အခန်း (၃၉၆)
Vol. 27 Ch. 396
တံခါးနားတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးယန်သည် မြင်သင့်သမျှကို မြင်ပြီးလေပြီ။ ချင်းရှောင်းကော ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ သူမအနေဖြင့် ညစာအတွက် ဆက်ပူပန်ပေးရန် မလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ချင်းရှောင်းကောတစ်ယောက် ဘယ်များသွားနေခဲ့သလဲ၊ မိန်းကလေးငယ် နှစ်ယောက်ကို ဘာကြောင့် ခေါ်လာရတာလဲဆိုသည်ကို သူမ အလွန်သိချင်နေသော်လည်း ယခုအချိန်သည် မေးခွန်းထုတ်ရမည့်အချိန် မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ သိသည်။
“အစ်မ...”
ချင်းရှောင်းကောသည် မျက်စိလျင်သူဖြစ်ရာ ယန်အမျိုးသမီး ပြန်တော့မည့်အမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မြင်သွားကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ယန်အမျိုးသမီးက ခြေလှမ်းရပ်ပြီး လှည့်ကြည့်ကာ “ဘာကိစ္စလဲ” ဟု အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မ လာလည်မယ်နော်...”
ယခုအချိန်မှာ နောက်ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် ချင်းရှောင်းကောက မိတ်ဆက်ပေးခြင်းများကို မနက်ဖြန်မှသာ လုပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ယန်အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် သူမကို ဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိပါသည်။
“ငါ စောင့်နေမယ်နော်!”
“ဟုတ်ကဲ့!”
စိတ်ကျေနပ်သွားသော ယန်အမျိုးသမီးသည် ညစာစားရန် ပြန်သွားလေသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောမိသည်။
“သခင်မ... ကျွန်တော် အရင်ပြန်ပါရစေဦး။”
သူ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ရှီဇီက ပြန်ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။
“... ခဏစောင့်ဦး!”
မြင်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာတော့မည့် ရှီဇီကို ချင်းရှောင်းကော တားလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားသည်။
ကျန်ရစ်သူများက သူမ ဘာကြောင့် အိမ်ထဲဝင်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ချင်းရှောင်းကောသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကိုင်လျက် ပြေးထွက်လာသည်။
“ရှင့်အိမ်မှာလည်း သားလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ်၊ ဒါကို ကျွန်မဆီက လက်ဆောင်အဖြစ် ယူသွားပါဦး။”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ချင်းရှောင်းကောက အဝတ်စတစ်စကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ရှီဇီသည် ရွာအတွက် ကုန်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရာတွင် ကူညီပေးလေ့ရှိသူဖြစ်ရာ ထိုအဝတ်စမှာ အလွန်စျေးကြီးကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက လက်မခံဘဲ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
“သခင်မ... ဒါမျိုးတော့ မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်။ ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ။”
“ကျေးဇူးပြုပြီး ယူလိုက်ပါ။ ဒါက ကျွန်မသားလေးအတွက် အင်္ကျီချုပ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။ ဒီအဝတ်စ အတိုင်းအတာက ရှင့်သားလေးအတွက် အတော်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။”
ရှီဇီက လက်ကာပြကာ နောက်ဆုတ်သွားသော်လည်း ချင်းရှောင်းကောက စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောဘဲ ထိုအဝတ်စကို သူ့ရင်ဘတ်ထဲ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။
သူမကို ပြန်ပေးရန်မှာလည်း မသင့်တော်ဟု ရှီဇီ တွေးမိသည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ရှက်ရှက်ဖြင့်ပင် လက်ခံလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မ!”
ယခုအချိန်တွင် ရှီဇီ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။ သူ့သားလေးမှာ ခြောက်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အင်္ကျီအသစ် တစ်ခါမှ မဝတ်ဖူးပေ။ သူဝတ်သမျှမှာ လူကြီးဝတ်အင်္ကျီများကို ပြန်ပြင်ချုပ်ထားသည့် အဝတ်များသာ ဖြစ်သည်။ သခင်မကြောင့်သာ သူ့သားလေး အင်္ကျီအသစ် ဝတ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ သူတစ်သက်လုံး မဝယ်နိုင်မည့် တန်ဖိုးကြီး အဝတ်စမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“သွားတော့လေ။”
ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။ မှောင်နေချိန်တွင် လှည်းမောင်းရသည်မှာ ခက်ခဲသဖြင့် ရှီဇီအနေဖြင့် ခရိုင်သို့ အမှီသွားရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုညတွင် ထိုနေရာ၌ တည်းခိုပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်မှ ပြန်လာရမည်ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မ။”
ရှီဇီသည် အဝတ်စ ညစ်ပတ်မည်စိုးသဖြင့် လှည်းပေါ်တွင် မထားရဲဘဲ ရင်ဘတ်ထဲ၌သာ ပိုက်ထားသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူက နောက်လှည့်ကာ ချင်းရှောင်းကောကို လေးလေးနက်နက်နှင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ထပ်ပြောခဲ့သည်။
ချင်းရှောင်းကောက ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်မှသာ သူ လှည်းကို မောင်းထွက်သွားတော့သည်။
ရှီဇီ ထွက်သွားသည်နှင့် ချင်းရှောင်းကောက ကိုယ်ကို အကြောဆန့်လိုက်သည်။ လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ရသည်မှာ အလွန်ပင်ပန်းလှသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေရသည်က ပို၍ သက်သောင့်သက်သာရှိသည်။
လူတစ်ယောက်သည် လက်တွေ့ကျကျ နေထိုင်တတ်မှသာ အနေရအဆင်ပြေဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဆိုရမည်။
“အိမ်ထဲဝင်ရအောင်!”
မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်၍ အားလုံးလည်း ဗိုက်ဆာနေကြပြီ။ ချင်းရှောင်းကော၏ စကားကို ကြားသောအခါ အားလုံးက သဘောတူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
လူစုသည် အိမ်ထဲသို့ အတူတူ ဝင်သွားကြလေသည်။
—-
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွာသူကြီးဝမ်သည် အလုပ်များသော နေ့တစ်နေ့ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အိတ်ကြီးနှစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရွာသူကြီး၏ဇနီးက ဆန်ပြုတ်ချက်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ညစာက ခဏနေရင် ရပြီ”
“အေးပါ၊ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။”
“ဒါတွေက ဘာလဲ?”
ရွာသူကြီးက သူနှင့် ရင်းနှီးနေသော အိတ်နှစ်အိတ်ကို စမ်းကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း အထဲမှာ ဘာရှိလဲ မသိဘူး။ ဒီမနက်တင် ရှီဇီ လာပို့သွားတာ။ သခင်မက ပို့ခိုင်းလိုက်တာတဲ့၊ ရှင် အထဲကပစ္စည်းတွေကို မြင်ရင် နားလည်သွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောသွားတယ်။”
ရွာသူကြီး၏ဇနီးက ထိုအိတ်ထဲတွင် ရွာပိုင် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ ပါမည်ဟု ထင်နေသဖြင့် သူမ ကိုယ်တိုင် ဖွင့်မကြည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွာသူကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ ထင်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေမလား?
သူ ကြိုးများကို ချက်ချင်းပင် ဖြည်လိုက်သည်။ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဂျုံမှုန့်တစ်အိတ်နှင့် ဆန်ဖြူတစ်အိတ် ဖြစ်နေသည်။
သူ့ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ငြိမ်ကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီဟု ထင်ကာ ရွာသူကြီး၏ဇနီး ဇွန်းကို ချပြီး အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့...?”
ရွာသူကြီး၏ဇနီးသည် အိတ်ထဲမှ ဖြူဖွေးနေသော ဆန်များကို မြင်သောအခါ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒါက...”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဆန်တစ်ဆုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ “ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?” ဟု မေးသည်။
ရွာသူကြီးကတော့ သူမလောက် မလှုပ်ရှားပေ။ သူမကို ကြည့်ကာ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး “ဒါတွေက ရွာအတွက်ပဲ” ဟု ဆိုသည်။
ရွာသူကြီး၏ဇနီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ တွေးမိသားဖြစ်သော်လည်း ဤသို့ဖြစ်နေကျမို့ ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။
သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဆန်ဖြူနှင့် ဂျုံမှုန့်ဖြူများကို ဤမျှအများကြီး မမြင်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
“ရွာမှာ လူတွေအများကြီးပဲ၊ မိသားစုတစ်စုကို ဘယ်လောက်များ ရမှာမို့လို့လဲ?”
“ဒါက တစ်ရွာလုံးကို ဝေမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါးအိမ်ပဲ ရမှာ။”
ရွာသူကြီးက သူမ စိတ်ပျက်နေသည်ကို သိသဖြင့် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပြုံးကာ ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီထဲမှာ ငါတို့လည်း ပါတယ်”
“တကယ်ကြီးလား?!”
“တကယ်ပေါ့။”
ရွာသူကြီးက ပြုံးလျက် “မင်း ငါနဲ့အတူ အများကြီး ပင်ပန်းခဲ့ရပြီ” ဟု ဆိုသည်။
“ဟေ့... တို့အရွယ်တွေ ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲ၊ အဲဒီလိုတွေ မပြောစမ်းပါနဲ့!”
ရွာသူကြီး၏ဇနီးက သူမ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်နဲ့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ကျွန်မ တစ်ခါမှ ဆင်းရဲတယ်လို့ မခံစားရဘူး”
သူမ အမှန်အတိုင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းနိုးရာရာ စားသောက်ဖွယ်ရာများ မစားခဲ့ရသော်လည်း အခြားနည်းလမ်းဖြင့် စိတ်ဆင်းရဲစရာ မရှိခဲ့ပေ။ သူနှင့် အတူရှိရခြင်းမှာ သူမ၏ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သလို ဘဝ၏ ပျော်ရွှင်စရာ အကောင်းဆုံးအချိန်လည်း ဖြစ်သည်။
ရွာသူကြီးက သူမလက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ကဲ... အလေးချိန် ချိန်ကြည့်ရအောင်။ ငါးပုံ ပုံရမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့!”
ရွာသူကြီးဇနီးက အလေးသွားယူသည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူမက စိုးရိမ်တကြီး လှည့်ပြောသည်။
“ဆန်ပြုတ်ကိုလည်း ကြည့်ဦးနော်၊ တူးကုန်ဦးမယ်။”
“အေးပါ၊ ငါ သိပါတယ်။”
ထိုအခါမှသာ ရွာသူကြီး၏ဇနီးက ပြုံးလျက် ထွက်သွားတော့သည်။
ရွာသူကြီးက မတတ်နိုင်သလို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုနားသို့ သွားကာ ဇွန်းဖြင့် အလိုက်သင့် မွှေပေးနေတော့သည်။
—-
ချင်းရှောင်းကောနှင့် အဖွဲ့သားများ ညစာစားပြီးနောက် ပန်းကန်များကို သူတို့ကိုသာ အပ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ဒီညတော့ သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်၊ ကျွမ်းကျွမ်းတို့နှင့် အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် အတူအိပ်မည် ဖြစ်သည်။ ရှောင်းကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က အခြားအခန်းတွင် အိပ်ကြမည်။
သူမ ခုတင်ကို ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ဝင်လာသည်။
“ခဏလောက် ကစားပြီးရင် အနားယူကြနော်။ ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းထားကြတာ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်မ ရှောင်းကော။”
“သိပါပြီ အစ်မရှောင်းကော။ အစ်မတို့လည်း စောစောနားကြပါဦး!”
“အင်းပါ။”
ချင်းရှောင်းကောက သူတို့အတွက် ဖယောင်းတိုင်နှစ်တိုင် ထွန်းပေးပြီး တံခါးပိတ်ကာ သူမအခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူမ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့က လက်မှိုင်ချကာ သူမကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချင်းရှောင်းကော ခြေလှမ်းများ ရပ်သွားသည်။ သူတို့ သူမကို စစ်ဆေးမေးမြန်းတော့မလို့လား?
သူမက သူတို့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်လိုက်ပြီး ရေတစ်ဖန်ခွက်ကို အေးအေးလူလူ ငှဲ့သောက်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ကျွမ်းကျွမ်းက အရင်ဆုံး လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ သူမတတ်နိုင်ပေ၊ ဤမျှအထိ အောင့်ထားနိုင်သည်မှာလည်း မလွယ်ကူလှ။
ရေသောက်ပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောက ကျန်းတန်းဟယ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့၏ နာကျင်ခံစားနေရသလိုလိုနှင့် အနေခက်နေသော မျက်နှာပေးကို မြင်သောအခါ သူမ ရုတ်တရက် ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပါးစပ်ထဲမှ ရေများ ပန်းထွက်သွားသည်။
ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်တိမ်းရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူမ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော ရေနွေးနွေးများကို အသာတကြည် ခံယူလိုက်သည်။
ချင်းရှောင်းကောသည် ထိုသနားစဖွယ် လူသားကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ့အကြည့်အောက်တွင်ပင် သူမက လက်လှမ်းပြီး သူ့ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
ကျန်းတန်းဟယ်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။ သူမ ဘာလုပ်မလို့လဲ? ကျွမ်းကျွမ်းက ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲလေ! 'ဒါက မဟုတ်သေးပါဘူး။ ငါ ထွက်သွားရမလား? ဒါမှမဟုတ် ဖယ်ပေးရမလား? ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ ဒီအတိုင်းပဲ နေမယ်။ သူမက ဒီလောက် ရင်းရင်းနှီးနှီး စလုပ်တာ ရှားမှရှားတာ။ ငါ ဖယ်လိုက်ရင် ရှုံးသွားမှာပေါ့။'
နောက်ဆုံးတွင် ချင်းရှောင်းကော၏ လက်ကလေးက သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ သူမက သူ့ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးပြီးမှ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။
ကျန်းတန်းဟယ်၏ အနေခက်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ။ ချင်းရှောင်းကောသည် သူပြန်လာမည်ကို မသိသောကြောင့် အပြင်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သိသည်သာဆိုလျှင် သူမ ဘယ်တော့မှ အပြင်ထွက်မည် မဟုတ်ပေ။
အမျိုးမျိုး တွေးတောပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကောကို ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
ချင်းရှောင်းကော လက်ကို ချလိုက်သောအခါ သူ့မျက်ခုံးများက တွန့်နေရာမှ ပြေလျော့သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့နောက် သူ့မျက်နှာက နီမြန်းလာပြီး နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ပြောင်းလဲနေသည်မှာ မြင်ကွင်းတစ်ခုပမာပင်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ရေစက်များမရှိလျှင်ပင် အလွန်ချောမောသူ ဖြစ်ပါသည်။
ချင်းရှောင်းကောက ဘာကြောင့် ရှောင်းကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့ကို ခေါ်လာရလဲဆိုသည်ကို သူတို့နှစ်ဦးကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့က ရှောင်းကျူးနှင့် ယွီလင်း မိသားစုထဲ ဝင်လာသည်ကို မကန့်ကွက်ကြပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့က တခြားကိစ္စတစ်ခုကိုသာ စိတ်ပူနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးနှင့် “ရင်းရင်းနှီးနှီး” ဆွေးနွေးပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောသည် သူတို့၏ ယားကျိကျိလုပ်သော လက်များအောက်တွင် သဘောတူညီချက် စာတစ်စောင် ရေးပေးခဲ့ရသည်။
နောင်တွင် သူမ အပြင်သွားလျှင် သွားမည့်နေရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း မသွားပါဟု ကတိပေးရသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း အဖော်နှင့် သွားရမည်ဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်မှုကို ယူရမည် ဖြစ်သည်။