အခန်း (၃၉၉)

"..."

"..."

ချင်းရှောင်းကောသည် နှာခေါင်းနှိုက်ထားသော လက်ဖြင့် မိမိ၏ အဝတ်အစားကို လှမ်း၍ ကိုင်ရန် ပြင်နေသော ထိုလူကို ကြည့်ရင်း သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အဆုံး ပါးရိုက်လိုက်သည်။

"ဖြန်း..."

ကြည်လင်ပြတ်သားသော ရိုက်ချက်သံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျံ့လွင့်သွားသည်။

—-

"ကိုယ် တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် နီမြန်းနေသော ချင်းရှောင်းကော၏ ညာဘက်လက်ကလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း အကြိမ်ကြိမ် သက်ပြင်းချနေမိသည်။

"ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ချင်းရှောင်းကောသည် မိမိလက်ကို အားနာစွာဖြင့် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူအများအပြား ရှိနေသော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်သည် အားနာခြင်း သို့မဟုတ် အနေခက်ခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ လက်ကလေးကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ကာ မိမိ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်ပြီး သူ့လက်များဖြင့် ညင်သာစွာ ဆုပ်နယ်ပေးနေပြန်သည်။

"နာနေသေးလား?"

"မနာတော့ပါဘူး"

ချင်းရှောင်းကောသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ပါးရိုက်လို့ နာတာမဟုတ်ဘဲ လက်ဆေးလွန်းလို့ နီနေတာပါ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နာနိုင်မှာလဲ?"

"ဒါလည်း မရဘူးလေ။ ကြည့်ပါဦး... မင်းလက်လေးတွေ ဘယ်လောက်တောင် နီနေလဲဆိုတာ။ ကိုယ် တကယ်ပဲ ရင်ထဲမကောင်းဘူး"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမ၏ လက်ကလေး ထိခိုက်သွားသည်ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူမ၏ နာကျင်မှုကို ကိုယ်ချင်းစာကာ အလွန်ပင် ဂရုတစိုက်ရှိနေသည့် မြင်ကွင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လက်ကို ပြန်ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သို့မျှ မအောင်မြင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ သူ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုလျှင်လည်း ဆုပ်ကိုင်ထားပါစေတော့ဟုသာ သဘောထားလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာကြစဉ် ပေရေနေသော ထိုလူသည် သုံးမီတာခန့် အကွာအဝေး နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါလာသည်။

ချင်းရှောင်းကော ခြေလှမ်းတန့်လိုက်ပြီး ထိုလူကို မနှစ်မြို့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး လည်ပင်းကို မတ်မတ်ထားကာ သူမကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်သည်။

"ဘာကြည့်တာလဲ? ဒီလမ်းက မင်းပိုင်တာလား? ငါ ကြိုက်တဲ့နေရာ ငါ လျှောက်မှာပေါ့!"

"..."

ချင်းရှောင်းကော အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ၏ ကျောကို ချက်ချင်း ပုတ်ပေးကာ ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ထိုအခါ ပေရေနေသော လူသည်လည်း သူတို့နောက်မှ သုံးမီတာ အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းကာ လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါလာသည်။ သူတို့ ရပ်လျှင် သူလည်း ရပ်သည်။ သူတို့ လျှောက်လျှင် သူလည်း လျှောက်သည်။

ချင်းရှောင်းကော ရပ်၍ စိုက်ကြည့်သည့်အခါတိုင်း သူက "ဒီလမ်းက မင်းပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ကြိုက်တဲ့နေရာ ငါ လျှောက်မှာပဲ!" ဟုသာ ချက်ချင်း ပြန်ပြောလေ့ရှိသည်။

ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ချင်းရှောင်းကောမှာလည်း ပြန်လည်ချေပရန် စကားမရှိ ဖြစ်ရသည်။

ဤသို့ဖြင့် သူတို့ သုံးဦး၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများမှာ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းကြောင့်ပင် လမ်းသွားလမ်းလာများသည် သူတို့နှင့် ဝေးဝေးမှ ရှောင်ကွင်းသွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နောက်တွင် မည်သူမည်ဝါမှန်းမသိသော အနက်ရောင်အရာဝတ္ထုကြီး တစ်ခု လိုက်ပါနေသောကြောင့် မည်သူမျှ အနီးကပ်ရန် မဝံ့ရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ထိုလူ၏ နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကော သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"ရှင်! အရင်! သွား!"

သူမသည် ထိုလူ၏ လှည့်ကွက်ထဲသို့ အကျမခံလိုပေ။

ပေရေနေသော လူသည်လည်း အလျင်မလိုပေ။ သူက ပြုံးရွှင်လျက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်၊ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက် လုပ်နေသည်။

"ငါက ဒီနေရာကို သဘောကျလို့ပါ!"

ချင်းရှောင်းကော၏ ညာဘက်လက်မှာ ကျန်းတန်းဟယ်၏ ဆုပ်ကိုင်မှုအတွင်း ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာပြန်သည်။

ပေရေနေသော လူသည် သူမ၏ အပြုအမူလေးများကို သတိထားမိပုံရသည်။ သူသည် ရောင်ကိုင်း၍ ညစ်ပေနေသော သူ၏ ဘယ်ဘက်ပါးကို ရန်စသည့်အနေဖြင့် ထောင်ပြကာ "ရိုက်လေ... ရိုက်လိုက်စမ်းပါ!" ဟု ပြောဆိုသည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ ထိုလူ၏ အနီးမှ နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ရသည်။

သူ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များမှာ ယင်ကောင်များ အသိုက်လုပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည့်အခါ ဆံပင်အတွင်းမှ ယင်ကောင် တစ်ကောင် နှစ်ကောင် ပျံထွက်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ဆိုးကြောင့် ချင်းရှောင်းကောမှာ မူးမေ့လဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ၏ နှာခေါင်းကို အချိန်မီ ပိတ်ပေးလိုက်သဖြင့် အနံ့ဆိုးအချို့ကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဟဲဟဲ... မင်း ငါ့ကို ထပ်ပြီး ပါးမရိုက်တော့ဘူးလား? မရိုက်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါကတော့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်ပြီး ကြည့်ရှုနေဦးမှာပဲ..."

ချင်းရှောင်းကော သူ့ကို ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် မည်သို့မျှ ထပ်မံရိုက်နှက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

စောစောက ပါးရိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်ကို အကြိမ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် ဆေးကြောခဲ့ရသည်။

လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သူမည်ဝါမှန်း မသိသော အရာဝတ္ထုများ ဤမျှအထိ ရှိနေနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ ယခုအချိန်အထိပင် သူမ၏ လက်ပေါ်တွင် စေးကပ်သော ခံစားချက်ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်း မည်မျှအထိ စေးကပ်သနည်းဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချင်းရှောင်းကော၏ လက်ချောင်းရာများ ထင်ကျန်နေခြင်းက သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စေးကပ်သော အရာများသာဖြစ်ပြီး အချွဲအကျိများ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ အချွဲအကျိများသာ ဖြစ်ပါက သူမ၏ လက်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုစိတ်ပင် ပေါ်ပေါက်မိလိမ့်မည်ဟု ချင်းရှောင်းကော ယူဆမိသည်။

ချင်းရှောင်းကော အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သဖြင့် ရယ်ပင်ရယ်မိသွားသည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ရှင် လုပ်ချင်ရာ လုပ်ပါတော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကောကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ခပ်မြန်မြန် လျှောက်သွားသည်။ ပေရေနေသော လူသည် သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သီချင်းညည်းနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါရန် ဖိနပ်ကို အမြန်စီးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး သူ့ကို ထားပစ်ခဲ့မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ မည်မျှပင် နောက်မှ လိုက်ပါစေကာမူ လူငယ်နှစ်ဦး၏ အရှိန်ကိုတော့ မမီနိုင်ပေ။

ခေတ္တအကြာတွင် ကျန်းတန်းဟယ်၏ ကျွမ်းကျင်သော ရှောင်တိမ်းမှုများကြောင့် ထိုလူကို မျက်ခြေပြတ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ပေရေနေသော လူသည် လမ်းဆုံတွင် ရပ်တန့်လျက် သူ၏ ဖရိုဖရဲဆံပင်များကို ကုတ်ခြစ်နေသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သံသယဖြင့် ဝေ့ကြည့်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရတော့ပေ။

သို့သော် သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်ပုံ မရပေ။ သူသည် သူ၏ သွားကြီးများကို ဖော်ထုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ခေါင်းမူးသွားသော်လည်း ထိုလူ့လက်မှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် ဝမ်းသာမိသည်။

"သူ ဘာကို ရည်ရွယ်တာလဲဆိုတာ ကျွန်မ တကယ်ပဲ စဉ်းစားလို့မရဘူး"

သူတို့နှစ်ဦး လုပ်ဆောင်ရန် ကိစ္စများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ထိုလူကို မျက်ခြေပြတ်အောင် လုပ်ပြီးနောက် သူတို့ နှစ်ထပ်တိုက်လေးသို့ သွားရောက် ကြည့်ရှုကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချင်းရှောင်းကောသည် ထိုကိစ္စကိုသာ စဉ်းစားနေမိသော်လည်း ထိုလူ သူတို့ထံမှ ဘာကို လိုချင်သနည်းဆိုသည်ကို ရှာမတွေ့ပေ။

"သူက ရှင့်ရဲ့ ငွေအိတ်ကို ချိန်ရွယ်နေတာများလား?!"

ချင်းရှောင်းကောသည် ထိုကဲ့သို့သော ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းတန်းဟယ် ငွေပေးချေသည့်အခါ အတော်အတန် ကြီးမား၍ လေးလံပုံရသော ငွေအိတ်ကို ထုတ်ယူခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ ငွေကြေးကြောင့် ပစ်မှတ်ထားခံရခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

"အဲဒီလိုတော့ မထင်ဘူး။" ကျန်းတန်းဟယ် ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါပြခဲ့သည်။

အကယ်၍ ထိုလူသည် ငွေကိုသာ အလိုရှိပါက ချင်းရှောင်းကောနှင့်အတူ ရှိနေသော မိမိကို ဤသို့ မျက်ခြေပြတ်အောင် ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် အသေးအဖွဲကိစ္စများတွင် အချိန်ကုန်ခံတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သက်ပြင်းချကာ လက်ခါပြလိုက်ပြီး "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့လက်က လွတ်သွားပြီပဲ။ ထားလိုက်ပါတော့။ အဲဒီနေရာကို မြန်မြန် သွားကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည်လည်း အတွေးများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ခြေလှမ်းများကို မြှင့်ကာ နှစ်ထပ်တိုက်လေးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ထိုအဆောက်အအုံသည် ယုံလဲ့လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းဆုံငယ်တစ်ခုတွင် တည်ရှိသည်။ ရှေ့သို့ နှစ်လမ်းကျော်လျှင် ခေါက်ဆွဲဆိုင် ရှိပြီး ချင်းရှောင်းကော အာလူးခေါက်ဆွဲ ရောင်းချခဲ့သော နေရာနှင့်လည်း မလှမ်းမကမ်းတွင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လမ်းမပေါ်တွင် တည်ရှိသော ဤနှစ်ထပ်တိုက်သည် လူနေရပ်ကွက်၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ ရှင်းပြချက်အရ အဆောက်အအုံ၏ ရှေ့ဘက်တွင် မှူးမတ်များနှင့် နယ်စားများ၏ နေအိမ်များ ရှိနေသဖြင့် ဤနေရာတွင် ဆိုင်ဖွင့်ပါက စီးပွားရေး သေချာပေါက် ကောင်းမွန်ပါလိမ့်မည်။

ထိုကဲ့သို့သော ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများသည် ထူးခြားဆန်းသစ်သော အရာများကို အမြဲ နှစ်သက်တတ်ကြသည်။

ယုံဟိုင်ခရိုင်သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ခရိုင်အတွင်း ထူးချွန်ထက်မြက်၍ ချမ်းသာသူများစွာ ရှိသော်လည်း အားလုံးက ရိုးရိုးသားသားသာ နေထိုင်ကြသည်။

ဈေးကွက်အတွင်း အသစ်အဆန်းများ ရှိလာပါက သူတို့သည် လက်လွတ်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အရသာရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဝယ်ယူကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် ရှောက်ကျန့်သည်လည်း ဤအနီးအနားတွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ဤဒေသတဝိုက်တွင် ရာထူးကြီးသူများနှင့် သူဌေးသူကြွယ်များစွာ နေထိုင်ကြကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ စကားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။ သူပြောသမျှကို သူမ လက်ခံပါသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနှစ်ထပ်တိုက်လေးကို ရရှိလိုသော ဆန္ဒမှာ ပိုပြင်းပြလာပြီး ၎င်းကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ရန် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေမိသည်။

စောစောက မနက်ပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ကြပြီး အငှားချထားသော သို့မဟုတ် ရောင်းချမည့် ဆိုင်ခန်းများကိုသာ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် ဤနေရာကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် တံခါးမှ ကျွိကျွိမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာမှသာ သူတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအဆောက်အအုံမှာ မည်သူပိုင်ဆိုင်သည်ကို သူတို့ မသိသော်လည်း တံခါးမှာ ပိတ်မထားဘဲ ဟင်းလင်းပွင့်နေကာ အတွင်းပိုင်းမှာလည်း အလွန်ပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။

သူမ အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ တံခါးတွင် စုတ်ပြဲနေသော စက္ကူတစ်စ ကပ်ထားသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် "ရောင်းရန်ရှိသည်" ဟု ရိုးရှင်းသော စာလုံးနှစ်လုံး ရေးသားထားသည်။

အခြား မည်သည့် အချက်အလက်မျှ ပါရှိခြင်း မရှိပေ။

သာမန်အားဖြင့် ရောင်းရန်ရှိသည့် ကြေညာချက်များကို မင်္ဂလာရှိစေရန် အနီရောင်စက္ကူပေါ်တွင် ရေးသားလေ့ရှိသော်လည်း ဤအိမ်ရှင်မှာမူ ထူးခြားစွာပင် အဖြူရောင်စက္ကူကို အသုံးပြုထားသည်။ "ရောင်းရန်ရှိသည်" ဆိုသော စာလုံးများကိုလည်း လက်ရေးမူမမှန်စွာ ရေးသားထားသဖြင့် သေချာစွာ မကြည့်ပါက သတိထားမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

တံခါးမှာ သော့ခတ်မထားသဖြင့် အိမ်ရှင်မှာ အတွင်း၌ ရှိနေနိုင်သည်ဟု ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့က ထင်မှတ်ကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ကို ဆီးကြိုလိုက်သည်မှာ ဖုန်မှုန့်များပင် ဖြစ်သည်။ ဖုန်မှုန့်များကို ရှောင်တိမ်းလိုက်စဉ် အိမ်အတွင်းမှ တောကြောင်တစ်ကောင် ပြေးထွက်လာသဖြင့် သူတို့ လန့်သွားကြရသည်။

စိတ်အေးသွားမှသာ သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်လျက် အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြသည်။ အိမ်ရှင်ကိုလည်း လှမ်း၍ ခေါ်ယူခဲ့ကြသည်။

သို့သော် နေရာအနှံ့ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရှိရပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ရန် မသင့်တော်ဟု ယူဆသဖြင့် အိမ်ရှင်ကို မတွေ့ရသောကြောင့် အမြန်ပင် ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အခြားဆိုင်ခန်းအချို့ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း ချင်းရှောင်းကော၏ မျက်စိထဲတွင်မူ ထိုနှစ်ထပ်အိမ်လေးလောက် စွဲမက်ဖွယ် မကောင်းလှပေ။