အခန်း (၁၃၅-၁၃၆)

အခန်း (၁၃၅) နဂါးမြို့တော်မှ ထွက်ခွာခြင်း

မနက်စောစော ၄ နာရီဝန်းကျင်အချိန်ဖြစ်ရာ ရွှေနိုင်ငံ၏ မြို့တော်လမ်းမထက်တွင် ကင်းလှည့်နေသော စစ်သည်အချို့မှလွဲ၍ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

မြို့၏ နေရာတစ်ခုတွင် ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။ ထိုအက်ကြောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာပြီးနောက် လူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"တော်တော်မှောင်တာပဲ... ငါ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အိမ်ထဲရောက်နေတာလား" လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏အနောက်မှ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

"ဪ... နိုင်ငံတော် စာကြည့်တိုက်ထဲ ရောက်နေတာကိုး" ခန်းမကြီးအတွင်း စာအုပ်စင်များ တန်းစီနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်နေသော်လည်း ခဏအကြာတွင် လုံချန်းသည် အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာရသည်။

"အရင်က ရောက်ဖူးတဲ့ စာကြည့်တိုက်နားက လမ်းကြားလေးထဲမှာ ထွက်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာကို၊ မထင်မှတ်ဘဲ ဒီဝင်ပေါက်က အကွာအဝေး အနည်းငယ် လွဲချော်ပြီး ငါ့ကို စာကြည့်တိုက်ထဲ ပို့လိုက်ပြန်ပြီ။ ငါမမှားဘူးဆိုရင် ဒီအချိန်မှာ စာကြည့်တိုက်က သော့ခတ်ထားမှာပဲ" လုံချန်းက သူ၏ စွမ်းရည်အပေါ် စိတ်ပျက်သောအမူအရာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပစ္စည်းအချို့ ဖျက်ဆီးရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ ဒီနေရာကနေ ထွက်ရမယ်။ လျော်ကြေးကိုတော့ နောက်မှပဲ ပြန်ပေးတော့မယ်"

သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လုံချန်း တံခါးကို ဖွင့်ကြည့်သော်လည်း သူထင်ထားသည့်အတိုင်း တံခါးမှာ အမှန်တကယ် ပိတ်ထားကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေခြင်းကို သူ စိတ်တိုလာသည်။ ဘာမှစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ လုံချန်းသည် တံခါးကို စွမ်းအင်ဖြင့် ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ တံခါးမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူသည် စာကြည့်တိုက်ထဲမှ သက်သောင့်သက်သာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကင်းသမားအချို့သည် ထိုအသံကို ကြားသဖြင့် စာကြည့်တိုက်ဘက်သို့ ပြေးလာကြသော်လည်း မူလနေရာမှ ဝေးရာသို့ လွင့်ထွက်နေသော စာကြည့်တိုက်တံခါးကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေသော်လည်း လူသူအရိပ်အယောင် မတွေ့ရပေ။ ကင်းသမားများသည် တခြားသူများကို အသိပေးရန်အတွက် ခရာများကို အချက်ပေးသံ ကျယ်လောင်စွာ မှုတ်လိုက်ကြတော့သည်။

အချို့က စာကြည့်တိုက်ထဲ ဝင်စစ်ဆေးကြပြီး အချို့ကတော့ တရားခံကို ရှာဖွေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေကြသော်လည်း ထိုသူမှာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင်အာယ စောင့်ကြည့်ရင်း လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းမများထက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။ သူ ပျံသန်းနေသည်ကို မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်စေချင်သော်လည်း အချိန်အပုပ်မခံနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် သတိထားရင်း ပျံသန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသွားရာလမ်းတစ်လျှောက် မည်သူနှင့်မျှ မဆုံခဲ့ပေ။

မကြာမီမှာပင် လုံချန်းသည် နဂါးမြို့တော်၏ အနောက်ဘက် နယ်နိမိတ်အစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ နယ်ခြားကို ကာရံထားသော မြင့်မားသည့် တံတိုင်းကြီးကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ဤနေရာအနီးတစ်ဝိုက်တွင် လူအဝင်အထွက်ကို စောင့်ကြည့်သည့် စစ်ဆေးရေးဂိတ်တစ်ခု ရှိမှန်းလည်း လုံချန်း သိထားသည်။

လုံချန်းသည် ထိုစစ်ဆေးရေးဂိတ်နှင့် အဝေးဆုံးနေရာကို ရွေးချယ်ကာ သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာတောင်ပံအား ထပ်မံအသုံးပြုပြီး တံတိုင်းကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်ကာ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လုံချန်းသည် နက်ရှိုင်းသော တောအုပ်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ရွှေနိုင်ငံ၏ မြေပုံကို ကြိုတင်စုဆောင်းထားသဖြင့် ဤတောအုပ်မှာ သူသွားမည့် နောက်ထပ်မြို့အတွက် ဖြတ်လမ်းဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ ကုန်သည်များနှင့် တခြားသူများကတော့ ပိုမိုဘေးကင်းပြီး ရှည်လျားသော လမ်းမကြီးကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။ ဤတောအုပ်ကို ဖြတ်ခြင်းမှာ ပိုမြန်သော်လည်း ရွှေအဆင့်ရှိ သားရဲများ နေထိုင်သည်ဟု ဆိုကြသဖြင့် အန္တရာယ် အလွန်များပြားသည်။

လုံချန်းသည် အချိန်ကုန်သက်သာစေရန်နှင့် သားရဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရင်း မိမိကိုယ်မိမိ လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ဤတောအုပ်ကို ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော်လည်း ဤအဆင့်သို့ ရောက်ကတည်းက မည်သူနှင့်မျှ မရင်ဆိုင်ဖူးသေးပေ။ ရွှေအဆင့်ရှိ သားရဲများနှင့် လေ့ကျင့်ခြင်းက သူ၏ ခွန်အားကို စမ်းသပ်ရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု သူယူဆသည်။

လုံချန်းသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်မှာ တစ်နေ့တာ၏ ထက်ဝက်ခန့် ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် တောရိုင်းသားရဲများနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲ အများအပြားကို တွေ့ခဲ့သော်လည်း တစ်ချက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

"ရွှေအဆင့်ရှိတဲ့ သားရဲတွေ အကုန်လုံး ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။ သူ ခရီးနှင်လာသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ရွှေအဆင့်ရှိ သားရဲ တစ်ကောင်မှ မတွေ့ရသေးပေ။

"တိတ်တိတ်နေစမ်း၊ မင်း ငါတို့ကို သေအောင် လုပ်နေတာလား" အနားရှိ နေရာတစ်ခုမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံချန်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အနောက်တွင် ထိုင်နေသော သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာလို့လဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက နက်ရှိုင်း အေးခဲခြင်း ဝက်ဝံရဲ့ နယ်မြေပဲ။ အဲဒါက ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်။ ငါက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်တာတောင် အဲဒီသားရဲကို ကြောက်နေရတာ၊ မင်းလို... ဝိညာဉ်အခြေတည်အဆင့်လောက်နဲ့ ရွှေအဆင့်သားရဲကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ လူငယ်ဆိုတာ အရွယ်ရောက်လာရင် ရင့်ကျက်လာမယ်၊ အသိပညာမရှိတာကို သင်ယူလို့ရတယ်၊ မူးတာကို ငြိမ်းအောင် သတ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မိုက်မဲတာကတော့ ထာဝရပဲ။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ငါ စိတ်မကောင်းဘူး ငါ့တူ" ထိုအဖိုးအိုက အထင်သေးသော လေသံဖြင့် ဝေဖန်လိုက်သည်။

"ရွှေအဆင့်ရှိတဲ့ သားရဲ ဟုတ်လား" လုံချန်းက ထိုအဖိုးအိုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အတိအကျပဲ၊ ဒီဝက်ဝံက ဉာဏ်ရည်နိမ့်တယ်လို့ ဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ခွန်အားကတော့ တကယ်ကို သာလွန်တယ်။ အဲဒါကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်တာက သေတွင်းတူးတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ထောင်ချောက်ဆင်ပြီးမှပဲ အမဲလိုက်လို့ ရတာ။ ငါ ဒီမှာ တစ်နေ့လုံးရှိပြီ၊ ငါဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ သူကျလာဖို့ စောင့်နေတာ။ သူက အနားမှာ အိပ်နေတုန်းပဲ၊ နိုးလာတာနဲ့ ရေရှာဖို့ ဒီလမ်းကနေ ဖြတ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် သူ ငါ့ထောင်ချောက်ထဲမှာ သေမှာဖြစ်သလို ငါလည်း ချမ်းသာပြီပေါ့" အဖိုးအိုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"သူ ဘယ်ဘက်မှာ အိပ်နေတာလဲ"

"ဟိုဘက်မှာလေ၊ ဘာလဲ မင်း ကြောက်သွားပြီလား။ ကြောက်သင့်တာပေါ့၊ သူ့ကို သွားမနှိုးမိစေနဲ့ဦး၊ မိုက်မဲတဲ့သူလိုမျိုး အသေမခံချင်ရင် အဲဒီဘက်ကို မသွားနဲ့" ထိုလူက ပြုံးလျက် ပြောဆိုကာ လမ်းညွှန်ပြသလိုက်သည်။

လုံချန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး အဖိုးအို ညွှန်ပြသည့် ဘက်သို့ စတင် လျှောက်သွားတော့ရာ အဖိုးအိုမှာ သူ၏ သတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုသူကို ကြည့်ကာ မှင်တက်သွားတော့သည်။

"မိုက်မဲလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်။ ငါလည်း တစ်နေ့လုံး စောင့်နေရတာ ပင်ပန်းနေပြီ။ အခုတော့ ဒီဝက်ဝံက သူ့ကို စားပြီးတာနဲ့ နိုးလာပြီး ရေလာရှာတော့မှာ သေချာတယ်" အဖိုးအိုက ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားနေသော လုံချန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဟိုမှာပဲ" ခဏမျှ လျှောက်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ဝက်ဝံကို တွေ့ရှိသွားသည်။ သူသည် ထိုနေရာသို့ အမြန်သွားလိုက်ရာ အိပ်ပျော်နေသော ဝက်ဝံ၏ အနားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဝက်ဝံသည် သူ့ဆီသို့ လာနေသော ခြေသံများကို ကြားသဖြင့် နိုးလာသည်။ သူ၏ လုံးဝဖြူဖွေးနေသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုဝက်ဝံသည် ဖြူဖွေးသော မျက်လုံးများရှိသလို ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အမွေးအမှင်များ ရှိသော်လည်း သူ၏ ခြေသည်းများမှာမူ အဖြူရောင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အနက်ရောင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ အမြင့် ၃ မီတာကျော်ရှိပြီး ခပ်ဖိုင့်ဖိုင့် ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမျိုး ရှိသည်။

"ဒီအဆင့်ကို ရောက်နေတာလား" လုံချန်းသည် ဝက်ဝံ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးစစဖြင့် တွေးလိုက်လေသည်။

အခန်း (၁၃၆) ယုတ်မာသော စိတ်နှလုံး

"ဒီအဆင့်ကို ရောက်နေတာလား" ဝက်ဝံ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ကြည့်ပြီး လုံချန်းက ပြုံးစစဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။

"သူက ရွှေအမြုတေအဆင့် အဆင့် ၃ ပဲ ရှိသေးတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားအပြည့် သုံးပြီး လေ့ကျင့်ဖို့တော့ မလောက်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အကောင်းဘက်က ကြည့်ရမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံမှုကို စမ်းသပ်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း နက်ရှိုင်း အေးခဲခြင်း ဝက်ဝံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လူသားတစ်ယောက် သူ့ဆီ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝက်ဝံက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လုံချန်းဆီသို့ ပြေးဝင်ကာ သူ၏ ခြေသည်းများဖြင့် လှမ်းကုတ်လိုက်တော့သည်။

လုံချန်းသည် ထိုတိုက်ကွက်ကို ကိုယ်ကို ဘေးသို့တိမ်းကာ ရှောင်လိုက်ပြီး ဝက်ဝံ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အား အပြည့်အဝကို သုံးရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ ဝက်ဝံကြီးကို နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်သွားစေနိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩသွားမိသည်။ ထိုအသိကြောင့် လုံချန်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒါဆို ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားက ရွှေအမြုတေအဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်နိုင်နေပြီပေါ့။ ဒီလောက် ခွန်အားမျိုးကို ဒီလောက်မြန်မြန် ရရှိတာကတော့ တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေကလည်း စိုးရိမ်စရာပဲ" လုံချန်းက ဝက်ဝံကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

ဝက်ဝံကြီးမှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း လုံချန်းကို အစွမ်းကုန် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအင်ကို မသုံးဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကို စနစ်တကျ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် ဝက်ဝံနှင့် နာရီပေါင်းများစွာကြာအောင် လေ့ကျင့်တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

ဝက်ဝံကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ တောအုပ်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်နေသဖြင့် အနီးအနားရှိ သားရဲများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်မိသွားသည်။ အားနည်းသော သားရဲများက ဝေးဝေးရှောင်ကြသော်လည်း အားကောင်းသော သားရဲအချို့ကတော့ ဘာဖြစ်နေသလဲ သိရန် ထိုနေရာသို့ ဦးတည်လာကြသည်။

"ဟင်း... သူ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာအောင် ဟိန်းနေတာလဲ။ တခြား ရွှေအဆင့် သားရဲတစ်ကောင်က သူ့နယ်မြေထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာလို့လား။ အဲဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဝက်ဝံက ဟိုကလေးကို သတ်လိုက်ပြီးလို့ သွေးနံ့ကြောင့် တခြား ရွှေအဆင့်သားရဲတစ်ကောင် ရောက်လာတာ ဖြစ်မှာ" လုံချန်းကို သတိပေးခဲ့သော အဖိုးအိုမှာလည်း ဟိန်းဟောက်သံများကို ကြားသဖြင့် သူ့ဘာသာ ခန့်မှန်းချက်များ ထုတ်နေတော့သည်။

"ဘယ်သူပဲ နိုင်နိုင်၊ ငါ့ထောင်ချောက်ထဲသာ ကျလာရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ။ သားရဲနှစ်ကောင်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ရလိုက်မှာ" အဖိုးအိုက တဟားဟား ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

လုံချန်းသည် တိုက်ပွဲကို အတော်ကြာအောင် ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆင်နွှဲနေခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဝက်ဝံကြီးမှာ ရှေ့ဆက်မတိုက်နိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဖြူဖွေးသော အမွေးအမှင်များမှာလည်း သူ၏ သွေးများကြောင့် နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။

"ဟင်း... တိုက်ပွဲကတော့ ပြီးသွားပြီ ထင်တယ်" လုံချန်းက ဝက်ဝံဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူ နောက်ဆုံးတစ်ချက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ မတိုက်ခိုက်မီမှာပင် ဝက်ဝံ၏ မျက်လုံးများ ပိတ်သွားတော့သည်။ လုံချန်း ဇဝေဇဝါဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဝက်ဝံကြီး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း တကယ်ကို ကောင်းကောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပါ" လုံချန်းက ပြောရင်း ဝက်ဝံ၏ အလောင်းကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

လုံချန်း ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ထပ် သားရဲများ သူ့ဆီသို့ လာနေကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး တောင်ဖြိုဓားကို ထုတ်ကာ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

နှစ်နာရီခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ အဖိုးအိုမှာ သစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းရင်း တစ်ဖက်သို့ စိုက်ကြည့်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင်။ ရုတ်တရက် လုံချန်းတစ်ယောက် သွေးချင်းချင်းနီနေသော အဝတ်အစားများဖြင့် ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်မိသည်။

"ဒါ... ဒါ... မင်း ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေတာလဲ" အဖိုးအိုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မှင်တက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးလည်း အသက်ရှင်နေတာပဲ မဟုတ်လား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါပေမဲ့... မင်း ဝက်ဝံဆီ သွားတာ မဟုတ်လား။ ဪ... ငါ သိပြီ။ မင်း အဲဒီကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူက တခြား ရွှေအဆင့် သားရဲတစ်ကောင်နဲ့ တိုက်နေလို့ မင်းက တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့" အဖိုးအိုက အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသလိုမျိုး ခပ်နောက်နောက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်တယ်ဆိုတော့ သားရဲတွေထဲက တစ်ကောင်မှ မနိုင်ဘဲ အပြန်အလှန် သတ်မိသွားကြတာ ဖြစ်ရမယ်။ မင်းအဝတ်ပေါ်က သွေးတွေကတော့... မင်း သူတို့အလောင်းတွေကို ရှာပြီး သားရဲအမြုတေတွေကို ယူလာခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အဲဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတာတွေကို မင်း ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး" အဖိုးအိုက လုံချန်းကို စကားပြောခွင့်ပင် မပေးဘဲ အားရပါးရ ပြောနေတော့သည်။

"မင်းက ကံကောင်းတာပဲ၊ အသက်လည်း မသေဘူး၊ ရွှေအဆင့် သားရဲအမြုတေတွေလည်း ရခဲ့တယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ကံကောင်းတာက မင်းကို သေစေနိုင်တယ်ဆိုတာ သိလား။ မင်းသာ ဒီအမြုတေတွေကို ဆိုင်မှာ သွားရောင်းရင် သူတို့က မင်းဆီက ဝယ်မယ့်အစား မင်းကို သတ်ပြီး အလကား ယူသွားကြလိမ့်မယ်" အဖိုးအိုက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"သူတို့ အဲဒီလို လုပ်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး" လုံချန်းက အဖိုးအိုကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ယုတ်မာတဲ့လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို မင်း ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို ကူညီပါ့မယ်။ အဲဒီအမြုတေတွေကို ငါ့ကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ၊ ငါ မင်းဆီက ဝယ်မယ်။ အမြုတေ တစ်ခုကို ငွေဒင်္ဂါး ၂ ပြားစီ ပေးမယ်" အဖိုးအိုက လုံချန်းကို သားကောင်တစ်ကောင်လို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရွှေအဆင့် သားရဲအမြုတေ တစ်ခုက အနည်းဆုံး ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀ ပြားထက် မက တန်တာ မဟုတ်လား" လုံချန်းက သိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"တန်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သန်မာတဲ့လူတွေအတွက်ပဲ။ မင်းအတွက်တော့ အဲဒါတွေက တန်ဖိုးမရှိတဲ့အပြင် မင်းကို စောစော သေစေမယ့် အရာတွေပဲ။ ငါက ငွေဒင်္ဂါး ၂ ပြား ပေးတာတောင် တော်တော် ရက်ရောနေပြီ"

"စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ဘာမှ ရောင်းဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောပြီး သူ၏လမ်းကို ဆက်လျှောက်သွားသည်။

"မင်း စိတ်မဝင်စားရင်တောင် အဲဒီအမြုတေတွေကို ချန်ထားခဲ့ရမယ်" အဖိုးအိုက ပြောပြောဆိုဆို သူ၏ ဓားကို ထုတ်လိုက်တော့သည်။

"အဘိုးပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ယုတ်မာတဲ့လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို နားလည်ဖို့ ခက်ခဲတယ်... တကယ်တော့ သူတို့ကို ဒီကမ္ဘာမြေပြင်ပေါ်ကနေ အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားလိုက်တာက ပိုလွယ်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မူလနေရာမှ ခဏမျှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ ရပ်နေသည့် နေရာတွင်ပင် ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ခြင်း မရှိဘဲ ခရီးကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

အနောက်တွင် ကျန်ရစ်သော အဖိုးအိုမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဓားရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လည်ပင်းတစ်ပတ်လုံး ပြန့်သွားတော့သည်။ ထိုဒဏ်ရာမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ အဖိုးအိုသည် သူ၏ လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် ထိန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ လက်များ လည်ပင်းဆီသို့ မရောက်မီမှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။

လုံချန်းသည် ဤတောအုပ်အတွင်း တစ်ရက်ကျော်ကြာ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး ရွှေအဆင့်ရှိ သားရဲ အများအပြားနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သားရဲမှာ အလွန်အမင်း သန်မာနေပြီး သူ မနိုင်နိုင်ဟု ခံစားရမှသာ သူ၏ ဓားကို ထုတ်၍ သတ်ဖြတ်ပြီး၊ ကျန်သည့်အချိန်များတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အား သက်သက်ဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ညအချိန်တွင် သစ်ပင်ပေါ်၌ ပုခက်ဆင်ကာ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဥကို အစာကျွေးပြီး ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ မနက်ခင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လုံချန်းသည် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး လမ်းမကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။

"နောက်ထပ်မြို့က အဝေးကြီး မလိုတော့ဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် လမ်းမကြီးနှင့် အဝေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူရှိမရှိကို ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

"ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာတောင်ပံ" လုံချန်း ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် လှပသော တောင်ပံနှစ်ဖက် သူ၏ ကျောပြင်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူသည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

"လငွေရောင်မြို့တော်ရဲ့ မြို့ရိုးတွေပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ" မြို့၏ နယ်နိမိတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး တောင်ပံများကို ဖျောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ မြို့ထဲသို့ ခြေကျင် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။