အခန်း (၁၂၇-၁၂၈)

အခန်း (၁၂၇) သင်ယူခြင်း

"ဟင်း... ငါ ရထားတဲ့ သိုင်းပညာ အသစ်တွေကို လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ" လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘယ်ကနေ စရမလဲ။ ငါ သင်ယူရမှာ သုံးခုရှိတယ်။ ဒြပ်စင်တိုက်စစ် ကျင့်စဉ်ဖြစ်တဲ့ မိုးကြိုးဓားသွား၊ လှုပ်ရှားမှုမှာ အသုံးဝင်တဲ့ လောကဘုရင် အစွမ်း နဲ့ နောက်ဆုံးက မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ်ပဲ" လုံချန်းသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်နေမိသည်။

"ဟင်းလင်းပြင် နိယာမကိုလည်း ပိုနားလည်အောင် အချိန်ပေးရဦးမယ်၊ နိယာမမျိုးစေ့ အဆင့်မှာတင် တစ်သက်လုံး ရပ်တန့်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ" လုံချန်းသည် တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေသလိုမျိုး ဆိုလိုက်သည်။

"နင်က ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ တစ်ခုတည်းတင်မကဘဲ တခြားနိယာမတွေကိုလည်း ပိုပြီး သင်ယူရဦးမှာပါ" ရွှင်းသည် ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒီလို တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ နင်တစ်ယောက်ပဲ လိုနေတာ" လုံချန်းက အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် နိယာမ ရတနာလုံးကို ဘယ်ကနေ ရနိုင်မလဲဆိုတာ နင်သိလား" လုံချန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မသိဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆိုရင်... ငါတို့ လုံးဝမသိတဲ့ အရာတစ်ခုအကြောင်းကို ပြောဖို့ လိုသေးလို့လား" လုံချန်းက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။

"နိယာမ ရတနာလုံး မရှိဘဲနဲ့လည်း သင်ယူကြည့်လို့ ရတာပဲလေ" ရွှင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

"ငါ့မှာ အဲဒီလောက် အားလပ်ချိန် မရှိဘူး။ ငါလုပ်ရမယ့် အလုပ်တွေကတောင် နောက်ကျနေပြီ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကတော့ နင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ရမှာပေါ့၊ ငါကတော့ နင့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ထဲမှာ ဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ နင့်ကို တစ်ခု မေးမလို့ မှတ်ထားသေးတယ်" လုံချန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"ဘာပြောချင်လို့လဲ" ရွှင်းက စိတ်ဝင်တစားရှိသော မျက်နှာဖြင့် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စလေ... လူတွေက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို မမြင်နိုင်တာက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေမှာလား" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက အရှင်သခင်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ရရှိကတည်းက အဲဒီလို ဖြစ်နေတာ။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ ဆက်ခံသူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မြင်နိုင်လောက်အောင် ဘယ်သူမှ မထိုက်တန်ဘူး" ရွှင်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို... နင့်မှာ တခြားသူတွေကို ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အတု ပြသနိုင်မယ့် ပညာရပ်တစ်ခုခု ရှိလား။ ငါက လူတွေကြားထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်တည်မှုကြီးလို လျှောက်သွားမနေချင်ဘူး။ လူတွေက သူတို့ ငါ့ကျင့်ကြံမှုကို မမြင်ရဘူးဆိုတာ သတိထားမိနေကြပြီ။ ဒါက ဘယ်လိုမျိုး မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေ ဖြစ်လာမလဲ ငါမသိဘူး" လုံချန်းက သူ၏ စိုးရိမ်မှုများကို ရွှင်းအား ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

"ဪ အဲဒါလား၊ ငါမှာ ပညာရပ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ထျန်းရှန်က အဲဒီပညာကို ရဖို့ နေရာအနှံ့ ရှာခဲ့ရတာ။ သူကလည်း နင့်လို ပြဿနာမျိုး ကြုံခဲ့ရဖူးတယ်။ သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ဖုံးကွယ်နေတာကို သူက မကြိုက်ဘူး။ နင်ပြောတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကြောင့်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့... သူက လူတွေကို သူ့ရဲ့ တကယ့်ကျင့်ကြံမှုကို မြင်စေချင်တာ။ သူ အမြဲပြောလေ့ရှိတာက အင်းဆက်တွေက သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို မသိဘဲ သူ့ကို လာပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးတာကို သူ မလိုချင်ဘူးတဲ့။ တစ်နေ့တော့ သူ့ရဲ့ ရှာဖွေမှုက အောင်မြင်သွားပြီး သူလိုချင်တဲ့အရာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ သူပြချင်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို လူတွေကို ပြသနိုင်တဲ့ သိုင်းပညာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒါကို အဆင့်အတု ပြဖို့တော့ တစ်ခါမှ မသုံးခဲ့ဖူးဘူး" ရွှင်းက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

"ဝိုး... မိုက်လိုက်တာ။ အဲဒီပညာကို ငါ့ကို သင်ပေးနိုင်မလား" လုံချန်းက အားတက်သရော မေးလိုက်သည်။

"သင်ပေးလို့... ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာပြန်ရမှာလဲ။ အရင်က ဟိုဥနဲ့ ပဋိညာဉ်ပြုဖို့တောင် အလကား ကူညီပေးထားသေးတယ်" ရွှင်းက လည်ပတ်သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီကနေ အနမ်းအရှည်ကြီး တစ်ခု ရမှာပေါ့" လုံချန်းက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"အောင်မလေး... ဘယ်သူက အဲဒါကို လိုချင်မှာလဲ" ရွှင်းက စိတ်ပျက်သလို အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး အများကြီးက လိုချင်ကြတာနော်။ ထားပါတော့၊ နင် ဘာလိုချင်လဲ" လုံချန်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကတိတစ်ခု" ရွှင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာကတိလဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါ မျက်နှာပေးဖြင့် မေးသည်။

"ငါ အကူအညီ လိုအပ်လာတဲ့အခါ နင် တစ်ကြိမ် ကူညီပေးရမယ်ဆိုတဲ့ ကတိပဲ" ရွှင်းက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါ့အသက်အန္တရာယ် မရှိဘဲ နင့်ကို ကူညီပေးနိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့ ရတာပေါ့" လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြန်ပြောသည်။

"အဲဒါကို နင် သဘောတူတယ်လို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်မယ်" ရွှင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"နင့်ရဲ့ အသိစိတ်ကို ဖွင့်ပေးထားပါ... ငါ အဲဒီပညာရပ်ကို နင့်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးမယ်" ရွှင်းက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ" လုံချန်းက ရွှင်းကို သူ၏ အသိစိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုလိုက်ရာ၊ မကြာမီ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အသိပညာ အသစ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လုံချန်းသည် မသိမသာပင် ထိုအသိပညာများကို စတင် သင်ယူလိုက်သည်။ သူ မသိလိုက်ဘဲ နှစ်နာရီခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဖတ်ရှုခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။

"ဝိုး... ဒါကို ကောင်းကင်ဘုံ ခြုံလွှာလို့ ခေါ်တာလား။ အဆင့်ဆင့် လုပ်ဆောင်ပုံတွေက အရမ်း အသေးစိတ်တာပဲ... ရှုပ်ထွေးပေမဲ့ နားလည်ရ လွယ်ကူတယ်။ ငါ ပထမဆုံး အချိန်ပေးပြီး နားလည်အောင် လုပ်ရမယ့် ပညာရပ်က ဒါပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"နင် အဲဒအသိပညာတွေကို ဖတ်ပြီးပြီဆိုတော့ သိလောက်မှာပါ။ ဒီပညာက တခြားသူတွေကို ကျင့်ကြံခြင်း အတု ပြသနိုင်ပေမဲ့ သူ့မှာလည်း ကန့်သတ်ချက်တွေတော့ ရှိတယ်" ရွှင်းက စဉ်းစားတွေးတောနေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ငါ နားလည်သလောက်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ တကယ့်ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရဲ့ အောက် အဓိကအဆင့် နှစ်ဆင့်ကနေ၊ အထက် အဓိကအဆင့် တစ်ဆင့်အထိပဲ ပြသနိုင်တာ မဟုတ်လား" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အတိအကျပဲ။ တကယ်လို့ နင်က ရွှေအမြုတေအဆင့် အဆင့် ၂ ဆိုရင်၊ နင့်ရဲ့ ဆန္ဒပေါ် မူတည်ပြီး တခြားသူတွေကို ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် အဆင့် ၂ ကနေ မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့် ၂ အထိ တွေ့မြင်အောင် လုပ်လို့ရတယ်" ရွှင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြသဖို့အတွက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်။ အနာဂတ်မှာလည်း ဒါက တော်တော်လေး အသုံးဝင်နိုင်တယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အခုတော့ ငါ့ကို အေးအေးဆေးဆေး ထားပေးလို့ ရမလား။ မိုးကြိုးဓားသွား၊ လောကဘုရင် အစွမ်း နဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ် တို့ကို မလေ့ကျင့်ခင် ဒီပညာကို အမြန်ဆုံး နားလည်အောင် လုပ်ရဦးမယ်" လုံချန်းက ပြောကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး စတင် အာရုံပြုလိုက်သည်။

"ဟွန်း..." ရွှင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ ခြုံလွှာကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်နှင့် ကျွမ်းကျင်ရန် ကြိုးစားရင်း ထိုအနေအထားအတိုင်း တစ်ရက်ကျော်ကြာအောင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ အသံများ ထွက်လာသည်အထိ ထိုသို့ပင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လူ့ခန္ဓာကိုယ်က လူ့စိတ်ကို အမြဲတမ်း အမီမလိုက်နိုင်ဘူးပဲ" လုံချန်းသည် ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် ရေရွတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ၏ ဝင်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လုံချန်းက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် အသင့်စောင့်နေသော အစေခံတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါ့ကို အစားအသောက် လာပို့ပါ" လုံချန်းက အမိန့်ပေးပြီးနောက် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ လုံချန်း တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ လက်ထဲတွင် ဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားသော ရွှယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှယ်သည် ဝင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ဗန်းကို တင်လိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်း အစားစားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ထိုနေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူမသည် ဗန်းအလွတ်ကို ကိုင်ကာ ဝင်းထဲမှ ပြန်ထွက်သွားသည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို မနှောင့်ယှက်လိုသဖြင့် မည်သည့် စကားမျှ မပြောခဲ့ပေ။

လုံချန်းသည် သူမ ထွက်သွားသည်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် တံခါးကို ချက်ချင်းပြန်ပိတ်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ ခြုံလွှာ ကို ကျွမ်းကျင်အောင် ဆက်လက် ကြိုးပမ်းတော့သည်။

နောက်ထပ် နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ ခြုံလွှာ ကို လုံးဝ ဥဿုံ ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့သည်။

"ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ၊ သိုင်းပညာတစ်ခုတော့ တတ်သွားပြီ။ နောက်ထပ်ကတော့... မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ်ပဲ" လုံချန်းက လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

အခန်း (၁၂၈) မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ်

"ငါသာ မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်ရင် အဲဒါက မိုးကြိုးဓားသွားနဲ့ လောကဘုရင် အစွမ်းကို ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ တကယ် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် မရှိဘဲနဲ့တော့ အဲဒီပညာတွေကို လေ့ကျင့်ဖို့ တကယ် ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ အထူးသဖြင့် မိုးကြိုးဓားသွား ပေါ့။ တကယ်လို့ ဆုလာဘ်တွေ ရွေးတုန်းက ဖတ်ခဲ့ရတဲ့ ဖော်ပြချက်ထဲမှာ ဒီ မိုးကြိုးဓားသွား ရဲ့ ကျင့်ကြံပုံ အဆင့်ဆင့်သာ ပါခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ ဒါကို ရွေးဖြစ်ပါ့မလားတောင် သံသယရှိမိတယ်" လုံချန်းက ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟင်း... အားလုံးက ဖြစ်ပြီးသွားမှတော့ အနာဂတ်အတွက် စိတ်ပူနေတာတွေကို ရပ်လိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်" လုံချန်းသည် အာရုံစူးစိုက်မှု ပြန်ရရန် ကြိုးစားရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ်ကို ကျင့်ကြံဖို့ဆိုရင် ငါ အရင်ဆုံး စိတ်မိစ္ဆာ တစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး ငါ့ရဲ့ သိုင်းဟင်းလင်းပြင်နဲ့ ချိတ်ဆက်ရမယ်။ အင်း... ဒီစိတ်မိစ္ဆာက ငါကျင့်ကြံစဉ်မှာ ပေးအပ်တဲ့ သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုဆောင်းလိမ့်မယ်။ ပြီးရင် အဲဒီစွမ်းအင်တွေကို သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ပေးပို့ပြီး မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ် ဖြစ်လာအောင် တည်ဆောက်ပေးမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မိစ္ဆာ ဖန်တီးရတာက တစ်ခုတော့ စိုးရိမ်ရတယ်၊ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးအနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို အားနည်းစေမှာပဲ။ တကယ်လို့ ငါ့ကိုယ်ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လမ်းခုလတ်မှာတင် စိတ်လွတ်သွားမယ်ဆိုရင် တကယ် ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်။ ငါ ဒါကို ဆက်လုပ်သင့်ရဲ့လား..." လုံချန်း မိမိဘာသာ စကားပြောနေမိသည်။

"ကောင်းပြီ၊ သတ္တိရှိစမ်းပါ၊ တစ်ခုခု ရဖို့ဆိုရင် စွန့်စားမှုအချို့တော့ လုပ်ရမှာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စိတ်မိစ္ဆာလေး တစ်ခုကိုတောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီကမ္ဘာရဲ့ အထွတ်အအိပ်ကို ဘယ်လိုလုပ် တက်လှမ်းနိုင်မှာလဲ။ ငါ့မှာ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဆန္ဒတောင် မရှိဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် ထာဝရရှင်သန်သူ ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ" လုံချန်းက ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ် ကို စတင်ကျင့်ကြံတော့သည်။ ကျင့်စဉ်လမ်းညွှန်ထဲတွင် ပါရှိသည့်အတိုင်း စိတ်မိစ္ဆာ ဖန်တီးရန် အဆင့်ဆင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် နည်းလမ်းကို သိရှိထားသော်လည်း စိတ်မိစ္ဆာ တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာရန် ငါးနာရီကျော်ကြာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် လုံချန်း၏ သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အရာလေးခု ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမမျိုးစေ့၊ ရွှေအမြုတေ၊ စိတ်မိစ္ဆာ နှင့် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော သိုင်းဝိညာဉ်တို့ ဖြစ်သည်။

အသစ်ဖန်တီးလိုက်သော စိတ်မိစ္ဆာသည် လုံချန်းနှင့် ပုံစံတူသော်လည်း တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ၎င်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ဦးချိုနှစ်ချောင်း ပေါက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် ဝတ်ရုံနီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ စိတ်မိစ္ဆာကို ဖန်တီးပြီးနောက် လုံချန်းသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။

လုံချန်း မသိလိုက်သည်မှာ စိတ်မိစ္ဆာ ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် လုံချန်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်သည် အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခြင်းပင်။

သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ စိတ်မိစ္ဆာ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် သွေးနီရောင်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရွှေရောင်သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော လုံချန်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်သည် သူ၏ သွေးနီရောင်မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး စိတ်မိစ္ဆာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သိုင်းဝိညာဉ်သည် ထိုစိတ်မိစ္ဆာမှာ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံယူရန် မထိုက်တန်သလိုမျိုး မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြန်သည်။

စိတ်မိစ္ဆာမှာမူ လုံချန်း၏ သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မွေးဖွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကြီးမားသော အန္တရာယ်တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသလို ခံစားနေရသည်။ သူသည် အနောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် မျက်လုံးမှိတ်ထားသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လွင့်ပျံနေသော ရွှေအမြုတေနှင့် ရွှေရောင်သံချပ်ကာဝတ် သိုင်းဝိညာဉ်၏ ရှေ့တွင် လွင့်ပျံနေသော မျိုးစေ့ကဲ့သို့ အရာတစ်ခုကိုသာ မြင်ရသည်။

သူ နေရာအနှံ့ ရှာကြည့်သော်လည်း သူ့ကို ကြောက်လန့်စေသည့် အရာမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို အဖြေရှာမရခဲ့ပေ။

လုံချန်းသည် နာရီဝက်ခန့် အနားယူပြီးနောက် ပြန်ထိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးကို စိတ်မိစ္ဆာထံသို့ ပေးပို့လိုက်ရာ၊ စိတ်မိစ္ဆာက မိစ္ဆာစွမ်းအင်နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်စေလွှတ်ကာ သန်မာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးသည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ခွန်အားများ တိုးလာသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို ၁၂ နာရီကြာအောင် ဆက်တိုက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဗိုက်ဆာလာသော်လည်း မရပ်တန့်ဘဲ နောက်ထပ် ၁၂ နာရီအထိ ဆက်လက်ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

"ဟင်း... တစ်ရက်တည်း ကျင့်ကြံရုံနဲ့တင် ငါ တော်တော်လေး ပိုသန်မာလာသလို ခံစားရတယ်။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားက သိသိသာသာကြီး တိုးလာပြီ။ တကယ်လို့ ဒီလိုခွန်အားမျိုးသာ ပြိုင်ပွဲတုန်းက ရှိခဲ့ရင် ကုနန်လီကို ငါရိုက်လိုက်တဲ့ ပါးရိုက်ချက်က သူ့ဦးခေါင်းခွံကိုပါ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားစေမှာ။ ငါသာ ဒီလို ဆက်သွားနိုင်ရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အသန်မာဆုံး ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ငါ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့သူမှန်သမျှကို သတ်ဖြတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ပန်းတိုင်ဆီ တက်လှမ်းနိုင်မှာ... နေဦး... ငါ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ ငါ ဘာလို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို ကြေမွအောင် လုပ်ဖို့ တွေးနေရတာလဲ။ ဒီခံစားချက်က ဘာလဲ... တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့ ဒီငတ်မွတ်မှုက..." လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောနေရင်းမှ သူ၏ စကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသောအခါ ဇဝေဇဝါဖြစ်ရပ်ဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒါက သိပ်ပြီး စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ်ရဲ့ အာနိသင်တွေပဲ။ နင့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကုနန်လီက နင့်ကို စော်ကားခဲ့တာကြောင့် သူ့ကို မုန်းနေတာ၊ နင့်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို စိတ်မိစ္ဆာက မြှင့်တင်ပေးလိုက်လို့ အခုလို စကားတွေ ပြောထွက်လာတာပဲ" ရွှင်းက ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ငါ ကျင့်ကြံတာ အခုမှ စတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစကတည်းက ဒီလောက်အထိ ငါ့ကို သက်ရောက်မှု ရှိနေရတာလဲ။ ငါ ဒါကို အထွတ်အထိပ်ထိ ကျင့်ကြံပြီးမှ ဒီလို ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အစကတည်းက ဒီလိုပဲ၊ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပိုပြီးတော့တောင် တိုးလာဦးမှာ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။

"ဒါက အခုထိတော့ သိပ်မဆိုးသေးပါဘူး... စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပိုပြင်းထန်လာတာပဲ ရှိသေးတာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ငါက အနာဂတ်မှာ ဒီပညာက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်ပြီလို့ ခံစားရလို့ ဆက်မကျင့်ဘဲ ရပ်လိုက်ရင်ရော" လုံချန်းက ရွှင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"နင် ဒီရုပ်ကလာပ်ကို ကျင့်ကြံတာ ရပ်လိုက်လို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ရှိနေပြီးသား စိတ်မိစ္ဆာကိုကျတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒါကို အခုအချိန်မှာ သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲကနေ နှင်ထုတ်လို့ မရတော့ဘူး။ ပြီးတော့ နင်က စိတ်မိစ္ဆာကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မပေးတော့ဘဲ ကျင့်ကြံတာ ရပ်လိုက်တဲ့အခါ ပိုဆိုးတဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" ရွှင်းက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဘာပြဿနာလဲ" လုံချန်းက သူမကို မေးသည်။

"နင်က စိတ်မိစ္ဆာကို သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအင် မပေးဘဲ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထားလိုက်ရင်၊ သူက နင့်ရဲ့ သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူပြီး သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေနဲ့ ရောပြီး နင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြန်ပို့လိမ့်မယ်။ အဲဒါက နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို လျော့ကျစေပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုပဲ တိုးစေလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် နင် မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ်ကို စတင် ကျင့်ကြံလိုက်ကတည်းက ထွက်ပေါက် တံခါးအားလုံး ပိတ်သွားပြီ။ ဒါကို ရပ်တန့်လို့ မရဘူး။ နင် အခု လုပ်နိုင်တာက နင့်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို ခိုင်မာအောင်ထားပြီး အဲဒီစိတ်မိစ္ဆာကို နင့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ထားဖို့ပဲ။ သူ့ကို နင့်ကို အသုံးချခွင့်မပေးနဲ့၊ နင်ကသာ သူ့ကို အသုံးချလိုက်။ တကယ်လို့ နင် ဒါကို မှန်မှန်ကန်ကန် သုံးနိုင်ရင် နင်က ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" ရွှင်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"နင်... ဒါတွေကို ဘာလို့ ငါ့ကို ကြိုမပြောခဲ့တာလဲ" လုံချန်းက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ သူ၏ ဒေါသမှာ စိတ်မိစ္ဆာကြောင့် ပိုပြင်းထန်သွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။

"နင့်ကို အော်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... နင့်ရဲ့ သတိပေးချက်ကို သေသေချာချာ နားမထောင်ဘဲ အဲဒီသတိပေးချက်ရဲ့ အတိမ်အနက်ကို နားမလည်ဘဲ ဒီပညာရပ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ငါ့အမှားပါပဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ လေသံညင်သာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။