အခန်း (၄၀၀)

သူတို့ နှစ်ထပ်အိမ်လေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် တံခါးမှာ ဟင်းလင်းပွင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းတန့်သွားသည်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူမည်ဝါမှန်းမသိသော အနက်ရောင် အရာဝတ္ထုကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော ရပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူပါ ရပ်လိုက်ပြီး သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု မေးသည်။

"ရှင် တစ်ခုခုကို မြင်လား?"

"ဘာကိုလဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ်က စူးစမ်းစွာ ထပ်မံမေးသည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မမြင်ကြောင်း ပြောရန်အပြင်တွင်... ထောင့်တစ်နေရာ၌ ကပ်၍ ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းကို လူတစ်ယောက်ဟုပင် သတ်မှတ်၍ ရနိုင်သည်။

ချင်းရှောင်းကော ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ ထိုအနက်ရောင် ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ပေရေနေသော ထိုလူသည် ချင်းရှောင်းကော မိမိကို မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာအားရ ပါးစပ်ကြီးဖြဲကာ သူမကို ကြည့်၍ ရယ်မောပါတော့သည်။

သူသည် သူ၏ ညစ်ပေနေသော လက်မည်းကြီးများဖြင့် ကြက်ကင် နှစ်ကောင်ကို သူမဘက်သို့ ကမ်းပေးသည်။

ချင်းရှောင်းကော ထိုလူ ဘာလုပ်နေသနည်းဟု တွေးတောကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ကျွန်မ မစားဘူး" ဟု ပြောလိုက်ပါသည်။

ပေရေနေသော ထိုလူသည် သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းတန်းဟယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ ရှေ့တွင် ကာရပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "သူလည်း မစားဘူး" ဟု ပြောလိုက်ပါသည်။

ပေရေနေသော ထိုလူသည် သူမ၏ စကားကို အရေးစိုက်ပုံ မရပေ။ ကျန်းတန်းဟယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီးနောက် သူသည် အစားအစာများကိုသာ အငမ်းမရ စားသောက်ပါတော့သည်။ ထို့နောက် ဘူးသီးခြောက်ဘူး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အဖုံးကိုဖွင့်၍ အကြိမ်အနည်းငယ် မော့သောက်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြန်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူဘာကို ဆိုလိုနေသည်ကို အမှန်တကယ် နားမလည်တော့သော်လည်း "ကျွန်မတို့ မသောက်ဘူး" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူသည် သူမကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်ကင်နှင့် ဝိုင်ဖြူကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ပိုက်လိုက်ရာ သူမ လုယူမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့် အမူအရာပင် ဖြစ်သည်။

"ဟေ့!"

ချင်းရှောင်းကောသည် အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားရန် ပြင်လိုက်ပါသည်။ သူမ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ဤလက်ကိုပင် အနားပေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို နောက်သို့ ဆွဲခေါ်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ထိုလူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် လူနှစ်ဦးကို သတိမထားမိသော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်ကမူ သတိပြုမိပါသည်။

"သူတို့လား?"

ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ချင်းရှောင်းကောသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပါသည်။

ပေရေနေသော ထိုလူသည် ချင်းရှောင်းကော၏ လက်သီးကို အလွန်ကြောက်ပုံရသည်။ တစ်ဖက်လူက ကာကွယ်ထားသော်လည်း သူသည် နံရံတွင် ကပ်လျက် ကြောက်ရွံ့စွာ ပုန်းကွယ်နေသည်။

သို့သော် ထိုသူ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူသည် မစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြပါသည်။ ခေါင်းညိတ်နေစဉ်တွင်လည်း သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြက်ကင်များကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"သူတို့လား?"

ထိုအချိန်တွင် အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးကလည်း သူ့ကို ထပ်မံ မေးမြန်းသည်။

ပေရေနေသော လူသည် ဝိုင်အိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှာတွေ့ပြီ!" ဟု ပြောဆိုကြပါသည်။

သူတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောဆိုလျက် ကျန်းတန်းဟယ်ထံသို့ လက်လှမ်းကာ "ပိုက်ဆံပေး" ဟု ဆိုပါသည်။

"ဘာအတွက်လဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ် စကားမပြောမီ ချင်းရှောင်းကောသည် သူ၏ ဘေးသို့ တိုးထွက်လာပါသည်။

"ကြက်ကင်နဲ့ ဝိုင်၊ စုစုပေါင်း ကြေးနီပြား ခြောက်ဆယ့်ငါးပြား ကျသင့်ပါတယ်။"

"အဲဒါ ကျွန်မတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ? စားနေတဲ့သူဆီမှာပဲ သွားတောင်းသင့်တာပေါ့။"

ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဤပေရေနေသော လူကြောင့် ဖြစ်ပြန်ချေပြီ။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ထိုလူကို ကြည့်ရင်း ချင်းရှောင်းကော လက်ပိုက်လိုက်သည်။ ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဟေ့... နေပါဦး!"

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ အမြန်ပင် တားဆီးလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အဖေအိုကြီးက အလကား စားလို့မရဘူးလေ။ မင်းတို့ ဝတ်စားထားတာကို ကြည့်ရတာ ကိုယ့်အဖေကို နှိပ်စက်မယ့်သူတွေလို့ မထင်ရဘူး။ ခုခေတ် လူငယ်တွေ တကယ်ကို ပျက်စီးကုန်ကြပြီ။"

"ဟုတ်တယ်... မင်းတို့ ဒီလောက် ကောင်းကောင်း ဝတ်ထားပြီး ပိုက်ဆံမရှိတဲ့ ပုံလည်း မပေါက်ဘူး။ ဘာလို့ ကိုယ့်လူကြီးမိဘကို ဒီလောက် ဆင်းဆင်းရဲရဲ ထားရတာလဲ? တကယ်ကို အရှက်မရှိတဲ့သူတွေပဲ။ မင်းတို့မှာ အသိတရားရော ရှိကြရဲ့လား?!"

"ဒီအဖိုးကြီးက ကြက်သားနှပ်လေး စားပြီး ဝိုင်လေး သောက်ချင်တာပါ။ အဲဒါက သိပ်လည်း ဈေးမကြီးပါဘူး။ ဝယ်ပေးလိုက်ပါလား! ဘာလို့ ဒီလို လုပ်နေတာလဲ!"

"ဘာလဲ? မင်းတို့က ငါ့ကို မသိသလို ဟန်ဆောင်နေတုန်းလား? မင်းတို့လို ရက်စက်တဲ့သူမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး!"

"မြန်မြန်... မြန်မြန်... ရွာသားတို့ရေ၊ လာပြီး တရားမျှတတဲ့ စကားလေး ပြောပေးကြပါဦး။ အားလုံးပဲ ကြည့်ကြပါဦး၊ ဒီဇနီးမောင်နှံလေးရဲ့ အကျင့်ပျက်ပုံကို!"

ထိုလူနှစ်ဦးသည် ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်ကို စကားပြောခွင့်ပင် မပေးဘဲ အသံကျယ်ကြီးများဖြင့် လူစုတော့သည်။ မကြာမီတွင်ပင် လူအုပ်ကြီး ရောက်ရှိလာသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်သည်။ သူသည် ချင်းရှောင်းကောကို ပွေ့ဖက်ကာ တိုးဝှေ့လာသော လူအုပ်ကို ဖယ်ရှားပြီး သူမကို လုံခြုံသော နေရာတစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"ပြေပါတယ်။ ရှင်ကော အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"ကိုယ်လည်း ပြေပါတယ်။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလျက် သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ မဆိုးပါဘူး... သူမသည် မိမိ၏ အမျိုးသားကို ဂရုစိုက်တတ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နောက်ကွယ်မှ လူနှစ်ဦးမှာ ဆက်လက်၍ ဆူပူနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မီးလောင်ရာ လေပင့် လုပ်ဆောင်နေကြပြီး ဤဇနီးမောင်နှံသည် အဖိုးကြီးအပေါ် ရိုသေမှုမရှိ၊ ကျေးဇူးကန်းသူများ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာနေကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ ထိုလူနှစ်ဦးနှင့် လူအုပ်ကြီးကြောင့် အခြေအနေမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသည်။ အသံဖြင့်သာ ထိန်းချုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် သူ အင်အားသုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ပိုမို တိုက်ရိုက်ကျသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် လူအုပ်ကို အမြန်ဖယ်ရှားကာ အသံအကျယ်ဆုံး လူကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူ ထိုလူ၏ ကော်လာကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လန့်ဖျပ်သွားကြပါသည်။ သူတို့သည် နေရာတွင်တင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ရဲကြတော့ပေ။

ပထမတွင် ထိုလူသည် ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီး ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ကြောက်ရွံ့စိတ်များ ဝင်ရောက်လာပြီး စကားပင် ပီသအောင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ထိုလူကို တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါ။ သူသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထိန်းချုပ်ရန်သာ လိုလားခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် သူသည် ထိုလူကို ပြန်ချပေးလိုက်သည်။

သူသည် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို မသိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ သူ့အတွက် ပိုက်ဆံပေးရမှာလဲ?"

"ဘာ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? မသိဘူးဆိုတာ? မင်းတို့က သူ့ရဲ့ သားနဲ့ ချွေးမ မဟုတ်ဘူးလား...?"

စကားအဆုံးတွင် ထိုလူသည် ထစ်ထစ်အအ ဖြစ်သွားပါသည်။ တစ်ဖက်လူက ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် စိတ်မချ ဖြစ်လာသည်။

သူသည် သူ၏ စောစောက အပြုအမူများအတွက် နောင်တမရဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဘာကြောင့် ထိုလူ၏ စကားကို ယုံကြည်ခဲ့မိပါလိမ့်? အမှန်တရားကို မရှာဖွေဘဲ အားနည်းသူဘက်မှ ဘက်လိုက်ခဲ့မိခြင်းမှာ သူ၏ အမှားပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ပြောဆိုရန် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး ရှေ့မှလူက သူ့ကို ရိုက်နှက်မည်လားဟု တွေးတောနေမိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပါသည်။ "ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးက အဲဒီလူကို မသိဘူး။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံးရဲ့ မိဘတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက ကွယ်လွန်သွားကြပြီ"

ထိုလူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားပြီး သူ၏ ဘေးရှိ လူကို ကြည့်လိုက်ပါသည်။

"ဒုက္ခပဲ..."

ကျန်းတန်းဟယ် စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့ကို ဝေဖန်နေကြသော လူအချို့မှာ ချက်ချင်း ဘက်ပြောင်းသွားကြပြီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့ထွက်၍ စကားပြောလာကြသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ခြေထောက်များပင် တုန်ယင်လာသည်။ သူတို့မှာ စီးပွားရေး အငယ်စားလေး လုပ်ဆောင်နေသူများသာ ဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် သူတို့ဆိုင်မှ ကြက်ကင်နှင့် ဝိုင်ကို ယူ၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်စဉ် တားဆီးခဲ့ရာ သူ၏ သားနှင့် ချွေးမထံမှ ပိုက်ဆံတောင်းပေးမည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ပထမတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သူနှင့်အတူ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထိုအမျိုးသမီးက သူ့ထံသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောကြောင့် သူတို့သည် ထိုလူ၏ စကားကို မသိစိတ်ဖြင့် ယုံကြည်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တာဝန်မယူသည်ကို မြင်သောအခါ လိမ်လည်လှည့်ဖျားမှုများ ပြုလုပ်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို စုရုံးကာ ပြဿနာရှာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လူထု၏ ထင်မြင်ချက်ကို အသုံးချကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ပိုက်ဆံပေးခိုင်းရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ၎င်းမှာ ကြီးမားသော အမှားတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ တောင်းပန်ရန်နှင့် ခွင့်လွှတ်မှုတောင်းခံရန် နည်းလမ်းရှာနေစဉ် လူအုပ်ကြားမှ တစ်ဦးက စကားပြောလာသည်။

"ဒီလူက စိတ်မမှန်တဲ့ပုံပဲ။ သူက အရူးတစ်ယောက်ပါ။ သူက အမြဲတမ်း အလကားစားဖို့ လျှောက်သွားနေကျ။"

"ဟုတ်တယ်... ငါလည်း သူ့ကို သိတယ်။ သူက ဒီအနားမှာပဲ နေတာ။"

"သူက အမြဲတမ်း လူတွေကို လိမ်ပြီး သူ့အတွက် အစားအစာ ဝယ်ခိုင်းလေ့ရှိတယ်။ ဒါကို သူ အမြဲလုပ်နေကျ။"

"ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်ကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... သူက ငါ့အိမ်က ငါးကိုတောင် ခိုးသွားသေးတယ်။"

လူတစ်ဦး စကားပြောလာသည်နှင့် ကျန်ရှိသူများကလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက် ပြောဆိုကြသည်။ သူတို့သည် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူကို ရှာဖွေလိုက်ကြသော်လည်း သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူထိုင်ခဲ့သော နေရာတွင် ကြက်ရိုးပုံကြီးသာ ကျန်ရစ်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ လူစုခွဲသွားကြပြီး ချင်းရှောင်းကော၊ ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် ပိုက်ဆံတောင်းနေသော လူနှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ပါတော့သည်။ သို့သော် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန် နောင်တရနေကြသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

"အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီး... ကျွန်တော်တို့က လူမိုက်တွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ စိတ်မမှန်လို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို သဘောထားကြီးစွာနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။"

ကျန်းတန်းဟယ်၏ စောစောက အပြုအမူမှာ သူတို့အပေါ် စွဲထင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဗလကြီးကြီး မရှိသော်လည်း မည်သို့ ဤမျှ သန်မာနိုင်သနည်း? ထိုလူနှစ်ဦးမှာ အရိုက်ခံရမည်ကို အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ သူတို့မှာ သာမန်အရပ်သားများသာ ဖြစ်သဖြင့် ဤအစ်ကိုကြီး၏ လက်သီးတစ်ချက်ကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အစွမ်းကုန် ရိုးသားစွာ တောင်းပန်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူနှစ်ဦး၏ ဒူးထောက်တော့မည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကော ကျန်းတန်းဟယ်၏ အနားသို့ သွားရောက်ကာ သူ၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။