အခန်း (၃၉၃)

ချင်းရှောင်းကောသည် ယွီလင်း လိုအပ်နေသော ယုံကြည်မှုများကို ပေးရန် မဆိုင်းမတွ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယွီလင်းသည် သူမ၏အမေကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်မဟုတ်ဘဲ သူမအမေ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အမြဲရှိနေတော့မည်သာ ဖြစ်သည်။ သူမအမေသည် သူမနှင့်အတူ အမြဲရှိနေပေးလိမ့်မည်။

ကျောက်ယွီယန်၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒအရ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းမပြုဘဲ မီးသင်္ဂြိုဟ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ရွာသူကြီးဝမ်သည် မီးသင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို သဘောမတူသော်လည်း သူမ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို လေးစားရပေမည်။ သေသူကို ထိုက်တန်သော လေးစားမှုပေးရမည်ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ရွာသားအချို့ကို ဦးဆောင်ကာ သူမအတွက် ထင်းများဖြင့် ခုတင်ပုံစံ စင်တစ်ခုကို ကူညီပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။

ရှောက်နိုင်ငံတော်၏ ၄၃ ခုနှစ်၊ လပြက္ခဒိန် ၈ လပိုင်း ၁၃ ရက်နေ့၊ နံနက် ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်တစ်တိုက်မျှမရှိဘဲ ကြည်လင်နေသည်။ နေရောင်ခြည်သည် အလွန်တောက်ပနေပြီး ၎င်းမှာ ကျောက်ယွီယန် သေဆုံးချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

နံနက် ၇ နာရီခွဲတွင် သူမ၏ ရုပ်အလောင်းကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

နံနက် ၉ နာရီ ၁၅ မိနစ်တွင် မီးစတင်ရှို့လိုက်သည်။

နေ့လယ် ၁ နာရီ ၁၅ မိနစ် (၁ နာရီခွဲရန် ၁၅ မိနစ်အလို) တွင် မီးငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒအတိုင်း သမီးဖြစ်သူ ကျောက်ယွီလင်းသည် အရိုးပြာများကို ပင်လယ်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ဖြန့်ကြဲခဲ့သည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် အသက်ရှင်စဉ်က လွတ်လပ်မှုကို မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေ။ သေဆုံးပြီးနောက်တွင်မူ သဘာဝတရား၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာနိုင်ရန် သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆန္ဒမှာ အချုပ်အနှောင်ကင်းမဲ့စွာ လွတ်လပ်စွာ ရှင်သန်ရန်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ပင်လယ်ပြင်ကို သူမ၏ နောက်ဆုံးအနားယူရာနေရာအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော အခြေအနေတစ်ခုဖြင့် တည်ရှိနေတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသူများကို အဖော်ပြုပေးရန် လောကရှိ အရာခပ်သိမ်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ချင်းရှောင်းကော မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် အိပ်ပျော်နေသော မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကလေးမလေး တစ်ယောက်စီက သူမ၏ လက်မောင်တစ်ဖက်စီကို ဖက်ထားကြသည်။ သူမ၏လက်မောင်များ ကားတိုက်ခံရပြီး ကျိုးသွားသည်ဟု အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်မှာလည်း မဆန်းတော့ပေ။ လက်တွေ့တွင် သူမ၏ လက်မောင်များမှာ ထုံကျဉ်နေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ညလုံး အဖက်ခံထားရသဖြင့် လက်မောင်များ ခံစားချက်မရှိတော့သည်မှာလည်း ထူးဆန်းသောအရာ မဟုတ်ပေ။

မနေ့ညက စကားပြောနေရင်း ထိုကလေးနှစ်ယောက်မှာ အလွန်အမင်း အိပ်ငိုက်လာသဖြင့် စကားပြောမပြီးခင်မှာပင် မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်းရှောင်းကောကို မြင်လိုက်ရမှသာ တစ်နေ့လုံး သူတို့ကို နှောင့်ယှက်နေသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လွှတ်ချလိုက်နိုင်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်ပျော်သွားကြပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်းရှောင်းကောသည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးမလေးနှစ်ယောက်ကို သူတို့၏ ခုတင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ပြန်မချီသွားပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူမတစ်ယောက်တည်း အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ အိမ်ရှေ့တံခါးမကြီးကို သွားပိတ်လိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် မျက်လုံးခဏမှိတ်ထားပြီးမှ သူမ၏လက်မောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏လက်မောင်မှ ထုံကျဉ်မှုကို အောင့်ခံရင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို သတိထားကျော်ဖြတ်ကာ အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

လှေကားမှ ဆင်းလာသောအခါ သူမ၏ လက်မောင်များကို အားမစိုက်ရဲပေ။ သူမ အားစိုက်လိုက်ပါက လက်မောင်များ ကျိုးသွားတော့မည့်အတိုင်း ခံစားနေရသည်။

မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်သောအခါ သူမ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤနေရာတွင် ပစ္စည်းများ ပိုများလာသော်လည်း လိုအပ်သည်များကတော့ ရှိနေသေးသည်။

ရှိနေသော စားစရာများကို အသုံးပြု၍ သူမ ပင်လယ်စာဆန်ပြုတ်တစ်အိုး ချက်လိုက်သည်။ အရန်ဟင်း မရှိသဖြင့် ဆန်ပြုတ်ကို အနည်းငယ် ပျစ်ပျစ်လေးဖြစ်အောင် ချက်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် ဆန်ပြုတ်နံ့က အပေါ်ထပ်ရှိ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို နိုးလာစေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးမှ မနေ့ညက ချင်းရှောင်းကော ပြန်ရောက်လာသည်ကို သတိရသွားကြသည်။

ထိုအတွေးဝင်လာသည်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက် ခုတင်ပေါ်မှ လူးလဲထကာ ဖိနပ်များ အမြန်စီးပြီး အပေါ်ထပ်မှ ပြေးဆင်းလာကြသည်။ ချင်းရှောင်းကော တစ်စက္ကန့်လောက် နောက်ကျပြီးမှ ထွက်သွားမှာကို သူတို့ အလွန်ကြောက်နေကြသည်။

မီးမွှေးနေသော ချင်းရှောင်းကောသည် ပြေးဆင်းလာသည့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကလေးမလေးနှစ်ယောက် နိုးပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

သူတို့ နိုးလာပြီဖြစ်ရာ အစာစားရန် အချိန်တန်ပြီ။

သူမသည် နောက်ဆုံးထင်းတစ်ဆုပ်ကို ထည့်လိုက်ပြီး လက်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

သူမ ဟင်းခပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မိန်းကလေး နှစ်ယောက် ပြေးဝင်လာသည်။

သူတို့က တပြိုင်နက်တည်း “အစ်မရှောင်းကော!” ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်ကြသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”

ချင်းရှောင်းကော လုပ်လက်စကို ရပ်ပြီး သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟီးဟီး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက အစစ်အမှန်လားလို့ လာစစ်တာပါ။”

“ဟုတ်တယ်... ညီမတို့ အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ။”

“အစ်မရှောင်းကော တကယ်ရှိနေတာပဲ!”

“ညီမတို့ အခုနိုးလာတော့ ဒါတွေအားလုံးက အိပ်မက်လို့ ထင်နေတာ။”

“ဆန်ပြုတ်နံ့ ရလာတော့မှ အစ်မ တကယ်ရှိနေမှန်း သိတာ!”

ရှောင်းကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့သည် သူမ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်စီကို ဖက်ကာ မရပ်မနား စကားတွေ ပြောတော့သည်။

ပင်လယ်စာဆန်ပြုတ် ဆန်ပြုတ်ပျစ်ပျစ် ဖြစ်မသွားခင်အထိ သူတို့၏ စကားသံများက မစဲပေ။

တစ်ယောက်က ပန်းကန်များ ထုတ်ရန် လုနေပြီး နောက်တစ်ယောက်က အချဉ်ထုပ်များ ထုတ်ရန် လုနေကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ အားမလိုအားမရဖြစ်ကာ သူတို့အနောက်မှ တူသုံးစုံကို ကိုင်ပြီး လိုက်သွားရသည်။

ထမင်းစားပွဲတွင် ယွီလင်းသည် ကျောက်ယွီယန် အနှစ်သက်ဆုံး ထိုင်ခုံကို တမင်ရှောင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဆန်ပြုတ်ခွက်ထဲမှာသာ ရှိနေပြီး မော့မကြည့်ပေ။

ချင်းရှောင်းကောလည်း ၎င်းကို သတိထားမိသော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ သူမသည် ယွီလင်း၏ ပန်းကန်ထဲတွင် အချဉ်များ ကုန်သွားတိုင်း ထပ်ထည့်ပေးနေရုံသာ ပြုလုပ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် မကြားတကြား သက်ပြင်းတစ်ချက် ခိုးချလိုက်မိသည်။

ယွီလင်းအနေနှင့် သူမအမေ သေဆုံးမှုကို လက်ခံနိုင်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူရဦးမည်မှာ သေချာပါသည်။ သူမသည် အချိန်အတန်ကြာ ဝမ်းနည်းနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထမင်းစားပွဲ၏ အငွေ့အသက်ကို ထိန်းညှိပေးနိုင်သော ရှောင်းကျူး ရှိနေခြင်းပင်။ သူမ၏ မရပ်မနား စကားပြောသံများကြောင့် ထမင်းစားပွဲမှာ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်မနေပေ။

စားသောက်ပြီးနောက် ပန်းကန်များဆေးကာ သုံးယောက်သား အတူထိုင်လိုက်ကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောအနေနှင့် ဤနေရာတွင် အမြဲနေရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူမပြောခဲ့သော မေးခွန်းကို တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ရမည်ကို သူမ တကယ် စိုးရိမ်မိသည်။

သူတို့ အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် လူယုတ်မာများ၏ ရန်ကို ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ လူကြီးတစ်ယောက်နှင့်အတူ နေထိုင်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မတုံ့ဆိုင်းတော့ပေ။ သူတို့က တပြိုင်နက်တည်း “အစ်မ ရှောင်းကော သွားတဲ့နေရာကို သမီးတို့ လိုက်မှာပါ” ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

ချင်းရှောင်းကော သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားရသည်။ ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို ငါတို့ ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ? ဒီနေ့ပဲ ထွက်ကြစို့။ ဒါဆို ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်ကို အချိန်မီ ရောက်နိုင်သေးတယ်။”

ရှောင်းကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့တွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ သူတို့ ထကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အထုပ်အပိုးများ ပြင်ကြတော့သည်။

ရှောင်းကျူးသည် သူမ၏ ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို ထုပ်ပိုးရန် အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်သွားခဲ့သည်။ ထိုပစ္စည်းများမှာ ဖာထေးထားသော အဝတ်ဟောင်း အနည်းငယ်၊ စုတ်ပြဲနေသော စာအုပ်တစ်အုပ်၊ စုတ်တံတစ်ခုနှင့် မင်ကျောက်တုံး အပိုင်းအစလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူမတွင် အိတ်အသေးလေး တစ်လုံးသာ ရှိသည်။ ရှောင်းကျူး အထုပ်ပြင်ပြီးနောက် အိမ်ထဲတွင် လေးငါးပတ်ခန့် ပတ်လျှောက်နေမိသည်။ ဤအိမ်တွင် ဆယ်နှစ်ကျော် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမတွင် ပိုင်ဆိုင်မှု ဤမျှသာ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယခင်က ရှောင်းကျူးသည် ချင်းရှောင်းကောကို အတော်လေး မှီခိုခဲ့သော်လည်း မိဘများနှင့် အချိန်ပိုကုန်ဆုံးချင်သောကြောင့် ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် မိဘများနှင့် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း ရှေ့ဆက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားခြင်းက ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်သလို သူမ အချစ်ဆုံးဖြစ်သော အစ်မရှောင်းကော၏ အနားတွင် နေထိုင်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

ယွီလင်းသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ အခွံသာကျန်တော့သော ကြွေအိုးလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်သည်။

“အမေ... သမီးတို့ အစ်မရှောင်းကောနဲ့အတူ လိုက်သွားကြရအောင်နော်။”

ကျောက်ယွီယန်သည် အသက်ရှင်စဉ်က ချင်းရှောင်းကောနှင့်အတူ နေထိုင်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်ရန် သူမကို ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် သူတို့ကို ကျွန်းပေါ်မှ ကယ်ထုတ်ပေးခဲ့သည်—သူမ၏ ကျေးဇူးတရားကို တစ်သက်လုံး မှတ်ထားသင့်သည်။ ထို့အပြင် ချင်းရှောင်းကောသည် သူတို့အတွက် နေစရာနေရာကိုပါ ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကော ပြုလုပ်ပေးခဲ့သော အရာတိုင်းကို အိပ်မက်ထဲမှာပင် မေ့ပျောက်မသွားသင့်ပေ။

ကျောက်ယွီယန် မသေဆုံးမီကလည်း ချင်းရှောင်းကော၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်ရန် ယွီလင်းကို အကြိမ်ကြိမ် မှာကြားခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့သော်လည်း ယွီလင်းတွင်မူ အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။

ယွီလင်းသည် အတွေးများကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ သူမ ပြုံးပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ အမေ့ကိုယ်စား ကျေးဇူးဆပ်နိုင်ဖို့ အမေ့ကို သမီးနဲ့အတူ ခေါ်သွားမှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မိန်းကလေးနှစ်ယောက် အထုပ်ပြင်နေစဉ် ချင်းရှောင်းကောသည် ရွာသူကြီးဝမ်၏ အိမ်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်သည်။

ရှောင်းကျူး၏ အိမ်တွင် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာက ဝယ်ထားသော စားစရာများစွာ ကျန်နေသေးသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် ၎င်းတို့ကို ယူသွားရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျောက်ယွီယန်၏ အသုဘတွင် ကူညီပေးခဲ့သော ရွာသားများကို စုဝေးစေပြီး ကျန်ရှိနေသော ရိက္ခာများကို ခွဲဝေယူကြရန် ရွာသူကြီးဝမ်ကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ရွာသူကြီးဝမ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မဆိုင်းမတွ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ သူ ဝယ်ခိုင်းထားသော ဂျုံမှုန့်နှင့် ဆန်ပမာဏမှာ အတော်လေး များပြားသည်။ ၎င်းကို ငွေကြေးအဖြစ် ပြောင်းလဲမည်ဆိုလျှင် အတော်လေး တန်ဖိုးရှိသည်။

“ရွာသူကြီး... ကျွန်မပြောတာ နားထောင်ပါဦး။ ရွာသားတွေ ကူညီပေးတာကို ဘယ်လိုကျေးဇူးတင်ရမှန်းတောင် မသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဒီတစ်ခေါက် လာတာက အရမ်းအလျင်လိုနေလို့ ဘာလက်ဆောင်မှ ပြင်မလာနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကို ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးတင်လွှာအဖြစ် လက်ခံပေးရပါမယ်။”

ရွာသားများအနေနှင့် မကူညီချင်လျှင်လည်း နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း၊ အလိုအလျောက် ရှေ့ထွက်ကူညီပေးကြသူများကိုတော့ ချင်းရှောင်းကောက လက်ချည်းသက်သက် မပြန်စေချင်ပေ။

ရွာသူကြီးဝမ်မှာ ခေါင်းမာလှသည်။ သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်မှာ “ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က မင်းပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ရွာရဲ့ အရေးပေါ် ရန်ပုံငွေအတွက် လုံလောက်နေပါပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကော အံ့သြသွားရသည်။ သူမ ပေးခဲ့သော ပိုက်ဆံမှာ သူတစ်ယောက်တည်းအတွက် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ၎င်းကို ရွာ၏ အရေးပေါ်ရန်ပုံငွေအဖြစ် အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သူ့အပေါ် အလွန်လေးစားမိသွားသည်။ ရွာသူကြီးဝမ်သည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပုံ မပေါ်သော်လည်း သူလုပ်ဆောင်သမျှမှာ အလွန်ပင် ဖြောင့်မတ်လှသည်။

လူတစ်ယောက်ကို အပြင်ပန်းကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

သူ့အလိုဆန္ဒက ပြင်းထန်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ချင်းရှောင်းကော နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ ထိုအစား ရှောင်းကျူး လိုက်သွားတော့မည့် အကြောင်းကိုသာ ပြောပြလိုက်သည်။

အိမ်မှာ လူမရှိဘဲ ဟောင်းလောင်းဖြစ်ကျန်ရစ်မည် ဖြစ်သော်လည်း ရံဖန်ရံခါတော့ ပြန်လာလည်မည် ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ရွာသူကြီးအနေဖြင့် အိမ်ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးရန် မျှော်လင့်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

ရွာသူကြီးဝမ်သည် ဤတောင်းဆိုချက်ကို မဆိုင်းမတွဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ သူသည် ရွာရှိ မည်သူမဆို၏ တောင်းဆိုချက်ကို အမြဲတမ်း လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလေ့ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤခံယူချက်ဖြင့် ရှင်သန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်—ရွာ၏ ကိစ္စမှာ သူ့ကိစ္စဖြစ်ပြီး ရွာသူရွာသားများမှာ သူ့မိသားစုဝင်များ ဖြစ်သည်။

သူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဤသည်မှာ သူ့တာဝန်အဖြစ် တည်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။