အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

အခန်း (၁၂၅) မင်းအလှည့်

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မညှာမိအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်" လုံချန်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ တတိယမင်းသားသည် ထိုစကားကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ဘာမှတော့ ပြန်မပြောပေ။

"မင်းက လှုပ်ရှားမှု ပညာရပ်တွေမှာ တော်တယ်ဆိုပေမဲ့ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အားသာချက်လည်း ဖြစ်တယ်" မင်းသားယွဲ့တင်က ရေရွတ်ရင်း သူ၏နေရာမှ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် လေထုကို တိုးဝှေ့ကာ လုံချန်းရှိရာသို့ လျှင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာသည်။ သို့သော် လုံချန်းနှင့် မနီးကပ်မီမှာပင် သူ၏လက်များဖြင့် ဟန်ချက်တစ်ခု လုပ်လိုက်ရာ အပြာရောင် အလင်းလုံးများစွာ သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သူက ထိုအလင်းလုံးအားလုံးကို လုံချန်းထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လုံချန်းမှာမူ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ထိုအလင်းလုံးများ သူ့ကို လာမှန်အောင် လွှတ်ထားလိုက်သည်။ စီမာကျီယီနှင့် လူအများအပြားမှာ ယွဲ့တင်၏ တိုက်ကွက် လုံချန်းကို ထိမှန်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်မိကြတော့သည်။

'ဟင်း... ပထမဆုံး တိုက်ကွက်နဲ့တင် ထိသွားတာပဲ၊ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။ အားလုံး ပြီးသွားပြီ ထင်တယ်' လုံဝေက တွေးတောကာ ပြုံးလိုက်သည်။

အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ ဘုရင်နှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးမှာမူ လုံချန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လုံချန်းသည် ယွဲ့တင်၏ သိုင်းကွက် ထိမှန်ခြင်းကို ခံရသော်လည်း မူလနေရာမှာပင် ဒဏ်ရာအနာတရမရှိဘဲ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါက... တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့ သိုင်းကွက်ပဲ။ ကုနန်လီနဲ့ ယှဉ်ရင် ခင်ဗျားက အများကြီး ပိုသန်မာတာပဲ" လုံချန်းက ဘာမှမဖြစ်သလို အမူအရာဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီတိုက်ပွဲကို ကျေနပ်ပြီး ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်ခံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်လည်း တစ်ကွက်လောက် ပြန်တိုက်ရမလား" လုံချန်းက ယွဲ့တင်ကို မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော်သန်မာသလို ခုခံအားလည်း ကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါ ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် သိုင်းစွမ်းရည်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ မင်းက အရင်က ဓားသမားတစ်ယောက်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ငါကလည်း ဓားပညာမှာ တော်တယ်လေ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းကို မထိခိုက်ခင် ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက်ကို ရပ်ပေးပါ့မယ်" ယွဲ့တင်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျား အဲဒီလို ပြောမှတော့။ ဓားနဲ့ဆိုရင်တော့ ထိန်းရတာ ပိုခက်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို မတော်တဆ မသတ်မိအောင် ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းကြည့်ပါ့မယ်" လုံချန်းက စာနာထောက်ထားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

'ဟားဟား... ဒီညီလေးကတော့ လူတွေကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်တဲ့နေရာမှာ တကယ် ဆရာကျတာပဲ' လုံချန်း၏ စကားအပြီးတွင် ယွဲ့တင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဒုတိယမင်းသားက ပြုံးပျော်လျက် တွေးနေမိသည်။

"ငါ့ဓားကို ယူခဲ့" ယွဲ့တင်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ အစေခံတစ်ဦးသည် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ကွင်းထဲသို့ အမြန်ဝင်လာပြီး ယွဲ့တင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အနက်ရောင် လက်ကိုင်ပါသော အပြာနုရောင် ဓားတစ်လက်ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်းသည် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်အဆင့် လက်နက်တစ်လက် ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

'သူ့ကို ဓားကြီးနဲ့ပဲ နှိပ်စက်ရမလား။ အဲဒါက များလွန်းသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ အဆင့်နိမ့်တဲ့ တစ်လက်ကိုပဲ သုံးတာပေါ့' လုံချန်း တွေးလိုက်သည်။

"ရွှယ်... ငါ့ရဲ့ ဓားအသေးလေးကို ပေးပါဦး" သူက သူ၏လက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ကိုင်ထားသော ရွှယ်ထံ လှမ်းတောင်းလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အဝတ်ဖြင့် သေချာ ထုပ်ထားသော်လည်း ဓား သို့မဟုတ် ဓားဦး ပုံသဏ္ဌာန် ရှိနေသည်ကို လူတိုင်း မြင်နိုင်သည်။ ရွှယ်၏ ဘေးတွင် မေသည်လည်း အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ရပ်နေသည်။ လုံချန်းသည် ကွင်းထဲမဝင်မီ သူ၏ ဓားများကို သူတို့ထံ ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရပါပြီ သခင်လေး" ရွှယ် လျှောက်လာပြီး ဓားကို ကမ်းပေးသည်။ လုံချန်းက အဝတ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် သူ၏ အထွတ်အထိပ် လူသားအဆင့်ဓားဖြစ်သော တောင်ဖြိုဓား ပေါ်လာတော့သည်။ သူ၏ အထွတ်အထိပ် ဝိညာဉ်အဆင့်ဓားကို အသုံးမပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ တိုက်ကွက်က ပြင်းထန်လွန်းပြီး တတိယမင်းသားကို မတော်တဆ သတ်မိသွားမည် စိုးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် မိသားစု စုံညီပွဲတော်တွင် လူသတ်မှု မကျူးလွန်လိုသလို၊ အထူးသဖြင့် မင်းသားတစ်ပါးကို မသတ်လိုပေ။

ဓားထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ပြင်းထန်ခက်ထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

'ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ငါ ဒီဓားကို အရင်က မြင်ဖူးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး မပေးခဲ့ဖူးဘူး။ ဘာလို့ လူပေါင်းများစွာရဲ့ သွေးကို သောက်ထားတဲ့ ဓားတစ်လက်လို ခံစားနေရတာလဲ။ ဒါက အထွတ်အထိပ် လူသားအဆင့် ဓားတစ်လက်ပဲလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်အဆင့် ဓားတစ်လက်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိနေရတာလဲ' လုံရန်သည် ထိုဓားနှင့် ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာ တွေးနေမိသည်။ ဘုရင်နှင့် ချင်ဝမ်တို့သည်လည်း ထိုဓားကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။

ယွဲ့တင်သည် သူ၏ ကျွမ်းကျင်သော ခြေလှမ်းများကို အသုံးပြုကာ လုံချန်းနှင့် အကွာအဝေးကို အမြန်ချဉ်းကပ်လိုက်ပြီး လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ လုံချန်းက သူ၏ ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုကာ တိုက်ကွက်ကို ခုခံလိုက်ပြီး ယွဲ့တင်ကို နောက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ တောင်ဖြိုဓားပေါ်တွင် အနည်းငယ် ချိုင့်ဝင်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း မြင့်မားသော အာရုံခံစားမှု ရှိသည့် လုံချန်းကမူ သိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

'ဓားတစ်လက်ရဲ့ ခိုင်ခံ့မှုကလည်း အသုံးဝင်မှုမှာ အများကြီး သက်ဆိုင်တာပဲ။ ဓားရဲ့ စွမ်းအားက အသုံးပြုသူအပေါ် မူတည်ပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ ခိုင်ခံ့မှုကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။ လူသားအဆင့် ဓားက ဝိညာဉ်အဆင့် ဓားလောက်တော့ တကယ်ကို မခိုင်ခံ့ဘူးပဲ' လုံချန်းက သူ၏ ဓားကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို မြန်မြန်ပဲ အဆုံးသတ်လိုက်တော့မယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဝိညာဉ်အခြေတည်ခြင်းအဆင့် အဆင့် ၆ အထိ ကန့်သတ်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ ဓားပညာနှင့်ဆိုလျှင် ယွဲ့တင်ကို အနိုင်ယူရန် ထိုအဆင့်မှာ လုံလောက်ပြီဟု သူ ယုံကြည်သည်။ ထို့ထက် ပိုလိုက်လျှင် သူနှင့် ရန်ငြိုးမရှိသော ယွဲ့တင်ကို မတော်တဆ သတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း မြန်မြန်ပဲ အဆုံးသတ်ပေးရတာပေါ့" ယွဲ့တင်က ရေရွတ်ကာ ဓားကွက် အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။

"ဗဟိုပြု စုစည်းမှု" မင်းသားယွဲ့တင်က အရင်ဦးအောင် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားဖြင့် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု လေထုထဲသို့ တိုးဝှေ့ကာ လုံချန်းရှိရာသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ပထမတစ်ချက် ခုတ်ပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ယွဲ့တင်သည် ဒုတိယတစ်ချက်နှင့် တတိယတစ်ချက်ကို ဆက်တိုက် ခုတ်လိုက်ပြန်ရာ၊ တစ်ချက်ထက် တစ်ချက် ပို၍ လျင်မြန်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်း သုံးခုစလုံးမှာ လမ်းခရီးတွင် ပေါင်းစည်းသွားပြီး လုံချန်းထံသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ပို၍ တောက်ပ ပြင်းထန်သွားသည်။

လုံချန်းသည် သူ့ထံသို့ ရောက်လာသော တိုက်ကွက်ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ ပထမပုံစံ၊ သန့်စင်ခြင်း" လုံချန်းက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ တောင်ဖြိုဓားဖြင့် ရိုးရှင်းသော ဟန်ချက်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ တောက်ပသော အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ယွဲ့တင်၏ တိုက်ကွက်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။ ၎င်းသည် တတိယမင်းသား၏ တိုက်ကွက်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ကာ ခဏချင်းမှာပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားသည်။

မင်းသားယွဲ့သည် မှင်တက်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူ၏ ဓားကို အသုံးပြုကာ တိုက်ကွက်ကို အလျင်အမြန် ခုခံလိုက်သော်လည်း တိုက်ကွက်ကို ရပ်တန့်နိုင်မည့်အစား ပြင်းထန်သော အားတစ်ခုဖြင့် အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူသည် မြေပြင်မှ ထရန် ကြိုးစားရင်း ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အရိုးအတော်များများ နာကျင်နေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူက အားယူကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ သွေးစများကို သုတ်လိုက်သည်။

သူသည် လုံချန်းကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူ၏ထံသို့ လျှောက်လာသည်။

"မင်းက ငါ့ထက် ငယ်ပေမဲ့ တကယ်ကို သန်မာတာပဲ။ ငါတို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့၊ ဒီနေ့အတွက်တော့ ငါ ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်ခံပါတယ်" မင်းသားယွဲ့တင်က လုံချန်းကို ပြောပြီးနောက် သူ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားသည်။ မင်းသား ထိုင်လိုက်သောအခါ မင်းသမီးမြောင်က ဆေးလုံးတစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ ကြိုးစားမှုပါပဲ တတိယညီလေး" ဒုတိယမင်းသား ယွဲ့လွမ်က ယွဲ့တင်ကို ကြည့်ကာ အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။

"အခုက အစ်ကို့အလှည့်ပါ ဒုတိယအစ်ကို။ အစ်ကို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေပါတယ်" တတိယမင်းသား ယွဲ့တင်က လှောင်ပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

အခန်း (၁၂၆) မင်းရဲ့ တကယ့်ကျင့်ကြံခြင်းက ဘယ်အဆင့်လဲ

"အခုက အစ်ကို့အလှည့်ပါ ဒုတိယအစ်ကို။ အစ်ကို့ရဲ့ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေပါတယ်" တတိယမင်းသား ယွဲ့တင်က လှောင်ပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက ငါ့ရဲ့ ညီလေးပဲ၊ ငါက ဘာလို့ သူ့ကို တိုက်ရမှာလဲ။ ပြီးတော့ တတိယညီလေး... မင်းက ငါ့ထက် သိပ်ပြီး အားနည်းတာမှ မဟုတ်တာ။ တကယ်လို့ မင်းတောင် သူ့လက်ထဲမှာ ပိုးဟပ်တစ်ကောင်လို အလွယ်တကူ အချေမှုန်းခံရတယ်ဆိုရင် သူက တော်တော်လေး သန်မာမှာ သေချာတယ်။ မင်းတောင် ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ရှုံးသွားတာဆိုတော့ ငါလည်း သူ့ကို နိုင်မယ်လို့ မထင်ဘူး" ဒုတိယမင်းသားက ယွဲ့တင်ကို ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို ကြောက်နေတယ်ဆိုတာကိုပဲ ဘာလို့ ဝန်ခံမလိုက်တာလဲ" တတိယမင်းသားက လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြန်ပက်သည်။

"မင်း အဲဒီလိုတွေးလို့ စိတ်သက်သာရာရမယ်ဆိုရင်လည်း ကြိုက်သလိုသာ တွေးပါတော့" ယွဲ့လွမ်က တခိခိ ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ညီမလေး... သူက တော်တော်လေး တော်ကျတာပဲ မဟုတ်လား" ယွဲ့လွမ်သည် လုံချန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော ယွဲ့ဖေး၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူက တော်တော်တော်တာပဲ" ယွဲ့ဖေးက အာရုံမရှိသလို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

လူအုပ်ကြီးထဲမှ မည်သူမျှ ရှေ့သို့ ထွက်မလာတော့သည်ကို မြင်သောအခါ လုံချန်းသည် သူ၏ နေရာသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုသည်ကို အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးဘဲ မှင်တက်ကာ ရပ်နေသော စီမာကျီယီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ပွဲကတော့ ပြီးသွားပြီ ထင်တာပဲ။ မင်းရဲ့ မြေးက ဒီညနေခင်းရဲ့ အတောက်ပဆုံး ကြယ်ပွင့်ပဲ" ဘုရင် ယွဲ့ဟန်က လုံရန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖိုးကြီးရန်... ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး။ မင်း ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ငါတို့ဆီက ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။ သူက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သက်သက်ပဲဆိုရင် ဒါမျိုးတွေ လုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ သူ့မှာ ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံမှု နည်းစနစ်ရှိရှိ ဝိညာဉ်အခြေတည်ခြင်းအဆင့် အဆင့် ၈ ကို အနိုင်ယူဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးလေ။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေရင်တောင် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကလည်း တော်တော်လေး မြင့်မှာ သေချာတယ်။ ပြောစမ်းပါဦး... သူ့ရဲ့ တကယ့်အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ" ချင်ဝမ်က စိတ်ဝင်တစားရှိသော မျက်နှာဖြင့် လုံရန်ကို မေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားပြီးကတည်းက သူ့ဦးနှောက် ထိခိုက်သွားလို့ ကျင့်ကြံလို့ မရတော့ဘူးဆိုပြီး ငါတို့ကို လိမ်ခဲ့တာလား။ သူ့အသက်အန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ပေးချင်လို့ မင်း အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာဆိုရင်လည်း ငါ နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်မှာ သုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အရဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ဝိညာဉ်အခြေတည်ခြင်းအဆင့် အဆင့် ၆ လောက် ရှိမယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်။ အဲဒါ တကယ်ပဲလား" ချင်ဝမ်က ဆက်လက် မေးမြန်းသည်။

ဘုရင်သည်လည်း ချင်ဝမ်၏ စကားများကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွားကာ လုံရန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းမြေးကို ဒီကို ခေါ်လိုက်ပါဦး။ ငါ သူနဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောချင်တယ်" ယွဲ့ဟန်က ဆိုသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လုံရန်သည် အခြေအနေအရ လိုက်လျောရန် ဆုံးဖြတ်ကာ လုံချန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ လုံချန်းသည် အဖိုးဖြစ်သူ ခေါ်သည်ကို ကြားသည်နှင့် သူတို့ရှိရာသို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ခုနက မင်းပြသွားတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ် ကောင်လေး။ မင်းရဲ့ တကယ့်ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ ငါတို့ သိချင်နေကြတာ။ ငါတို့ကို ပြောပြပါဦး" ချင်ဝမ်က လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

လုံချန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရွှေအမြုတေအဆင့် အဆင့် ၈ ပါ"

ချင်ဝမ်၊ လုံရန်နှင့် ယွဲ့ဟန်တို့ သုံးယောက်လုံး မှင်တက်ကာ ကြည့်နေကြပြီးနောက် ချင်ဝမ်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ ဘုရင် ယွဲ့ဟန်နှင့် လုံရန်တို့ပင် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

"အဖိုးကြီးရန်... မင်းမြေးက လူတွေကို ဘယ်လိုရယ်ရအောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာ တကယ် သိတာပဲ" ချင်ဝမ်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ငါတို့ မမြင်ရအောင် ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းကို ခဏလောက် ဖယ်လိုက်ပါဦး။ မင်းရဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံမှုကို ငါတို့ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါရစေဦး" ချင်ဝမ်က အားယူကာ ရယ်သံကို ထိန်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

'သူတို့ ဘယ်လို ပစ္စည်းအကြောင်း ပြောနေတာလဲ' လုံချန်းသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ရပါတယ်။ မင်းရဲ့ တကယ့်ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ရှက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းအသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် ဒါက တော်တော်လေးကို ကောင်းနေပါပြီ၊ သူတို့ကို အမှန်အတိုင်းသာ ပြောလိုက်ပါ" လုံရန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"အာ... ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် မနေ့ညကမှ ဝိညာဉ်အခြေတည်ခြင်းအဆင့် အဆင့် ၆ ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့တာပါ" လုံချန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒါဆို မင်းက လုံမျိုးနွယ်စုရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲမှာ ပါရမီအရှိဆုံး ဖြစ်နေတုန်းပဲပေါ့။ လုံဝေနဲ့ အသက်တူပေမဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သူ့ထက် မြင့်နေတာပဲ၊ တကယ့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာတော့ မင်း ဘယ်လောက်တော်လဲဆိုတာ ငါတို့ ခုနက မြင်လိုက်ရပြီးသားပဲ" ဘုရင် ယွဲ့ဟန်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ချီးကျူးစကားတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသော လူအတော်များများမှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ စီမာကျီယီ၊ မေနှင့် ရွှယ်တို့ကဲ့သို့ လူများက ဝမ်းသာနေကြသော်လည်း လုံဝေကဲ့သို့သော လူများမှာမူ စိတ်ပျက်နေကြသည်။ ကုနန်လီနှင့် သူ၏ဖခင်မှာ စောစောကတည်းက ထွက်သွားကြသဖြင့် ဤနေရာတွင် မရှိကြတော့ပေ။ ချင်ရို့ကမူ အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ စဉ်းစားတွေးတောနေသော မျက်နှာပေးဖြင့် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ညနေခင်းသည် မကြာမီမှာပင် ပြီးဆုံးသွားပြီး လူတိုင်းသည် ကိုယ်စီ အတွေ့အကြုံများဖြင့် ပြန်သွားကြတော့သည်။

ထိုညတွင် လုံချန်းသည် သူ၏ မိခင်နှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ မည်သို့ ဤမျှ သန်မာလာသနည်းဟု စီမာကျီယီက မေးသောအခါ၊ လုံချန်းသည် လုံရန်ကို ပြောပြခဲ့သည့် ပုံပြင်အတိုင်းပင် ပြန်ပြောပြလိုက်ရာ စီမာကျီယီသည် လုံချန်းကို ယခုကဲ့သို့ ကံကောင်းမှုများ ပေးသနားသည့်အတွက် ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်နေတော့သည်။ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် အချိန်အနည်းငယ် ဖြုန်းပြီးနောက် လုံချန်းသည် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"ဟူး... တကယ့်ကို ပင်ပန်းတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပဲ" အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် လုံချန်းသည် သူ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အနားယူလိုက်သည်။ တစ်နာရီခန့် အနားယူပြီးနောက် လုံချန်းသည် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ဥကို အစာကျွေးသည့် နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာအား အရင်လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ညတာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

ညတာ ကုန်ဆုံး၍ မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လုံချန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးသတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ မွန်းလွဲပိုင်းလောက်တွင် နိုးလာသောအခါ လုံချန်းသည် ပြင်ဆင်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ အိပ်ပုပ်လေးရာ၊ သားကိုသွားနှိုးဖို့ မေ့ကို ခိုင်းလိုက်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သားက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတယ်ဆိုပြီး သူ ပြန်လာပြောလို့။ မနေ့က ပင်ပန်းသွားလို့ ဖြစ်မှာပါ။ အမေ အစားအသောက်တွေ ပြင်ခိုင်းလိုက်မယ်" စီမာကျီယီသည် လုံချန်း သူမ၏ ဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ညက နည်းနည်း နောက်ကျမှ အိပ်ဖြစ်လို့ပါ" လုံချန်းက ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီ လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် နေ့လယ်စာ ရောက်ရှိလာသည်။

"အမေ... ကျွန်တော် ပြောစရာ တစ်ခုရှိတယ်" လုံချန်းက မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"ဘာလဲ သားရဲ့" စီမာကျီယီက မေးသည်။

"ကျွန်တော် နောက်ရက်နည်းနည်းလောက် အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းပြီး ကျင့်ကြံတော့မလို့။ ဒါကြောင့် နောက်ရက်တွေမှာ အမေနဲ့ အတူတူ ထမင်းစားနိုင်မှာ မဟုတ်သလို တွေ့နိုင်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာရင် အပြင်က အစေခံတွေကို အစားအသောက် လာပို့ခိုင်းဖို့ ပြောထားလိုက်မယ်။ ရွှယ်နဲ့ မေကိုပဲ ကျွန်တော့်ဝင်းထဲကို အစားအသောက် လာပို့ခိုင်းလိုက်ပါ" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။

"အင်း... အဲဒီလိုလား၊ ကောင်းပါပြီ" လုံချန်းကို မငြင်းနိုင်သဖြင့် သူမက သဘောတူလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် သူ၏ ဝင်းထဲသို့ ပြန်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ဟင်း... ငါ ရထားတဲ့ သိုင်းပညာသစ်တွေကို လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ" လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ပြုံးလိုက်လေသည်။