အခန်း (၄၀၇)

ချင်းရှောင်းကော၏ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကြောင့် အမျိုးသမီးယန်မှာ နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ပေးလိုက်ရသည်။

သူမက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် "တကယ်တော့... နင် အဲဒီလောက်အထိ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး..."

"တကယ်လား?"

ရှောင်းကောသည် အမြဲတမ်း အလုပ်ဖြစ်လေ့ရှိသည့် သူမ၏ 'ချစ်စဖွယ် ဟန်ဆောင်ခြင်း' ဗျူဟာကို သုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ကြည့်ရဆိုးသော မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးယန်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူမ စနောက်နေသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

"ကဲပါ... နင့်ရဲ့ အမှားကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ဖုံးကွယ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။"

ဒါကို မြင်တော့ ရှောင်းကောက သူမ ပြင်ဆင်လာသော မက်မန်းသီးများကို အမြန်ကမ်းပေးလိုက်ရာ အမျိုးသမီးယန်၏ ပွစိပွစိ ပြောချင်နေသော ပါးစပ်မှာ ချက်ချင်း ပိတ်သွားတော့သည်။

သူမ လျှာဖျားပေါ် ရောက်နေသော နားပူနားဆာ လုပ်မည့် စကားလုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အခြားအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ ဒီမနက်ကတည်းက ဟိုမိန်းကလေး နှစ်ယောက်နဲ့ ခင်နေပါပြီ။"

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ သူမ စားနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ငါက ဒီမက်မန်းသီးတွေကို နည်းနည်းမှ မကြိုက်ဘူး"

အမျိုးသမီးယန်က ပါးစပ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ကောင်းမွန်တဲ့ သဘောထားနဲ့ အမှားဝန်ခံလို့သာ ငါက ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်တာ။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့။"

ရှောင်းကော ရယ်နေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး အမြန်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါ ကျွန်မ လုံးဝ မှားတာပါ။"

အမျိုးသမီးယန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ မတတ်သာသလိုမျိုး ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်သည့် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"နေ့လယ်စာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ။"

သူမ အိမ်မှာမရှိသည့် အချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် အခြားကလေးများ ဗိုက်ဆာမည် မဟုတ်ကြောင်း ရှောင်းကော သိသည်။ အမျိုးသမီးယန်သည် ထမင်းစားချိန်ရောက်လျှင် ကလေးများကို အမြဲခေါ်ကျွေးမည်မှာ သေချာသည်။

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

အမျိုးသမီးယန်က ဂရုမစိုက်သလို လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက သူမကို စိတ်ရင်းဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးယန်ကဲ့သို့သော အိမ်နီးချင်း၊ သူငယ်ချင်းနှင့် မိသားစုဝင် ရှိနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမြတ်လှသည်။

စကားပြောနေရင်း ရှောင်းကောက အိမ်ပြင်ရန် လူ ရှာနေကြောင်း ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးယန်က လူတစ်ယောက်ကို အကြံပေးလိုက်သည်။

"ငါ့ဦးလေးရဲ့ ညီက ခရိုင်ထဲမှာ လက်သမားလုပ်တယ်။ နင် သူ့ဆိုင်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦး။"

ရှောင်းကောသည် ဒါကို ကြားရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားသည်။ "ကောင်းတာပေါ့။ ဒါဆို ကျွန်မ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ရှာနေရတဲ့ ဒုက္ခ သက်သာသွားပြီ။"

အမျိုးသမီးယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမြန်ခေါင်းခါပြသည် - "ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် လုပ်လို့မရဘူး။ နင် တခြားဆိုင်တွေကိုလည်း လိုက်ကြည့်ပြီး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ဦးမှ ဆုံးဖြတ်သင့်တာ။"

ရှောင်းကောလည်း ဒါကို ကောင်းကောင်း သိထားသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် - "ဟုတ်ကဲ့၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ဆိုင်ကို သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။"

အမျိုးသမီးယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လိပ်စာကို ပြောပြလိုက်သည်။

သူမက ရှောင်းကောကို ထိုဆိုင်အကြောင်း ပြောပြခြင်းမှာ တိုက်ရိုက်ရွေးချယ်ရန် မဟုတ်ဘဲ နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်းကောကို သူမက လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူတို့က ဈေးလျှော့ပေးမည်မှာ သေချာသည်။

ညစာ ပြင်ဆင်ရမည့် အချိန်ရောက်သောအခါ အမျိုးသမီးယန်က ချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ရှောင်းကောလည်း သူမကို နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ခြံထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မီးဖိုချောင် ခေါင်းတိုင်မှ မီးခိုးများ ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ စိတ်ဝင်စားသွားသည် - "ဒီနေ့ သူတို့တွေ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ချက်ပြုတ်ဖို့အထိ စိတ်အားထက်သန်နေကြတာလား?"

"မေမေ..."

"အစ်မရှောင်းကော..."

ရှောင်းကော မီးဖိုချောင်ထဲ မဝင်မီမှာပင် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ရှောင်းကျူးတို့က ပြိုင်တူ လှမ်းခေါ်လိုက်ကြသည်။

ဘာပြဿနာမှ ရှိပုံမရသော်လည်း သူတို့၏ အသံထဲတွင် စိတ်ပျက်နေသည့် အရိပ်အယောင်ကို ရှောင်းကော ခံစားမိသည်။

"ဟင်? ဘာတွေများ အရသာရှိတာ ချက်နေကြတာလဲ?"

ရှောင်းကောသည် ပြုံးလျက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးမှ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချက်ချင်း ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ခေါင်းတိုင်ကတင် မီးခိုးထွက်နေသည်မဟုတ်ဘဲ မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးတွင် မီးခိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့ကြ။ အထဲမှာ မီးခိုးတွေ အရမ်းများနေပြီ။"

ရှောင်းကောသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်ရင်း အထဲတွင် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေသည့် ကလေးအချို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မီးဖိုက ကာနေသဖြင့် အောက်တွင် မီးကို ငြှိမ်းရန် ကြိုးစားနေသည့် လူရိပ်ကို သူမ မမြင်ရပေ။

ကလေးများ၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးများကို ကြည့်ပြီး ရှောင်းကောသည် သူတို့ ဆော့ကစားရင်း မီးလောင်အောင် လုပ်မိကြသည်ဟု မသိစိတ်က ထင်လိုက်မိသည်။

"နင်တို့ သုံးယောက်က ငါ့မီးဖိုချောင်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးမလို့လား?"

အခန်းထဲက ကလေးသုံးယောက်လုံး တောင့်ခဲသွားပြီး သူတို့ဘေးနားက ကိုယ်ဟန်တောင့်တောင့်နှင့် လူကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ရှောင်းကောကို ကြည့်ကာ ပြာပြာသလဲ ခေါင်းခါပြကြသည်။ ရှောင်းကော သူတို့ကို မြင်နိုင်မမြင်နိုင်တော့ မသေချာပေ။

ကျွမ်းကျွမ်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ဘေးဘက်သို့ အားငယ်စွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက သိပ်နားမလည်သော်လည်း "အင်း" ဟုသာ ဝေဝေဝါးဝါး ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယွီလင်းနှင့် ရှောင်းကျူးတို့ကလည်း ဘေးနားက တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်တကြီး ညွှန်ပြကြပြန်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ရှောင်းကောမှာ သူတို့၏ အမူအရာများကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။ သူမ တကယ်ကို နားမလည်သဖြင့် အခန်းထဲသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည် - "ကျန်းတန်းဟယ်!"

သူမ ပြန်ရောက်တာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်ကို ဘယ်မှာမှ မတွေ့ရပေ။ ကျန်သည့် ကလေးသုံးယောက်လုံးကလည်း ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ လုပ်နေကြသည်။ သူမ စကားပြောပြီး ရှင်းပြနိုင်မည့်သူကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။

"အင်း..."

ရှောင်းကောမှာ သူမ နားကြားမှားသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ သူမ မီးဖိုချောင်ကို ကြည့်လိုက်၊ အနောက်ခန်းကို ကြည့်လိုက်နှင့် ဘာဖြစ်နေမှန်း နားမလည်နိုင်ခင် ထပ်ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

"ကျန်းတန်းဟယ်!"

မီးဖိုချောင်ထဲမှ အားနည်းသော ပြန်ထူးသံ ထွက်လာသည် - "အင်း!"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်းကော ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ မီးဖိုချောင်ဘက် လှည့်ကြည့်ကာ ကြောင်နေသည့် ကလေးသုံးယောက်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည် - "မဖြစ်နိုင်တာ။"

သုံးယောက်လုံးက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ ဟုတ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဖေဖေ (ခဲအို) ဒီမှာ ရှိနေတာပါ။ မီးဖိုချောင်ကို မီးခိုးမွှန်အောင် လုပ်လိုက်တဲ့သူက သူပါပဲ။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် မီးဖိုအောက်မှ ခေါင်းပြူကြည့်ကာ ရှောင်းကောကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး ပုခုံးများ တုန်ခါနေတော့သည်။

ဒါပေမဲ့ အထင်မလွဲပါနဲ့။ သူမ ငိုနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရယ်နေတာပါ။

ကျန်းတန်းဟယ် ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ? သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် မီးခိုးတွေ ပေကျံနေသည်။ ဒါက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှသည်!

ခဏအကြာတွင် ရှောင်းကော စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး သူ့ဘက် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ လှည့်ကြည့်ချိန်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်က ခုံပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက တံခါးဘောင်နားသို့ လျှောက်လာပြီး ရှောင်းကောကို သနားစရာကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ အပြန်ကို စောင့်နေရင်း ကျွမ်းကျွမ်းက ဗိုက်ဆာပြီဟု ခဏခဏ ညည်းညူနေသဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ရန်မှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ကျွမ်းကျွမ်း၊ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က သူ၏ လက်ရာကို မယုံကြည်ကြပေ။ သူတို့က ဘေးကနေ စောင့်ကြည့်မည်ဟု အတင်းအကျပ် လုပ်ကြသည်။ အပြင်ပန်းကတော့ ကူညီပေးမည်ဟု ပြောကြပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ ရှင်းနေပါသည်။ ကူညီပေးတယ်ဆိုတေသာ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ သူတို့က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အခြေအနေမျိုးစုံကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်—ကလေးသုံးယောက်၏ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိနိုင်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ မာနကြီးသွားခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံရတော့မည်။

ဖြူစင်တဲ့ မျက်လုံး သုံးစုံက သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေတာက ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပါစေ တောင့်ခံနိုင်ဖို့ ခက်လှသည်။

သူ ရေထည့်လိုက်တာနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ရေလောက်ရဲ့လားဆိုတာ လာစစ်သည်။ ထင်းထည့်လိုက်တာနဲ့ မီးတောက်ရဲ့လားဆိုတာ ချက်ချင်း လာကြည့်ကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ အရွယ်မငယ်သေးဘူးဆိုရင် ကျန်းတန်းဟယ် တစ်ယောက်ချင်းစီကို ရိုက်လွှတ်မိမှာ ကြာလှပြီ။

သူ မသိလိုက်မီမှာပင် မီးဖိုထဲသို့ ထင်းတွေ အများကြီး ထည့်မိသွားသည်။ မီးစလောင်သည်နှင့် ခေါင်းတိုင်က မီးခိုးအားလုံးကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ မီးခိုး တစ်ဝက်ခန့်မှာ မီးဖိုဝမှ ပြန်ထွက်လာပြီး သူတို့ သတိထားမိချိန်မှာတော့ မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံး မီးခိုးတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ အရာအားလုံးက မှောင်မည်းနေပြီး ရှောင်းကော သူတို့ကို ပြောပြဖူးသည့် ပုံပြင်ထဲက ငရဲပြည်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

သူတို့ အခြေအနေကို ပြန်ပြင်ဖို့ မလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ရှောင်းကော ပြန်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မပဲ ချက်လိုက်ရမလား?"

ရှောင်းကောသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ကို မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က အသာအယာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ကိုယ်ပဲ လုပ်ပါ့မယ်။ မင်း တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းလာပြီ။"

"ဒါဆို ကျွန်မ ကူပေးရမလား?"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်က တွေဝေမနေဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အတူဝင်သွားကြသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲက မီးခိုးများ အနည်းငယ် လွင့်စင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ကူညီရန် ကျန်နေခဲ့ချင်သော်လည်း ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က အကဲခတ်တော်ကြသည်—သူတို့က မလိုက်ချင်သည့် ကျွမ်းကျွမ်းကို အိမ်ထဲသို့ အတင်း ဆွဲခေါ်သွားကြတော့သည်။

ယခုအခါ မီးဖိုချောင်မှာ သူတို့နှစ်ဦးတည်းအတွက် ဖြစ်သွားသည်။

ရှောင်းကော မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် လက်ကို ရေသန့်တွင် နှစ်လိုက်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်က မီးခိုးများကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"မလှုပ်နဲ့။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားသည်။ သူ၏ ရှေ့မှောက်က အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်လာတော့သည်။

ဝင်လုဆဲဆဲ နေရောင်ခြည်သည် ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ရှောင်းကော၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နူးညံ့စွာ တောက်ပနေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ တည်ကြည်သော အမူအရာနှင့် နူးညံ့သော လက်ကလေးများအပေါ် နစ်မျောသွားရသည်။

သူမ၏ အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသော နှုတ်ခမ်းလွှာများကို သူ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ 'နှုတ်ခမ်းနီနီ သွားဖြူဖြူ' ဆိုသော စကားမှာ ရှောင်းကော၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် တကယ်ပင် ထင်ဟပ်နေသည်။

သူမ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ထိုနှုတ်ခမ်းနီနီလေးများမှာ လှုပ်ရှားနေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ၏ နှလုံးသားကို ပုရွက်ဆိတ်တွေ ကိုက်နေသလိုမျိုး ခံစားရသည်—ထိုယားယံမှုကို သူ ဘယ်လိုမှ တောင့်မခံနိုင်တော့ပေ။ သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အဆုံး သူ၏ မျက်နှာမှ ခွာတော့မည့် သူမ၏ လက်ကလေးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ရှောင်းကောကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အသာအယာ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ စိတ်ဆန္ဒ၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း သူသည် သူမ၏ မျက်နှာဆီသို့ ငုံ့ချလိုက်တော့သည်။

ရှောင်းကော ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ စတင် ရုန်းကန်တော့သည်။ ဒါဟာ မီးဖိုချောင် ဖြစ်သည်။ ကလေးတွေလည်း အိမ်မှာ ရှိနေကြသည်။ အကယ်၍ မတော်တဆ မြင်သွားကြလျှင် သူမတော့ သွားပြီ။

ကျန်းတန်းဟယ်က အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ကိုယ် စောင့်ကြည့်ထားပါ့မယ်။"

ရှောင်းကော ကန့်ကွက်ခွင့် မရမီမှာပင် သူက သူမအပေါ် ထပ်မံ ငုံ့မိုးလိုက်ပြန်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ ယစ်မူးဖွယ် အသက်ရှူသံကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် အခြားအရာတစ်ခုခုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ရှောင်းကော ရုတ်တရက် မရုန်းကန်ချင်တော့ပေ။ သူမသည် သူ၏ ဦးဆောင်မှုနောက်သို့သာ လိုက်ပါသွားချင်မိတော့သည်...

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း နစ်မျောနေကြပြီး သူတို့ကို စပ်စုသော မျက်လုံးတစ်စုံက စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။