အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)

အခန်း (၁၂၉) ငါ့ဘာသာပဲ ပြောပြလိုက်မယ်

"နင့်ကို အော်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... နင့်ရဲ့ သတိပေးချက်ကို သေသေချာချာ နားမထောင်ဘဲ၊ အဲဒီသတိပေးချက်ရဲ့ အတိမ်အနက်ကို နားမလည်ဘဲ ဒီပညာရပ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ငါ့အမှားပါပဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ လေသံညင်သာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါအတွက် စိတ်ပူမနေပါနဲ့။ နင့်ရဲ့ စိတ်မိစ္ဆာက နင့်အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိမှာ မှန်ပေမဲ့ နင် ဒါကို နှိမ်နင်းနိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။ နင့်ကိုယ်နင် ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုပဲ အမြဲသတိရှိနေပါ" ရွှင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"နင် ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ လုပ်နိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ရွှင်းကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နင်က မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ်ရဲ့ အဓိကအပိုင်းကို အောင်အောင်မြင်မြင် ကျင့်ကြံပြီးပြီပဲ။ အခု ကျန်တာကတော့ နင့်ရဲ့ စိတ်မိစ္ဆာဆီကို ပုံမှန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပေးပို့ပြီး ခွန်အားမြှင့်တင်ဖို့ပဲ၊ အဲဒါကတော့ နင် အလွယ်တကူ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါဆို နောက်ထပ် ဘယ်ပညာရပ်ကို သင်ယူဦးမှာလဲ" ရွှင်းက မေးလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာဘုရင် ရုပ်ကလာပ်ရဲ့ ကနဦးကျင့်ကြံမှုကို ငါ ပြီးသွားပြီဆိုတော့၊ နောက်ထပ် လောကဘုရင် အစွမ်း ကို ကျင့်သင့်တယ် ထင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ဝင်းအလွတ်ကတော့ ဒါကို လေ့ကျင့်ဖို့ သိပ်အဆင်မပြေလောက်ဘူး။ ဒီနေရာက ကျဉ်းလွန်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ ငါ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ်။ မြောက်ပိုင်းတောနက်ထဲကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်သွားရင် ကောင်းမလားပဲ။ အမေ့ကို အပြင်ထွက်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်တောင်းရတာ ခက်ခဲမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒါက ငါ့ကျင့်ကြံမှုအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တာလေ" လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ လုံချန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ဗိုက်မှ တဂွဂွမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ သူ အစားမစားရသည်မှာ တစ်ရက်ကျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

သူသည် အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးနားသို့ ရောက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ စကားသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါ... ငါ အခုပဲ တံခါးခေါက်တော့မယ်" အသံရှင်မှာ ရွှယ် ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း သိလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ သခင်လေး စိတ်ဆိုးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါတို့ကြောင့် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရင်ရော" နောက်ထပ် ထွက်လာသော အသံမှာ မေ ဖြစ်ပုံရသည်။

"သခင်လေး အစားမစားရတာ တစ်ရက်ကျော်သွားပြီ။ သူ ကျင့်ကြံတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေမှာ မှန်ပေမဲ့ အစားစားဖို့ကလည်း အရေးကြီးတယ်လေ။ ငါ့အထင်တော့ သခင်လေးဆီက အဆူခံရမယ့် အန္တရာယ်ကို လျှော့ပြီး သူ့ကို ထမင်းစားဖို့ သွားသတိပေးသင့်တယ်" ရွှယ်က ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... အဲဒါက အန္တရာယ်ရှိတယ် အစ်မရဲ့။ သခင်လေးက သူ့ကျင့်ကြံမှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ရောက်နေလို့ ငါတို့ကြောင့် အာရုံပျံ့သွားပြီး သွေးလေချောက်ချားတာမျိုး ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါ... ငါ သူ့ကို ထိခိုက်တာမျိုး မမြင်ချင်ဘူး" မေက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လုံချန်း သူတို့စကားကို ကြားပြီး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ငါ... နင်ပြောတာလည်း မှန်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး..." ရွှယ်၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ငါ့အတွက် အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ ယူလာပေးရင် မကောင်းဘူးလား။ ငါ တကယ်ကို ဗိုက်ဆာနေပြီ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုကာ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဝင်းထဲသို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။ ရွှယ်နှင့် မေတို့သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် မျက်နှာတွင် တောက်ပသော အပြုံးများဖြင့် လုံချန်းအတွက် စားစရာများ သွားယူရန် အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြသည်။

လုံချန်းက ပြုံးရင်း အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ကာ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဝင်းတံခါးကိုတော့ အလော့မချဘဲ ထားလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ရွှယ်နှင့် မေတို့သည် လက်ထဲတွင် ဗန်းကိုယ်စီဖြင့် ပြန်ရောက်လာပြီး လုံချန်းရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ကြသည်။

အစားအသောက်များကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လုံချန်းသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အလွန်အမင်း ဗိုက်ဆာလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အစားအသောက်များကို စတင်စားသောက်တော့သည်။ လုံချန်း အလွန်အမင်း အရှိန်ပြင်းပြင်း စားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး မိန်းကလေးများပင် အံ့ဩသွားကြသည်၊ သူသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ငတ်မွတ်နေခဲ့သလိုပင်။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အရာအားလုံး ကုန်စင်သွားသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် ကုလားထိုင်တွင် မှီလိုက်ပြီး လက်မောင်းများကို ဆန့်ကာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။

"တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ။ အခုမှပဲ နေလို့ကောင်းသွားတော့တယ်။" လုံချန်းက ရွှယ်နှင့် မေကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လုံချန်း မသိလိုက်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ စိတ်မိစ္ဆာသည် ပျော်စရာတစ်ခုခုကို တွေ့ရှိသွားသလိုမျိုး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဝိုး... အခု ဗိုက်ဝသွားမှ သတိထားမိတာ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီအဝတ်အစားတွေနဲ့ တကယ် လှတာပဲ" လုံချန်းက ပြောရင်း သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ထိပ်ဆုံးမှ အောက်ခြေအထိ လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ရွှယ်နှင့် မေတို့သည် အစိမ်းရောင် ဂါဝန်ဆင်တူများကို ဝတ်ဆင်ထားကြရာ အပေါ်ပိုင်းမှာ ဝတ်စုံရှည်ပုံစံမျိုး ဖြစ်သော်လည်း အောက်ပိုင်းမှာ ဒူးအထိသာ ရှိသဖြင့် သူတို့၏ လှပသော ခြေထောက်များကို ပေါ်လွင်စေသည်။ လုံချန်းသည် သူတို့ကို မလွတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ရမ္မက်မီးတောက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့ဆီမှ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ဆက်တိုက် စိုက်ကြည့်နေချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး" နှစ်ယောက်လုံးက လှပသော အပြုံးများဖြင့် ပြန်ဖြေကြသည်။

"ကျွန်မတို့ အပြင်ထွက်ရတော့မယ် ထင်တယ်။ သခင်လေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်ချင်တော့ဘူး" ရွှယ်က ပြောရင်း ဗန်းကို ကောက်ယူရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"ရပါတယ်... မင်းတို့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာလေးတွေကို တစ်နေ့လုံး ထိုင်ကြည့်နေရအောင် ဒီမှာပဲ ဆက်နေပါလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လား။ အဲဒါက သခင်လေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘူးလား" ရွှယ်က ညှို့ဓာတ်ပါသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်ကြာမှ ကျင့်ကြံလည်း ဖြစ်တယ်။ လောလောဆယ်တော့ ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒလေးကို အရင် ဖြည့်ဆည်းပေးပါဦး။ ဒီမှာပဲ နေပါ။ စကားခဏလောက် ပြောကြရအောင်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"အစ်မတစ်ယောက်တည်းပဲ နေရမှာလား" မေက မကျေနပ်သလို လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းကိုလည်း ရှိစေချင်တာပါ။ ငါ့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မေလေးကို ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်လိုက်လို့ ဖြစ်မှာလဲ။ မင်း ငါ့အခန်းထဲကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လာခဲ့တုန်းကတည်းက မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်ရှာနေတာ" လုံချန်းက လေသံညင်သာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မေသည် သူမ လုပ်ခဲ့သည်များကို သတိရသွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။ သူမသည် အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့ရင်း သူမ၏ လက်များနှင့် လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို မသိမသာ ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။

ရွှယ်မှာမူ မေ၏ တုံ့ပြန်မှုကို နားမလည်သဖြင့် ဇဝေဇဝါဖြင့်သာ ကြည့်နေမိသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ" လုံချန်းက မေကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက... တကယ်ကို ကောင်းပါတယ် သခင်လေး" မေက မျက်နှာနီနီဖြင့် လေသံတိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။

"နောက်တစ်ကြိမ်အတွက်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား" လုံချန်းက ပြုံးစစဖြင့် ထပ်မေးသည်။

"သခင်လေးသာ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်ပေါ့" မေက ပြန်ဖြေသည်။

"ရှင်တို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေအကြောင်း ပြောနေကြတာလဲ" နောက်ဆုံးတွင် ရွှယ်က မေ၏ အနားတွင် ရပ်ရင်း လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

"မေ... မင်း သူ့ကို ပြောပြချင်လား" လုံချန်းက မေကို ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ မပြောရဲဘူး" မေက မျက်နှာနီနီလေးကို ငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ့ဘာသာပဲ ပြောပြလိုက်မယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ရွှယ်... ဒီကို အနားတိုးလာခဲ့" လုံချန်းက ရွှယ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ်သည် အမိန့်ကို နာခံပြီး လုံချန်း၏ အနားသို့ တိုးသွားသည်။ သူမ အနားသို့ ရောက်သည်နှင့် လုံချန်းသည် ကုလားထိုင်မှ ထလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို သူမ၏ မျက်နှာနားသို့ ကပ်လိုက်သည်။ ရွှယ်၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်လိုက်ပြီး...

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ငါအိပ်နေတုန်းမှာ သူ ငါ့အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီးတော့..." လုံချန်းက ထိုနေရာအထိ တိုးတိုးလေး ပြောပြီး ခဏနားလိုက်လေသည်။

အခန်း (၁၃၀) ခရီးစဉ်

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ငါအိပ်နေတုန်းမှာ သူ ငါ့အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီးတော့..." လုံချန်းက ထိုနေရာအထိ တိုးတိုးလေး ပြောပြီး ခဏနားကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"...သူက အရမ်းကို အလိုက်သိတတ်တဲ့ မိန်းကလေးမို့ ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ရေချိုးဖို့အတွက် ရေတွေသွားပြင်ပေးတာပေါ့။ နောက်ဘာဖြစ်လဲ သိချင်သေးလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီနောက်တော့..." လုံချန်းက ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါ... သူ... မျို... မျိုချလိုက်တာလား..." ရွှယ်သည် ထိုအကြောင်းများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ မေကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ မေကတော့ လုံချန်းပြောသည်ကို မငြင်းဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအကြောင်းမှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားသည်။

"သူ ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိချင်လား။ မင်းကိုယ်တိုင် ကိုယ်တွေ့ခံစားကြည့်လိုက်လေ" လုံချန်းက ညှို့ဓာတ်ပါသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ... သိချင်ပါတယ်..." ရွှယ်က မျက်နှာနီနီဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ငါ့ဘောင်းဘီကို လာချွတ်လိုက်လေ။ ငါတို့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ပြန်ဖော်ဆောင်ကြတာပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ရွှယ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော လက်များကို လုံချန်းဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လက်များ လုံချန်း၏ ဘောင်းဘီကို မထိမီမှာပင် လုံချန်းက သူမ၏လက်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးရန် တားဆီးလိုက်သည်။

"မင်းတို့... မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး အခု ထွက်သွားတော့" လုံချန်းက သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ရွှယ်နှင့် မေတို့ နှစ်ယောက်လုံး လုံချန်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"သခင်လေး... အဆင်ပြေရဲ့လား" ရွှယ်က မေးလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ အဆင်ပြေတယ်။ ထွက်သွားတော့။ ငါ ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်တယ်၊ ဗိုက်ဆာရင် ပြန်ခေါ်လိုက်မယ်" လုံချန်းက သူတို့ဆီမှ ထွက်ခွာလာပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ခံစားနေရသဖြင့် ခေါင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"စိတ်မိစ္ဆာကို နှိပ်ကွပ်ရတာ ခက်ခဲတယ် မဟုတ်လား" ရွှင်းက ပေါ်လာပြီး ညင်သာသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ခက်တယ်... ခဏလေးအတွင်းမှာ ငါ့ကိုယ်ငါ ပျောက်ဆုံးသွားတော့မလို့ပဲ" လုံချန်းက ခေါင်းကို ကိုင်ထားရင်း လေးလံသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင်သာ အလိုက်သင့် လုပ်ဆောင်လိုက်ရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပဲလေ။ စိတ်မိစ္ဆာက နင့်ရဲ့ စိတ်ထဲက ဆန္ဒတွေကို ပိုပြင်းထန်လာအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ။ အဲဒါက နင့်ရဲ့ ဆန္ဒအစစ်အမှန်တွေပဲ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဟိုမိန်းကလေးတွေကလည်း နင့်ကို ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ အခုလို နာကျင်မှုတွေကို ခံစားနေစရာ မလိုပါဘူး" ရွှင်းက စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"ဒီမိန်းကလေးတွေနဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ ငါ့မှာ ရှိတာပေါ့၊ ဘယ်ယောကျ်ားက မရှိဘဲ နေမလဲ။ ငါက ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပဲလေ၊ မိန်းကလေး အများကြီးအပေါ် ဆန္ဒတွေ ရှိတာပေါ့။ ငါ... ငါ အဲဒီမိန်းကလေးတွေကို သဘောကျတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ငါက ကိစ္စတွေကို ရှုပ်ထွေးအောင် မလုပ်ချင်ဘူး၊ စိတ်မိစ္ဆာရဲ့ ဆန္ဒနောက် လိုက်ရင်း ငါ့ကိုယ်ငါ ပျောက်ဆုံးမသွားချင်ဘူး။ ငါ ဘာပဲလုပ်လုပ် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒနဲ့ပဲ လုပ်ချင်တယ်။ တစ်ခုခုရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် မဖြစ်စေချင်ဘူး။ စိတ်မိစ္ဆာက ငါတကယ် လိုချင်တာကို ပိုပြင်းထန်အောင် လုပ်ပေးတာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားကိုလည်း အားနည်းသွားစေတယ်" လုံချန်းက ခေါင်းကိုက်နေသည်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နင် စိတ်မိစ္ဆာနဲ့ အသားကျဖို့ အချိန်နည်းနည်းလောက် လိုအပ်လိမ့်မယ်။ နင် အပြင်ထွက်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ သတိရတယ်။ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခုခုကို သွားရင် ဘယ်လိုလဲ။ နင်ရယ်၊ ငါရယ်၊ နင့်ရဲ့ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုတွေရယ်ပဲ ရှိမယ့်နေရာပေါ့။ အဲဒီမှာ နင့်ကိုယ်နင် ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ အချိန်အများကြီး ရမှာဖြစ်သလို၊ စိတ်မိစ္ဆာရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတွေကို အသားကျအောင် လုပ်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းချုပ်ဖို့ သင်ယူနိုင်မှာပါ" ရွှင်းက ပြုံးလျက် အကြံပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ တစ်နေရာရာမှာ သွားပြီး လေ့ကျင့်ချင်နေတာ၊ အခုတော့ ဒီခရီးစဉ်က တခြား အသုံးဝင်မှုတွေပါ ရှိလာပြီပေါ့" လုံချန်းက ကုတင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ လှဲချလိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ခေါင်းကိုက်မှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

"နင် ဘယ်ကို သွားမှာလဲ" ရွှင်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"မိုးကြိုးမြို့တော်... အနီးအနားမှာ ရှိတဲ့ ဟွမ်ကျိ နိုင်ငံထဲမှာပေါ့။ အဲဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ခရီးစဉ်အတွက် အရေးကြီးတဲ့ နေရာ တစ်နေရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

"ဟွမ်ကျိက ရွှေနိုင်ငံလိုပဲ ဒုတိယအဆင့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဖြစ်ပြီး ရွှေနိုင်ငံရဲ့ ဘေးမှာပဲ ရှိတာ။ ငါတို့ ရွှေနိုင်ငံရဲ့ မြို့ သုံးမြို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးရင် ဟွမ်ကျိ နိုင်ငံထဲကို ရောက်ပြီ။ အဲဒီကနေ မြို့နည်းနည်းလောက် ထပ်ဖြတ်ရင် မိုးကြိုးမြို့တော်ကို ရောက်မှာ" လုံချန်းက ပင်ပန်းနေသော အမူအရာဖြင့် ရှင်းပြသည်။

"မိုးကြိုးမြို့တော်... နင်က အဲဒီကို မိုးကြိုးဓားသွား ကို လေ့ကျင့်ဖို့ သွားမှာလား" ရွှင်းက မေးလိုက်သည်။

"အတိအကျပဲ... နင်လည်း မိုးကြိုးဓားသွား ရဲ့ ကျင့်ကြံပုံ အဆင့်ဆင့်ကို သိတာပဲ။ မိုးကြိုးမြို့တော်က ဒါကို လေ့ကျင့်ဖို့ အကောင်းဆုံး နေရာဖြစ်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီခရီးစဉ်က ရှည်လျားပြီး တစ်ယောက်တည်း သွားရမှာ ဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ စိတ်မိစ္ဆာကို အသားကျအောင် လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"အကြံကတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်မိသားစုက နင့်ကို ဒီအိမ်တော်ကနေ ထပ်ပြီး အပြင်ထွက်ခွင့် ပေးပါ့မလား။ သူတို့ မျက်လုံးထဲမှာ နင်က လျှောက်သွားနေတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေတာ" ရွှင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဟင်း... သူတို့ ခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိတာပေါ့၊ ဒါကြောင့် ငါ တခြားအစီအစဉ်တစ်ခု စဉ်းစားထားတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဘာအစီအစဉ်လဲ"

"ရိုးရိုးလေးပဲ။ ခွင့်ပြုချက်မယူဘဲ ထွက်သွားမှာ။ လနည်းနည်းလောက်ကြာ ကျင့်ကြံခြင်း ခရီးထွက်မယ်ဆိုတဲ့ စာတစ်စောင် ထားခဲ့မယ်။ အမေက စိတ်ပူမှာ မှန်ပေမဲ့ ဒါက မိသားစုရဲ့ အကျိုးအတွက် အကောင်းဆုံးပဲလေ။ ငါ့မှာ ရှိတဲ့ ခွန်အားတွေနဲ့ ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မရတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေနဲ့ ဒီမှာ ဆက်နေဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်" လုံချန်းက တံခါးဘက်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူတို့ မသိအောင် ထွက်သွားနိုင်ပါ့မလား" ရွှင်းက မေးသည်။

"နင် ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် လက်ချောင်းလေးကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ "ငါက ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လေ။ ငါ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို သင်ယူတုန်းက ရရှိခဲ့တဲ့ အထူးစွမ်းရည်ဖြစ်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းက ကီလိုမီတာ တစ်ရာအကွာအဝေးအထိ သွားလာနိုင်စေတယ်။ တစ်နေ့ကို တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရတာနဲ့ ငါ အရင်ရောက်ဖူးတဲ့ နေရာကိုပဲ သွားလို့ရတာမျိုး ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိပေမဲ့၊ ဘယ်သူမှ မသိအောင် ဒီအိမ်တော်ကနေ ထွက်ဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟားဟား... မိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ နင့်ရဲ့ ဦးနှောက်လေးကို သုံးတတ်လာပြီပေါ့။ ကြည့်ရတာ ငါတို့ ခရီးထွက်ရတော့မယ် ထင်တယ်" ရွှင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"မသိနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေနဲ့ စွန့်စားခန်းတွေ ပြည့်နှက်နေမယ့် ခရီးစဉ်ပေါ့။ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းက အခုမှ စတင်တော့မှာ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေသည်။