အခန်း (၄၀၄)

အရာအားလုံးက ကွက်တိပင်။ ရှု့ပေါ်ထုန်၏ ပါးနှစ်ဖက်လုံးတွင် နီရဲနေသော လက်ဝါးရာများ ထင်ကျန်နေပြီး အလွန်ပင် ညီညာလှသည်။

အစပိုင်းတွင် ချင်းရှောင်းကောသည် သူ၏အသက်ကို မသိခဲ့ပေ။ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် သူသည် အသက်လေးဆယ် သို့မဟုတ် ငါးဆယ်ဝန်းကျင်ရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူ့ကို ရိုက်လိုက်မိသည့်အတွက် သူမ၏ လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် အပြစ်ရှိသလို အနည်းငယ် ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူသည် အသက် ၂၈ နှစ်သာ ရှိသေးကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါမှ သူမ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

သူတို့အားလုံးမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်များ ဖြစ်ကြပြီး အသက်အရွယ်ချင်းလည်း သိပ်မကွာသဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက်၊ နှစ်ချက် သို့မဟုတ် အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်မိလျှင်ပင်၊ အရိုက်အနှက် လုပ်မိလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် ရှု့ပေါ်ထုန် ပြောခဲ့သည်များ အမှန်ဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးရန် အစိုးရရုံးသို့ သွားကြရမည်ဖြစ်သည်။

အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် သူတို့နှစ်ဦးသည် မြင်းစီး၍ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကောကို မြင်းပေါ်သို့ မတင်ပေးပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် တက်တော့မည့်အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ပခုံးကို လှမ်းပုတ်လိုက်သည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှု့ပေါ်ထုန်က လက်ပိုက်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး သူ အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု ပြောနေသယောင်ရှိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ထိုလူကို မထိုးလိုက်မီ စက္ကန့်ပိုင်းအလိုတွင် ရှောင်းကောက ခေါင်းငုံ့ကြည့်ကာ သူ့ကို တားလိုက်သည်။ သူမက ရှု့ပေါ်ထုန်ကို "ရှင့်ကို အရင်ပြန်နှင့်လို့ ကျွန်မ မပြောခဲ့ဘူးလား?" ဟု ဆိုသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်မှာ ဘာမှမပြောဘဲ လက်ပိုက်မြဲအတိုင်း ရှိနေသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ဇွတ်တရွတ်နိုင်လှသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ ဒေါသကို ထိန်းထားနိုင်စွမ်း လျော့နည်းလာသည်ကို မြင်သဖြင့် ရှောင်းကောသည် မြင်းပေါ်မှ အမြန်ဆင်းကာ ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့သွားပြီး မက်မန်းဖျော်ရည်တစ်အိုး တောင်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ပေးလိုက်မှသာ ထိုလူမှာ စိတ်ကျေနပ်သွားတော့သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က ရေနွေးအိုးကို ကိုင်ကာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေသော ကျန်းတန်းဟယ်ကို မြင်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်ကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ? ကျန်းတန်းဟယ်? တန်းဟယ်?"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမကို မြင်းပေါ်သို့ မတင်ပေးပြီးကတည်းက စကားမပြောတော့ပေ။ ရှောင်းကောက မည်သို့ပင် ချော့မော့ပါစေ သူက အသံတစ်ချက်မှ မထွက်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် ရှောင်းကောက စိတ်မရှည်သလို ဟန်ဆောင်ကာ မျက်နှာလွှဲ၍ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မြင်းကျောပေါ်တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လျစ်လျူရှုသည့် ကစားပွဲကို စတင်ကစားနေကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ပထမဆုံး အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ သူသည် မြင်းဇက်ကြိုး မကိုင်ထားသော လက်ဖြင့် သူမကို လှမ်းတို့လိုက်သည်။

ရှောင်းကောက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်က ထပ်တို့ပြန်သည်။

ရှောင်းကောကတော့ ဂရုမစိုက်မြဲပင်။

ထိုသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ဖြစ်ပြီးနောက် ရှောင်းကောမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်ချလိုက်တော့သည်။ သူမ ရယ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်လည်း လိုက်ရယ်တော့သည်။

သူ ပြုံးသည်ကို မြင်မှ ရှောင်းကောက သူ့ဘက်လှည့်ကာ "အခု အကြောင်းရင်းကို ပြောလို့ရပြီလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘာအကြောင်းရင်းလဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ဘာမှမသိသလို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်းကောက ရယ်ချင်စိတ်ဖြင့် သူ့ကို တံတောင်နှင့် တွန်းလိုက်သည်။

"မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ။"

"ဘာကြောင့်မှ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ဤမျှအထိ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေခဲလှသည်။ သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော ကိစ္စမှာ အလွန်ပင် သေးနုတ်လွန်းလှသည်။ အကယ်၍ ပြောပြလိုက်လျှင် သူမက သူ့ကို စိတ်ကျဉ်းမြောင်းသူဟု ထင်သွားမလား?

ထို့ကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ပြောပြရမလား၊ မပြောပြရဘူးလားဟု အကြာကြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ အစိုးရရုံးရှေ့ ရောက်သည်အထိ သူ ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

ရှောင်းကော အထဲသို့ ဝင်တော့မည့် အချိန်မှာပင် ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ၏လက်မောင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ "မင်း တကယ်ပဲ သူ့ကို တစ်ဘဝလုံး စောင့်ရှောက်ပေးတော့မလို့လား?"

"ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ?"

ရှောင်းကောမှာ အစပိုင်းတွင် သူဘာကို ဆိုလိုမှန်း နားမလည်ပေ။ "ဘယ်သူ့ကို တစ်ဘဝလုံး စောင့်ရှောက်ရမှာလဲ?"

"ပေစုတ်စုတ်နဲ့လူလေ။"

"ရှု့ပေါ်ထုန်ကိုလား?"

"ပေစုတ်စုတ်နဲ့လူပဲ။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှောင်းကောက ထိုလူ၏အမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ မျက်နှာ ပိုပျက်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက 'ပေစုတ်စုတ်' ဟူသော စကားလုံးကို တမင်တကာ ထပ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် အဲဒီအတွက် သဘောမကျဘူးလား?"

"သဘောမကျဘူးလို့လည်း ပြောလို့မရသလို၊ သဘောကျတယ်လို့လည်း ပြောလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့..."

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ဤအကြောင်းအရာကို စပြောရန် အနေရခက်နေဆဲပင်။ သူက ဗူးပေါ်သလို မပြောချင်ဘဲ ရှောင်းကောက သူဆိုလိုချင်သည်ကို အလိုက်သိစွာ နားလည်ပေးရန်သာ မျှော်လင့်နေမိသည်။

"ဪ... ဒါဆိုရင် ရှင်က သဘောတူတယ်ပေါ့။"

ရှောင်းကောသည် သူဆိုလိုချင်သည်ကို အတိအကျ သိနေသည်။ သူ့ကို စချင်သဖြင့် သူမက နားမလည်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ရှောင်းကော၏ နောက်မှ လိုက်လာသည်။

ရှောင်းကောသည် သူ၏ရှေ့မှ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ လှေကားထစ်များသို့ ရောက်သောအခါ သူမက တမင်တကာ ခြေချော်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး လဲတော့မည့်ပုံစံ လုပ်လိုက်သည်။ ဒါက သူမက သူ့ကို အလျှော့ပေးလိုက်သည့် နည်းလမ်းပင်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှောင်းကောအပေါ် စိတ်ကောက်နေသော်လည်း သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ လဲတော့မည်ကို မြင်သည်နှင့် သူသည် အမြန်ပင် သူမကို လှမ်းဖမ်းကာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"ပြေပါတယ်။ ရှင်က ကျွန်မနားမှာ ရှိနေတာပဲ။"

"ရှင် ဒီမှာရှိနေလို့ ကျွန်မ အဆင်ပြေတာပါ။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမ၏စကားထဲမှ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသည်။ သူ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားရသည်။ သူ၏ အနေရခက်မှုအားလုံးမှာ ပျော်ရွှင်မှုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူ ပျော်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရှောင်းကောလည်း လိုက်ပြီး ပျော်နေမိသည်။ ဤအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ပြုံးနေကြသည်။

အစိုးရရုံးဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ အစောင့်က သတင်းသွားပို့သည်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကျန်းတန်းဟယ်က တည်တည်တံ့တံ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအတွက် ဒီနားမှာ မြေကွက်တစ်ကွက် ဝယ်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ?"

"မလိုပါဘူး။ အလကားရမယ့် အိမ်ရှိနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ပိုက်ဆံအကုန်ခံမှာလဲ? သူ့ကို တစ်ဘဝလုံး စောင့်ရှောက်ပေးလိုက်ရုံပေါ့။ အများဆုံးရှိလှ သူ့ရဲ့ နေ့စဉ်စားသောက်ရေးကို ဂရုစိုက်ပေးရမှာလေ။ လွယ်ပါတယ်။"

ရှောင်းကောက စကားပြောရင်း အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အစောင့်က ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲ?

"ဒါ့အပြင် နောက်ဆိုရင် သူ့ကို အလကား အလုပ်ခိုင်းလို့ရသေးတယ်။ ဆိုင်ဖွင့်ပြီဆိုရင် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိလာမှာလေ။ အပိုလက်တစ်စုံ ရှိနေတာက ကျွန်မအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ။"

ရှောင်းကောက အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် စဉ်းစားထားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ဆက်ပြီး ဖျောင်းဖျရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုလူက ဖျားနာနေသူဖြစ်သဖြင့် သူ အများကြီး စိုးရိမ်မနေသင့်ဟု တွေးလိုက်သည်။

အတွေးများ ရှင်းလင်းသွားသောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်မှာ စိတ်ကြည်လင်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ခါးမှ တံဆိပ်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တံခါးစောင့်အရာရှိကို ပြလိုက်သည်။

အရာရှိသည် ထိုတံဆိပ်ပြားကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်၍ သူတို့ကို အတွင်းသို့ ကြိုဆိုခဲ့သည်။

ရှောင်းကောသည် နောက်မှ လိုက်သွားရင်း ကျန်းတန်းဟယ်ကို မတတ်သာသလို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။"ဒီလူကတော့လေ!!"

သတင်းသွားပို့သော အစောင့်မှာ အသစ်ဖြစ်ပြီး အတွေ့အကြုံ မရှိသေးပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခရိုင်ဝန်မင်းကို လာတွေ့သောအခါ သူသည် လာရောက်သူ၏ အထောက်အထားကိုလည်း မမေးမြန်းသလို၊ ဘာကိစ္စလဲဟုလည်း မမေးခဲ့ပေ။ ခရိုင်ဝန်မင်းကို တွေ့ချင်သည်ဟု ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အထဲသို့ သတင်းပို့ရန် ပြေးဝင်သွားသည်။ ခရိုင်ဝန်မင်းက လာရောက်သူများအကြောင်း အသေးစိတ် မေးမြန်းသောအခါတွင် သူသည် ဘာမှ ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သတင်းပို့စဉ်တွင် သူသည် ထိုဇနီးမောင်နှံ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကိုသာ အကြမ်းဖျဉ်း ဖော်ပြနိုင်ခဲ့သည်။

ခရိုင်ဝန်မင်း ဆိုသည်မှာ မည်သူမဆို တွေ့နိုင်သောသူ မဟုတ်ပေ။ အစောင့်၏ ဖော်ပြချက်အရ ခရိုင်ဝန်မင်းက လာတွေ့သူများမှာ အရေးမပါသော လူများဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သဖြင့် သူတို့ကို တွေ့ရန် အလျင်မလိုခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ခရိုင်ဝန် လျိုသည် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းနေသည်။ သူ့ကို လှပသော အမျိုးသမီး အနည်းငယ်က ဝန်းရံထားကြသည်။ တစ်ယောက်က သူ့ကို စပျစ်သီး ခွံ့ကျွေးနေပြီး အခြားတစ်ယောက်က တစ်ဖက်မှ ယပ်ခပ်ပေးနေသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ဇိမ်ကျနေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ်က သူ၏ရှေ့မှောက်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အဆီများမှာလည်း အကျသံနှင့်အတူ စည်းချက်ကျကျ တုန်ခါသွားသည်။

"ကြိုဆိုပါတယ် စစ်သူကြီး။ ကြိုတင်ပြီး မကြိုဆိုနိုင်ခဲ့တာကို တောင်းပန်ပါတယ်"

ခရိုင်ဝန်လျိုသည် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ သူ၏အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နေပြီး သူ့ကို ဝန်းရံထားသော အမျိုးသမီးများကိုလည်း ဖယ်ခိုင်းရန် မမေ့ပေ။

"သွားကြ၊ သွားကြ၊ သွားကြ!"

ရှောင်းကောသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် မျက်နှာလွှဲထားလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို အတော်လေး အားကျမိသည်...

ကျန်းတန်းဟယ်ကမူ ခရိုင်ဝန်၏ အပြုအမူများအပေါ် ဘာအတွေးမှ မရှိပေ။ ဒါက သူနှင့် မသက်ဆိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ပြည်သူကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး မျိုးချစ်စိတ်ရှိသရွေ့၊ ပြည်သူအတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အလုပ်လုပ်သရွေ့ သူသည် အရာရှိကောင်း တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ခရိုင်ဝန်မင်း မိန်းမလိုက်စားခြင်းမှာ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်က လာရင်းကိစ္စကို ရှင်းပြပြီးနောက် ခရိုင်ဝန်လျိုမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူ သတိရသွားပြီး "ဪ... ရှု့ပေါ်ထုန် အကြောင်းကိုး..." ဟု ဆိုသည်။

အမှန်တရားမှာ ရှု့ပေါ်ထုန် ပြောခဲ့သလိုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခရိုင်ဝန်လျို၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ရှောင်းကော၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။ "ရှု့ပေါ်ထုန်က စိတ္တဇဝေဒနာ ခံစားနေရတာများလား?!"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှု့ပေါ်ထုန်က အစိုးရရုံးတွင် အပ်နှံထားခဲ့သော အိမ်ဂရန်ကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

"တစ်ရက်မှာ ရှု့ပေါ်ထုန်က အစိုးရရုံးကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတယ်။ ဘေးကင်းဖို့အတွက် ဆိုပြီး အိမ်ဂရန်ကို ကျွန်တော့်ဆီ လာပေးပြီး သိမ်းထားပေးဖို့ အပ်နှံခဲ့တာပါ။ ပြောရမယ်ဆိုရင် သူက တကယ်ကို သနားဖို့ကောင်းပါတယ်..."

ခရိုင်ဝန်လျိုသည် ထိုနေ့က မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရပြီး သူ့အတွက် အလွန်ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ အကယ်၍ ရှု့ပေါ်ထုန်သာ ဘဝပျက်မသွားခဲ့လျှင် ယခု ဤခရိုင်ဝန်နေရာတွင် ထိုင်နေသူမှာ သူ ဖြစ်နေနိုင်ပါသည်။

ရှောင်းကောသည် ရှု့ပေါ်ထုန်က ထိုအိမ်မှာ သရဲခြောက်သည်ဟု ပြောဆိုချက်များကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ အကယ်၍ သူက သူ့အိမ်ကို တစ်ယောက်ယောက်ကို ဝယ်စေချင်တာဆိုရင် ဘာလို့ လူတွေကို ဒီလိုသတင်းတွေ လိုက်ပြောနေရတာလဲ?

"ရှု့ပေါ်ထုန်က မရူးခင်တုန်းကတော့ သူပိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အိမ်လေးကို သူကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့သေးတယ်။ သူ ရူးသွားတဲ့အခါမှာတော့ လူတိုင်းက အဲဒီအိမ်ကို မျက်စိကျလာကြတယ်။ သူက အဲဒီလူတွေကို ခြောက်လှန့်ဖို့အတွက် သရဲယောင်ဆောင်ရုံကလွဲလို့ တခြားနည်းလမ်း မရှိခဲ့ဘူး။ သူက လူအချို့ကို တကယ်ပဲ ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နည်းဗျူဟာတွေက သတ်မှတ်ထားတဲ့ လူတချို့အပေါ်မှာပဲ အကျိုးသက်ရောက်တာပါ။ အိမ်ရဲ့ နောက်ထပ် ပိုင်ရှင်သစ်က ဘယ်သူဖြစ်ရမယ်ဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ"

ခရိုင်ဝန်လျိုသည် ခရိုင်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို သိရှိနားလည်ထားသည်။ သူသည် အမျိုးသမီး အနည်းငယ် ကြိုက်တတ်သော်လည်း သူ၏ အရည်အချင်းကြောင့်သာ အရာရှိ ဖြစ်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ဖြတ်လမ်းနည်းများ သုံးတတ်ပြီး အနည်းငယ် လည်တတ်သော်လည်း ပြည်သူအတွက်တော့ တကယ်ကို ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ပေးသူ ဖြစ်သည်။

ခရိုင်ဝန်လျိုသည် အိမ်ဂရန်ကို သူတို့ထံသို့ တိုက်ရိုက်မပေးအပ်ပေ။ ထိုအစား သူသည် အတွင်းဝန်ကို ထိုဇနီးမောင်နှံနှင့်အတူ လိုက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှု့ပေါ်ထုန်၏ ခွင့်ပြုချက် ရရှိမှသာ အိမ်ဂရန်ကို လွှဲပြောင်းပေးမည် ဖြစ်သည်။

"ခရိုင်ဝန်လျိုက သူ့အလုပ်ကို တကယ်ပဲ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တာပဲ..."

ရှောင်းကောက ကျန်းတန်းဟယ်ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏နောက်မှ လိုက်လာသော အတွင်းဝန် ကြားသွားမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။