အခန်း (၄၀၂)

ကျန်းတန်းဟယ်၏ မျက်နှာရိပ်မှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ ထိုပေစုတ်စုတ်လူမှာ ရူးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်တော့ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေသည်ကို သူ သိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ ရပ်တန့်ရန် သတိပေးလိုက်သည်။

ပေစုတ်စုတ်လူ၏ လက်များမှာ ခဏမျှ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် အလျင်အမြန်ပင် ဘောင်းဘီကို ပြန်ဝတ်ကာ ခါးပတ်ကို မြဲမြံအောင် ပတ်လိုက်သည်။ သူ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေသဖြင့် ခါးပတ်ကို အတင်းချည်လိုက်မိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤလူက ပုံမှန်ဟု ထင်ရသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူများကို လုပ်ဆောင်နေတတ်သည်။

!!

ပေစုတ်စုတ်လူသည် ဘောင်းဘီဝတ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်လာကာ ရုတ်တရက် သူသည် ပေါင်ကို ဖြတ်ခနဲ ပုတ်လိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ သူ၏ အပြုအမူကြောင့် လန့်သွားရသည်။ သူ ဘာလုပ်မည်ကို သူမ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူက ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုလူ့နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

သူ၏ အခန်းထဲသို့ လိုက်သွားသောအခါ၊ ထိုလူသည် အိမ်သာတက်ပြီး မဆေးရသေးသော လက်ဖြင့် အရက်အိုးဘေးရှိ ကြက်ပေါင်တစ်ဝက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်ကို တွေ့ရသည်။ သူက သူတို့နှစ်ဦးကို ပြုံးပြပြီးနောက် ထိုကြက်သားကို စားတော့သည်။

ရှောင်းကောမှာ ရွံရှာလွန်းသဖြင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ ဒါက တကယ့်ကို တစ်ကိုယ်ရေ သန့်ရှင်းမှု မရှိတာပဲ။

သို့သော်လည်း သူကတော့ ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။ သူသာ မစားခင် လက်ဆေးမည်ဆိုလျှင် ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပေ။ သူသည် စားသောက်ပြီး လေတက်သည်အထိ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ အင်္ကျီလက်ကို မဆွဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထိုလူမှာ ဗိုက်ဝသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ ဗိုက်ဆာနေဆဲပင်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ၏ လက်ဖမိုးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူက သူမကို ခဏနေလျှင် ထမင်းသွားကျွေးမည်ဖြစ်ကြောင်း အကြည့်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်းကော ပြုံးပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါလည်း လိုက်မယ်!"

ပေစုတ်စုတ်လူသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို လျက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို အကဲခတ်ပြီးနောက် ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ထိုစကားကို ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှင်က ဘာလိုက်လုပ်မှာလဲ?"

ရှောင်းကောက သူ့ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တကယ်ပဲ ရူးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလားဆိုတာ သူမ မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။

"ဂတ်... (လေတက်သံ)။ နေ့လယ်စာ သွားစားမလို့လေ!"

ပေစုတ်စုတ်လူက လေတက်ရင်း သူမကို ပြန်ဖြေသည်။

"ရှင် လေတောင် တက်နေပြီပဲ။ ဘာလို့ ထပ်စားဖို့ လိုသေးတာလဲ?"

ရှောင်းကောက သူ့ကို ခေါ်သွားရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။ သူ၏ ဗိုက်မှာ အောက်ခြေမရှိသော တွင်းကြီးအတိုင်းပင် - သူသည် ကင်ထားသော ကြက်နှစ်ကောင်ကို စားပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း ထပ်စားချင်နေသေးသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ့ကို ညစာ ဝယ်ပေး။"

ဘုရားရေ... တကယ့်ကို ရဲတင်းလှတဲ့ စကားပါပဲ။ ရှောင်းကောမှာ သူ့ကို ပါးရိုက်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

"အဲဒါကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောကြည့်စမ်း။"

ရှောင်းကောသည် စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ထပ်မတောင်းဆိုတော့လျှင် သူမ သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ စဉ်းစားမည်ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို ညစာ ဝယ်ပေးပါလို့။"

ပေစုတ်စုတ်လူက သတ္တိကို မွေးပြီး သူ၏ စကားကို ထပ်ပြောသည်။ ရှောင်းကော နားမလည်မှာ စိုးသဖြင့် သူက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေပြန်သည်။ သူမက ဘာမှ ပြန်မပြောသောအခါ သူက ထိုစကားကိုပဲ ထပ်၍ ပြောနေတော့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူသည် တစ်ခွန်းတည်းကို အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ ပြောနေသည်။

ရှောင်းကောက သူ့ကို လှမ်းထိုးတော့မည့် အချိန်မှာပင် ပေစုတ်စုတ်လူက နောက်ဆုံးတွင် အမှန်အတိုင်း စဉ်းစားမိသွားကာ "မင်းတို့ ဒီနေရာကို ဝယ်ချင်တာ မဟုတ်လား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုလူသည် ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်သွားသလို ဖြစ်ကာ အဓိကအချက်ကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကော၏ မြှောက်ထားသော လက်မှာ လေထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ တကယ်ပါပဲ... သူမ တကယ်ကို...

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ၏ လက်ကို အသာအယာ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။

ပေစုတ်စုတ်လူသည် သူမ၏ အားနည်းချက်ကို သိသွားပုံရသည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့နေသော အမူအရာများကို ဖျောက်ပစ်လိုက်ပြီး ညစ်ပတ်ပေရေနေသော ကုတင်ပေါ်တွင် ဟန်ပါပါ ထိုင်လိုက်သည်။

"ထိုင်ကြဦးလေ။ ကောင်းကောင်း ဆွေးနွေးကြရအောင်။"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် သူတို့နှစ်ဦး ထိုင်ရန် နေရာကို ရက်ရက်ရောရော ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် ညစ်ပတ်ပေရေမှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ထိုကုတင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မတို့ ဒီအတိုင်းပဲ ရပ်နေပါ့မယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသဖြင့် အတော်လေး အောင့်သက်သက် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမက တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းလှသည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

ရှောင်းကော၏ စကားမှာ ပေစုတ်စုတ်လူ၏ ဆန္ဒနှင့် ကိုက်ညီသွားပုံရသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူကလည်း သူ၏ ကုတင်ပေါ်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိုင်စေချင်ပေ။ ဒါက ကွက်တိပင်။

ရှောင်းကော စကားပြောပြီးသည်နှင့် ပေစုတ်စုတ်လူသားသည် ကုတင်တစ်ခုလုံးပေါ်တွင် အလျင်အမြန်ပင် နေရာယူလိုက်သည်။ ရှောင်းကော စကားပြန်ပြင်မှာ စိုးရိမ်သဖြင့် သူက အဓိကအချက်ကို ချက်ချင်း ပြောတော့သည်။

"မင်းတို့ ငါ့အိမ်ကို ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား?"

"ဒါက မင်းအိမ်လား? ဘာသက်သေရှိလို့လဲ?"

ရှောင်းကောသည် ဒါက သူပိုင်ဆိုင်သော အိမ်ဖြစ်သည်ဟု မယုံနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ အိမ်ပိုင်ရှင် အမှန်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤမျှအထိ ဒုက္ခရောက်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"... သက်သေတော့ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်က ငါ့အိမ်ပဲ!"

ပေစုတ်စုတ်လူသည် သက်သေအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်ပြီး သက်သေမရှိသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဤအိမ်က သူပိုင်သည်၊ သက်သေပြစရာ မလိုဟု သူထင်သည်။

"ငါ ဒီမှာ ဆီးသွား၊ ဝမ်းသွားနေတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ။ မင်းတို့ မယုံရင် သွားကြည့်လိုက်လေ။"

ရှောင်းကော၏ ဦးရေပြားများ ထုံသွားရသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အလိုလို ပေါ်လာသဖြင့် သူမ ရုတ်တရက် ပျို့တက်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"..."

သူမ ဘာမှပြန်မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ပေစုတ်စုတ်လူက သူမ သူ့ကို မယုံဘူးဟု ထင်ကာ ဝမ်းသွားထားသည်ကို ပြသရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

"ရှင် ဒီမှာ စနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ?"

ရှောင်းကောမှာ တကယ်ပဲ ကြောက်နေမိသည်။ သူမ ထိုနေရာကို သွားမကြည့်ချင်ပေ။

ပေစုတ်စုတ်လူက ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ မတ်တတ်ရပ်နေရတာထက် ထိုင်နေရတာက ပိုကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူ ခဏစဉ်းစားပြီး "ငါ မေ့သွားပြီ" ဟု ဆိုသည်။

"..."

ရှောင်းကော နောက်ထပ် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူမ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ကို ကြည့်ကာ "သွားရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟေး... ငါ ဝမ်းသွားထားတာ အဲဒီဘက်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ မင်းတို့ လမ်းမှားနေပြီ။"

ပေစုတ်စုတ်လူသည် သူတို့ ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း ထရပ်ပြီး လိုက်လာသည်။ သူတို့ လမ်းမှားသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ စိုးရိမ်သွားသည်။

"မင်းတို့ သွားတော့မလို့လား? မသွားပါနဲ့၊ မသွားပါနဲ့ဦး! မင်းတို့ကို သွားခွင့်မပြုဘူး!!"

ပေစုတ်စုတ်လူသည် ရုတ်တရက် သူတို့ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများ နီမြန်းနေပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ခပ်အက်အက် အသက်ရှူသံကို ငါးမီတာ အကွာအဝေးကပင် ကြားနေရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှောင်းကောကို သူ၏ နောက်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တံခါးကို ပိတ်ထားသော ထိုလူကို ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏လက်က အလိုအလျောက်ပင် ခါးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

ရှောင်းကောသည် သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို သိနေသည်။ သူ၏ ခါးတွင် စူးရှသော ဓားမြှောင်တစ်လက် ရှိသည်။ ထိုဓားနှင့် ထိတွေ့သူမှန်သမျှ သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ခြင်းတို့ ကြုံရပေလိမ့်မည်။

အခြေအနေ၏ စိုးရိမ်ရမှုကို သိရှိသဖြင့် ရှောင်းကောသည် သူ၏ လက်ပေါ်သို့ သူမ၏လက်ကို အမြန်တင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်းကော၏ နှစ်သိမ့်မှုကြောင့်သာ ကျန်းတန်းဟယ် စိတ်အေးသွားရသည်။ သို့သော်လည်း ဒါက သူ၏ ဓားကို ဆွဲမထုတ်မိစေရန်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ထိုလူကို အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည် - "မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ?"

ပေစုတ်စုတ်လူသား၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေနေသည်။ သူ ကျန်းတန်းဟယ်ကို သတိကြီးစွာ ကြည့်နေမိသည်။ ထိုလူက သူ့ကို သတ်မှာမဟုတ်ဘူးဟု သေချာသွားသောအခါမှ "နေဦး! နေဦး!" ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ သူတို့၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် "မြန်မြန် မှတ်မိစမ်း!" ဟု မြည်တမ်းရင်း မိမိ၏ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ထုနေတော့သည်။

"ဟေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာပြီး ထိုလူကို တားရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ၊ ပေစုတ်စုတ်လူမှာ ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲသွားသလိုပင် တည်ငြိမ်ပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာသော ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။

"မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ရှု့ပေါ်ထုန်ပါ။ နောက်နှစ်နှစ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အသက် သုံးဆယ် ပြည့်ပါပြီ။"

"..."

ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့မှာ သူ့ကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေမိကြသည်။

ဒီလူက သူတို့ကို နောက်နေတာလား? သူ သေချာပေါက် နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်!

"ဖယ်စမ်း!"

ရှောင်းကော နောက်ထပ် ဆက်မနေချင်တော့ပေ။ ထိုနှစ်ထပ်အိမ်ကြီးက ကောင်းသော်လည်း ဤလူမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ သူမ တခြားအိမ်တစ်လုံးကိုပဲ ရှာလိုက်တော့မည်။

"သခင်မ... သခင်မ... ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြခွင့်ပေးပါ။ ကျွန်တော် အရင်တုန်းက ဦးခေါင်းမှာ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရခဲ့ဖူးလို့ အဲဒါက ခဏခဏ ပြန်ထလာတတ်တာပါ။ ကျွန်တော်က အချိန်အတော်များများမှာ သတိမကပ်တတ်ပါဘူး။ ခုနက စော်ကားမိတာရှိရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။"

ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် သူ၏ စကားကို သံသယများဖြင့် နားထောင်နေကြသည်။

ပေစုတ်စုတ်လူ၏ နာမည်ရင်းမှာ ရှု့‌ပေါ်ထုန် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယုံဟိုင် ခရိုင်ကဖြစ်ပြီး ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သည်။ အသက် ၂၀ အရွယ်တွင် သူသည် အိမ်ထောင်ကျပြီး ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် မိသားစု စီးပွားပျက်သွားပြီးနောက် သူ၏ မိဘများမှာ ကွယ်လွန်သွားကြပြီး ဇနီးသည်ကလည်း သူ့ကို ပစ်သွားခဲ့သည်။ အမှုပတ်မှာ စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့ကလည်း တစ်ညတွင် အိမ်မှ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ရှု့ပေါ်ထုန်မှာ နေ့တိုင်း အရက်သောက်ရင်း အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။ ကံဆိုးသော တစ်ညတွင် သူသည် လမ်းဘေးက တိုင်မှာ ချည်ထားသော မြင်းတစ်ကောင်၏ ကန်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် မြင်းချေးပုံထဲတွင် ခေါင်းစိုက်လျက် တစ်ညလုံး နေခဲ့ရသည်။

သူ သေတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်တွေ့ချိန်တွင် အသက်တစ်မျှင် ကျန်နေသေးသည်။

မြင်းပိုင်ရှင်က တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် သူ့ကို ဆေးခန်းသို့ ပို့ပေးခဲ့သည်။ သူက ပိုက်ဆံအချို့ကိုလည်း ထားခဲ့ပေးသည်။

ဦးခေါင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ခြင်းနှင့် တစ်ညလုံး အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်ခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် ရှု့ပေါ်ထုန်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းသွားရသည်။ သူသည် သတိကပ်လိုက်၊ ဝေဝါးလိုက်နှင့် ဖြစ်နေတတ်သည်။ သူသည် တစ်ခါတစ်ရံ စကားများ ရောင်ရမ်းပြောဆိုတတ်ပြီး အတွေးများ ပြန့်လွင့်နေတတ်သည်။ ဝေဒနာ ပြန်ထလာချိန်တွင် သူသည် ရူးတစ်ဝက်အခြေအနေသို့ ရောက်သွားတတ်သည်။ သူသည် သတိကပ်ခဲလှသော်လည်း သတိကပ်သည့် အချိန်များလည်း ရှိတတ်သည်။

သူ၏ အကြောင်းကို ကြားရသောအခါ ရှောင်းကော၏ ရင်ထဲတွင် သနားစိတ်များ ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အကယ်၍ သူပြောတာသာ အမှန်ဆိုလျှင် သူက တကယ်ကို သနားဖို့ကောင်းလှသည်။ သူသည် တင့်တယ်လှပသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော်လည်း မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် တစ်ညတည်းနှင့် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ခံစားရ ခက်လှပေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်လည်း စိတ်အေးသွားပုံရသည်။ ထိုလူကို သနားမိသော်လည်း သူပြောတာ အမှန်လားဆိုတာကို ခွဲခြားဖို့ ခက်လှသည်။ အခြေအနေကို အဆုံးထိ စုံစမ်းကြည့်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။

"ဒီနေရာက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုပါ။ အိမ်ဂရန်ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ မရှိဘူး။ ကျွန်တော် သတိကပ်နေတုန်းက အဲဒါကို ပျောက်သွားမှာ စိုးလို့ အစိုးရရုံးမှာ အပ်နှံထားခဲ့တာပါ။ အကယ်၍ မင်းတို့ ဒီနေရာကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အလကား ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ သတ်မှတ်ချက် တစ်ခု ရှိပါတယ်။ မင်းတို့ အဲဒါကို သဘောတူမယ်ဆိုရင် ဒီနေရာက မင်းတို့ အပိုင် ဖြစ်သွားမှာပါ"