အခန်း (၁၂၁-၁၂၂)

အခန်း (၁၂၁) တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု

"ထျန်းအာ... ဧည့်သည်တွေအပေါ် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်ရဘူးလေ" စီမာကျီယီက လုံချန်းကို ဟန့်တားလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း ကံကောင်းသွားတယ်လို့ မှတ်လိုက်၊ အခုက မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုထဲမှာမို့လို့။ တကယ်လို့ မင်းသာ အပြင်မှာ ငါ့ကို ဒီလိုပြောရဲရင် အရိုးတွေ အကုန်ကျိုးပြီး အိမ်ပြန်ရအောင် ငါလုပ်ပစ်မှာ" ကုနန်လီက ဒေါသတကြီးဖြင့် လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... မင်းကိုယ်မင်း တော်တော် အထင်ကြီးနေတာပဲနော် သခင်လေးနန်လီ" လုံချန်းက တခိခိ ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

"ဒါပေါ့... ငါ့မှာ အထင်ကြီးပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ ငါက မင်းလို ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်က အမှိုက်မှ မဟုတ်တာ" ကုနန်လီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဘယ်သူ့ကိုမှ အထင်မသေးသင့်ဘူး သခင်လေးနန်လီ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်အရည်အချင်းကို ဘယ်သူမှ ကြိုမသိနိုင်ဘူးလေ။ တကယ်လို့ မင်းသာ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် အမှိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားရင် တော်တော် ရှက်စရာကောင်းမှာပဲနော်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ကုနန်လီကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟင်း... မင်းက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား" ကုနန်လီက မေးလိုက်သည်။

"မင်းလောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး" လုံချန်းက ပြန်ပက်လိုက်သည်။

"တော်ပြီ နန်လီ၊ စီနီယာရန်... ကျွန်တော်တို့ ဒီကို လာတာ အငြင်းပွားဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ မြေးကိုလည်း နည်းနည်း ထိန်းပေးပါဦးမလား" ကုလင်က လုံရန်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"ဟားဟား... ဒါက အငြင်းပွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူငယ်တွေ စနောက်နေကြတာပဲ။ လင်... အဲလောက်ကြီး အလေးအနက် မထားပါနဲ့၊ ပျော်ပျော်နေစမ်းပါ။ မင်းအဖေသာ ဒီမှာရှိရင် သူလည်း နားလည်မှာပါ" လုံရန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။ မင်းအဖေနဲ့ အဖိုးကြီးရန်တို့ ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း အခုလိုပဲ အမြဲ ငြင်းခုံခဲ့ကြတာ ငါမှတ်မိသေးတယ်။ ငါတို့ လူကြီးတွေလည်း ဘယ်တုန်းကမှ ကြားမဝင်ခဲ့ဘူး" ချင်ဝမ်က ပြုံးလျက် ထောက်ခံသည်။

"ကဲ... အားလုံး ထိုင်ကြပါဦး။ မတ်တပ်ကြီး အကြာကြီး ရပ်မနေကြပါနဲ့" လုံရန်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လုံချန်းနှင့် ကုနန်လီတို့ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် အခြေအတင် ဖြစ်နေကြစဉ် တော်ဝင် လမင်းတံဆိပ် ခတ်နှိပ်ထားသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် ရထားလုံးလေးစီးသည် လုံမျိုးနွယ်စု ရှေ့သို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။ လုံမျိုးနွယ်စု၏ မဟာအကြီးအကဲသည် ထိုရထားလုံးများကို ကြိုဆိုရန် တံခါးဝတွင် အဆင်သင့် စောင့်နေလေပြီ။

ပထမဆုံး ရထားလုံးပေါ်မှ ခန်းနားသော အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဆံပင်ဖြူနှင့် လူကြီးတစ်ဦး ဆင်းလာသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" မဟာအကြီးအကဲ လုံမူက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်သည်။ ထိုသူမှာ ရွှေနိုင်ငံ၏ ဘုရင် ယွဲ့ဟန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယရထားလုံး တံခါးပွင့်လာသောအခါ အသက် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်ခန့်ရှိမည့် လူငယ်တစ်ဦး ဆင်းလာသည်။ သူသည် ပခုံးအထိ ကျနေသော ဆံပင်နက်ရှည်များ ရှိပြီး သူ၏ ဝတ်စုံနှင့် လိုက်ဖက်သော အပြာနုရောင် မျက်လုံးများ ရှိသည်။

သူ့နောက်မှ အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိမည့် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဆင်းလာသည်။ သူမတွင် ရိုးသားဖြူစင်ပုံရသော မျက်နှာလေး ရှိပြီး တောက်ပသော ဆံပင်ပြာရှည်များက သူမ၏ အလှကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူမတွင်လည်း ထိုလူငယ်ကဲ့သို့ပင် နက်မှောင်သော မျက်လုံးပြာများ ရှိသည်။

"ဒုတိယမင်းသားနဲ့ တတိယမင်းသမီး... ကြိုဆိုပါတယ်" မဟာအကြီးအကဲက ဒုတိယမင်းသား ယွဲ့လွမ်နှင့် တတိယမင်းသမီး ယွဲ့ဖေးတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

တတိယရထားလုံး တံခါးများ တစ်ပြိုင်နက် ပွင့်လာပြီး ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြပြန်သည်။ ကောင်လေးမှာ ဒုတိယမင်းသားနှင့် အသက်တူပုံရသော်လည်း တောက်ပသော ဆံပင်နီများ ရှိသည်။ မိန်းကလေးမှာမူ တတိယမင်းသမီး ယွဲ့ဖေးထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးပုံရပြီး ခါးအထိ ကျနေသော ဆံပင်နက်များ ရှိသည်။ သူမသည် ကျပ်ထုတ်နေသော အပြာရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တန်ဖိုးကြီး လက်ဝတ်ရတနာများ ဆင်မြန်းထားသည်။ သူမမှာ တတိယမင်းသမီးနှင့် မတူဘဲ အလှအပကို အလေးပေးထားပုံရသည်။

"တတိယမင်းသားနဲ့ ပထမမင်းသမီး... လုံမျိုးနွယ်စုကို ကြိုဆိုပါတယ်" မဟာအကြီးအကဲ လုံမုက တတိယမင်းသား ယွဲ့တင် နှင့် ပထမမင်းသမီး ယွဲ့မြောင်တို့ကို မှတ်မိသဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

စတုတ္ထရထားလုံး တံခါးမှာလည်း မကြာမီ ပွင့်လာသည်။ တော်ဝင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အသက် ၁၄၊ ၁၅ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦး ဆင်းလာပြီး သူ့နောက်တွင် အသက် ၃၀ ကျော်ခန့်ရှိမည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ပါလာသည်။

"စတုတ္ထမင်းသားနဲ့ တော်ဝင်ဆရာကြီး ကျူး... ကြိုဆိုပါတယ်" မဟာအကြီးအကဲက စတုတ္ထမင်းသား ယွဲ့မင်နှင့် သူ၏ တော်ဝင်ဆရာ တီကျူးတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြန်သည်။

"ငါတို့ကို လမ်းပြပါ" ဘုရင် ယွဲ့ဟန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ခန်းမထဲတွင် အားလုံး ထိုင်လိုက်ကြရုံရှိသေး မဟာအကြီးအကဲ လုံမူသည် တော်ဝင်မိသားစုနှင့်အတူ ဝင်လာသည်။ အားလုံးက ဘုရင်ကို ဂါရဝပြုရန် မတ်တတ်ရပ်ကြသည်။ လုံချန်းလည်း ထိုသို့ပင် လုပ်သော်လည်း ဘုရင့်နောက်မှ လိုက်လာသော တတိယမင်းသမီးနှင့် ဒုတိယမင်းသားကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"လုံရန်၊ ချင်ဝမ်... ဟင်း... ကုယုံ မလာဘူးလား" ဘုရင် ယွီဟန်က ကုမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ကို မတွေ့သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား... အရှင်မင်းကြီး။ သူကတော့ ကျင့်ကြံနေတယ်လို့ ဟန်ဆောင်နေတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချစ်ကြည်ရေး လက်စမ်းပွဲမှာ သူက နောက်ဆုံးမှာ ရှိခဲ့လို့ ရှက်နေတာဆိုတာ အားလုံး သိကြပါတယ်" ချင်ဝမ်က ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဟားဟား... သူသာ ဒီစကားကို ကြားရင် တော်တော် စိတ်ဆိုးမှာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ထိုင်ကြပြီး ပွဲကို စကြရအောင် အဖိုးကြီးရန်... မင်းမှာ ဝိုင်ကောင်းကောင်းတွေ ရှိမယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်နော်" ဘုရင်က လုံရန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒါပေါ့... အရှင်မင်းကြီးအတွက် အထူးဝိုင်တွေ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ အဲဒီဝိုင်းမှာ ထိုင်ကြရအောင်" လုံရန်က စားပွဲတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ ဆိုသည်။

"သားတို့ သမီးတို့လည်း ကိုယ့်ဘာသာ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေကြဦး" ဘုရင်က သူ၏ သားသမီးများကို ပြောပြီးနောက် မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်များနှင့်အတူ ထွက်သွားသည်။ တတိယမင်းသားနှင့် ပထမမင်းသမီးတို့မှာ စားပွဲတစ်ခုံတွင် အတူထိုင်ကြပြီး၊ တော်ဝင်ဆရာနှင့် စတုတ္ထမင်းသားမှာမူ တတိယမင်းသားတို့ စားပွဲနှင့် နီးကပ်သော အခြားစားပွဲတစ်ခုံကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ ဒုတိယမင်းသားလည်း အနီးနားရှိ စားပွဲတစ်ခုကို ရွေးကာ ထိုင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လုံချန်းက သူတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဒါပေါ့ ညီလေးရဲ့။ ထိုင်ပါဦး" ဒုတိယမင်းသားက ပြုံးလျက် ဖိတ်ခေါ်သည်။

"မင်းသားလွမ်က ကြည့်ကောင်းနေတုန်းပဲနော်၊ မင်းသမီးဖေးကလည်း အရင်ကထက် ပိုလှလာတယ်။ မင်းသမီးရဲ့ အလှက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုတိုးလာတာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်ရာ ယွဲ့ဖေးမှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဟင်း... မင်းက တောထဲမှာတုန်းကအတိုင်း စကားပြော တော်တုန်းပဲ။ မင်းရဲ့ စရိုက်ကို ငါ သဘောကျပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သတ္တိ သိပ်မကောင်းလွန်းဘူးလား။ ငါတို့ တော်ဝင်ခမည်းတော် ဒီနားမှာ ရှိနေတာကို ငါ့ညီမလေးကို လာမြူဆွယ်နေတာလား" ဒုတိယမင်းသား ယွီလွမ်က တဟားဟား ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရတာ ဘာမှ မှားမယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ပါဘူး။ အဲဒါကို မြူဆွယ်တယ်လို့ ခေါ်ရင်တော့ ကျွန်တော် တတိယမင်းသမီးကို အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ မြူဆွယ်နေချင်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ လုံချန်း၏ ချီးကျူးစကားများကြောင့် ယွဲ့ဖေး၏ မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ နီမြန်းလာသည်။

"ဟားဟား... မင်းက ရည်မှန်းချက် တော်တော်ကြီးတာပဲ။ ငါ့ညီမက ဒီနိုင်ငံရဲ့ ရတနာလေးလေ၊ အဲဒါကို မင်းက မြူဆွယ်ချင်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ တကယ်လို့ သူမက မင်းကို ချစ်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်... အား... ညီမလေး... အစ်ကိုက... အား... စတာပါ... အား... တော်တော့... နာတယ်..." ယွဲ့လွမ်က ရယ်မောရင်း ပြောနေစဉ်မှာပင် ယွဲ့ဖေးက သူ၏ ခါးကို အားဖြင့် ဆွဲလိမ်လိုက်သဖြင့် ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ မင်းသမီးဖေးရဲ့ နှလုံးသားကို ရယူနိုင်လောက်တဲ့ ကံမျိုး ရှိမယ်လို့ မထင်ပါဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"လုံယွဲ့ယင်ကို ဒီမှာ မတွေ့ပါလား၊ သူမ နေမကောင်းလို့လား" လုံချန်း အနီးနားမှ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တတိယမင်းသားက မဟာအကြီးအကဲနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယွဲ့ယင်က နေကောင်းပါတယ်။ သူမက ဂိုဏ်းဝင်ရွေးချယ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာ တစ်ပတ်ကျော်နေပါပြီ" မဟာအကြီးအကဲ လုံမူက ယွဲ့တင်ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဪ... အဲဒီလိုလား" တတိယမင်းသား ယွဲ့တင်က စိတ်ပျက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ရေရွတ်ကာ သူ့စားပွဲဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။

"မောင်လေး... နင်က လုံယွဲ့ယင်ကို တကယ် ချစ်မိနေတာပဲ။ သူမက ကံကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပါ" ပထမမင်းသမီး ယွဲ့မြောင်က ယွဲ့တင်ကို ကြည့်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုသည်။

"သူမက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှောင်နေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် သူမအပေါ် တစ်ခါမှ မရိုင်းစိုင်းခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား အစ်မ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်က အမြဲတမ်း တစ်ဖက်သတ်ပဲ ဖြစ်နေတော့မှာလား" ယွဲ့တင်က ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး မောင်လေးရဲ့။ မောင်လေးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါ။ သူမ မကြာခင် မောင်လေးကို ချစ်လာမှာပါ၊ ပြီးရင် မောင်လေးတို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်ကြရမှာပေါ့" ယွဲ့မြောင်က ယွဲ့တင်ကို ကြည့်ကာ အားပေးလိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒီစားပွဲကို တော်တော် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေတာပဲ ညီလေး။ ပထမမင်းသမီးကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား။ ငါ့ရဲ့ သနားစရာ ညီမလေးကို အခုပဲ နှလုံးသား ခွဲတော့မလို့လား... အား... မဟုတ်... ပြန်... စတာ... ပါ..." ယွဲ့လွမ်က တတိယမင်းသားတို့ စားပွဲဘက်ကို လှည့်ကြည့်နေသော လုံချန်းကို စနောက်ပြန်သည်။ သို့သော် ယွဲ့ဖေး၏ လက်က ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသဖြင့် သူ၏စကားမှာ ညည်းညူသံနှင့်သာ အဆုံးသတ်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၁၂၂) လက်ရည်စမ်းပွဲ

"မင်းက အဲဒီစားပွဲကို တော်တော် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေတာပဲ ညီလေး။ ပထမမင်းသမီးကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား။ ငါ့ရဲ့ သနားစရာ ညီမလေးကို အခုပဲ နှလုံးသား ခွဲတော့မလို့လား... အား... မဟုတ်... ပြန်... စတာ... ပါ..." ယွဲ့လွမ်က တတိယမင်းသားတို့ စားပွဲဘက်ကို လှည့်ကြည့်နေသော လုံချန်းကို စနောက်ပြန်သည်။ သို့သော် ယွဲ့ဖေး၏ လက်က ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသဖြင့် သူ၏စကားမှာ ညည်းညူသံနှင့်သာ အဆုံးသတ်သွားလေတော့သည်။

ဒုတိယမင်းသားက အသံကို နှိမ့်မထားသဖြင့် ပထမမင်းသမီး ယွဲ့မြောင်သည် ထိုစကားများကို ကြားသွားသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း လျစ်လျူရှုထားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"တတိယမင်းသမီးက အရမ်းလှတာပဲ။ ဘယ်ယောက်ျားမှ သူမရဲ့ နှလုံးသားကို ခွဲရဲတဲ့ သတ္တိရှိမယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟား... မင်းက တကယ် စကားပြောကောင်းတာပဲ ညီလေးရာ။ တတိယမင်းသားသာ မင်းလောက် စကားပြောတတ်ရင် အခုလို စိတ်ဓာတ်ကျနေမှာ မဟုတ်ဘူး" ယွဲ့လွမ်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

မင်းသမီးမြောင်နှင့် တတိယမင်းသားတို့သည် ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒုတိယမင်းသားလွမ်... ကိုယ့်နှုတ်ကိုကိုယ် စောင့်စည်းဖို့ ကျွန်မ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ စကားမပြောခင် နည်းနည်း စဉ်းစားသင့်တယ်" မင်းသမီးမြောင်က မင်းသားယွဲ့လွမ်ကို ကြည့်ကာ ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။

"ရပါတယ် အစ်မ။ ဒုတိယအစ်ကိုက ကျွန်တော့်အကြောင်း သူပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ပြောဖို့ အချိန်သိပ်မကျန်တော့လို့ အခုလို ပြောနေတာပါ။ ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်လာပြီးရင် သူ ဘာမှ ပြောနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သူ သိနေတာကိုး" တတိယမင်းသား ယွဲ့တင်က ဒုတိယမင်းသားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟင်း... တတိယညီလေးမှာ အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမဲ့ ဟာသဉာဏ်ကတော့ အဲဒီထဲမှာ မပါဘူးပဲ" ယွဲ့လွမ်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လုံချန်းကို ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် သူတို့ကြားမှ မသင့်မြတ်မှုကို ခံစားမိသော်လည်း ကြားမဝင်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းကလည်း အားနည်းချက်တွေထဲမှာ မပါဘူးနော် ဒုတိယအစ်ကို" တတိယမင်းသားက ဒုတိယမင်းသားကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်း မသန်မာဘူးလို့ ငါ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး ညီလေး။ နောက်ကျရင် ကျင်းပမယ့် လက်ရည်စမ်းပွဲလေးမှာ မင်းရဲ့ တကယ့်အစွမ်းကို ပြနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်" ယွဲ့လွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဘယ်လို ပြိုင်ပွဲလဲ" လုံချန်းက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မင်း မသိဘူးလား။ ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ စာပေမှာပဲ စိတ်ဝင်စားခဲ့တာလေ၊ ပြီးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်လုံးလုံးကလည်း မင်းအတွက် အခြေအနေ မကောင်းခဲ့ဘူးဆိုတော့..." ယွဲ့လွမ်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုကြီးတွေ စုဝေးတဲ့အခါတိုင်း အဆုံးသတ်မှာ ပြိုင်ပွဲအသေးစားလေး တစ်ပွဲ ကျင်းပလေ့ရှိတယ်။ မျိုးနွယ်စုသစ်တွေရဲ့ အရည်အချင်းကို ကြည့်ဖို့ပေါ့။ ဒါက ချစ်ကြည်ရေး လက်ရည်စမ်းပွဲနဲ့ ပိုတူပါတယ်။ ဒီလို အခါသမယမျိုးမှာ ဒါမျိုးလုပ်တာက ရှေးရိုးစဉ်လာ တစ်ခုပဲ။ ဒီနေ့လည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ သေချာပေါက် ပြောရဲတယ်" ယွဲ့လွမ်က စားပွဲပေါ်မှ သစ်သီးကို စားရင်း လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

"ဪ... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ" လုံချန်းက ထိုအကြောင်း ကြားရသောအခါ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"တတိယညီလေးက ဒီနေ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။ အဲဒီ တုန်လှုပ်မှုက အကောင်းဘက်ကလား၊ အဆိုးဘက်ကလား ဆိုတာကတော့ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့" ယွဲ့လွမ်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ထက် ကျင့်ကြံမှု တစ်ဆင့် ပိုမြင့်နေရုံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သာလွန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်တော်လည်း မကြာခင်မှာ ဝိညာဉ်အခြေတည်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ အဆင့် ၉ ကို ရောက်တော့မှာပါ။ ဒါကြောင့် အစ်ကို သာလွန်တယ်လို့ ခံစားနိုင်တုန်း ခံစားထားလိုက်ပါ ဒုတိယအစ်ကို" ယွဲ့တင်က ယွဲ့လွမ်ကို ပြောကာ သူ၏ ဖန်ခွက်ထဲမှ ဝိုင်ကို သောက်လိုက်သည်။

"မင်း အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်နိုင်ရင် ငါ ဝမ်းသာပါတယ် ညီလေး။ ပထမအစ်ကိုက အသက် ၁၈ မပြည့်ခင် လနည်းနည်းလောက်အလိုမှာ အဆင့် ၉ ကို ရောက်ခဲ့တယ်၊ ငါကတော့ ပြီးခဲ့တဲ့လက အသက် ၁၈ မပြည့်ခင် နှစ်ပတ်အလိုမှာ အဆင့် ၉ ကို ရောက်ခဲ့တယ်။ မင်းလည်း ဒီမျိုးရိုးစဉ်လာကို မဖျက်ဆီးဘူးလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မင်းက နောက်အပတ်ဆို အသက် ၁၈ ပြည့်တော့မယ်။ တကယ်လို့ မင်း အဆင့် ၉ ကို မရောက်နိုင်ခဲ့ရင်တော့ ဒါက တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ" ယွဲ့လွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"စောင့်ကြည့်လိုက်ပေါ့။ အစ်ကိုနဲ့ ငြင်းနေလို့လည်း အပိုပဲ" ယွဲ့တင်က ရေရွတ်ကာ ဒုတိယမင်းသားဘက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အစားအသောက်များကိုသာ အာရုံစိုက် စားသောက်တော့သည်။

စားသောက်ပွဲသည် လူအချင်းချင်း မိတ်ဆက်စကား ပြောဆိုမှုများနှင့်အတူ ဆက်လက် ကျင်းပနေသည်။ ကုလင်နှင့် သူ၏သား ကုနန်လီတို့သည် စတုတ္ထမင်းသားနှင့် တော်ဝင်ဆရာကြီးတို့၏ စားပွဲတွင် အတူထိုင်နေကြသည်။ သူတို့ စကားပြောဆိုကာ ရံဖန်ရံခါ ရယ်မောနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဒုတိယမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသမီးတို့မှာမူ လုံချန်းနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အခြားမျိုးနွယ်စုဝင် အချို့လည်း သူတို့ကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ချင်ရို့နှင့် သူမ၏ မိခင်မှာ စီမာကျီယီနှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းနေကြသည်။ ချင်ရို့သည် လုံချန်းရှိရာသို့ ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေသော်လည်း လုံချန်းတို့ဆီသို့ လျှောက်မလာခဲ့ပေ။

တတိယမင်းသားမှာမူ သူ၏ အစ်မနှင့်အတူ စားပွဲတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးစေပြီး တခြားသူများနှင့် သိပ်ပြီး ရောရောနှောနှော မနေပေ။

'ဒုတိယမင်းသားက သူနဲ့ တော်တော် ရင်းနှီးပုံရတာပဲ။ ဒုတိယမင်းသားကလည်း ထင်သလောက် မဟုတ်ဘူးပဲ။ အဲဒီလို အမှိုက်မျိုးကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် ရွေးချယ်တာက သူ့ရဲ့ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ညံ့ဖျင်းတာကို ပြနေတာပဲ။ အနာဂတ် ဘုရင်တစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက ကောင်းတဲ့ အရည်အချင်း မဟုတ်ဘူး' လုံချန်းသည် ဒုတိယမင်းသား ယွဲ့လွမ်၊ တတိယမင်းသမီး ယွဲ့ဖေးတို့နှင့်အတူ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုံဝေက အဆိပ်ပြင်းသော အပြုံးဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

'ငါ တတိယမင်းသားဆီပဲ သွားမယ်။ သူလည်း ထိပ်သီးမျိုးနွယ်စုကြီးတွေရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရှာနေမှာ သေချာတယ်။ မျိုးနွယ်စုထဲက ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် သူ ငါနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ စိတ်ဝင်စားမှာ သေချာတယ်။ တကယ်လို့ သူသာ ဘုရင်ဖြစ်လာရင် အနာဂတ်မှာ ငါ့အတွက် ပိုတောင် ကောင်းဦးမယ်။ ဟင်း... ဒုတိယမင်းသား ယွဲ့လွမ်... မင်းကတော့ သူငယ်ချင်း ရွေးတာ မှားသွားလို့ အခွင့်အရေးကောင်းကြီး တစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားပြီပဲ' လုံဝေက တွေးတောရင်း တတိယမင်းသားရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မင်းသားတင်နဲ့ မင်းသမီးမြောင်... မင်္ဂလာပါ။ လုံမျိုးနွယ်စုမှာ ပျော်ရွှင်စွာ အချိန်ကုန်ဆုံးနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်" လုံဝေက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ" ယွဲ့တင်က စိတ်မဝင်စားသော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လုံဝေပါ" သူက မိတ်ဆက်ရင်း ထိုစားပွဲရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ယွဲ့တင်သည် သူ၏ ရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှတော့ မပြောပေ။

"လုံဝေ... အင်း... ငါ မမှားရင် မင်းက လုံမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မြေးပေါ့" ပထမမင်းသမီးက သူမ၏ နူးညံ့သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"သခင်လေးဝေနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ မင်းအကြောင်း ကောင်းသတင်းတွေ အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်" မင်းသမီးမြောင်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။

သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။ တတိယမင်းသားက စကားသိပ်မပြောသော်လည်း မင်းသမီးမြောင်မှာမူ ပို၍ သိတတ်နားလည်ပြီး မဟာမိတ် မည်သို့ဖွဲ့ရမည်ကို သိသည်။ သူမသည် လုံဝေအား ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူအတွက် လုံမျိုးနွယ်စု၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိခြင်းက ထီးနန်းတက်လှမ်းရာတွင် အလွန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည်ကို သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဘုရင်၊ လုံရန်နှင့် ချင်ဝမ်တို့သည် ဝိုင်သောက်ခြင်းကို အဆုံးသတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

"အားလုံးပဲ စားသောက်လို့ ပြီးကြပြီ ထင်ပါတယ်။ အခုတော့ ဒီညနေခင်းရဲ့ ပျော်စရာ အပိုင်းကို စကြရအောင်" ဘုရင် ယွဲ့ဟန်က ခန်းမထဲတွင် အားလုံး အာရုံစိုက်မိအောင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ၊ သိုင်းကွင်းကို သွားကြရအောင်။ မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပြသရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ" ယွဲ့ဟန်၏ စကားနောက်တွင် လုံရန်ကလည်း ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

"လာပါ၊ ကျွန်တော် လမ်းပြပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ" လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်ကာ ဒုတိယမင်းသားကို ပြောလိုက်သည်။ ဒုတိယမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသမီးတို့လည်း မတ်တပ်ရပ်ကာ လုံချန်းနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။ မကြာမီ လူတိုင်းသည် လုံမျိုးနွယ်စု၏ သိုင်းကွင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြတော့သည်။

အားလုံး သိုင်းကွင်းထဲတွင် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကုလားထိုင် အနည်းငယ်ကို ချထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဘုရင် ယွဲ့ဟန်၊ လုံရန်၊ ချင်ဝမ်နှင့် အခြား အရေးကြီးသော ဧည့်သည်များ၊ မျိုးနွယ်စုဝင် အချို့က ကုလားထိုင်များတွင် ထိုင်ကြပြီး ကျန်ရှိသူများကမူ အနောက်မှ မတ်တပ်ရပ်၍ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

"မင်အာ... မင်းက အငယ်ဆုံးဆိုတော့ အရင်ဆုံး သွားလိုက်ပါဦး" ယွဲ့ဟန်က စတုတ္ထမင်းသားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ခမည်းတော်" ယွဲ့မင်က ပြောကာ သိုင်းကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ယွဲ့မင်... တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ လက်ရည်စမ်းချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က 'ဝိညာဉ်အခြေတည်ခြင်းအဆင့် အဆင့် ၅ ကျင့်ကြံသူပါ။ ကျွန်တော်က ငယ်ရွယ်ပြီး အတွေ့အကြုံ မရှိသေးတဲ့အတွက် ဝိညာဉ်အခြေတည်ခြင်းအဆင့် အဆင့် ၇ ကို မရောက်သေးတဲ့သူတွေရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကိုပဲ လက်ခံပါ့မယ်။ တစ်စုံတစ်ဦးက ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" စတုတ္ထမင်းသား ယွဲ့မင်သည် လုံမျိုးနွယ်စုမှ လူငယ်များကို ကြည့်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းသားမင်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ကျွန်တော် လက်တွေ့ ခံစားကြည့်ချင်ပါတယ်" လုံဝေက ပြုံးလျက် မင်းသားမင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အသက် ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးသလို ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကလည်း အတူတူပါပဲ။ ကောင်းမွန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်ကြရအောင်" လုံဝေက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။