အခန်း (၃၈၅)

ဆရာကတော်ခုံးသည် သူတို့ကို ပြန်မလွှတ်ချင်သေးပေ။ သူမက စနောက်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ပဲ ဒီမှာနေလိုက်ပြီး ကျောင်းတန်းတက်လိုက်တော့ပါလား?"

ကျွမ်းကျွမ်းမှာ မျက်လုံးလေးအဝိုင်းသားဖြင့် "ဟို... မဖြစ်သေးပါဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်တွေက အခုထိ လွင့်နေတုန်းပဲ။ အိမ်ပြန်ပြီး စိတ်အရင်အေးအောင် ထားလိုက်ပါဦးမယ်။ ဟဲဟဲ..." ဟု ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောရှာသည်။

သူ့စိတ်ထဲက အကြံကို အားလုံးက ရိပ်မိကြသည်။ လူကြီးများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ သူ့ကို စနောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးပြီး တမင်စဉ်းစားဟန်ပြုကာ "ဒါဆို ဒီလိုလုပ်မလား? ဒီနေ့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ထင်တယ်" ဟု ချင်းအန်းမင်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုလည်း နေခဲ့ကြတာပေါ့" ဟု ဆရာခုံးကလည်း ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဝင်ပြောသည်။

"ကွက်တိပဲ။ မြေးလေးကျွမ်းကျွမ်းအတွက် အခန်းကိုလည်း ကျွန်မ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားပြီးသား" ဟု ဆိုကာ ဆရာကတော်ခုံးက သူ့ကို ခေါ်သွားရန် ပြင်ခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းကောကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေတော့သည်။ သူသည် အခြားကလေးများထက် ထက်မြက်သည်ဆိုသော်လည်း ကလေးပင် ဖြစ်သေးသဖြင့် ခဏတာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားရှာသည်။ သူသည် လုံးဝကို ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကာ ခေါင်းကို အတင်းခါယမ်းရင်း ရှောင်းကောကို အကူအညီတောင်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့ အိမ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းသည် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လာသည့်အလား ကုတင်ပေါ်တွင် ပစ်လှဲလိုက်သည်။ သူ နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက် ထပ်ကစားချင်သေးသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဦးလေးလည်း အိမ်မှာ ရှိနေတော့ ပိုပြီး စည်ကားသည် မဟုတ်ပါလား။

ချင်းအန်းမင်သည် မြည်းလှည်းကို တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး အထဲသို့ မဝင်တော့ဘဲ အော်ခေါ်လိုက်သည်။"ကျွမ်းကျွမ်း... သွားကြစို့"

"ဟုတ်... လာပြီ!"

ကျွမ်းကျွမ်း ထလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကလေးကို အင်္ကျီချိတ်တွင် ချိတ်လိုက်သည်။

"သွားမယ်..."

ကျွမ်းကျွမ်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာပြီး ရှောင်းကောနှင့် အမျိုးသမီးယန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သွားလေ။ ဟိုဟိုဒီဒီ မသွားနဲ့နော်။ ဦးလေးနားမှာပဲ နေ"

"ဟုတ်ကဲ့..."

ကျွမ်းကျွမ်းက ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ချင်းအန်းမင်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ မြည်းလှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ဦးလေးနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ရမည်ကို သူ အတော်လေး ရင်ခုန်နေပုံရသည်။

မြည်းလှည်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်းကောက တံခါးပိတ်ကာ အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာပြီး အမျိုးသမီးယန် ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ နင့်အစ်ကို ဘယ်သွားကြတာလဲ?"

"ဖရဲနွယ်တွေ သွားသိမ်းမလို့လေ။ ချင်းအိမ်ဘက်မှာ ဖရဲသီးတွေ ဆွတ်ပြီးသွားလို့ ကျန်ခဲ့တဲ့ နွယ်ပင်တွေကို ဘယ်သူမှ မလိုချင်ကြတော့ဘူး။ အဲဒါ တိရစ္ဆာန်စာ ကျွေးဖို့ သွားသိမ်းကြတာ"

"အော်... အဲလိုလား"

ရှောင်းကောသည် သူမကို ကြည့်ကာ အားနာသလို ပြုံးလိုက်မိသည်။ တကယ်တော့ သူမလည်း ချင်းအန်းမင်တို့နှင့် လိုက်သွားရန် စဉ်းစားထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အမျိုးသမီးယန် ညနေပိုင်း လာမည်ဟု ပြောထားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သဖြင့် ရွာသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အမျိုးသမီးယန်မှာ အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ တစ်ခုခုကို ဝါးနေသည်။ သူမ လက်ထဲက အသီးကို ကြည့်ရုံဖြင့် အတော်လေး စောင့်နေရမှန်း သိသာသည်။

ရှောင်းကော လက်မှ ရေများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ဆေးထားသော သစ်တော်သီးတစ်လုံးကို အမျိုးသမီးယန်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါလေး စားကြည့်ပါဦး၊ နည်းနည်း ချဉ်တဲ့ သစ်တော်သီး"

အမျိုးသမီးယန်က နှုတ်ခမ်းကို လျက်ကာ ဝမ်းသာအားရ ယူလိုက်သည်။ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် အလွန်ကျေနပ်သွားပုံရသည်။ ရှောင်းကောသည် သူမကို ကြည့်ရင်း တံတွေးပင် မျိုချလိုက်မိသည်။ ချဉ်လွန်းသော အသီးကို ဤမျှ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စားနိုင်သူကို မြင်ရသည်မှာ ခဲယဉ်းလှသည်။

စောစောက ဆရာခုံးတို့ အိမ်တွင် ထမင်းစားပြီး စကားပြောနေကြစဉ် မြေပြင်ပေါ်မှ သစ်တော်သီးအိတ်ကို မြင်သဖြင့် မေးကြည့်ရာ သူတို့ခြံထဲက အပင်မှ ဆွတ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ သို့သော် အသီးများမှာ အလွန်ချဉ်သဖြင့် သက်ကြီးဇနီးမောင်နှံမှာ မစားရဲကြပေ။ သွားကျိန်းမည်ကို စိုးရိမ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

သခင်မခုံးက သက်ပြင်းချကာ သူမ ငယ်ငယ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်က အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ ချဉ်သော သစ်တော်သီးများကို စားချင်ခဲ့ကြောင်း၊ တစ်နေ့မှ မစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြောင်း ပြောဖူးသည်။ အခုတော့ သူမ မစားနိုင်တော့ပေ။ တစ်ကိုက် စားလိုက်ရုံနှင့် သွားတွေ ကျိုးသွားနိုင်လောက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသဖြင့် ရှောင်းကောက အမျိုးသမီးယန်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားကာ သူမအတွက် သစ်တော်သီးများ အများကြီး ယူလာပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် သူမ အလွန် ကြိုက်နှစ်သက်နေသည်။

"စားပွဲပေါ်မှာ နောက်ထပ် တစ်အိတ် ရှိသေးတယ်။ ပြန်ရင် ယူသွားလိုက်ဦး"

"ဘယ်ဖြစ်မလဲ..." အမျိုးသမီးယန်က အားနာသလို ပြောသော်လည်း မျက်နှာကတော့ အလွန်ဝမ်းသာနေသည်။

"ကျေးဇူးပဲနော်"

"ရပါတယ်၊ အစ်မကြီးအတွက် တမင် ယူလာပေးတာပါ"

ရှောင်းကောက ပြုံးပြီး နောက်တစ်လုံး ထပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် သစ်တော်သီးကို နှစ်လုံးစီသာ ဆေးပေးသည်။ မဟုတ်လျှင် အမျိုးသမီးယန်၏ ပုံစံအရ ခဏချင်းနှင့် အကုန်ပြောင်သွားပေလိမ့်မည်။

"အများကြီး မစားနဲ့ဦးနော်။ တစ်ခါတည်းနဲ့ အကုန် မကုန်စေနဲ့" ရှောင်းကောက စိုးရိမ်တကြီး မှာရှာသည်။

"သိပါပြီ၊ တစ်နေ့ကို နှစ်လုံးပဲ စားပါ့မယ်"

ရှောင်းကော သူမကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလောက် လိမ္မာသွားတာလဲ?" ဟု မေးသည်။

"ဟူး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဟောသွန်းတစ်တောင်း ပို့ပေးတယ်။ ငါက အစားကြူးပြီး တစ်ရက်တည်းနဲ့ တစ်ဝက်လောက် စားလိုက်တာ၊ နေမကောင်းဖြစ်သွားပြီး ပြန်ကောင်းဖို့ အတော်ကြာသွားတယ်"

အမျိုးသမီးယန်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောသော်လည်း ရှောင်းကောမှာ ကြားရုံနှင့် လန့်သွားသည်။

"နင့်အစ်ကိုယန်ကတောင် ငါ့ကို ခံထိုက်တယ်လို့ ပြောသေးတယ်။ အဆင်အခြင်မရှိ စားဦးမလားလို့တောင် မေးတယ်လေ" ဟု ဆိုကာ ယန်ဖုန်း၏ လေသံကို အတုခိုးပြီး ရှောင်းကောကို အကြာကြီး တိုင်တောနေတော့သည်။

"ကြည့်စမ်းပါဦး။ ငါက ဗိုက်ကြီးသည်လေ၊ တစ်ခုခု စားချင်တာကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကန့်သတ်ချက်တွေ များနေရတာလဲ? အရင် ကိုယ်ဝန်တွေတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ စားခဲ့တာပဲ၊ ကလေးတွေလည်း ကျန်းမာပြီး အသက်ရှင်နေတာပဲကို..."

ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်များမှာ စိတ်ခံစားမှု ပိုလွယ်သည်ဆိုသည်ကို ရှောင်းကော ယခုမှ လက်တွေ့ မြင်ရတော့သည်။ စောစောလေးတင် ယန်ဖုန်းကို အပြစ်တင်နေသော်လည်း ခဏကြာလျှင် အခြားအကြောင်းများ ပြောင်းပြောပြန်သည်။

သူမသည် ရှောင်းကော မရှိသည့် နှစ်လအတွင်း ရွာထဲတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့သည်။ မုဆိုးမလီနှင့် အမျိုးသမီးလျိုတို့ ကြက်သွန်မြိတ် တစ်ပင်ကြောင့် ရန်ဖြစ်ကြသည့်အကြောင်းမှအစ ထိုကြက်သွန်မြိတ်ကို ဘယ်က ခူးလာသလဲဆိုသည်အထိ အသေးစိတ် ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးယန်က ရေမသောက်ဘဲ စကားပြောနေသဖြင့် ရှောင်းကောက ရေငတ်မည်စိုး၍ ရေထည့်ပေးကာ သောက်ရန် သတိပေးရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရွာထဲက သတင်းများကို ပြောပြီးသွားသောအခါ အမျိုးသမီးယန်က ရှောင်းကော၏ ခရီးစဉ်အကြောင်းကို စတင်မေးမြန်းတော့သည်။

"ပြောပါဦး... ပြောပြပါဦး..."

အမျိုးသမီးယန်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ပို၍ စိတ်တိုလွယ်လာသလို စိတ်ကောက်တတ်သည့် အလေ့အထကလည်း ပိုများလာသည်။ ရှောင်းကောမှာ သိပ်မနေတတ်သော်လည်း သူမကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိသည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းက လူတစ်ယောက်၏ စရိုက်ကို တကယ်ပင် ပြောင်းလဲစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"အင်း... ပြောပြပါ့မယ်!"

ရှောင်းကောသည် ကျွန်းပေါ်က ရှုခင်းများနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး ပုံဖော်ကာ ပြောပြလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးယန်သည် သူမဘဝတွင် ယုံဟိုင် ခရိုင်

ထဲမှ တစ်ခါမျှ မထွက်ဖူးပေ။ ထို့ကြောင့် ရှောင်းကော ပြောပြသည်များကို သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် လှပသော ပုံရိပ်များအဖြစ် မြင်ယောင်နေတော့သည်။

"ဝိုး... အရမ်း ကောင်းမှာပဲ..."

အမျိုးသမီးယန်သည် သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ရှောင်းကောကို အားကျစွာ ကြည့်သည်။

"ပင်လယ်ပြင်က ရှုခင်းတွေက တကယ် လှမှာပဲနော်"

ရှောင်းကောက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူမလည်း ပင်လယ်ကို ကြိုက်သည်။ ကျွန်းပေါ်မှာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည့် နှစ်လသည် သူမအတွက် မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း အနားရဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟေး... ရှောင်းကော၊ ဟိုမှာ သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲလို့ နင်ထင်သလဲ?"

အမျိုးသမီးယန်က ရုတ်တရက် ခေါင်းကို စောင်းကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက တစ်ယောက်ယောက်ကို လန့်သွားမည်စိုးသည့်အလား တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ရှောင်းကော ဇဝေဇဝါဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ နွားမကြီး နှစ်ကောင် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် မှီကာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ အရှက်သည်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ချက်ချင်း လှည့်ပြန်လာပြီး "အစ်မ... အစ်မကြီးကလည်း..."

"ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ" အမျိုးသမီးယန်က အေးအေးဆေးဆေး ဆိုကာ နွားများကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေဆဲပင်။

"နင့်ရဲ့ အစက်အပြောက် နွားတွေက..."

"နို့စားနွားတွေပါ"

"အော်... နို့စားနွားတွေ။"

အမျိုးသမီးယန်က ချက်ချင်း ပြင်ပြောကာ "နင့်နွားတွေက နောက်နှစ်ဆို နွားပေါက်လေးတွေ မြင်ရတော့မှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"မကြည့်ပါနဲ့တော့"

ရှောင်းကောက အမျိုးသမီးယန်ဘက်သို့ လှည့်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ပြောရခက်ပါတယ်၊ အကောင်လေးတွေ ရလာရင်လည်း နောက်နှစ်လောက်မှ ဖြစ်မှာပါ"

"နွားတွေရဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလက လူတွေလိုပဲလား?" အမျိုးသမီးယန်က ရှောင်းကော သိချင်နေသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ ရှောင်းကောလည်း မသိသဖြင့် အမျိုးသမီးယန်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ငါ့လူကြီးသူမတွေ ပြောတာတော့ နွားနဲ့လူက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရတဲ့ အချိန် အတူတူပဲတဲ့"

ထိုစကားကို ကြားသဖြင့် ရှောင်းကော ခေါင်းငြိမ့် ထောက်ခံလိုက်သည်။ သူမလည်း ထိုကဲ့သို့ ကြားဖူးသည်။ နွားမများ၏ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလမှာ ကိုးလခန့် ကြာတတ်သဖြင့် လူများ၏ ဆယ်လနှင့် အတော်လေး ဆင်တူလှသည်။

အမျိုးသမီးယန်က နွားများနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်အချို့ကို ရှောင်းကောအား ထပ်ပြောပြသည်။ နှစ်ယောက်လုံးမှာ တိရစ္ဆာန်ဗေဒနှင့် ပတ်သက်၍ အသိပညာ နည်းကြသော်လည်း မသိမချင်း ခန့်မှန်းပြောဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောမှာ အလွန်အရှက်သည်းနေသဖြင့် နွားများဘက်သို့ မကြည့်ချင်တော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်း အိမ်မှာ မရှိသည်ကို သူမ တကယ်ပင် ဝမ်းသာမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ မြင်သွားပါက သူ၏ စပ်စုတတ်သော စရိုက်နှင့် "နွားတွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ မေမေ?" ဟု ကလေးသံလေးဖြင့် မေးနေမည်မှာ သေချာလှသည်။

တွေးကြည့်ရုံနှင့်တင် အတော်လေး အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသည်။