အခန်း (၄၀၆)

သူ တကယ်ကြီး သူမမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလို့ တကယ်ပြောလိုက်တာလား!

ဒါဟာ ချင်းရှောင်းကော ချမ်းသာလာပြီးကတည်းက ကြားဖူးသမျှထဲမှာ အရယ်ရဆုံး စကားပဲ ဖြစ်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က ဘာမှဂရုမစိုက်တဲ့ လေသံနဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တာက ရှောင်းကောကို တကယ်ပဲ စိတ်တိုသွားစေသည်။

သူမ မှားသွားပြီ။ သူမ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အကြီးအကျယ် မှားသွားပြန်ပြီ!

ရှု့ပေါ်ထုန်ဆိုတာ အရိုက်ခံရဖို့ ကောင်းတဲ့ အရူးတစ်ယောက်ပဲ။ အကောင်းမြင်ဝါဒတွေ ဘာတွေ သွားသေလိုက်တော့။ သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်ဉာဏ်ရည် (IQ) က တကယ်ပဲ ချို့ယွင်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်။

"ရှင် ကျွန်မအတွက် မြေကွက်တစ်ကွက်ပဲ ဝယ်ပေးပါတော့လား"

ရှောင်းကော အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ ဒါကို လက်ခံလိုက်ပြီ၊ လုံးဝ လက်ခံလိုက်ပြီ။ မြေကွက်ရှိရင် သူမ စိတ်ကြိုက် အဆောက်အအုံ ဆောက်လို့ရတာပဲ။ နောက်ထပ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးမယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခုအတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒါက ပိုမကောင်းဘူးလား?

ကျန်းတန်းဟယ် ဒါကို ကြားရသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။ သူက စကားပြောရင်း သူမကို ဆွဲထူကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ စာချုပ်ကို အမြန်လုယူလိုက်သည်။ သူက "စာလုံးတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် အရေးအကြောင်းတွေ များနေရတာလဲ? ရေးရတာ ခက်လိုက်တာ..." ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း သူ၏ အမည်ကို ကမန်းကတန်း ရေးလိုက်တော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ နားလည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

သူ၏ အမည်ကို အခက်အခဲများစွာဖြင့် ရေးပြီးနောက် ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ပို၍ လွယ်ကူသော လက်ဗွေနှိပ်သည့် အပိုင်းသို့ ရောက်လာသည်။

သို့သော် လွယ်ကူသော အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း သူက အကုန်လုံးကို ရှုပ်ပွအောင် လုပ်ပစ်လိုက်သည်။ သူနှိပ်လိုက်သော လက်ဗွေမှာ လုံးဝ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။ သေသေချာချာ မကြည့်လျှင် လက်ဗွေမှန်းပင် သိနိုင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ တစ်ယောက်ယောက် နှာခေါင်းသွေးထွက်ပြီး ကျလာသည့် သွေးစက်ဟုပင် ထင်မှတ်မှားနိုင်သည်။

"ကဲ... ရပြီ။"

အတွင်းဝန်က စာချုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ အားလုံး အဆင်ပြေသည်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"အိမ်ဂရန်ကတော့ ခင်ဗျားတို့ ပိုင်ပြီ။ စာချုပ်ပါ အချက်အလက်တွေကိုတော့ လိုက်နာရမယ်နော်။"

အတွင်းဝန်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အိမ်ဂရန်ကို ရှောင်းကောထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှောင်းကောက ၎င်းကို ယူကြည့်လိုက်သည်။ ပြဿနာ မရှိသည်ကို တွေ့ရသောအခါ အတွင်းဝန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး သိမ်းလိုက်သည်။

အတွင်းဝန်၏ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ အိမ်ဂရန် သိမ်းလိုက်သည်ကို မြင်ရပြီးနောက် သူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် တစ်ခုခု ကြံစည်နေပုံရသည်။

"သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကောကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို စောင့်ရှောက်မည်ဟု ကတိပေးထားသဖြင့် ယခု ပြဿနာမှာ သူ နေထိုင်ရန် စီစဉ်ပေးဖို့ ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောက ပြုံးကာ "သူ့ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါ။ သူ့ရဲ့ နေ့စဉ် အစားအသောက်တွေကိုတော့ ရူယီဆီမှာ မှာပေးထားလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး!"

ရှောင်းကော၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ရှု့ပေါ်ထုန်က ချက်ချင်း ကန့်ကွက်တော့သည်။ သူမက သူ့ကို စောင့်ရှောက်မည်ဟု ကတိပေးပြီးမှ အခုတော့ ပစ်ထားခဲ့တော့မည်တဲ့လား!

"ဒါက ဖြစ်နိုင်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲလို့ ကိုယ် ထင်တယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်က ပြုံးကာ အလေးအနက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ပြလိုက်သည်။

"သူ ဒီမှာနေရင် အိမ်စောင့်ပေးလို့ ရတာပေါ့။"

"ဟုတ်သားပဲ။ မနက်ဖြန်ကျရင် အိမ်ပြင်မယ့် သူ သွားရှာမယ်။ အိမ်ပြင်နေတဲ့ ကာလမှာ သူက အလုပ်တွေကို ကြီးကြပ်ပေးလို့ ရတာပေါ့။ ဒါဆို ကျွန်မတို့အတွက် အများကြီး သက်သာသွားတာပေါ့။"

"မင်း... မင်းတို့... မင်းတို့တွေ လူနာတစ်ယောက်ကို အလုပ်ကြမ်း ခိုင်းနေကြတာပဲ!"

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ပြောနေသည်ကို ကြားရသောအခါ ရှု့ပေါ်ထုန်မှာ ရင်လေးသွားတော့သည်။

ဒါက အရမ်း ကြောက်ဖို့ကောင်းလှသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း နေရစဉ်ကထက်ပင် ပိုဆိုးသည်။ ထိုစဉ်က သူ စားချင်တဲ့အချိန်စား၊ အိပ်ချင်တဲ့အချိန် အိပ်လို့ရသည်။ အခုတော့ သူ တကယ်ပဲ အလုပ်လုပ်ရတော့မည်။

"ဟဲဟဲ..." ရှောင်းကောက ပြုံးကာ "ရှင့်ကို လူနာတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ထားဖို့ ကျွန်မ စိတ်မကူးထားပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ဘာ... ဘာဆိုလိုတာလဲ?!"

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် တုန်ရီနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိတ်တဆိတ် ပွေ့ပိုက်လိုက်သည်။

"သူမ ငါ့ကို နှိပ်စက်တော့မလို့လား?"

ရှောင်းကောက သူ့ကို ပြုံးပြရုံသာ ပြုံးပြပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှောင်းကောကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေမိသည်။ သူမ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း သူလည်း သိပ်နားမလည်ပေ။

သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သိသဖြင့် ရှောင်းကောက ကျန်းတန်းဟယ်ကို ကြည့်ကာ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။ ဒါက နောက်မှ ရှင်းပြမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားရသည်။ ရှောင်းကော၏ အကြည့်များက သူ့အပေါ်မှာပဲ အမြဲ ရှိနေမည်ကို သူ သိသည်။

အပြင်ထွက်လာသည်မှာ အချိန်အတော် ကြာသွားပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် နောက်ထပ် အချိန်မဆွဲချင်တော့သဖြင့် ရှု့ပေါ်ထုန်ကို အစားမှန်မှန်စားရန် သတိပေးပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

"နားလည်လား?"

ရှောင်းကောက စိတ်ရှည်စွာ ထပ်မေးသည်။

"..."

ရှု့ပေါ်ထုန်က ရှောင်းကောကို စိတ်ကောက်နေသည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ စကားကို ကြားသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူသည် တိတ်တဆိတ်ပင် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ကျောခိုင်းထားလိုက်သည်။

"နင် ကြားနေရမှန်း ငါ သိတယ်။ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားနဲ့။ မနက်ဖြန် ငါတို့ ဒီကို ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ရှောင်းကောသည် ရှု့ပေါ်ထုန်၏ အပြုအမူကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို မြင်းပေါ်သို့ မတင်ပေးကာ နှစ်ဦးသား ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်လိုက်သည်။ သူက တဟားဟား ရယ်မောရင်း "ငါက အရူးတစ်ယောက်ပဲ။ လူစကားကို ဘယ်လိုလုပ် နားလည်မှာလဲ?" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းဘေးမှ အရသာရှိသော အစားအသောက်များစွာ ဝယ်ခဲ့ကြသည်။ အိမ်ကို နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်မည် ဖြစ်သဖြင့် အိမ်က ကလေး သုံးယောက်အတွက် မုန့်တစ်ခုခု ဝယ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

လမ်းတွင် မက်မန်းသီးစည်ပေါင်း ရောင်းသည့် ဆိုင်တစ်ခုကို တွေ့သဖြင့် ရှောင်းကောသည် အမျိုးသမီးယန်အတွက် တစ်ကတ်တီ ဝယ်လိုက်သည်။

သူမ နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်သည့်အတွက် သူမ၏ သူငယ်ချင်း မျက်နှာတွင် မည်မျှ စိတ်ကောက်နေမည်ကို သူမ မြင်ယောင်နေမိသည်။

ဒီမက်မန်းသီးတွေနဲ့ပဲ သူမကို ချော့ရတော့မည်။

လမ်းခုလတ်တွင် -

"ဒီခရိုင်ထဲမှာ ရေချိုးခန်းတွေ ရှိလား?"

ရှောင်းကောက ကျန်းတန်းဟယ်ကို မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည် - "အင်း... အနီးနားမှာ ဆိုင်အနည်းငယ် ရှိတယ်။"

ရှောင်းကော ဘာကြောင့် မေးသည်ကို သူ သိသဖြင့် ရှု့ပေါ်ထုန် နေထိုင်သည့် နေရာတစ်ဝိုက်ရှိ ဆိုင်အချို့အကြောင်း သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။

ရှောင်းကော ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားက စကားပြောစရာ မလိုဘဲ အလိုက်သိသည့် ဆက်ဆံရေးကို သူမ တကယ် သဘောကျသည်။ သူမ ဘာမှ ပြောစရာ မလိုဘဲ သူက အချိန်ကိုက် တုံ့ပြန်ပေးနိုင်သည် မဟုတ်လား။

ရှု့ပေါ်ထုန်၏ အဆီတဝေ့ဝေ့ဖြစ်နေသည့် ပုံစံကို သူမ ထပ်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ မျက်စိနှင့် ရူယီအတွက် ထိုလူသည် ရေချိုး သန့်စင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်ကို ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာ နေ့စဉ် သုံးနပ် စားခွင့်ပေးဖို့ ရူယီဆီက သဘောတူညီချက် ရအောင် ရှောင်းကော ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရလဲ ဆိုတာ ဘုရားပဲ သိပါလိမ့်မည်။

"မနက်ဖြန်ကျရင်..."

"သူ့ကို အဲဒီထဲ ပစ်ထည့်လိုက်မယ်။"

ကျန်းတန်းဟယ်က စကားကို ဆက်လိုက်သည်။

ရှောင်းကောက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမ၏ ခါးကို ဖက်ထားသော သူ၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ဒါဟာ သူမ ပျော်ရွှင်နေသည့် အမူအရာမှန်း ကျန်းတန်းဟယ် သိသဖြင့် သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီထားစေရန် ဆွဲယူလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ မှီလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်ချင်နေကြသည်။ မြင်းကျောပေါ်တွင် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည့် အချိန်ကို သဘောကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခရီးသည် အဆုံးသတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ မြင်းကို မည်မျှ နှေးနှေး မောင်းပါစေ၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ခြံထဲက ခွေးများ စတင်ဟောင်သံနှင့်အတူ ပြေးလာသည့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရှောင်းကော မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တံခါး ပွင့်လာသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ပထမဆုံး ပြေးလာသည်။ ရှောင်းကျူး နှင့် ယွီလင်းတို့ကလည်း သူမ ရှေ့သို့ ခုန်ပေါက် ရောက်လာကြပြီး တစ်နေ့လုံး ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးကြတော့သည်။

ကလေးများက ရှောင်းကောကို ဝိုင်းပြီး မေးခွန်းထုတ်နေစဉ် ကျန်းတန်းဟယ်က အလိုက်တသိပင် အစားအသောက်များကို အိမ်ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း သယ်သွားသည်။ သူ၏ ကျောပြင်မှာ အလွန်ပင် အထီးကျန်နေပုံရသည်။

ဒါကတော့ မတတ်နိုင်ပေ။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်နေရာမှာမဆို မိခင်သည် မိသားစုတွင် အရေးအပါဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး ဖခင်သည်ကတော့ အပိုဆောင်း သဘောမျိုးသာ ဖြစ်တတ်သည် မဟုတ်လား။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ရှောင်းကော စိတ်ထဲ မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။ ထိုလူအတွက် သူမ အတော်လေး စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ကျွမ်းကျွမ်းကို ကျန်းတန်းဟယ်ဆီသို့ သွားရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ထိုလူကို အပယ်ခံရသလိုမျိုး မခံစားစေချင်ပေ။

ကျွမ်းကျွမ်းသည်လည်း ဒါကို သတိထားမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်းကော၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် သူ ချက်ချင်းပင် ကျန်းတန်းဟယ် နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားတော့သည်။

သူက ပြေးရင်းနှင့် "ဖေဖေ" ဟု ချစ်စနိုး ခေါ်လိုက်သည်။

ကလေး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်၏ မာနခဲပုံစံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံစံသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ရှောင်းကောသည် မုန့်ဝေသည့် အလုပ်ကို မလုချင်တော့ပေ။ ကျန်းတန်းဟယ်ကိုပဲ သူ၏ ဖခင်မေတ္တာ ပြသခွင့် ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူတို့ မုန့်ဝေနေသည်ကို ပြုံးကြည့်နေစဉ်မှာပင် ကျွမ်းကျွမ်း ပြောလိုက်သည့် စကားကြောင့် ရှောင်းကော တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရသည်။

"ဒီနေ့ အဒေါ်ယန် မေမေ့ကို လာရှာတာ ခဏခဏပဲ"

ရှောင်းကော၏ အပြုံးများ အေးခဲသွားသည်။ သူမသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် "သူ တစ်ခုခု ပြောသွားသေးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မပြောဘူး။"

ကျွမ်းကျွမ်းက ခေါင်းခါကာ ခဏစဉ်းစားပြီးမှ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မေမေ ပြန်မရောက်သေးဘူးလို့ ကြားတော့ သူ ခြေဆောင့်ပြီး ထွက်သွားတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မက်မန်းသီးတွေ ငါ့ကိုပေး။"

ကျွမ်းကျွမ်းက စက္ကူအိတ်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကမ်းပေးရင်း "မေမေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု တွေဝေစွာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်းကော ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ပြန်မဖြေအားသေးဘဲ သူမသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်သဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်ကို အဖြေရှာသည့် ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ သူလည်း ဘာမှ မသိကြောင်း ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မုန့်များကို ဆက်ဝေနေလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှောင်းကောသည် အမျိုးသမီးယန်၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် မြေကြီးပေါ်က သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ နောက်ကျောတွင် ဝှက်ထားပြီးမှ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးယန်သည် တံခါးခေါက်သံ ကြားသည်နှင့် "အေး... ချင်းရှောင်းကော၊ နင်ကတော့ အတော်ဆုံးပဲ။ ငါ့ကို တစ်နေ့လုံး စောင့်ခိုင်းထားတာ။ နင့်ကို ဘယ်လို ပညာပေးရမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်..." ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။

သူမ၏ ပုံစံမှာ မကြည်လင်သယောင် ရှိသော်လည်း သူမ ပျော်နေသည်ကို သိနိုင်ရန် မခက်ခဲပေ။

သူမသည် ရှောင်းကောကို တစ်နေ့လုံး စောင့်နေခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ဘဲ နေမှာလဲ?

"နင်က..."

အမျိုးသမီးယန် တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးများ မပျောက်သေးမီမှာပင် ရှောင်းကော၏ အပြုအမူကြောင့် လန့်သွားရသည်။

"နင်... နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

"အစ်မ... ကျွန်မ တောင်းပန်ဖို့ လာတာပါ။"