာကို ကူညီပေးနေတာပါ" ရွှယ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"အမေက မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို တကယ် သဘောကျပုံရတယ်။ မင်းတို့ကို သူ့အနားမှာပဲ အမြဲ ထားနေတာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောရင်း ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"သား ရောက်နေပြီလား။ သားသာ အိပ်နေရင် မင်းကို သွားနှိုးဖို့ မေကို လွှတ်မလို့ ပြင်နေတာ" စီမာကျီယီက သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာရင်း လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။ သူမနောက်တွင် မေက လိုက်လာသည်။ မေသည် လုံချန်းကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ လုံချန်းကလည်း သူမကို ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။

"သူက သားကို မနက်ကတည်းက နှိုးပြီးသားပါ အမေ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

'ဟင်... အဲဒါကြောင့် သူ မနက်စောစောကတည်းက ထွက်သွားတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးကို သွားနှိုးမယ်ဆိုတာ ငါ့ကို ဘာလို့ မပြောရတာလဲ။ ငါလည်း အတူလိုက်သွားမှာပေါ့။ ပြီးတော့ သူ ပြန်လာတုန်းကလည်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေတာပဲ။ မေးရင်လည်း ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ မပြောဘူး။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ' ရွှယ်က တွေးနေမိသည်။

"ဪ... ဒါကတော့ သူ သဘောကောင်းလို့ပေါ့။ ဒီကလေးမလေးတွေက တကယ့်ကို လိမ္မာကြပါတယ်။ သူတို့ကို ဒီမျိုးနွယ်စုကို ခေါ်လာခဲ့တာ သား တကယ် ကံကောင်းတာပဲ" စီမာကျီယီက ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သား အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာ ကောင်းတယ်။ အရင်ဆုံး မနက်စာ စားကြရအောင်၊ ပြီးမှ ခန်းမဆောင်ကြီးဆီ သွားကြမယ်။ နောက်တစ်နာရီလောက်ဆို ဧည့်သည်တွေ စရောက်တော့မှာ။ အိမ်ရှင်အနေနဲ့ရော၊ အဓိက လူသားအနေနဲ့ရော သားက သူတို့ထက် အရင် ရောက်နေဖို့ လိုတယ်လေ" စီမာကျီယီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် အဆင်သင့်ပါပဲ။ အမေ့ကိုပဲ စောင့်နေတာပါ။ အမေက ပြင်ဆင်တာ တော်တော် ကြာတာကိုး။ မိန်းကလေးတွေက ပြင်ဆင်ရင် အချိန်အကြာကြီး ယူတတ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားက မှန်ပုံရတယ်" လုံချန်းက ရယ်မောကာ ဆိုသည်။

"ဘယ်က လာတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေလဲ။ အမေ အကြာကြီး မပြင်ပါဘူး" သူမက ပြောရင်း စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

သူမ ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာပင် ရွှယ်နှင့် မေတို့က မနက်စာ လာချပေးကြသည်။ မနက်စာ စားပြီးနောက် အားလုံး ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ အတူတကွ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

လုံမျိုးနွယ်စု၏ ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် လူပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ကို သက်သောင့်သက်သာ ထားရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ လုံချန်းသည် စီမာကျီယီ၏ နောက်မှ လိုက်လာကာ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ခန်းမထဲတွင် အဝတ်ဖြူသန့်သန့်များ ခင်းထားသော ဝိုင်းဝန်းသော စားပွဲများစွာ ရှိပြီး စားပွဲတစ်ခုံစီတွင် ထိုင်ခုံလေးလုံးစီ ရှိသည်။ ခန်းမ၏ ညာဘက်နံရံဘက်တွင်မူ လုံမျိုးနွယ်စုက ပြင်ဆင်ထားသည့် အရသာရှိသော အစားအစာများစွာ ရှိပြီး ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင်မူ ပိရမစ်ပုံစံ လှပစွာ စီထားသော အရက်ပုလင်းများနှင့် ဖန်ခွက်များ ရှိသည်။

မျိုးနွယ်စုဝင် အတော်များများ ခန်းမထဲတွင် ရောက်နှင့်နေသည်ကို လုံချန်း သတိပြုမိသည်။ သူ၏ ဝမ်းကွဲအချို့လည်း ရောက်နေကြပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ အဘိုးနှင့် အကြီးအကဲ အများအပြားလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။ လုံချန်းသည် စီမာကျီယီ၏ နောက်မှ လိုက်ကာ အထဲသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

လုံရန်သည် လုံချန်း ခန်းမထဲ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူ စကားပြောနေသော အကြီးအကဲများကို ခွင့်တောင်းကာ လုံချန်းထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ပွဲရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ရောက်လာပြီပဲ။ လာ... ငါနဲ့အတူ ရှေ့ဆုံးက ဝိုင်းမှာ ထိုင်ရအောင်။ ဧည့်သည်တွေ မကြာခင် ရောက်တော့မယ်" လုံရန်က ရယ်မောကာ ဆိုသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အဖေ၊ ကျွန်မ အဲဒီမှာ မထိုင်ပါရစေနဲ့။ ကျွန်မက ရှေ့ဆုံးမှာ ထိုင်ရတာ သိပ်မကြိုက်လို့ အနီးနားက စားပွဲမှာပဲ ထိုင်ပါ့မယ်။ သားကတော့ အဘိုးနဲ့ အတူသွားပါ၊ ပွဲကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆင်နွှဲနော်" စီမာကျီယီက လုံရန်ကို ပြောပြီးနောက် လုံချန်းဘက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အဘိုး၊ ကျွန်တော်လည်း အမေ့ကို တစ်ယောက်တည်း မထိုင်ခိုင်းနိုင်လို့ပါ" လုံချန်းကလည်း ရှေ့ဆုံးဝိုင်းတွင် ထိုင်ရန် ဖိတ်ကြားချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ လုံရန်က အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့သည် ရှေ့ဆုံးဝိုင်းနှင့် နီးကပ်သော အခြားစားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ မျိုးနွယ်စုဝင်များ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ လုံချန်းသည် ဝင်လာသူများကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။

"ဟားဟား... တူလေးက ရောက်နှင့်နေပြီကိုး။ ဦးလေးက မင်းနိုးလာပြီလို့ ကြားတာနဲ့ မနေ့ကတည်းက လာတွေ့မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ မလာနိုင်ခဲ့ဘူး။ မင်း အခုလို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရှိနေတာကို မြင်ရတာ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်" ကျယ်လောင်သော ရယ်သံနှင့်အတူ လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူသည် လုံမျိုးနွယ်စု၏ နဂါးပုံစံများပါသော ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများတွင်လည်း ဝတ်စုံကဲ့သို့ပင် တောက်ပနေသော ရွှေလက်စွပ်များကို ဝတ်ထားသည်။

ထိုသူမှာ သူ၏ အကြီးဆုံး ဦးလေး'လုံရွှမ် ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း မှတ်မိလိုက်သည်။ သူသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် လုံရန်၏ အကြီးဆုံးသားဖြစ်ပြီး သူ့ဖခင်၏ အစ်ကိုဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်ထပ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေး အများဆုံးရှိသူလည်း ဖြစ်သည်။ သူနှင့်အတူ အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်ရှိမည့် ခန်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။ သူမမှာ သူ၏ ဦးလေးကတော်ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း မှတ်မိသည်။

သူတို့နောက်တွင် လုံချန်းနှင့် အသက်မကွာသော ကောင်လေးတစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။ သို့သော် လုံချန်းနှင့်မတူဘဲ ထိုကောင်လေးတွင် ထောင်လွှားသောအရှိန်အဝါ ရှိနေသည်။ ထိုကောင်လေးမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းပြီး မောက်မာသော ကောင်လေးဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း ခံစားမိသည်။ သူသည် ဆံပင်နက်နက်နှင့် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ဆင်တူသော မျက်နှာ ရှိသည်။ သူမှာ သူ၏ အကြီးဆုံး ဦးလေး လုံရွှမ်၏ သား လုံဝေ ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ် ဦးလေး။ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟား... တူလေးက တကယ် ဉာဏ်ကောင်းပြီး အနေအထိုင် တတ်တာပဲ။ ဝေ... မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးလေ" လုံရွှမ်က ပြုံးလျက် သူ့နောက်က ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"မင်္ဂလာပါ ထျန်းလေး။ နေပြန်ကောင်းလာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ကြိုးစားကျင့်ကြံဦးပေါ့၊ တစ်နေ့မှာတော့ ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နိုင်ပါလိမ့်ဦးမယ်။ မင်းက မင်းဘဝရဲ့ ခုနစ်နှစ်ပဲ ဆုံးရှုံးသွားတာလေ။ ပျော်ပျော်နေပါ၊ မျှော်လင့်ချက် မပျက်ပါနဲ့။ ဒီနေ့ကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းလိုက်ဦး" လုံဝေက ထောင်လွှားသော အကြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

လုံရန်သည် လုံဝေ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးပင့်မိသွားသော်လည်း ကြားဝင် မပြောပေ။ သူသည် လုံချန်းကိုသာ ကြည့်ကာ သူ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

လုံချန်းသည် လုံဝေကို မချိပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်း... အချိန်တွေက တကယ် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ အရင်က ငါ့ကို အစ်ကိုထျန်းလို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့သူက အခုတော့ ထျန်းလေးလို့ ခေါ်နေပြီ။ အရင်က ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်း အကြံဉာဏ် လာတောင်းခဲ့တဲ့သူက အခုတော့ ငါ့ကို ပြန်ပြီး အကြံပေးနေပြီ။ မသိနားမလည်ခြင်းက ပျော်ရွှင်မှုပဲလို့ ငါကြားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပုံရဘူး။ ဪ... မသိနားမလည်တဲ့သူတွေကို ငါ တကယ် သနားမိပါတယ်" လုံချန်းက လုံဝေကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတွင်မူ လုံရွှမ်မှာ အံ့ဩသွားရသည်။ လုံရန်မှာမူ လုံဝေ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်ရင်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လုံဝေသည် လုံချန်း၏ လှောင်ပြောင်သောလေသံကို ကြားရသဖြင့် တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟား... အဖိုးကြီးရန်။ မင်းကပဲ ငါ့ကို ပွဲတက်ရင် အမြဲ နောက်ကျတယ်လို့ ပြောရသေးတယ်။ အခုကြည့်ဦး၊ ဘယ်သူမှ မရောက်သေးခင် ငါ ရောက်နေပြီ။ အဲဒါက ငါဟာ အချိန်အလေးစားဆုံးလူဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ မဟုတ်လား" တံခါးဝဆီမှ ရယ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အခန်း (၁၂၀) ချင်ရို့

"ဟားဟား... အဖိုးကြီးရန်။ မင်းကပဲ ငါ့ကို ပွဲတက်ရင် အမြဲ နောက်ကျတယ်လို့ ပြောရသေးတယ်။ အခုကြည့်ဦး၊ ဘယ်သူမှ မရောက်သေးခင် ငါ ရောက်နေပြီ။ အဲဒါက ငါဟာ အချိန်အလေးစားဆုံးလူဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ မဟုတ်လား" တံခါးဝဆီမှ ရယ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟင်း... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲတုန်းက ဘယ်သူနောက်ကျခဲ့တာလဲ။ တစ်ခါတလေ အချိန်မှန်တာနဲ့တော့ အချိန်လေးစားသူလို့ ခေါ်လို့မရဘူး သူငယ်ချင်းရာ" လုံရန်က ရောက်လာသူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

'ချင်မျိုးနွယ်စုပဲ' ရောက်လာသူများ၏ ထူးခြားသော ပုံစံများပါသည့် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံများကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လုံချန်း တွေးလိုက်မိသည်။ အရှေ့ဆုံးမှ လူကြီးမှာ သူ၏ အဘိုးနှင့် အသက်အရွယ် တူပုံရသည်။ သူ့နောက်တွင် လူသုံးဦး လိုက်ပါလာသည်။ အသက် ၃၀ ကျော်ခန့် ဆံပင်နက်နှင့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးမှာ အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်ရှိမည့် ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်အတူ လျှောက်လာသည်။

လုံချန်း၏ အာရုံကို အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးမှာ တတိယမြောက် ပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်သည်။ အသက် ၁၈ နှစ်အောက်သာ ရှိဦးမည့် အစိမ်းရင့်ရောင် ဝတ်စုံလှလှလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးမှာ ထိုလူလတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ သူမတွင် သွယ်လျသော မျက်နှာ၊ ပါးလွှာသော မျက်ခုံးနှင့် အနောက်၌ ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားသော ဆံပင်ရှည်နက်နက်များ ရှိသည်။ သူမ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးရှေ့တွင် ကျနေသော ဆံပင်ဝဲလေးမှာ သူမကို တစ်မျိုး ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည်။ ထိုဆံပင်ဝဲလေးမှာ ၁၀ စင်တီမီတာခန့် ရှည်ပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းစွန်းလေးအထိ မရောက်တရောက် ကျနေသည်။

လုံချန်းသည် သူမကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အာရုံလွှဲလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ စံအိမ်ကို ကြွလှမ်းလာတာ ကြိုဆိုပါတယ်ကွာ။ မိသားစုလိုက် တက်ရောက်ပေးနိုင်လို့ တကယ် ဝမ်းသာမိတယ်။ ရို့လေးလည်း ပါလာတာကိုး။ မင်းမှာ တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ သမီးလေး ရှိတာပဲ အဖိုးကြီးဝမ်ရာ။ သူမအကြောင်း ကောင်းသတင်းတွေ အများကြီး ကြားထားပါတယ်။ ဒီနှစ်မှ အသက် ၁၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်းအဆင့်ရဲ့ အဆင့် ၈ ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာ ပါရမီပဲ" လုံရန်က သူတို့နောက်မှ မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

'ဪ... ဒါဆို သူမက ချင်ရို့ပေါ့။ ချင်မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မြေးမလေးပေါ့။ တကယ်လှသလို ပါရမီလည်း ရှိတာပဲ။ ငါကြားထားတာ မှန်ရင် သူမက အသက် ၁၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး လုံစုလိုမျိုး ဝိညာဉ်အခြေတည်ခြင်း အဆင့် ၈ မှာ ရှိနေတာပဲ' လုံချန်းက ချင်ရို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် အကဲခတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား... မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ သူမက ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ ဂုဏ်ယူရာလေးပဲ။ သူမရဲ့ ပါရမီနဲ့ ကြိုးစားမှုက ငါ့ကို တစ်ခါမှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး" ချင်ဝမ်က ရယ်မောကာ ဆိုသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေလည်း မဆိုးပါဘူး။ မင်းရဲ့မြေး လုံဝေက အသက် ၁၅ နှစ်နဲ့ ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း အဆင့် ၅ ကို ရောက်နေပြီလို့ ကြားတယ်။ ဒါက တကယ့် အောင်မြင်မှုပဲ။ မင်းလည်း သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူနေမှာပေါ့" ချင်ဝမ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ချင်ဝမ်၏ စကားကြောင့် လုံဝေမှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဂုဏ်ယူသော အမူအရာဖြင့် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မိဘများမှာလည်း ချင်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်သော မျက်နှာများ ဖြစ်နေကြသည်။

"ဒါပေါ့... သူ့တင်မကပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ လုံမျိုးနွယ်စုက မျိုးဆက်သစ် အားလုံးအတွက် ငါ ဂုဏ်ယူပါတယ်" လုံရန်က ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူ့မျိုးနွယ်စုကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဪ... ဂုဏ်ယူစရာတွေ ပြောရင်းနဲ့၊ မင်းရဲ့ မြေး လုံထျန်းက ဘယ်သူလဲ" ချင်ဝမ်က လုံရန်အနားတွင် ရပ်နေသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့မြေး လုံထျန်း၊ ဒါကတော့ သူ့အမေ စီမာကျီယီပေါ့" လုံရန်က လုံချန်းနှင့် စီမာကျီယီကို ညွှန်ပြကာ ပြောသည်။

"ဒီဘက်ကတော့ ငါ့သား လုံရွှမ်၊ သူ့ဇနီး မုန့်နဲ့ ဒီကောင်လေးကတော့ မင်း ပြောနေတဲ့ လုံဝေပေါ့" လုံရန်က ကျန်ရှိသူများကိုလည်း တစ်ဦးချင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ဪ... မင်းက သူလား။ ငါ့မြေးမလေးက မင်းရဲ့ ပရိသတ်လို့ ထင်တယ်နော်။ ဒီကို လာမယ်လို့ ပြောတော့ သူမက မင်းနဲ့ တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောနေတာ" ချင်ဝမ်က တဟားဟား ရယ်ရင်း ဆိုသည်။ ထိုစကားကြောင့် လုံဝေ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားတော့သည်။

'သူမက သူ့ပရိသတ် ဟုတ်လား။ သူမ ခေါင်းများ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား' လုံဝေက ချင်ရို့နှင့် လုံချန်းကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

"ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ" လုံချန်းက အပြုံးလေးဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြောသည်။

"အဘိုးက နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ရို့လေး... သမီး ပြောချင်တာ ရှိတယ် မဟုတ်လား" သူတို့နောက်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးက သူမ၏ သမီး ချင်ရို့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက ရှင်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ အံ့ဩစရာတွေအကြောင်း အမြဲ ကြားခဲ့ရတာ။ ရှင်က ကျွန်မထက် ငယ်ပေမဲ့ ကျွန်မထက် အများကြီး သာလွန်ခဲ့တယ်။ ရှင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကရော၊ အဲဒီအရွယ်မှာ ရှိခဲ့တဲ့ ဉာဏ်ရည်ကရော တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ ရှင်က ကျွန်မကို အများကြီး တွန်းအားပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ရှင် ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိလာခဲ့ရတယ်။ ရှင်က ကျွန်မကို ပိုကြိုးစားဖို့ အမြဲ တွန်းအားပေးတဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင့်ရဲ့ တောက်ပမှုက ဒီနိုင်ငံထဲမှာ ရှိတဲ့ ကျွန်မလို လူပေါင်းများစွာကို တွန်းအားပေးခဲ့မှာ သေချာပါတယ်။ အဲဒါအတွက် ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ပါ" ချင်ရို့က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ အပြုံးလေးဖြင့် ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အတိတ်က ကိစ္စတွေပါ။ အခုတော့ တခြားသူတွေကို တွန်းအားပေးနေတဲ့ အလင်းရောင်က မင်းပါ၊ ငါ မဟုတ်တော့ပါဘူး" လုံချန်းက သူမကို ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင်က အရင်အတိုင်းပဲဆိုတာ ကျွန်မ ခံစားလို့ ရပါတယ်။ ရှင့်အပေါ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဆိုးဝါးတဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် ရှင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ နောက်ကျကျန်ခဲ့ပေမဲ့ ရှင်က ဒီလောက်အထိ အကောင်းမြင်ပြီး ပြုံးနေနိုင်သေးတယ်။ အဲဒါကတင် အများကြီး သက်သေပြနေတာပဲ။ ရှင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က ဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ ကျွန်မ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ရှင်က ရွှေနိုင်ငံရဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် အမြဲ ဖြစ်နေမှာပါ" ချင်ရို့က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ စကားများကို ကြားရလေလေ လုံဝေ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ကြည့်ရဆိုးလာလေလေ ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချင်ရို့လေး။ မင်းက တကယ့်ကို ကြင်နာတတ်တာပဲ" လုံချန်းက ညင်သာသော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။ ချင်ရို့၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သဘာဝကို သူ သဘောကျမိသည်။

"မှန်တာပေါ့၊ ချင်ရို့လေးက ကြင်နာလွန်းနေတာပါ။ သူက အရင်ကတော့ တော်ခဲ့ကောင်း တော်ခဲ့မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့အစေခံတွေထက်တောင် နိမ့်ကျနေပါပြီ" တံခါးဝမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားလုံး တံခါးဝဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အစေခံအုပ်စု ခြံရံလျက် ဝင်လာသော လူနှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဪ... ဘယ်လိုပဲ ထင်ထင် ရှင့်သဘောပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှင် တကယ် အဲဒီလို ထင်နေတာဆိုရင်တော့ ဒါဟာ တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ သခင်လေး နန်လီ" ချင်ရို့က ရောက်လာသူကို ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ စကားအရ ထိုကောင်လေးမှာ ကုမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင် ကုယုံ၏ မြေး ကုနန်လီ ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း သိလိုက်သည်။

'အရှေ့က ဗိုက်ပူပူနဲ့လူကတော့ ကုမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အကြီးဆုံးသား ကုလင် ဖြစ်မှာပေါ့' လုံချန်းက ထိုလူကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

"ကုလင်... မင်းအဖေ ကုယုံ ဘယ်မှာလဲ။ အဲဒီအဖိုးကြီး မလာဘူးလား။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ငါ့ကို ရှုံးခဲ့တာကို အခုထိ ရှက်နေတုန်းလား" ချင်ဝမ်က အရှေ့ဆုံးမှ လူလတ်ပိုင်းကို ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဖေက တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေလို့ မလာနိုင်တာပါ။ သူ့အစား ကျွန်တော်တို့ လာခဲ့တာပါ" ကုလင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"မင်းက လုံထျန်းပေါ့။ နိုးလာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒီလောက် ဘေးအန္တရာယ်တွေကြားက အသက်ရှင်နေတာ မင်း တကယ် ကံကောင်းတာပဲ" ကုလင်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ငါ တကယ် ကံကောင်းပါတယ်။ ကံမကောင်းတာကတော့ ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်ခဲ့တဲ့ သူတွေပေါ့" လုံချန်းက ကုလင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်းအဆင့် လောက်နဲ့တင် စကားက တော်တော် စပ်တာပဲ။ အဲဒီလောက် အားနည်းတဲ့ အဆင့်လေးနဲ့ မင်းက လက်စားချေနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား" ကုနန်လီက လှောင်ရယ် ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တူပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ ရမလား။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အခုလို ရယ်နေတဲ့အခါ အရမ်း ရုပ်ဆိုးတာပဲ။ ငါတော့ သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်းရဲ့ မျက်နှာကိုက အဲဒီလို ဖြစ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" လုံချန်းက ကုနန်လီကို စဉ်းစားတွေးတောနေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အားလုံးက လုံချန်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြစဉ်မှာပင် ခန်းမထဲ၌ ရယ်သံလေးတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

"ကျွန်... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ မအောင့်နိုင်လို့ ရယ်မိသွားတာပါ" ချင်ရို့က သူမ၏ ရယ်သံကို ထိန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ချင်ဝမ်ကလည်း လိုက်၍ အားရပါးရ ရယ်မောတော့သည်။

လုံချန်းက သူမကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ကုနန်လီနှင့် သူ၏ဖခင်တို့မှာမူ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းကာ ကြည့်ရဆိုးနေလေတော့သည်။