ထင်းဖုန်းမြို့

ထင်းဖုန်းမြို့သည် လူဦးရေ တစ်သန်းကျော် ရှိသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်သော်လည်း အများစုက သာမန်လူများ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများက လူနည်းစုသာ ဖြစ်သည်။

ကျယ်ပြောလှသော အရှေ့ပိုင်း မြေရိုင်းဒေသတွင် လူဦးရေ တစ်သန်းကျော် ရှိသော ဤမသေမျိုးမြို့တော်သည် မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့သာ ဖြစ်သည်။

ချင်ထျန်းသည် မြို့တံခါးဝသို့ လမ်းလျှောက်သွားစဉ် နေ့စဉ်ဘဝ၏ ကြွယ်ဝသော အငွေ့အသက်များက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။

"တကယ်ကို ဒီခံစားချက်က မူးမေ့စရာ အကောင်းဆုံးပဲ..." ချင်ထျန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားလိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော မီးရှူးမီးပန်း ပြပွဲတစ်ခုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်းဖုန်းသည် ကျွမ်းကျင်သော ဟန်ပန်ဖြင့် ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားကို မြို့စောင့်များအား ပြသလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးကို အတားအဆီးမရှိ မြို့ထဲ ဝင်ခွင့် ပြုလိုက်ကြသည်။

ချင်ထျန်း မြို့တံခါးဝသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ရိုးရှင်းသော အငွေ့အသက်များ သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် သွားလာနေသော လူအားလုံးသည် သူ မှတ်မိနေသော ရှေးဟောင်း ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ဆံပင်အရှည်များ ထားရှိကြသည်။

လမ်းဘေး ဈေးသည်များသည် သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ရောင်းချနေကြပြီး ကလေးငယ်များက ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေကြရာ တက်ကြွပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။

ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော ရှေးဟောင်းမြို့တော် တစ်ခုပင်။ ချင်ထျန်းသည် ယခင်က ခရီးသွားစဉ် နေရာအနှံ့အပြားမှ ရှေးဟောင်းမြို့ ဆိုသည်များကို ရောက်ဖူးသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ အများစုမှာ နောက်မှ ဖန်တီးထားသော အရာများ ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းမြို့ တစ်မြို့တွင် ရှိသင့်သော ကျေးလက်ရနံ့များ ကင်းမဲ့နေသည်။ ယခု သူ့မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်မူ စစ်မှန်သော ပုံစံဖြင့် တည်ရှိနေသည့် ရှေးဟောင်းမြို့တော် အစစ်အမှန် တစ်ခု ရှိနေသည်။

ချင်ထျန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုများနှင့်အတူ လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေသည်။

"ဘိုးဘေးပေါက်စ... ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံး မြို့စားအိမ်တော်ကို သွားပြီး အခြေအနေ စုံစမ်းသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

ထင်းဖုန်းမြို့သည် ဟောက်ရန်ဂိုဏ်း၏ လက်အောက်ခံ မသေမျိုးမြို့တော် တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် မြို့စားကို ဂိုဏ်းက တိုက်ရိုက် ခန့်အပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဂိုဏ်းသား အများစုသည် ဤကဲ့သို့သော မသေမျိုးမြို့ငယ်လေးများတွင် မြို့စားအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟောက်ရန်ဂိုဏ်း အတွင်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝသော်လည်း ပြင်ပတွင်မူ ရှားပါးသောကြောင့်ပင်။ ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလိုက်သည်နှင့် ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဟုန်သည် မလွဲမသွေ နှေးကွေးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ရာထူးတိုးရန် မျှော်လင့်ချက် နည်းပါးပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းဆုံးသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဂိုဏ်းသားများသာလျှင် သေမျိုးမြို့တော်များတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီး ဂိုဏ်းအတွက် ဒေသန္တရ တည်ငြိမ်ရေးကို ထိန်းသိမ်းပေးရန် ရွေးချယ်လေ့ ရှိကြသည်။

ချင်ထျန်း ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ..."

"ဒါနဲ့... ပြင်ပလူတွေ ရှေ့ရောက်ရင် ငါ့ကို စီနီယာအစ်ကိုကြီး လို့ပဲ ခေါ်ပါ..."

အပြင်ထွက်လာသည့်အခါတွင်တော့ အထက်အောက် ဝါစဉ်များကို ခဏတဖြုတ် မေ့ထားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ... 'ဘိုးဘေးပေါက်စ' ဟု အခေါ်ခံရသည်မှာ ရှေးဆန်လွန်းသည်ဟု ချင်ထျန်းတစ်ယောက် ခံစားနေရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။"

သူတို့နှစ်ဦး မကြာမီ မြို့စားအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ချန်းဖုန်းက တံဆိပ်ပြားကို တည်ငြိမ်စွာ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်... "ကျွန်တော်တို့က ဂိုဏ်းက လာတဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေပါ... မြို့စားမင်းကို အကြောင်းကြားပေးပါ..."

မြို့စားအိမ်တော် အတွင်း။

ထင်းဖုန်းမြို့စား လီတာဖု သည် အရပ်ပုပု၊ ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် အစားသောက် ကြိုက်သော သာမန် လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မြို့စား ရာထူးကို လက်ခံလိုက်ကတည်းက သူ၏ မသေမျိုးလမ်းစဉ် ပြတ်တောက်သွားပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ ယခုအခါ သူသည် အစားအသောက်ကိုသာ စွဲလမ်းနေပြီး ဝိညာဉ်အစားအစာ အမျိုးမျိုးကို အထူး နှစ်သက်သည်။

နှစ်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လက်ရှိ မြင်တွေ့နေရတဲ့ အတိုင်း ဝဖြိုးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ့မျက်နှာ၌ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်လအတွင်း လူ တစ်ဒါဇင်ကျော် ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးခဲ့သည်။

လူသတ်သမား အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရသေးပေ။ အကယ်၍သာ ဤအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေပါက သူ၏ မြို့စား ရာထူး ပြုတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့၏။

မြို့စား ရာထူး ဆုံးရှုံးလိုက်သည်နှင့် သူသည် သာမန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"ဆရာဝူ... အဖြေရှာတွေ့ပြီလား... မြို့ထဲက လူတွေ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေကြပြီ... ပြီးတော့ ဒီအလောင်းတွေ အများကြီးကို မြို့စားအိမ်တော်ထဲမှာ ထားတာ ရေရှည် အဆင်မပြေဘူး..."

လီတာဖုသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူ့ဘေးနားမှ တာအိုဆရာကို ပြောလိုက်သည်။ ထိုတာအိုဆရာသည် ငွေရောင်စာလုံးများ ထိုးထားသော ဝတ်ရုံနက်၊ ကျောက်နက် စီခြယ်ထားသော ခရမ်းရောင် ခါးပတ်၊ မီးခိုးရောင် ရင်ခွဲအင်္ကျီနှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် ဦးထုပ်တို့ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ယခုအချိန်အထိ ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းသား နှစ်သုတ် ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း နှစ်သုတ်စလုံး လက်ဗလာဖြင့် ပြန်သွားခဲ့ရသည်။

သူတို့သည် မြို့ထဲတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း လူသတ်သမား၏ ခြေရာခံကို မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် မစ်ရှင် မအောင်မြင်ကြောင်း ကြေညာကာ အခြားသူများ လာရောက် ဆောင်ရွက်နိုင်ရန် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည် အပ်နှံခဲ့ရသည်။

ဂိုဏ်းသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး သက်ညှာသည်။ အချို့သော မစ်ရှင်များသည် ဂိုဏ်းသားများအတွက် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလွန်းသည်။ အတင်းအကျပ် ဆောင်ရွက်ခိုင်းပါက ထိခိုက်သေဆုံးမှု အန္တရာယ် မြင့်မားစေရုံသာမက အမှုမှန် ပေါ်ပေါက်ရေး အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကိုပင် လက်လွတ်သွားစေနိုင်သည်။

ဝါးဦးထုပ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ဝတ်ရုံနက် တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာအောက်မှ နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်"မြို့စားမင်း... စိတ်မပူပါနဲ့... အများဆုံး ဆယ်ရက်ပါပဲ... အကယ်လို့ ဆယ်ရက်အတွင်းမှ လူသတ်သမားကို မဖော်ထုတ်နိုင်ရင်... ကျုပ် လူတွေရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ပါ့မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို ဆရာဝူကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်" လီတာဖု၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိုးရိမ်မှုများ လျော့နည်းသွားခြင်း မရှိပေ။

သူ့ကိုယ်တိုင်က ပါရမီ အလယ်အလတ်သာ ရှိပြီး အသက်တစ်ရာကျော် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ ချီပင်လယ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။

သူသည် သာမန်လူသားများ၏ မြို့တွင် မြို့စားအဖြစ်သာ အမှုထမ်းနိုင်သည်။ ယခုအခါ မြို့ထဲတွင် လူများ အကြောင်းမဲ့ သေဆုံးနေသဖြင့် ဤတာအိုဆရာသည် သူ အထူး ဖိတ်ခေါ်ထားသော ကူညီသူ ဖြစ်သည်။

"မြို့စားမင်း... ဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းသားတွေ မစ်ရှင် လာယူကြပါတယ်"

"အမြန် ဝင်ခိုင်းလိုက်..." မြို့စားမင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ အရင်းအမြစ် မသိရသော တာအိုဆရာနှင့် ယှဉ်လျှင် သူသည် ဂိုဏ်းသားများကို ပို၍ ယုံကြည်သည်။

ချင်ထျန်းနှင့် ချန်းဖုန်းတို့သည် ခေါင်းမော့ ရင်ကော့လျက် ဝင်လာကြသည်။

မြို့စားမင်းက ကပျာကယာ ထွက်ကြိုသော်လည်း ဝတ်ရုံနက် တာအိုဆရာက လိုက်မလာပေ။

သို့သော် မြို့စားမင်း လမ်းတစ်ဝက် ရောက်သောအခါ သူ့မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။

ဘာလို့ "ဂိုဏ်းသားသစ်" နှစ်ယောက် ဖြစ်နေရတာလဲ...။

ဂိုဏ်းသားသစ်များ ပထမ သုံးနှစ်အတွင်း ဝတ်ဆင်ရသော ဝတ်စုံကို အထူး ဒီဇိုင်းထွင်ထားပြီး ထူးခြားသော လက္ခဏာများ ပါရှိသဖြင့် ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းသားတိုင်း အလွယ်တကူ ခွဲခြား သိရှိနိုင်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့၏ ဝတ်စုံများမှာ အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေသဖြင့် ယခုနှစ်မှ စတင် ဝတ်ဆင်သော ဂိုဏ်းသားများ ဖြစ်နေမလား။

လီတာဖု စိတ်ထဲတွင် ရက်စွဲများကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ယခုနှစ်သည် သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပသော ဂိုဏ်းသား ရွေးချယ်ပွဲ နှစ် ဖြစ်နေသည်။

"သွားပြီ..." ဂိုဏ်းသားသစ်များ ဘာကြောင့် ဒီလောက် စောစောစီးစီး မစ်ရှင် ထွက်လုပ်ကြသလဲ ဆိုတာကို လီတာဖု စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူ တွေးမိသည်မှာ... ဒီတစ်ခါတော့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး ဆိုတာပင်။

ကြည့်ရတာ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ဟို တာအိုဆရာ အပေါ်ပဲ ပုံအပ်ရတော့မလိုပဲ...။

"ခင်ဗျားက မြို့စားလား..." ချင်ထျန်း ဝင်လာလာချင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

[ တင်... ပျင်းရိပြီး အဝလွန်နေသော အရည်အချင်းမရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း ]

ချင်ထျန်းသည် ပေါ်လာသော စာသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြို့စားမင်းကို ကြည့်ကာ စနစ်၏ တိကျမှန်ကန်မှုကို အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေမိသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..." လီတာဖု၏ စိတ်အားထက်သန်မှုများ ခြေရာဖျောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က ဒီနှစ်မှ ရောက်တဲ့ ဂိုဏ်းသားသစ်တွေလား..." လီတာဖုသည် အဖြေကို သိပြီး ဖြစ်သော်လည်း မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး သန်းနေသေးသဖြင့် အတည်ပြုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဂိုဏ်းသားဟောင်းများက အလွမ်းပြေ ဂိုဏ်းသားသစ် ဝတ်စုံ ဝတ်လာခြင်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ချင်ထျန်းက တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ဖြေလိုက်သည်"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ ရောက်တာ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ဒီလောက်ထိ လာခဲ့ကြတာ... ခင်ဗျား တော်တော် ကံကောင်းတယ်မှတ်"

လီတာဖု၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။ ဂိုဏ်းသားသစ်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့... ဘာများ ဒီလောက် မောက်မာနေရတာလဲ။

"သေဆုံးသူတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို မြို့စားအိမ်တော်မှာ သိမ်းထားတယ်လို့ ကြားတယ်... ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်ပြပေးလို့ ရမလား..." ချန်းဖုန်း၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး မြို့ထဲ ဝင်လာကတည်းက အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုကို တွေးမိနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

"ရတာပေါ့..." မလိုလားသော်လည်း လီတာဖုသည် ဂိုဏ်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းစည်းကမ်း အရ သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

သူတို့ သုံးဦးသည် မြို့စားအိမ်တော် အတွင်းရှိ ယာယီ ရင်ခွဲရုံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"ဒီလူတွေ သေတာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ မဟုတ်လား... ဘာလို့ ပုပ်စော် နည်းနည်းလေးမှ မရတာလဲ..." ချန်းဖုန်းက ခြံဝန်းထဲ ရောက်ရောက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆက်ပြောသည်... "ပြီးတော့ ဘာလို့ အလောင်းတွေကို ရင်ခွဲရုံမှာ မထားဘဲ မြို့စားအိမ်တော်ထဲမှာ ထားရတာလဲ..."

ချန်းဖုန်း၏ မေးခွန်းနှစ်ခုကို လီတာဖု အံ့ဩပုံ မရပေ။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်"ပုပ်စော် မနံတာက တာအိုဆရာ တစ်ယောက်က အလောင်းတွေ လတ်ဆတ်နေအောင် မန္တန်နဲ့ စီရင်ထားလို့ပါ... အမှု မပေါ်သေးတော့ အလောင်းတွေ ပုပ်သွားရင် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ..."

"မြို့စားအိမ်တော်ထဲမှာ ထားရတာကတော့... တာအိုဆရာက အချိန်မရွေး လာစစ်ဆေးရ လွယ်ကူအောင်လို့ပါ..."

ချန်းဖုန်း၏ မျက်နှာထား ပိုမို တည်ကြည်လေးနက်လာပြီး အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူ မေးလိုက်သည်... "ဒီသေဆုံးသူတွေရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ်နဲ့ အချိန်တွေ ရှိလား..."

ပြောပြီးသည်နှင့် ချန်းဖုန်းသည် အလောင်း တစ်လောင်းချင်းစီကို ဂရုတစိုက် လိုက်ထိကြည့်သည်။

"ရှောင်ဖုန်း... တစ်ခုခု တွေ့လို့လား..." ချင်ထျန်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... တရားခံ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီ ထင်တယ်..." ချန်းဖုန်းက ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက် မြန်တာလား..." ချင်ထျန်း အံ့ဩသွားသည်။ ဝင်လာတာမှ မကြာသေးဘူး... အလောင်းကို ထိကြည့်ရုံနဲ့ သိသွားပြီလား...။

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အတည်ပြုဖို့အတွက် ဒီလူတွေရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ်နဲ့ အချိန်တွေကို ကြည့်ရဦးမယ်..."

"မွေးသက္ကရာဇ်နဲ့ အချိန်လား... လောလောဆယ် မရှိသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ သွားစစ်ခိုင်းလို့ ရပါတယ်... အချိန် နည်းနည်းတော့ ကြာလိမ့်မယ်..."

"ဒါဆို မြို့စားမင်းကို ဒုက္ခပေးရပါတော့မယ်..." ချန်းဖုန်းက ရိုသေစွာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

လီတာဖုသည် သူတို့နှစ်ဦးအပေါ် မျှော်လင့်ချက် သိပ်မရှိသော်လည်း လာရောက် ကူညီပေးသော ဂိုဏ်းသားများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်မှာ ဂိုဏ်းစည်းကမ်း ဖြစ်သဖြင့် အစေခံများကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ရသည်။

မြို့စားမင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်းဖုန်းက ချင်ထျန်းကို ရှင်းပြသည်။