အခန်း (၃၈၂)

ချင်းအန်းမင်သည် ကျိန်ဆိုနေသည့်အလား လေသံဖြင့် ပြောနေသည်။ ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မတို့သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အစ်ကို ခါးနာသွားတာပေါ့?"

"တကယ်တော့... အင်း..."

ချင်းအန်းမင်က မဟုတ်ဘူးဟု ငြင်းချင်သော်လည်း ရှောင်းကောက သူ့မျက်လုံးကို စေ့စေ့ကြည့်နေသဖြင့် ရိုးရိုးသားသားပင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရသည်။

"အစ်ကို တကယ်နေကောင်းပါတယ်။ ခါးနာတာက အဲဒီလောက် မဆိုးပါဘူး။ အိမ်ကို ပြန်ကြည့်ဖို့ ပြန်လာတာပါ။ နင်တို့တွေ အကြာကြီး သွားနေတော့ စိတ်မချလို့။ ခါးကလည်း နည်းနည်း နာနေတာနဲ့ ရူယီကလည်း ဒီမှာပဲ ခဏလောက် ထပ်နားဖို့ ပြောတာနဲ့ နေလိုက်တာ" ဟု ချင်းအန်းမင်က ရှောင်းကော စိုးရိမ်မည်စိုးသဖြင့် အမြန်ရှင်းပြသည်။

"တကယ်လား?"

"တကယ်ပေါ့!"

ချင်းအန်းမင်က ဘာမှဖုံးကွယ်မထားကြောင်း ပြရန် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ငြိမ့်ပြသည်။ သူမမြင်စေရန် ခါးကိုပင် တမင်လှုပ်ပြလိုက်သေးသည်။

"တွေ့လား... ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။"

သူ တကယ်နေကောင်းနေသည်ကို မြင်မှ ရှောင်းကော ယုံသွားတော့သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?"

"ဆိုင်မှာ အရမ်းအလုပ်များနေတဲ့နေ့က ဖြစ်တာ။ ရက်အတော်ကြာ အနားမယူရဘဲ အကြောဆန့်လိုက်ရာကနေ ခါးလွဲသွားတာ"

ချင်းအန်းမင်က ဤအကြောင်းကို ရှက်သဖြင့် မပြောချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောဆန့်ရင်း ခါးနာသွားသည်ဆိုသည်မှာ ဝန်ခံရန် အတော်လေး ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု သူ ထင်နေသည်။

"အခု တကယ်ပဲ သက်သာသွားပြီလား?" ရှောင်းကောက စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

"တကယ် သက်သာသွားပါပြီ။ ရက်နည်းနည်း နားလိုက်တော့ ကောင်းသွားတာ။ အခုဆို နေ့တိုင်း တိရစ္ဆာန်တွေကို ဖရဲပင်ပေါက်တွေတောင် ကျွေးနေသေးတယ်" ဟု ပြောရင်း ချင်းအန်းမင်က ဂုဏ်ယူသလို ပြုံးကာ "သူတို့တွေ အတော်လေး ဝလာတာ နင်သတိမထားမိဘူးလား?" ဟု မေးခဲ့သည်။

"သတိထားမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထင်လို့ပဲ ထင်နေတာ။"

ဒါကို ကြားမှ ရှောင်းကော နားလည်သွားတော့သည်။ ချင်းအန်းမင်က သူတို့ကို အထူးအစီအစဉ်ဖြင့် ကျွေးမွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဝလာရသနည်း။

"ဖရဲပင်ပေါက်တွေက ဘယ်ကရတာလဲ?"

"ချင်းအိမ်မှာတုန်းက အလုပ်သိပ်မရှိတာနဲ့ အဲဒီမှာ ဖရဲစိုက်တဲ့သူတွေရှိတာ သတိရပြီး မြည်းလှည်းနဲ့ အပင်ပေါက်တွေ အများကြီး သယ်လာခဲ့တာလေ။"

ချင်းအန်းမင်၏ လေသံထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ အပြည့်ပါနေသည်။ ရေညှိဆေးနေသော ကျွမ်းကျွမ်းပင် ထိုအငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသည်။

ရှောင်းကောက တကယ်ပင် အထင်ကြီးသွားပြီး လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"တော်လိုက်တာ!"

သူမ တိရစ္ဆာန်တွေကို မွေးလာတာ ဒီလောက်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူ တစ်လအတွင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို မမီပေ။

"မေမေ... ရေညှိ"

ကျွမ်းကျွမ်းက ဆေးပြီးသား ရေညှိများကို လာပေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အိုးထဲမှ ဆန်ပြုတ်မှာ ကျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ မီးငြိမ်းပြီးနောက် အပူငွေ့များ ထွက်သွားစေရန် အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ပူပြင်းသော ရာသီဥတုတွင် ပူပူလောင်လောင် စားရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။

ရှောင်းကောသည် ရေညှိများကို ယူကာ စဥ့်တီတုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် လိပ်ကာ အမျှင်လေးများ ဖြစ်အောင် လှီးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို ဇလုံတစ်ခုထဲ ထည့်ပြီး သခွားသီးထုထားသည်များနှင့် ရောလိုက်သည်။

ရှောင်းကော ကြက်သွန်ဖြူ ထုနေစဉ်မှာပင် ချင်းအန်းမင်က အငွေ့ထွက်နေသော အိုးတစ်လုံးကို ညွှန်ပြကာ "ဒါက ဘာလဲ?" ဟု မေးသည်။

"ဝက်ပါးစပ်သားလေ။"

ရှောင်းကောက မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် ဓားမကြီးဖြင့် ကြက်သွန်ဖြူများကို တစ်မြွှာချင်း ကျွမ်းကျင်စွာ ထုနေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြက်သွန်ဖြူ တစ်ဥလုံးမှာ ကြေညက်သွားတော့သည်။

"အသားကို ဒီဘက် ယူပေးဦး။"

ဤကဲ့သို့ ရာသီဥတုတွင် ဘာစားရမလဲဟု သူမ အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့ပြီးနောက် အအေးသုပ် လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုပ်ရသည်မှာ လွယ်ကူသလို အရသာလည်း ရှိလှသည်။

ချင်းအန်းမင်သည် ဝက်သားကို ဘယ်ကရမှန်း မသိသော်လည်း မမေးတော့ပေ။ စားစရာရှိလျှင် သူ ကျေနပ်သည်။ "ဂရုစိုက်ဦးနော်... အရမ်းပူတယ်" ဟု သူက ရှောင်းကောကို စိုးရိမ်တကြီး သတိပေးသည်။

ရှောင်းကောက အသားများကို အချပ်လိုက် လှီးဖြတ်ကာ ရေညှိ၊ သခွားသီးများနှင့်အတူ ရောလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ရှာလကာရည်နှင့် နှမ်းဆီတို့ကို လောင်းထည့်ကာ သမအောင် နယ်လိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ချင်းအန်းမင်တို့က အအေးသုပ်နှင့် ဆန်ပြုတ်ကို သယ်ယူကြပြီး၊ ရှောင်းကောကတော့ ချင်းအန်းမင် လုပ်ထားသော 'တဆေးမပါသော ဘန်းမုန့်' များကို ယူလာသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် မုန့်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်ရန် အတော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရသည်။ သူ ခက်ခက်ခဲခဲ ဝါးနေရင်း "ဒီမုန့်က ဝါးရတာ အတော်လေး စေးတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ဒါကို ကြားသောအခါ ချင်းအန်းမင် မျက်နှာနီသွားသည်။ သူက အရှက်ပြေ ရေညှိကို ဝါးရင်း "ဘန်းမုန့်လုပ်ရင် တဆေး ထည့်ရမှန်း အခုမှ သိတာ" ဟု ဆိုသည်။

"..."

"..."

ရှောင်းကောနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့ ခေတ္တ ဆွံ့အသွားကြသည်။ သူ့မျက်နှာ မပျက်စေရန် နှစ်ယောက်လုံးက အရသာရှိဟန်ဆောင်ကာ အတင်း အကြီးကြီး နှစ်ကိုက် ဆက်တိုက် စားပြလိုက်ကြသည်။

ချင်းအန်းမင်မှာ အကူအညီမဲ့သလို ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ လက်ရာကို သူ သိသဖြင့် နှစ်သိမ့်နေရန် မလိုပေ။ သူ ဘန်းမုန့်လုပ်ခြင်းသည် ခေါက်ဆွဲလုပ်သလိုပင် ဂျုံကို ရေဖြင့်နယ်ပြီး ပေါင်းလိုက်လျှင် ပွပွဖြူဖြူ မုန့်ရမည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့က သူသည် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် မုန့်စိမ်းများကို အိုးအကြီးကြီးဖြင့် ပေါင်းခဲ့သည်။ ၎င်းကို မုန့်လုံးပေါင်းဟု ခေါ်ရန်လည်း ခဲယဉ်းသလို ခေါက်ဆွဲဟု ခေါ်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဘာဟု အမည်တပ်ရမှန်း မသိသော အရာကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။

ယန်အမျိုးသမီးနှင့် စကားပြောပြီးနောက်မှသာ 'တဆေး' ဆိုသည့် အရာရှိမှန်း သူ သိခဲ့ရသည်။ သို့သော် လုပ်ပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။ ထိုနေ့မှစ၍ သူသည် မျက်ရည်ဝဲကာ နေ့တိုင်း စားနေခဲ့သော်လည်း ယခုထက်ထိ မကုန်သေးပေ။

"မေးရိုး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ" ရှောင်းကောက ပြောလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက သွားလဲနေသည့် အရွယ်ဖြစ်သဖြင့် ဝါးပေးခြင်းက သူ့အတွက် ကောင်းသည်။

ရှောင်းကော ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းမှာ အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ ဝါးကနဲ ရယ်ချလိုက်တော့သည်။ ထိုအခါ သူ၏ ရှေ့သွားအလွတ်ကြားမှ မာကျောသော မုန့်ဖတ်တစ်ခု ထွက်လာကာ ချင်းအန်းမင်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ကျသွားတော့သည်။

၎င်းသည် လေထဲတွင် လှပသော မျဉ်းကွေးပုံစံဖြင့် ပျံဝဲသွားသည်ကို အားလုံးက မြင်လိုက်ရသည်။

"..." ရှောင်းကောမှာလည်း အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်ရယ်မောပါတော့သည်။ "ဟားဟားဟားဟား..."

ချင်းအန်းမင်မှာလည်း သူမနှင့်အတူ လိုက်ရယ်မိတော့သည်။ တကယ်တော့ သူလည်း ဤမုန့်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဆောင်းတွင်းဆိုလျှင်တော့ အိမ်ဆောက်ဖို့ အုတ်ခဲအဖြစ် သုံးလို့ရနိုင်လောက်သည်။

သုံးယောက်သား အသက်ရှူပင် မဝနိုင်အောင် ရယ်မောနေကြတော့သည်။

ညရောက်သောအခါ ချင်းအန်းမင်က ကျွမ်းကျွမ်းကို အိပ်ရာဝင်ရန် ခေါ်သွားပြီး ရှောင်းကော တစ်ဦးတည်း မီးဖိုချောင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပင်လယ်စာများကို ပုံစံတူ ခွဲထားသော်လည်း မနက်မှ ပို့နိုင်မည် ဖြစ်သဖြင့် သိမ်းဆည်းရန်မှာ ပြဿနာ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် မီးဖိုချောင်တံခါးကို ပိတ်ကာ သူမ၏ သီးသန့် နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ရေခဲတုံးအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤရေခဲတုံးများကို ကျွန်းပေါ်တွင် ရှိစဉ်ကတည်းက စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် ပူမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း၊ ပင်လယ်စာများကို လတ်ဆတ်အောင် ထားရန်ကြောင့် တစ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ပင်လယ်စာများ ဖမ်းမိလျှင် ရေခဲဖြင့် သိမ်းထားပါက သူများကို ပေးသည့်အခါ လတ်ဆတ်နေမည်ဟု သူမ တွေးခဲ့သည်။

ပထမတော့ ရှောင်းကောသည် ပင်လယ်စာများကို ရေခဲသေတ္တာထဲ ထည့်ထားချင်သော်လည်း ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် သူမ ပျင်း၍ ဖမ်းထားသော ပင်လယ်စာများဖြင့် ပြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မသိလိုက်ဘဲ ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် နေရာတော်တော်များများ ယူထားသည်။

ရေခဲများကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ဇလုံတစ်ခုချင်းစီထဲ ထည့်ကာ ရေအေး လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ပင်လယ်စာများကို လတ်ဆတ်အောင် ထိန်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"မနက် အစောမှ ထွက်သွားရမယ်။"

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှောင်းကောသည် ကုတင်အကျယ်ကြီးပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း နိုးလာပြီး ကိုယ်လက်အကြောဆန့်လိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက မနေ့ညက ချင်းအန်းမင်နှင့်အတူ အိပ်မည်ဟု ဇွတ်ပြောခဲ့သည်။ သူက ကျွန်းပေါ်က အကြောင်းများကို ပြောပြချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်းကော ညလယ်တွင် နိုးလာသောအခါ တစ်ဖက်အခန်းမှ စကားပြောသံများကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရသေးသည်။

ရှောင်းကော မနက်စာ ချက်ပြီးသည်အထိ သူတို့ နိုးမလာကြသေးပေ။ ညက အိပ်ရေးပျက်ထားကြသဖြင့် မထနိုင်ကြသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ မနက်စာကို စားပွဲပေါ် တင်ထားပြီးနောက် သူမ သူတို့ကို မနှိုးတော့ဘဲ ပင်လယ်စာ ဇလုံကို ယူကာ အမျိုးသမီးယန် အိမ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

တံခါးလာဖွင့်သူမှာ ယန်ကျား ဖြစ်သည်။ ရှောင်းကောကို မြင်သောအခါ သူက ဇလုံကို ကူသယ်ပေးရင်း စူးစမ်းစွာ ကြည့်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ?"

"နင်တို့အတွက် ပင်လယ်စာတွေလေ။"

နှစ်ယောက်သား အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ ယန်အမျိုးသမီးနှင့် အခြားသူများမှာ ထမင်းစားနေကြသည်။ သူတို့ ပင်လယ်စာကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။ ရှောင်းကောက သူတို့ ထမင်းစားနေသည်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်သဖြင့် ပင်လယ်စာများကို အမြန်ဆုံး စားပစ်ရန် မှာကြားပြီးနောက် ဇလုံကို ယူကာ ပြန်လာခဲ့သည်။

တံခါးဝရောက်သောအခါ ယန်အမျိုးသမီးက နောက်က လိုက်လာပြီး "ဒီနေ့ အားလား?" ဟု မေးသည်။

"မနက်ပိုင်းတော့ ပင်လယ်စာ သွားပို့ရမယ်။ ညနေပိုင်းဆိုရင်တော့ အားမယ် ထင်တယ်"

"ဒါဆို ညနေမှ လာခဲ့မယ်။ ဟဲဟဲ" ယန်အမျိုးသမီးက ဝမ်းသာအားရ ပြောခဲ့သည်။

"မနေ့ညက ထမင်းစားပြီးမှ လာမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ယန်ဖုန်းက ခရီးက ပြန်လာတာဆိုတော့ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့၊ အနားယူပါစေဆိုပြီး မလာခိုင်းလို့"

"ရပါတယ်၊ မပင်ပန်းပါဘူး။ လာချင်တဲ့ အချိန် လာခဲ့ပါ"

ရှောင်းကော ပြန်ရောက်သောအခါ ချင်းအန်းမင်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့ မျက်နှာသစ်နေကြသည်။ သူမ ဘယ်သွားသလဲဆိုသည်ကို သူတို့ သိနေကြသဖြင့် မမေးတော့ပေ။

" ခဏနေရင် မြို့ထဲ သွားမလို့လား?"

"အင်း..."

ချင်းအန်းမင်က ဆန်ပြုတ်တစ်ငုံ သောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်။ နင်ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ငါ စိတ်အေးသွားပြီ။ ငါမရှိတဲ့ အချိန် ဆိုင်မှာ အတော်လေး အလုပ်များနေမှာပဲ"

"နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက် ထပ်နားပါဦးလား...?"

ကျွမ်းကျွမ်းက ချင်းအန်းမင်ကို မခွဲချင်သလို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။