အခန်း (၃၉၈)

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကောနှင့်အတူ မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သူက နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလျက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းကို ဂရုမစိုက်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟေ့... သွားစို့!"

ကျန်းတန်းဟယ် စကားဆုံးသည်နှင့် မြင်းမှာ ဒုန်းစိုင်းပြေးထွက်သွားရာ ကျွမ်းကျွမ်းအနေဖြင့် ဘာမှလုပ်ချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သက်သောင့်သက်သာ မှီချလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော ရင်းနှီးမှုအမူအရာကို အလွန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူမ ရံဖန်ရံခါ ပြုလုပ်တတ်သော ဤကဲ့သို့ နီးနီးကပ်ကပ် အပြုအမူလေးများမှာ သူ့အတွက်တော့ အကြိုက်တွေ့စရာပင်။

"ဆိုင်ခန်းတွေရော ကြည့်ထားတာ ရှိပြီလား?"ကျန်းတန်းဟယ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"မရှိသေးဘူး။" ချင်းရှောင်းကောက ခေါင်းခါပြသည်။

"ရှင်ရော ဘယ်နေရာမှာ ဆိုင်ဖွင့်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် အိမ်နှင့် ဝေးကွာနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယုံဟိုင်ခရိုင်၏ အခြေအနေကိုတော့ ရင်းနှီးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ရှောက်ကျန့်သည် ယုံဟိုင်ခရိုင်တွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးရာ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ဤဒေသတဝိုက်သို့ မကြာခဏ ရောက်ဖူးသဖြင့် လမ်းများကို ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်ရှန့်လမ်းကတော့ အပေါင်ဆိုင်တွေနဲ့ လောင်းကစားဝိုင်းတွေ များတယ်။ တုန်းဝူလမ်းမှာတော့ ဆန်၊ ဂျုံနဲ့ ဆီဆိုင်တွေ အဓိကရှိတာ။ ယုံလဲ့လမ်းကတော့ အစားအစာ၊ အဝတ်အထည်နဲ့ လူသုံးကုန်ပစ္စည်းတွေ ရနိုင်တဲ့နေရာပေါ့။ ခရိုင်ရဲ့ ဗဟိုအကျဆုံးလမ်းလည်း ဖြစ်တယ်။ အဲဒီလမ်းမှာလည်း နာမည်ပေးထားတဲ့ လမ်းသွယ်လေးတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ဒါ့အပြင် အမည်မရှိတဲ့ လမ်းငယ်လေးတွေလည်း ဒါဇင်နဲ့ချီ ရှိသေးတာ။ အဲဒီလမ်းတွေပေါ်မှာတော့ ဆိုင်အချို့ကို ဟိုတစ်ဆိုင် ဒီတစ်ဆိုင် တွေ့နိုင်တယ်။ အများစုကတော့ နာရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေပေါ့။ ကျန်တဲ့ လမ်းငယ်လေးတွေနဲ့ မြို့စွန်ဘက်တွေမှာတော့ အုတ်ဖုတ်ဖိုတွေ၊ သစ်ဆိုင်တွေ၊ အုတ်နဲ့ ကြွေပြားရောင်းတဲ့ ဆိုင်တွေကို တွေ့နိုင်တယ်။"

"ယုံဟိုင်ခရိုင်မှာ လမ်းတွေ ဒီလောက်တောင် များတာလား?"

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လည်တိုင်ကို မော့ကြည့်ရင်း လှုပ်ရှားနေသော လည်စိကို ငေးကြည့်မိသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ခဏမျှ ဝေဝါးသွားပြီးမှ အပူလောင်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး မျက်နှာလွှဲလိုက်မိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်ကတော့ သူမ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကို သတိမထားမိပေ။ သူက ဆက်၍ ပြောခဲ့သည်။"ယုံဟိုင်ခရိုင်က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က တခြားခရိုင်တွေထက်ပဲ သေးတာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့တော်ရဲ့ အနီးအနားမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ဒီလောက်တော့ ကြီးမှာပေါ့"

ချင်းရှောင်းကောက စိတ်လေနေသလိုမျိုး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ အပူဒဏ် ခံနေရသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မြင်းကို အရိပ်ရှိသောဘက်သို့ ပိုတိုး၍ မောင်းနှင်လိုက်သည်။

ခရိုင်မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် နှစ်ဦးသား တိုင်ပင်ကာ တခြားလမ်းများကို ထည့်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ယုံလဲ့လမ်းပေါ်တွင်သာ အဓိကထား ရှာဖွေကြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့သည် ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကြသည်။ ဆိုင်အတွင်းရှိ လူများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် လေ့လာကြတော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ချင်းရှောင်းကောသည် ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာ ယုံလဲ့လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းငယ်တစ်ခု၏ ထောင့်တွင် တည်ရှိနေကြောင်း သိရှိသွားသည်။

ဤနေရာသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရောက်ဖူးသော်လည်း ယခုမှပင် လမ်းအမည်များကို သေချာ သိရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က လမ်းအချို့ကိုသာ သိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှာ လမ်းတစ်ခုချင်းစီဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို "ယုံလဲ့လမ်းမကြီး" ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြောင်း သူမ မသိခဲ့ပေ။

၎င်းတို့သည် မွန်းတည့်ချိန်အထိ လျှောက်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ချင်းရှောင်းကောမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ လှည်းပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်က မပင်ပန်းသော်လည်း ခြေကျင်လျှောက်ရသည်မှာ ဘာကြောင့် ဤမျှ ပင်ပန်းရသနည်းဟု သူမ တွေးမိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာမူ ထူးပြီး မပင်ပန်းသော်လည်း သူမ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ဆေးဖက်ဝင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာဖွေပြီး ခဏနားရန် လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက် မှာယူလိုက်သည်။

ဆေးဖက်ဝင် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်လိုက်ရသဖြင့် ချင်းရှောင်းကောမှာ အတော်လေး နေသာထိုင်သာ ရှိသွားသည်။

"ကျွန်မ မှားသွားတယ်"

"ဘာကို မှားတာလဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သူမထံ ကမ်းပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

"ခရိုင်မြို့က ဒီလောက်ပဲ ကြီးတယ်လို့ အမြဲ ထင်ခဲ့တာ။ ဒီကို အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးပေမဲ့ အခုမှပဲ ကျွန်မ ရောက်ဖူးတဲ့နေရာက အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတာကို သိတော့တယ်"

ချင်းရှောင်းကောက နောက်ထပ် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို အကုန်သောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျန်းတန်းဟယ်က တားလိုက်သည်။

"အများကြီး မသောက်ပါနဲ့ဦး။ ဗိုက်နာလိမ့်မယ်"

ချင်းရှောင်းကောက ခေါင်းညိတ်ပြီး အနည်းငယ်သာ ငုံလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ကျေနပ်စွာဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး "မင်း စိတ်ကြိုက် လမ်းရှိပြီလား?" ဟု မေးသည်။

"ရှိပြီ။"

ချင်းရှောင်းကောက ခေတ္တစဉ်းစားခဲ့သည်။ "လူစည်ကားတဲ့ နေရာမှာပဲ ဆိုင်ဖွင့်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်"

လူစည်ကားသော လမ်းမပေါ်တွင်ဆိုလျှင် ဝယ်သူပိုများနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ယုံလဲ့လမ်းမကြီးပေါ်မှာလား?"

"ဟုတ်တယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ယုံလဲ့လမ်းပေါ်က အဲဒီ လမ်းငယ်လေးမှာကော ဘယ်လိုလဲ?" ဟု မေးသည်။

"အင်း..."

ချင်းရှောင်းကောက ခဏစဉ်းစားပြီး "ရှန့်ယန် လမ်းအနောက်ဘက်ကော ဘယ်လိုလဲ?" ဟု ပြန်မေးသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီး သူမ နှစ်သက်သော ဆိုင်ကို ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်သည်။

"ရှန့်ယန် လမ်းအနောက်ဘက်က နှစ်ထပ်တိုက်လေးလား?"

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီဆိုင်ပဲ!"

ချင်းရှောင်းကော စောစောက ထိုဆိုင်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ်ကပင် ချက်ချင်း သဘောကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံ နှစ်ထပ်တိုက်လေး ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အလွန်ခိုင်ခံ့ပုံရသည်။ ထို့ပြင် ဝင်းငယ်လေးလည်း ပါရှိသေးသည်။ အကယ်၍ သူမသာ လက်လွှဲယူနိုင်ပါက အနည်းငယ်သာ ပြုပြင်ရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။ နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ပြီးစီးနိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။

"ရှင်ကော ဘယ်လိုထင်လဲ?"

ချင်းရှောင်းကောက သူ့သဘောထားကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် စကားမပြောမီ တခြားအသံတစ်ခုက ကြားဖြတ် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သိပ်မကောင်းဘူး"

ချင်းရှောင်းကော ကြောင်သွားသည်။ ၎င်းတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဖုန်တောထဲ လူးလာပုံရသော ညစ်ပတ်ပေရေနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ၏ အသက်အရွယ်ကို ခန့်မှန်းရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏ အသံကို ကြားမှသာ အမျိုးသားဖြစ်ကြောင်း ချင်းရှောင်းကော သိလိုက်ရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?" ဟု တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုလူမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ကိုသာ တစ်ဦးတည်း သောက်နေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက် စုစုပေါင်း ၁၇ ခွက်၊ ၁၈ ခွက်ခန့် ရှိနေသည်။

ချင်းရှောင်းကောကတော့ သူ့အတွက် စိတ်ပူမိသည်။ အအေးမိမှာကို မကြောက်ဘဲ လက်ဖက်ရည်တွေ အများကြီး သောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ တိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် စကားကို အဆုံးအထိ မပြောဘဲ ထူးဆန်းနေသော လူမျိုးကို အလွန်ပင် မနှစ်မြို့ပေ။

ချင်းရှောင်းကောအတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူ၏ စကားများမှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကောင်းကောင်း မနားရသေးသဖြင့် သည်းခံကာ ထိုလူ မကြားစေရန် လေသံတိုးတိုးဖြင့်သာ စကားပြောကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ထိုနှစ်ထပ်တိုက်လေးကို ဝယ်လျှင် အဆင်ပြေပါ့မလားဟု ကျန်းတန်းဟယ်ကို မေးမြန်းနေစဉ် ထိုလူက ထပ်မံ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"မကောင်းဘူး"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ စိတ်ရှည်တတ်သော ချင်းရှောင်းကောပင် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို တားဆီးလိုက်ပြီး စိတ်အေးအေးထားရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကောကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ဆေးဖက်ဝင် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး ထပ်မှာကာ ထိုလူထံသို့ ပို့ပေးရန် စားပွဲထိုးကို ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုလူ့အနားတွင် သွားထိုင်လိုက်သည်။

ထိုလူမှာလည်း အားနာခြင်း မရှိပေ။ လက်ဖက်ရည်အိုး အသစ်ကို မြင်သည်နှင့် အိုးနှုတ်သီးမှ တိုက်ရိုက် မော့သောက်လိုက်တော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်ကမူ အမူအရာ မပျက်ပေ။ တစ်ဖက်လူ ဝအောင်သောက်ပြီးပုံရသောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က "အဲဒီ အဆောက်အအုံလေးမှာ ဘာများ ပြဿနာရှိလို့လဲလို့ မေးပါရစေ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်း မကြားမိဘူးလား?"

ထိုလူမှာ ကျန်းတန်းဟယ်၏ အမူအရာကို အတော်လေး သဘောကျသွားပုံရသည်။ သူသည် ဝအောင်သောက်ပြီးမှ စကားပြောသည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာလည်း ထိုလူ ဘာဆက်ပြောမလဲဆိုသည်ကို နားစွင့်နေမိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်ကတော့ နားမလည်သလို ခေါင်းခါပြသည်။

ထိုလူက ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို နှာခေါင်းရှုံ့ပြကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျှို့ဝှက်သော လေသံဖြင့် "အဲဒီနေရာက သရဲခြောက်တယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကာ မသိစိတ်ဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်မိလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမလက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်ချရန် မျက်ရိပ်ပြသည်။

ထို့နောက် ထိုလူကို ပြန်ကြည့်ကာ "အသေးစိတ်လေး ရှင်းပြပေးပါဦး" ဟု ပြောသည်။

ပေရေနေသော ထိုလူမှာ မျက်ဝန်းများ မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်းဖြင့် "အဲဒီနေရာက သရဲခြောက်တာ။ သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသားသရဲတစ်ကောင် လျှောက်သွားနေတတ်တယ်လို့ ကြားတယ်။ သူက အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို မြင်ရင် ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူပစ်လိမ့်မယ်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မြင်ရင်တော့... ဟဲဟဲဟဲဟဲ..."

ထိုလူက စကားပြောရင်း ချင်းရှောင်းကောကို ရွံစရာကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မည်းနက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် သွားဖြူဖြူလေးများ ပေါ်လာသည်အထိ ရယ်မောလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းတန်းဟယ် စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်မည်စိုး၍ ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို ပြန်ဆွဲထားရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး စိတ်ပြန်အေးရန် အတော်လေး အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

"ရပါတယ်။ အရူးတစ်ယောက် ပြောတာကို ယုံနေစရာ မလိုပါဘူး"

ချင်းရှောင်းကောက ထိုလူမှာ အရူး သို့မဟုတ် စိတ်မမှန်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ၏ စကားများမှာ မှန်မမှန် ပြောရခက်လှသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ခဏနေမှ သွားရောက် ကြည့်ရှုနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းတန်းဟယ်က ချင်းရှောင်းကောကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ နှစ်ဦးသား အနားယူပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပိုက်ဆံရှင်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာရန် ပြင်စဉ်တွင် ထိုလူမှာ အရှက်မရှိ နောက်က လိုက်လာသည်။ ၎င်းတို့ ပိုက်ဆံရှင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။

ချက်ချင်းပင် ဆိုင်အကူတစ်ဦးက လာရောက် တားဆီးသည်။

သို့သော် သူသည် ပေရေနေသော ထိုလူကို မဟုတ်ဘဲ ချင်းရှောင်းကောကို တားဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံရှင်းပြီးပြီလေ"

ချင်းရှောင်းကောက စားပွဲထိုးကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ စားပွဲထိုးက သူမ၏နောက်ဘက်ကို အားနာသလို ကြည့်ကာ "နောက်ထပ် ကျသင့်ငွေ ရှိပါသေးတယ်..." ဟု အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"???"

ချင်းရှောင်းကောက ကျန်းတန်းဟယ်ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိသော ထိုလူမှာ ချင်းရှောင်းကော၏ စကတ်စကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲထားကာ တခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် နှာခေါင်းနှိုက်နေသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးပြလိုက်သည်။