အခန်း (၁၂၃-၁၂၄)

အခန်း (၁၂၃) စွမ်းရည်ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း

"ကျွန်တော်လည်း အသက် ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးသလို ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကလည်း အတူတူပါပဲ။ ကောင်းမွန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ကြရအောင်" လုံဝေက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ" မင်းသားမင်က ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်ကာ တိုက်ခိုက်ရေး အနေအထားသို့ ပြင်လိုက်သည်။

"လွင့်မျောလှုပ်ရှားမှု" မင်းသားမင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လုံဝေရှိရာဘက်သို့ စတင် တိုးဝင်သွားသည်။

"လျှပ်စီးခြေလှမ်း" လုံဝေကလည်း သူ၏ အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်မှာ ယွဲ့မင်၏ အရှိန်နှင့် ယှဉ်လျှင် မှေးမှိန်နေသယောင် ရှိသည်။

လုံဝေသည် ခုခံမှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး တိုက်စစ်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"မိုးကောင်းကင်လှည့်လက်ချောင်း" လုံဝေက ရေရွတ်ကာ သူ့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာသော ယွဲ့မင်ရှိရာဘက်သို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"အောင်ပွဲခံ အားမာန်လက်သီး" ယွဲ့မင်က ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးကို လက်သီးထဲတွင် စုစည်းကာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ တိုက်ကွက်နှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် လုံဝေသည် အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းမွန်တဲ့ တိုက်ပွဲအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ယွဲ့မင်က ပြုံးလျက် နောက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ လုံဝေမှာမူ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မျက်နှာပေးဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်ပြီး အနောက်သို့ ပြန်လျှောက်သွားတော့သည်။

"တိုက်ပွဲက ကောင်းပါတယ် စတုတ္ထညီလေး။ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေ တိုးတက်လာပြီပဲ" စတုတ္ထမင်းသား ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် ဒုတိယမင်းသားက ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယအစ်ကို" စတုတ္ထမင်းသား ယွဲ့မင်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"တတိယညီလေး... အခု မင်းသွားလိုက်ပါလား" ယွဲ့လွမ်က ယွဲ့တင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီလေ" တတိယမင်းသားက လက်ခံလိုက်သည်။ တကယ်လို့ သူတို့ ခမည်းတော်သာ အနားမှာ ရှိမနေလျှင် သူ ဒုတိယအစ်ကိုထက် အရင်သွားမည် မဟုတ်မှန်း သူ သိသည်။ ခမည်းတော် ရှေ့တွင် ယွဲ့လွမ်နှင့် အခြေအတင် မဖြစ်လိုသဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။

သူ ပထမခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သော်လည်း အခြားတစ်ယောက်က အရင်ဦးအောင် ကွင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ငါက ကုမျိုးနွယ်စုက ကုနန်လီပါ။ အသက် ၁၈ နှစ်ရှိပြီး ဝိညာဉ်အခြေတည်ခြင်းအဆင့် အဆင့် ၈ မှာ ရှိပါတယ်။ အသက် ၁၉ နှစ်အောက် လူငယ်မျိုးဆက်ထဲက ဘယ်သူမဆို ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်ပါတယ်။ လုံမျိုးနွယ်စုထဲမှာ စမ်းကြည့်ချင်တဲ့သူ ရှိလား" ကုနန်လီက လုံမျိုးနွယ်စုမှ လူငယ်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် လုံချန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်မိနစ်ကျော် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့သို့ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

"ဟင်း... ဘာဖြစ်တာလဲ။ လုံမျိုးနွယ်စုရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲမှာ ငါနဲ့ တိုက်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား။ လုံမျိုးနွယ်စုက ငါ့ကို တော်တော် စိတ်ပျက်စေတာပဲ" ကုနန်လီက စိတ်ပျက်ဟန်ဆောင်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့မှာ အသက် ၁၉ နှစ်အောက် ဝိညာဉ်အခြေတည်ခြင်းအဆင့် အဆင့် ၇ အထက် ကျင့်ကြံသူ မရှိဘူး။ သူ ဒါကို သိနေလို့လား။ အဲဒါကြောင့်ပဲ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲက ဘယ်သူမဆိုလို့ သူ ပြောခဲ့တာလား။ စုအာသာ ဒီမှာ ရှိနေရင် ကောင်းမှာပဲ" မဟာအကြီးအကဲက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးနန်လီ... ရှင်နဲ့ ကျွန်မ တိုက်ပါရစေ" ချင်ရို့က ရေရွတ်ကာ ကွင်းလယ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသော်လည်း လုံချန်းသည် ကုနန်လီ၏ ရှေ့တွင် ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ ရပ်တန့်သွားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် မိန်းကလေးရို့၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ လုံမျိုးနွယ်စုကို စိန်ခေါ်နေတာဆိုတော့ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး စမ်းကြည့်ချင်ပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" လုံချန်းက ချင်ရို့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

သိုင်းကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး လုံချန်း၏ ရဲတင်းသော စကားများကို ကြားရသောအခါ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒါက မလုံခြုံဘူးလေ" တတိယမင်းသမီးသည် စိုးရိမ်တကြီး မျက်နှာ အမူအရာဖြင့် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဒုတိယမင်းသားပင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

"အဖိုးကြီးရန်... သူ အဆင်ပြေရဲ့လား။ လူငယ်တွေက အကျိုးအပြစ်ကို လုံးဝ မစဉ်းစားနိုင်လောက်အောင်အထိ သွေးကြွမနေသင့်ဘူးလေ" ဘုရင် ယွဲ့ဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လုံရန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်လာခဲ့၊ ဒါက အန္တရာယ်များတယ်" စီမာကျီယီက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အမေ... ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပေးပါ" လုံချန်းက စီမာကျီယီကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ယုံကြည်... အင်း..." စီမာကျီယီသည် လုံချန်းကို ယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"သူ့ ကြည့်ရတာ အရမ်း ယုံကြည်မှု ရှိနေတာပဲ။ သူ တကယ်ပဲ အနိုင်ရနိုင်မယ့် အစီအစဉ် ရှိနေတာလား ဒါမှမဟုတ် သူက အခုထိ ရူး..." ပထမမင်းသမီးက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း စကားကို အဆုံးမသတ်ခဲ့ပေ။

'ဟင်း... ဒီကောင်က နောက်တစ်ခါ ပြန်ရူးသွားပြီ ထင်တယ်။ မျိုးနွယ်စုအတွက် တကယ့်ကို အရှက်ရစရာပဲ' လုံဝေက တွေးကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဟင်း... ထူးဆန်းလိုက်တာ..." ဘုရင်က လုံချန်းအပေါ် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို အသုံးပြုပြီးနောက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာထူးဆန်းလို့လဲ" လုံရန်က ဇဝေဇဝါ မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းမြေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အာရုံခံကြည့်ပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ရဘူး။ သူက ကျင့်ကြံခြင်း မရှိတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ ဘယ်လောက် ထူးဆန်းလိုက်သလဲ... မင်း သူ့ကို ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဖုံးကွယ်ဖို့ အထူးပစ္စည်း တစ်ခုခု ပေးထားလို့လား" ယွဲ့ဟန်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာ... အရှင်မင်းကြီး ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကျင့်ကြံမှုကို မမြင်ရဘူး" ချင်ဝမ်သည် ယွဲ့ဟန်၏ စကားကို ကြားကာ သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို အသုံးပြုကြည့်သော်လည်း လုံချန်း၏ ကျင့်ကြံမှုကို မမြင်ရပေ။

"ဪ... အဲဒါက... ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီနေ့အတွက် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မိသားစု အမွေအနှစ် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကျွန်တော် ပေးထားတာပါ။ သူက လူတိုင်းကို ပြရမှာ ရှက်နေလို့ ကျွန်တော်က ဒီနေ့တစ်ရက်ပဲ ကူညီပေးထားတာပါ" လုံရန်က ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"ဪ... အဲဒါက တကယ့် အကြောင်းပြချက်လား ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကို နောက်ကျမှ အံ့သြအောင် လုပ်မလို့လား။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းကို မကြာခင် မြင်ရတော့မှာပဲလေ" ယွဲ့ဟန်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

"သခင်လေးနန်လီ... မင်းရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငါဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ကလေးလေး... မင်း ငါ့ကို လာနောက်နေတာလား။ မင်းက ငါ့ထက် ၃ နှစ်တောင် ငယ်သလို ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာလည်း အမှိုက်ပဲ။ ငါနဲ့ လာကစားနေတာလား။ မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုထဲမှာမို့လို့ ငါ မင်းကို ညှာတာမယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား" ကုနန်လီက ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဪ... မင်း ငါ့ကို မညှာတာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အဲဒါမှ ပိုပျော်စရာ ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သခင်လေးနန်လီရဲ့ အစွမ်းကုန်ကို ငါ့ကို ပြစေချင်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ ကလေးလေး၊ မင်းက အရိုက်ခံချင်လှပြီဆိုမှတော့ မင်းရဲ့ သေမင်းတမန် ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတာ ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပေါ့" ကုနန်လီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လုံချန်းရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သူသည် မည်သည့် ထူးခြားသော သိုင်းကွက်ကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ လုံချန်းကို သူ၏ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုရန် မထိုက်တန်ဟု ယူဆကာ ရိုးရိုးလက်သီးဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရာကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းမှာ အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

လုံချန်းသည် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့စွာ ရပ်နေပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်းမျှပင် ဆုတ်မသွားပေ။ လက်သီးက သူ့ထံသို့ ရောက်လာသောအခါ လုံချန်းသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို အသုံးပြုကာ ကုနန်လီ၏ လက်သီးကို ရိုးရိုးလေးပင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး တိုက်ကွက်ကို ရပ်တန့်ပစ်လိုက်သည်။ ကြည့်ရှုနေသူများ၏ အမြင်တွင်မူ လုံချန်းသည် မည်သည့် အားစိုက်မှုမျှ မလိုဘဲ ထိုတိုက်ကွက်ကို ရပ်တန့်လိုက်သယောင် ရှိသည်။

ဘုရင်သည် သူ၏ ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို အာရုံစိုက် စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးနန်လီ... မင်း ငါ့ကို ကစားနေတာလား။ ငါ့ကို မညှာဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား" လုံချန်းက တဟားဟား ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ကုနန်လီသည် လုံချန်း၏ လက်ထဲမှ သူ၏လက်ကို ရုန်းထွက်ရန် သူ၏ အားအင်အားလုံးကို အသုံးပြုသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အခြားတစ်ဖက်သော လက်ကို အသုံးပြုကာ လုံချန်း၏ မျက်နှာကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားပြန်သော်လည်း လုံချန်းက ထိုလက်ကိုပါ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြန်သည်။

"မင်းရဲ့ မျက်နှာက ကြည့်လို့ မကောင်းဘူးဆိုရုံနဲ့ တခြားသူရဲ့ မျက်နှာကို လာပြီး ပစ်မှတ်မထားသင့်ဘူးလေ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်ကာ ကုနန်လီ၏ လက်သီးကို ပို၍ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လုံချန်းက သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို ပို၍ တင်းကြပ်လိုက်သောအခါ ကုနန်လီ၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုများ သိသိသာသာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"လွှတ်စမ်း... မင်း... အဲဒီ... အား..." ကုနန်လီသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏စကား မဆုံးခင်မှာပင် လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာပြီး သူ့ကို ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုကဲ့သို့ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။

"စကားပြောရင် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောပါ သခင်လေးနန်လီ၊ မဟုတ်ရင် မင်းကို စကား ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတာ ငါအတင်းအကျပ် သင်ပေးရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်းမှာမူ ထိုစကားကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

ဘုရင်ပင်လျှင် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် လုံချန်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အခန်း (၁၂၄) မင်းသားနှင့် ရင်ဆိုင်ခြင်း

"စကားပြောရင် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောပါ သခင်လေးနန်လီ၊ မဟုတ်ရင် မင်းကို စကား ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတာ ငါ အတင်းအကျပ် သင်ပေးရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်းမှာမူ ထိုစကားကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

ဘုရင်ပင်လျှင် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် လုံချန်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒီခွန်အားက... သူက ဟိုကုမျိုးနွယ်စုက ကောင်လေးထက် ခန္ဓာကိုယ်အင်အား ပိုသန်မာတာပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအား မသုံးတာကို ငါ မြင်နိုင်တယ်။ ဒါက ခန္ဓာအင်အားတိုက်ပွဲပဲဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ မင်းရဲ့မြေးက သိသိသာသာ အသာစီးရသွားတာ" ဘုရင် ယွဲ့ဟန်က လုံရန်ကို ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ငါတော့ မင်းရဲ့ ဒီမြေးလေးကို သဘောကျသွားပြီ။ တော်တော်လေး ဟန်ကျတာပဲ။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ခြင်း ပညာရပ် တစ်ခုခုကို ကျင့်ကြံနေတာလား" ချင်ဝမ်က လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း လုံရန်ကို မေးလိုက်သည်။

"အာ..." လုံရန်မှာ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် လုံချန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် အံ့အားသင့်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်အခြေတည်ခြင်းအဆင့် အဆင့် ၅ ဖြစ်သည်ဟုသာ သူ သိထားသော်လည်း လုံချန်းက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူများသာလျှင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ပိုမြင့်သူကို သန့်စင်သော ခွန်အားဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ မသိသည်မှာ လုံချန်းက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်သေးဘဲ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ကုနန်လီထက် အပြတ်အသတ် သာလွန်နေသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက် သန်မာနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"မင်း... မင်း... ကောင်စုတ်လေး" ကုနန်လီသည် ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ဖြင့် မြေပြင်မှ ထလာသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ဖုန်များဖြင့် ပေပွနေသော်လည်း လူအများစုကို အာရုံစိုက်မိစေသည်မှာ သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ ကြီးမားသော လက်ဝါးရာကြီးပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ မင်းကို အကြမ်းမဖက်ဘဲ နားလည်အောင် ပြောကြည့်ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အဲဒီလိုနည်းနဲ့ ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်" လုံချန်းက စဉ်းစားတွေးတောနေဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအများအပြားမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားကြသည်။ လုံချန်း၏ အကြမ်းမဖက်သောနည်းကပင် ဤမျှ ဖြစ်နေလျှင် သူ အကြမ်းဖက်လျှင် မည်သို့ရှိမည်နည်းဟု တွေးတောနေကြသည်။

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်" ကုနန်လီက အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စတင် အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်အခြေတည်ခြင်းအဆင့် အဆင့် ၈ ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် တောက်ပသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်တန်း ပေါ်လာသည်။ သူက လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ကာ ထိုအစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကို လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လုံချန်းရှိရာသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"လျှပ်စီးခြေလှမ်း" လုံချန်းက သူ၏ ခြေကုပ်ယူမှုကို အသုံးပြုကာ ထိုတိုက်ကွက်ကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"ဟင်း... သူက မင်းရဲ့ တခြားမြေး သုံးခဲ့တဲ့ ပညာရပ်ကိုပဲ သုံးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက အများကြီး ပိုသာတာပဲ။ ဒီအဆင့်နိမ့် လှုပ်ရှားမှု သိုင်းပညာကို သူ အသုံးချလိုက်တာက အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာ တစ်ခုနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့အထိ စွမ်းဆောင်ရည် ရှိသွားတယ်။ မင်းမြေးကို ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်ခဲ့ကြတာ မမှားဘူးပဲ" ဘုရင်က ပြုံးလျက် ချီးကျူးသည်။ လုံရန်ကလည်း ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလျက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြန်ဆိုသည်။

'ငါ ဒါကို မြန်မြန် အဆုံးသတ်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သိထားတဲ့ သိုင်းကွက်တွေက သုံးလိုက်ရင် သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သေသွားစေနိုင်တယ်။ အခု အခြေအနေမှာ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် တော်တော် ပြဿနာတက်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားကိုပဲ သုံးရတော့မယ်' လုံချန်းက ကုနန်လီကို ကြည့်လိုက်၊ ကြည့်ရှုနေသူများကို ကြည့်လိုက်နှင့် တွေးနေမိသည်။

"မရှောင်နဲ့လေ လူကြောက်လို ကောင်ရဲ့" ကုနန်လီက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ရှူး... ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ၊ ငါ ရှောင်နေတာက မင်းကို ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘူး သခင်လေးနန်လီ၊ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး တိုက်ကွက်နဲ့တင် မင်း သေမသွားအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ" လုံချန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း..." လုံချန်း၏ စကားကြောင့် ကုနန်လီ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ဒေါသကြောင့် တုန်ရီလာသည်။ သူက အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားမှု နည်းစနစ်ကို သုံးကာ အရှိန်မြှင့်ပြီး လုံချန်းရှိရာသို့ တိုးဝင်လာသည်။

"မဟာမြေကမ္ဘာလက်သီး" လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထွက်လာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကုနန်လီသည် အရင်ကကဲ့သို့ ကိုယ်ကာယခွန်အား သက်သက်အား မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ တိုက်ကွက်အား အားဖြည့်လိုက်သည့် သိုင်းပညာကို သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုတိုက်ကွက်က ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များကို သိုင်းကွင်းထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားစေသဖြင့် အားနည်းသော မျိုးနွယ်စုဝင်အချို့မှာ အနောက်သို့ တစ်လှမ်းမျှ ဆုတ်သွားကြရသည်။

လက်သီးသည် လုံချန်းရှိရာသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဦးတည်လာသော်လည်း ကုနန်လီ ဘာကိုမှ နားမလည်လိုက်ခင်မှာပင် လုံချန်းက နေရာမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ တိုက်ကွက် လွဲချော်သွားသည်။ သူက အနောက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လက်တစ်ဖက်က သူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လေထဲသို့ မြှောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေပြီ။ အားလုံးက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"တော်လောက်ပြီ" လုံချန်းက ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ကုနန်လီ၏ ဖခင် ကုလင် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက ချစ်ကြည်ရေး လက်ရည်စမ်းပွဲပဲ၊ ငါ့သားလည်း ရှုံးသွားပြီ။ မင်းက သူ့ကို ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်လောက်အောင်အထိ မရက်စက်သင့်ဘူးလေ" ကုလင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုကာ လုံချန်းရှိရာသို့ လျှောက်လာသည်။ လုံချန်းသည် ကုလင် တစ်ခုခု လုပ်လာပါက တုံ့ပြန်ရန် အဆင်သင့် ပြင်ထားသော်လည်း... သူ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူ၏သားကို ထူကာ အနောက်သို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။ သို့သော် အနောက်သို့ မပြန်မီ သူက လုံချန်းကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်သွားရာ လုံချန်း ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

"ရန်သူတွေ အများကြီး မထားပါနဲ့ ကောင်လေး" ကုလင်က လုံချန်းကို ပြောသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ပဲ။ မင်းက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ။ မင်းရဲ့ ပါရမီကို အခုထိ မြင်နေရတုန်းပါပဲ။ အဖိုးကြီးရန်... မင်းကတော့ တော်တော် လူလည်ကျတာပဲ၊ မင်းမြေးရဲ့ ခွန်အားကို ငါတို့ဆီကနေ ဖုံးကွယ်ထားတယ်ပေါ့" ဘုရင်က လုံချန်းကို လူသိရှင်ကြား ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဘယ်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ လုံရန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟင်း..." လုံချန်းသည် သူ၏ထံသို့ လျှောက်လာသော တတိယမင်းသားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မကြာမီ သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ငါက ကိုယ့်ထက် ငယ်တဲ့သူနဲ့ မတိုက်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က မင်းနဲ့ တိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာအောင် ငါ့ကို လှုံ့ဆော်ပေးနေတယ်။ ငါ့ရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" တတိယမင်းသား ယွဲ့တင်က တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ငါ မသိပေမဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားနဲ့ လှုပ်ရှားမှု သိုင်းပညာတွေက အရမ်း အားကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါနဲ့ တိုက်ဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ပျော်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်လာမှာပါ။ မင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာ မရခင်မှာ ငါ ရပ်တန့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်" တတိယမင်းသားက တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် မဟုတ်ဘူး တတိယမင်းသား၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာပါ။ ခင်ဗျားက လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တူပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာလည်း ခင်ဗျားအပေါ် ရန်ငြိုးမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိမှာကို ကျွန်တော် မလိုလားဘူး" လုံချန်းက တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လုံချန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဒုတိယမင်းသားမှာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒုတိယမင်းသား ရယ်သည်ကို မြင်သောအခါ တတိယမင်းသား၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားတော့သည်။

"ရပါတယ်၊ ငါ့အတွက် မင်း စိုးရိမ်နေစရာ မလိုဘူး။ ငါ့ကိုယ်ငါ ကြည့်ရှု စောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်" တတိယမင်းသားက ယုံကြည်မှုရှိသော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မညှာမိအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်" လုံချန်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။