အခန်း (၃၉၂)

ယန်အမျိုးသမီးသည် အိမ်ထဲမှနေ၍ ချင်းရှောင်းကော၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အပြင်သို့ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်သည်။ ယန်ကျား တံခါးဖွင့်ရန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ မလှုပ်တော့ဘဲ ချင်းရှောင်းကော အိမ်ထဲဝင်လာသည်ကိုသာ ထိုင်စောင့်နေလိုက်သည်။

သို့သော် အတန်ကြာသည်အထိ ချင်းရှောင်းကော အိမ်ထဲဝင်မလာပေ။ ယန်ကျားသည်ပင် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး အတော်ကြာမှ ပြန်ရောက်လာသည်။

“ရှောင်းကော ဘာလို့ အိမ်ထဲဝင်မလာတာလဲ?”

“သူ အပြင်သွားစရာရှိလို့တဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ခဏကြည့်ပေးထားဖို့ ပြောသွားတယ်။”

ယန်ကျားက သူ့လက်ထဲက သော့ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

“သူ အပြင်ပြန်သွားပြန်ပြီလား?”

ယန်အမျိုးသမီးက ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ထရပ်ကာ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ အပြင်ပြန်သွားတာလဲ?”

“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။”

ယန်ကျားက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အတော်လေး အရေးကြီးပုံရတယ်၊ တစ်ခုခု ပေါ်လာလို့ ထင်တယ်။ အရေးပေါ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတဲ့ ပုံစံပဲ။”

ယန်အမျိုးသမီးက နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

“သူမ ဒီတစ်ခေါက် သွားရင် ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲ? ငါ ကလေးမွေးတဲ့အထိတော့ မပြန်လာဘဲ မနေလောက်ပါဘူးနော်...”

ချင်းရှောင်းကော တံငါရွာသို့ ရောက်သောအခါ မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဘယ်နေရာမှာမှ မရပ်နားရဲဘဲ သူမကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော ရွာသားကို နှုတ်ဆက်ကာ ရှောင်းကျူး၏ အိမ်ရှိရာသို့ တစ်ယောက်တည်း ပြေးသွားလေသည်။

သူမအနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရွာသားမှာမူ ပြောမည့်စကားကို မျိုသိပ်ထားရင်း တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤအချိန်ဆိုလျှင် ထိုလူက ဖြစ်နိုင်သည်မှာ...

ထိုအချိန်တွင် တံငါရွာတစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေပြီဖြစ်သည်။ လေထဲတွင် မီးခိုးနံ့နှင့် အစားအစာရနံ့များကိုသာ ရရှိနိုင်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ရှောင်းကျူး၏အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ရှေ့တံခါးမှာ အဟန့်သား ပွင့်နေသည်။ အပြင်ကနေ ကြည့်လိုက်လျှင် အထဲတွင် မှောင်မည်းနေပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် အားနည်းနည်းလေးသာ တုန်ယင်နေသည်ကို မြင်ရသည်။

ချင်းရှောင်းကော ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေမိသည်။ သူတို့ အိပ်ပျော်နေကြတာလား သို့မဟုတ် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလားဟု သူမ တွေးပူမိသည်။ တံခါးဖွင့်ထားလျက်နှင့် အထဲတွင် ဘာကြောင့် ဤမျှ တိတ်ဆိတ်နေရသနည်း? အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။

“ရှောင်းကျူး? ယွီလင်း?”

ချင်းရှောင်းကော တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ရှောင်းကျူး? ယွီလင်း?”

ချင်းရှောင်းကော နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ခေါ်သည်။ ဘာသံမှ မကြားရသောအခါ သူမ သတိထားပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မည်းနေသဖြင့် ကြမ်းပြင်ကိုပင် သေချာမမြင်ရပေ။ ချော်လဲမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချင်းရှောင်းကော ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ လျှောက်သွားရသည်။

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို အသုံးပြုကာ ကျောက်ယွီယန်၏ အိပ်ခန်းသို့ အရင်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ တံခါးနားရှိ စားပွဲဘေးမှ ဖြတ်သွားသောအခါ တဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းနေသော ဖယောင်းတိုင်တစ်ခုကို သူမ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

မီးလောင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး မီးစာကို မညှိရသေးသောကြောင့် ဖယောင်းတိုင်မီးမှာ အလွန် အားနည်းနေသည်။

ချင်းရှောင်းကောက တစ်ခုခုကို ကောက်ကိုင်ပြီး မီးစာကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ အသုံးမလိုသော မီးစာများ ဖယ်ရှားပြီးနောက်တွင် တုန်ယင်နေသော မီးတောက်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။

ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် ရလာသောအခါမှ သူမ စိတ်အေးသွားရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အမှောင်ထဲတွင် စမ်းတဝါးဝါး လျှောက်မနေရတော့ဘဲ သေသေချာချာ မြင်ရပြီဖြစ်သည်။

ကျောက်ယွီယန်၏ အခန်းမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။ လူနေထိုင်သည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရပေ။

ဤအချိန်တွင် ချင်းရှောင်းကော အခြေအနေကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ သူမ နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ခွင့်မရလိုက်တော့ပေ...

အိမ်ထဲတွင် ရှောင်းကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့သည် အပေါ်ထပ်တွင် ထိုင်ကာ ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေကြသည်။

“ရှောင်းကျူး... ကောင်းကင်ကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက် မှောင်နေရတာလဲဟင်?”

ယွီလင်း၏ အသံမှာ စိတ်မပါသလို ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှောင်းကျူးက လှည့်ကြည့်ပြီး “မကြာခင် ပြန်လင်းလာမှာပါ” ဟု ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လား?”

“တကယ်ပေါ့။”

ကောင်းကင်ကြီးက ထာဝရ မှောင်မနေနိုင်ကြောင်း ရှောင်းကျူး အသေအချာ သိသည်။ ကြယ်လေးတွေက ဒီည ခဏပုန်းနေတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်ပေါ်လာမှာပါ။

“အဲဒါ ဘာလဲဟင်?”

မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကျူးက သူမလက်ညှိုးညွှန်ရာဘက်ကို ကြည့်သော်လည်း ဘာမှမမြင်ရပေ။

ယွီလင်းက လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ရှောင်းကျူးကို မှိုင်တွေစွာ ကြည့်ကာ “လူတွေ သေပြီးရင် ဘယ်ကို သွားကြတာလဲ?” ဟု မေးသည်။

“အင်း... ရွာသူကြီးကတော့ လူတွေ သေပြီးရင် ကောင်းကင်က ကြယ်လေးတွေ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ ချစ်ရသူတွေအနားမှာ အမြဲရှိနေပေးတတ်တယ်လို့ ပြောတယ်”

ရှောင်းကျူးက ပြောရင်းနှင့် မှိန်ဖျော့နေသော ကြယ်နှစ်လုံးကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ “ကြည့်လေ၊ အဲဒါ ငါ့မိသားစုဝင်တွေပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

ယွီလင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အားစိုက်ကြည့်မှ မှိန်ဖျော့နေသော ကြယ်နှစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါဆို ငါ့အမေက ဘယ်မှာလဲ?”

ကောင်းကင်တွင် အခြားကြယ်များ မရှိပေ။ ယွီလင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသလို ရှောင်းကျူးလည်း ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။

ယွီလင်း ဝမ်းနည်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှောင်းကျူး အဖြေတစ်ခု ရရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတွေးတောနေမိသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်တွင် အခြားကြယ်များ ရှိမရှိကိုလည်း သူမ၏ မျက်လုံးများက အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

ယွီလင်းမှာမူ ပို၍ စိတ်ပျက်လာကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

ရှောင်းကျူးမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ချင်းရှောင်းကောက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး “စောစောက နင်တွေ့လိုက်တဲ့ ကြယ်တံခွန်လေးက ညည်းအမေပဲလေ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အသံကြောင့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်စလုံး လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်လိုက်ကြပြီး အသံလာရာဘက်သို့ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဘယ်သူ စကားပြောနေတာလဲ?”

“ဘယ်သူလဲ! ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ!”

ယွီလင်းနှင့် ရှောင်းကျူးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားရင်း အမှောင်ထဲသို့ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်ကာ တုန်ယင်နေကြသည်။ သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်လေးများက နောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဆုတ်သွားကြသည်။

နောက်ထပ် ဆုတ်စရာ နေရာမရှိတော့ဘဲ နံရံနှင့် ကပ်သွားသောအခါ သူတို့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြတော့သည်။

“မငိုကြပါနဲ့တော့။”

ချင်းရှောင်းကောက သူတို့နှစ်ယောက်ကို အားမလိုအားမရ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဖယောင်းတိုင်မထွန်းဘဲ ငါ့ကို ဘယ်လိုမြင်ရမှာလဲ?”

သူတို့နှစ်ယောက် ငိုသံတိတ်သွားသည်။ ချင်းရှောင်းကော သက်ပြင်းချကာ လှေကားမှ ဆင်းသွားသည်။

ယွီလင်းနှင့် ရှောင်းကျူးတို့သည် လှေကားမှ ဆင်းသွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး မကြာမီ အပေါ်သို့ ပြန်တက်လာသည့် အသံကို ကြားရပြန်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တံခါးဝကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

နွေးထွေးသော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က အခန်းထဲသို့ အရင်ဝင်လာပြီးနောက်တွင်မှ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်ရှိ ချင်းရှောင်းကော၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

“အစ်မရှောင်းကော!”

“အစ်ရှောင်းကော!”

ယွီလင်းနှင့် ရှောင်းကျူးတို့၏ ရင်ထဲမှ ကြောက်စိတ်များမှာ ထိုခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူတို့သည် သူမထံသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံရကာ ကြားထဲတွင် ညပ်လျက်သား အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်သွားသည်။

သူမ ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာပင် ထိုကလေးမလေး နှစ်ယောက်က မေးခွန်းတွေ တရစပ် မေးတော့သည်။

“အစ်မရှောင်းကော ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ?”

“အစ်မတစ်ယောက်တည်း လာတာလား? ကျွမ်းကျွမ်းကော ဘယ်မှာလဲ?”

“အစ်မရှောင်းကော...”

“အစ်မ...”

ချင်းရှောင်းကောက သူတို့ ပါးစပ်များကို လက်ဖြင့် ပိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ “ငါ တစ်ယောက်တည်း လာတာပါ၊ အခုလေးတင် ရောက်တာ။ တံခါးက ပွင့်နေလို့ ဝင်လာလိုက်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းကျူးက ယွီလင်းကို ကြည့်ပြီး “တံခါးက ပွင့်နေတာလား?” ဟု နားမလည်စွာ မေးသည်။

“... အဲဒါ တံခါးပိတ်ဖို့ မေ့သွားတာ ထင်တယ်”ယွီလင်းက ခေတ္တစဉ်းစားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချမိသည်။ တံခါးပိတ်ဖို့တောင် မေ့နေကြသည်။

“ဒီကလေးနှစ်ယောက်နဲ့တော့ တကယ် ခက်တာပဲ။”

“...အစ်မရှောင်းကော၊ သမီးအမေ ဒီမနက်ပဲ ဆုံးသွားပြီ။”

“...အင်း။”

ချင်းရှောင်းကောက ဖယောင်းတိုင်ကို ချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ မေးသည်။

“သူမ ဘယ်လိုနေသေးလဲ?”

“အမေက ပြောတယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က သူ့ဘဝမှာ အပျော်ဆုံးအချိန်တွေတဲ့။ တစ်ဘဝလုံးမှာ ဒီလောက်အေးချမ်းပြီး ပျော်ဖို့ကောင်းတာမျိုး တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဘူးလို့ ပြောသွားတယ်”

ယွီလင်း၏ စိတ်ထဲတွင် သူမအမေ သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေများကို ပြန်မြင်ယောင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးလေးတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပါနေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြောမပြတတ်အောင် စိတ်သက်သာရာရမှုကိုလည်း ခံစားနေရသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျောက်ယွီယန်၏ မျက်နှာကို တွေးမိကာ ဝမ်းနည်းမိသည်။ ဒီသနားစရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးက ဒီအတိုင်း ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ မထွက်သွားခင်မှာ ပျော်နေခဲ့တာပဲ။ သူ ပျော်နေခဲ့တာ ကောင်းပါတယ်။

“ဒါနဲ့ အစ်မရှောင်းကော။”

ယွီလင်းက ချင်းရှောင်းကောကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စောစောက စကားကို သတိရကာ အားတက်သရော မေးလိုက်သည်။ “ညီမအမေလည်း ညီမအနားမှာ ရှိနေပေးဖို့ ကြယ်လေးတစ်လုံး ဖြစ်သွားတာပေါ့ ဟုတ်လား?”

“ဟုတ်တာပေါ့။”

ချင်းရှောင်းကောက သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုများကို ဖုံးကွယ်ကာ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ အလေးအနက် ပြောခဲ့သည်။ “စောစောက ကြယ်တံခွန်လေးက ညီမအမေပဲ။ သူက ကောင်းကင်ယံကနေ ညည်းအနားမှာ ရှိနေပေးဖို့ အတောက်ပဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံး ကြယ်တစ်လုံးကို ရွေးလိုက်တာ”

“သူမက သမီးအတွက် အိမ်သစ်တစ်ခု ဆောက်ပေးဖို့ နောက်ဘဝကို မသွားဘူးလား?”

ယွီလင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ သူမသည် နောက်ဘဝမှာလည်း သူမအမေ၏ ကလေးပဲ ပြန်ဖြစ်ချင်သည်။ သူမအမေက ကြယ် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်သွားနိုင်မှာလဲ?

“လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာတွေအဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားတတ်တယ်။ အဲဒါတွေက မြေကြီးထဲ ဆင်းသွားတာမျိုး၊ လေထဲ လွင့်ပျံ့သွားတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် အခြား တိရစ္ဆာန်တွေ၊ အပင်တွေက စုပ်ယူလိုက်တာမျိုးတွေ ဖြစ်တတ်တယ်။ သူတို့က ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားလာတတ်ကြတယ်”

ချင်းရှောင်းကော သက်ပြင်းချကာ ယွီလင်းကို နူးညံ့စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမက ဆက်၍ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ “သူမက ဒီစကြဝဠာကြီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ သူမက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်။ ညည်း ရှူလိုက်တဲ့ အသက်ရှူသံတိုင်း၊ လှမ်းလိုက်တဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်း၊ ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ သစ်ပင်တိုင်း၊ မြက်ပင်တိုင်း၊ ပန်းပွင့်လေးတွေတိုင်းမှာ ညည်းအမေ ရှိနေလိမ့်မယ်။ အဲဒါတွေအားလုံးက ညည်းအမေရဲ့ ကိုယ်ပွားလေးတွေပဲ။ သူမက ညည်းအနားမှာ အမြဲရှိနေပြီး ညည်းကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်။ နောက်နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ ကြာတဲ့အခါ သူမက ဒီကမ္ဘာကို ပြန်လာပြီး ညီမရဲ့ အမေ ပြန်ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“ဒါဆို အမေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပေါ့ ဟုတ်လား? အမေက သမီးကို ထားမသွားဘူးပေါ့? သမီးတို့ နောက်ဘဝမှာ ပြန်ဆုံကြမှာပေါ့ ဟုတ်လား?”

ယွီလင်းသည် သူမ ခံစားနေရသော နာကျင်မှုများကို သက်သာစေရန် ခိုင်မာသော ကတိစကားတစ်ခုကို ကြားချင်နေမိသည်။

ချင်းရှောင်းကောက မဆိုင်းမတွ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့!”