အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)

အခန်း (၁၃၁+၁၃၂)

"အဟမ်း... ဒါနဲ့ ငွေကြေးကိစ္စကိုရော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။ ခရီးရှည်ကြီးမှာ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ဖို့ဆိုရင် ငွေအမြောက်အမြား လိုလိမ့်မယ်နော်" ရွှင်းက တစ်ခုခုကို သတိရသွားသလိုမျိုး မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါလား... ဟုတ်သားပဲ။ ငါ့မှာ ငွေအတော်အတန် ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ ငါက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ရွှေအဆင့်ရှိတဲ့ သားရဲတွေကိုလည်း အမဲလိုက်လို့ ရတာပဲ။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အမဲလိုက်ပြီး ဆိုင်တွေမှာ ပြန်ရောင်းလို့ရတယ်။ သားရဲတွေရဲ့ သွေး၊ အမြုတေ ဒါမှမဟုတ် တခြားအစိတ်အပိုင်းတွေက ဆေးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ အသုံးဝင်လို့ အမြဲတမ်း ဝယ်လိုအား ရှိနေတာ။ ဈေးကောင်းလည်း ရနိုင်တယ်။ ငွေလိုလာရင် အဲဒါက လုံလောက်မှာပါ" လုံချန်းသည် အစပိုင်းတွင် ထိုပြဿနာကို ခုမှ သတိရသွားပုံပေါ်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီး ရွှင်းကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘယ်တော့ ထွက်ကြမှာလဲ" ရွှင်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အပြုံးဖြင့် မေးသည်။

"မနက်ဖြန်ပေါ့။ ဒီနေ့တော့ ငါ တော်တော် ပင်ပန်းနေလို့ အရင်အိပ်လိုက်ဦးမယ်။ ပြီးမှ မျိုးနွယ်စုထဲက လိုအပ်တာလေးတွေ စုဆောင်းပြီး ခရီးစဉ်အတွက် ပြင်ဆင်ရမယ်။ မင်္ဂလာညပါ အလှလေး၊ နောက်မှ တွေ့ကြမယ်" လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြောပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် ရွှင်းကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ကာ မကြာမီမှာပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

"ဟင်း... အနည်းဆုံးတော့ ငါလှတယ်ဆိုတာ နင်သိသားပဲ။ သူကတော့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ပဲ ခေါ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့တာ" ရွှင်းသည် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နာရီအနည်းငယ် ကုန်ဆုံးပြီးနောက် မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လုံချန်း နိုးလာပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဗီရိုထဲမှ အဝတ်အစားများ သွားယူလိုက်သည်။ လှပသော ဝတ်စုံတစ်စုံကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ အဝတ်ဟောင်းများကို ချွတ်ကာ ရေချိုးခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားသော်လည်း အိပ်ခန်းတံခါးကို မဖွင့်မီ...

"နေဦး... မနေ့ကလည်း တံခါးပိတ်ဖို့ မေ့သွားခဲ့တာလား။ သတိထားတာ ပိုကောင်းမယ်" လုံချန်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားရင်း တွေးလိုက်သည်။ သူသည် ဗီရိုဆီသို့ ပြန်သွားပြီး မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည်ကို ယူကာ အရေးကြီးသည့် နေရာများကို ဖုံးကွယ်နိုင်ရန် ခါးတွင် ပတ်လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ရေချိုးခန်းနှင့် ဆက်နေသော ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ရွှယ်နှင့် မေတို့သည် ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

'ဒီမိန်းကလေးတွေ တစ်ညလုံး ဒီမှာ စောင့်နေခဲ့ကြတာပဲ' လုံချန်းက သူတို့ကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် သူတို့အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူတို့၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်လေးများကို လက်ချောင်းများဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ လုံချန်းသည် အခုချက်ချင်းသာ အပြင်သို့ မထွက်သွားပါက သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု တက်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ မီးတောက်တစ်ခု ထပ်မံလောင်ကျွမ်းလာပြန်သည်။ သူသည် ပါးပြင်ပေါ်မှ လက်ကို ချက်ချင်းခွာကာ အနောက်သို့ ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် မေနှင့် ရွှယ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး နိုးလာပြီး လုံချန်းကို မြင်သွားကြသည်။

"သခင်လေး။ အခု နေလို့ကောင်းသွားပြီလား" သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးရင်း လုံချန်းအနားသို့ တိုးလာကြသည်။ လုံချန်းသည် ဝတ်စုံအောက်မှ သူတို့၏ ကောက်ကြောင်းအလှများကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ငါ့အနားကို မလာတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်းတို့ ဒီထက် ပိုနီးလာရင် ငါ့ရဲ့ ရမ္မက်ဆန္ဒတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ရပ်ကာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဆန္ဒတွေလဲ။ သခင်လေး ဘာအကြောင်း ပြောနေတာလဲ" ရွှယ်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"မင်းတို့ကို ဒီနေရာမှာတင် အခုချက်ချင်း သိမ်းပိုက်ပစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒလေ" လုံချန်းက သူတို့ ကြားနိုင်လောက်အောင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တ... တကယ်လား" ရွှယ်က မှင်တက်သွားသော မျက်နှာပေးဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်လာသည်။

"သခင်လေးက... ကျွန်မတို့ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်လို့ ထင်လို့လား" ရွှယ်က ခေါင်းငုံ့ကာ ထပ်မေးပြန်သည်။

"ဒါပေါ့၊ မင်းတို့က ဆွဲဆောင်မှုရှိတာပေါ့။ မင်းတို့ရဲ့ ပြည့်စုံလှပတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်၊ ထူးခြားတဲ့ အလှအပ... အရာအားလုံးက ငါ့ကိုယ်ငါ ထိန်းချုပ်ဖို့ ခက်ခဲအောင် မိစ္ဆာဆန်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတွေ ရှိနေတာ။ အခု ထွက်သွားကြတော့" လုံချန်းက စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ သခင်လေး။ ကျွန်မ မထွက်သွားချင်ဘူး။ သခင်လေးက ကျွန်မကို သိမ်းပိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မကလည်း သခင်လေးရဲ့ သိမ်းပိုက်မှုကို ခံချင်ပါတယ်။ ကျွန်မ... ကျွန်မကို တစ်ရက်တည်းအတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သခင်လေးရဲ့ အပိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးစေချင်တယ်" မေသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်ပြီး ရွှယ် တစ်ခုခု မပြောနိုင်မီမှာပင် ရှေ့သို့ ပြေးတက်ကာ လုံချန်းကို ဖက်လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေမှုကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး မေ၏ ပူလောင်လှပသော ကျောပြင်ကို လက်မောင်းများဖြင့် ပတ်ကာ ပြန်ဖက်လိုက်သည်။ လုံချန်းသည် မေ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သူမနှင့် တစ်လက်မမျှသာ ဝေးတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက..." ရွှယ်သည် လုံချန်းက မေကို နမ်းရှိုက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ မှင်တက်လျက် ရပ်နေမိသည်။ သူမ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဒါက အိပ်မက်လား၊ တကယ်လားဆိုသည်ကို သူမ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း သူမ သိသည်မှာ မေ၏ နေရာတွင် သူမကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်ချင်နေမိသည်။

"သ... သခင်လေး... ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း... လိုချင်တယ်..." ရွှယ်သည် လုံချန်းက မေကို ချီပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ အားယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မေကို ချီထားလျက်ပင် ရွှယ်၏ အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"မင်းဆီက ဒီစကားကို ကြားဖို့ ငါ စောင့်နေတာပါ အချစ်ရယ်" လုံချန်းက ရွှယ်၏ အနားတွင် ရပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာက သူမနှင့် နီးကပ်အောင် တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာ၏။ လုံချန်း၏ အသက်ရှူသံကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရွှယ်၏ မြန်ဆန်နေပြီးသား နှလုံးခုန်သံမှာ ပို၍ပင် မြန်လာတော့သည်။

လုံချန်း အိပ်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားရာ ရွှယ်သည်လည်း လိမ္မာသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။

မနက်ခင်းညလုံချန်း နိုးလာပြီး သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေသော ရွှယ်၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မေသည်လည်း ထိုနေရာတွင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်အစား လုံးဝ မရှိကြပေ။

"ငါ ဘာတွေ လုပ်လိုက်မိတာလဲ" လုံချန်းသည် ပြီးခဲ့သော ညက အဖြစ်အပျက်များကို သတိရသွားရင်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။