အခန်း (၄၁၀)

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားရသောအခါ လက်လှမ်း၍ သူမ၏ ဖောင်းအိနေသော ပါးလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် အပြင်ဘက်တွင် အကြွေးများ ရှင်းပေးနေရသော်လည်း အိမ်ထဲက အခြေအနေကိုလည်း သတိထားကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှု့ပေါ်ထုန် တစ်ယောက် စိတ်မကြည်မလင်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ ပထမဆုံး စိုးရိမ်မိသည်မှာ သူမ၏ ဘေးကင်းရေးပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောက သူ့ကို ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပြောရခက်တယ်၊ သူ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာပဲ ကြည့်ကြတာပေါ့"

သူမ ပြောစရာရှိတာတွေ ပြောပြီးပြီ။ အကယ်၍ သူက ဆက်ပြီး အရူးဟန်ဆောင်ချင်နေသေးရင်တော့ သူမ သူ့ကို ဆက်ပြီး အဖတ်လုပ်နေမှာ မဟုတ်တော့ပေ။ တခြားနေရာ ရှာလို့ရတာပဲ။ ဒီနှစ်ထပ်အိမ်ကြီးက တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှ မဟုတ်တာ။

လက်သမားနှစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြီး လူစုကွဲသွားသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ ရှေ့သို့ လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့က တွေဝေသော မျက်နှာပေးဖြင့် "ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကို ဆက်ပြီး စစ်ဆေးဦးမှာလား?" ဟု မေးကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က အလိုက်တသိပင် ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ကို ဒီအထိ အလကား လမ်းလျှောက်ခိုင်းမိသလို ဖြစ်သွားလို့ တကယ် အားနာပါတယ်။ ဒီက ကိစ္စတွေ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ခေါက် ပြန်ဖိတ်ပါ့မယ်"

သူတို့ မကျေမနပ် မဖြစ်စေရန် ကျန်းတန်းဟယ်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ငွေစတစ်ပြားစီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ မျက်နှာများ ဝင်းပသွားကြသည်။ "ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။ အဆင်ပြေပြီဆိုရင် စာလေးတစ်စောင်သာ ပို့လိုက်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်း လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ကျန်းတန်းဟယ်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက ညစ်ပတ်နေသော အိမ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူမသည် အရာအားလုံးကို ဒီလောက်အထိ အမြန်ကြီး ရှင်းပြဖို့ စိတ်မကူးထားဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သွားဖို့ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှု့ပေါ်ထုန်က ဒီမနက်မှာ သူမကို ဒီလောက်ကြီးတဲ့ 'အံ့ဩစရာ' ပေးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ?

သူတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာထားရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေလေ။ သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ပိုက်ဆံတွေ လျှောက်ဖြုန်းခိုင်းဖို့ သူတို့မှာ အင်အားမရှိပေ။ နေ့တိုင်း အပြင်ထွက်ပြီး ငွေတေး အနည်းငယ်စီ သုံးနေမယ်ဆိုရင် ရေရှည်မှာ မလွယ်ကူပေ။ ရှု့ပေါ်ထုန်က အဲဒီလို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသူဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

တကယ်တော့ ပိုက်ဆံဆိုတာ ကိစ္စအသေးအမွှားဖြစ်သည်။ ပိုအရေးကြီးတာက သူ အပြင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားစော်ကားမိလျှင် သူမမှာ နေ့တိုင်း ပိုက်ဆံလိုက်ပေးပြီး လိုက်တောင်းပန်နေရတာနှင့်တင် အလုပ်ရှုပ်နေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ရှု့ပေါ်ထုန်က တကယ်ပဲ လူနာတစ်ယောက်ဖြစ်နေရင်တော့ ကိစ္စမရှိသော်လည်း သူက လူနာမဟုတ်ဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

သူမက သူစိမ်းကိစ္စကို ဝင်ပါချင်တာ မဟုတ်ပေ—သူမ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှု့ပေါ်ထုန်သာ စိတ်ဓာတ် ပြန်လည် နိုးကြားလာမယ်ဆိုရင် သူမ သူ့ကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပေးမည်။ သို့သော် သူက ဆက်ပြီး အမှန်တရားကနေ ထွက်ပြေးနေမယ်ဆိုရင်တော့ သူမ လမ်းခွဲရတော့မည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကော၏ အနားသို့ လာကာ သူမ၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။

လမ်းလျှောက်လို့ပင် မရလောက်အောင် ရှုပ်ပွနေသော အိမ်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါတွေကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

"သူ ပြန်လာရင် သူ့ဘာသာသူ ရှင်းခိုင်းလိုက်မယ်။"

အကြွေးတောင်းသော လူများကြောင့် အိမ်ကြီးမှာ ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်သွားရသည်။ ရွှံ့ပေနေသော ခြေရာများကို နေရာအနှံ့ တွေ့နေရသည်။ နံရံပေါ်တွင်လည်း ကလေးဆိုးများ လုပ်ထားပုံရသည့် အစွန်းအထင်းများ ရှိနေသည်။

ဒီရှုပ်ပွမှုကို ဖန်တီးခဲ့သောသူကပဲ ဒါကို ပြန်ရှင်းရမည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ယုံဟိုင်ခရိုင်၏ အဆုံးအထိ ပြေးသွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး ဒူးထောက်လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်နေသည့်တိုင် သူ၏ လက်ထဲက ပစ္စည်းများကိုတော့ သေချာ ကာကွယ်ထားသည်။ ဖုန်တစ်စက်တောင် မတင်စေရပေ။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်က ရွှံ့နက်များမှာ ချွေးများကြောင့် ပို၍ပင် ပြောင်လက်နေသည်။ ချွေးများ အငွေ့ပျံလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ကိုယ်နံ့မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာတော့သည်။

လမ်းတွင် သူနှင့် တိုးမိသမျှ လူတိုင်းက အလိုအလျောက် နှာခေါင်းပိတ်ကာ သူ့ကို ရှောင်ကွင်းသွားကြသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူတွေ ထိုသို့ပြုမူသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်တတ်ပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြရခက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ထလာသည်။ ဒါဟာ ခါးသီးသော ခံစားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန် သည် မြက်စိမ်းများ ဝန်းရံထားသော လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း လျှောက်သွားသည်။ ဤလမ်းမှာ လူသွားများလွန်းသဖြင့် မြက်ပင်ပင် မပေါက်တော့ပေ။ လူအများအပြား ပုံမှန် လျှောက်သွားလေ့ရှိသည့် လမ်းပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေသော သူ၏ ကျောပြင်မှာ ဖော်ပြ၍မရအောင်ပင် အထီးကျန် ဆွေးမြည့်နေပုံရသည်။

လမ်း၏ အဆုံးတွင်တော့ အထီးကျန်နေသော ဂူဗိမာန် တစ်ခု ရှိသည်။ ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ပင်များကြားတွင် တည်ရှိနေပြီး တစ်ယောက်ယောက်က ပုံမှန် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးထားသလိုမျိုး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ကျွမ်းကျင်စွာပင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လက်ထဲက ပစ္စည်းများကို မြေကြီးပေါ်တွင် ခင်းကျင်းလိုက်သည်။

စားစရာ၊ သောက်စရာ၊ ပိတ်စများနှင့် ဖိနပ်များကို သေသေချာချာ စီထားလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ နောက်ဆုံး မီးခြစ်ဆံကို ထုတ်လိုက်ပြီး စက္ကူများနှင့် အမွှေးတိုင်များကို အခက်အခဲများစွာဖြင့် မီးညှိလိုက်သည်။

မီးတောက်များ အားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ စက္ကူများကို ပို၍ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံး စက္ကူထုပ်ကို ထည့်ပြီးနောက် ပုပိုထုံသည် ရိုးရှင်းသော အုတ်ဂူကျောက်စာတိုင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဦးတိုက်လိုက်သည်။

သူက သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အဖေ... အမေ... အဆင်ပြေကြရဲ့လား? သားကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ။ မနေ့က သားရဲ့ နှစ်ထပ်အိမ်ကြီးကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကတိနဲ့ တခြားလူကို ပေးလိုက်ပြီ။ အစတုန်းကတော့ သားရဲ့ အတွေးက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ သားမှာ ဘာမှ မကျန်တော့တဲ့အတွက် အနာဂတ်မှာ အသက်ဆက်ရှင်နေဦးမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ထမင်းနပ်မှန်ဖို့ မပူရတော့ဘူးပေါ့။ ဒီလိုနေရတာလည်း တော်ပါပြီ။ ဒီလိုနေမှပဲ တခြားလူတွေရဲ့ သနားတဲ့အကြည့်၊ နှာခေါင်းရှုံ့တဲ့အကြည့်၊ စက်ဆုပ်တဲ့အကြည့်တွေကို မရင်ဆိုင်ရတော့မှာ။ ဒါက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်..."

စကားပြောနေရင်း ရှု့ပေါ်ထုန်လ၏ အကြည့်များမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ပြောင်းလဲလာသည်။ "ဒါပေမဲ့... ဒါဟာ သားရဲ့ လူကြောက်တဲ့ အပြုအမူလို့ ဆိုနိုင်မလား?"

"သား သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေတုန်းကလည်း လူတွေက သားကို သနားကြတာပဲ။ အခု သား ဒီလိုဖြစ်နေတော့လည်း သူတို့ဆီက စက်ဆုပ်တဲ့ အကြည့်တွေ ပိုရလာတာပဲ ရှိတယ်။ ဘာမှ ထူးမခြားနားပါဘူး။ ဘယ်သူမှ သားကို သာမန်လူတစ်ယောက်လို ကြည့်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ပြောရင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ နောင်တနှင့် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ ရုတ်တရက် နိုးထလာသလိုမျိုး ဖြစ်ပြီး သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ကြည်လင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ရှင်သန်လိုစိတ်များ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ နှလုံးသားကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ အရှက်တရား ရှိနေသေးတာပဲ။"

ချင်းရှောင်းကော ပြောလိုက်သော စကားအနည်းငယ်ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့သော အရာတစ်ခုကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန် ထိုအတွေးကို ရယ်မောမိလိုက်သည်။

အရင်က ဘယ်သူမှ သူ့ကို အဲဒီလို စကားမျိုး မပြောခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ချင်စိတ် မရှိလောက်တော့ပေ။ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို နိုးထအောင် လုပ်ပေးမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူ ရရှိခဲ့သည်မှာ သနားခြင်းနှင့် နှာခေါင်းရှုံ့ခြင်းများသာ ဖြစ်သည်။ ဒါကပဲ သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့တဲ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ဘူးပေါ့။

ထိုအချိန်တွင် လေပြေတစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဆံပင်ရှည်များကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် နေရောင်ခြည်နှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရှု့ပေါ်ထုန်၏ မျက်လုံးများမှာ အသားမကျသေးပေ။ သူသည် စူးရှသော နေရောင်ကြောင့် မျက်စိကျိန်းသွားရသည်။ ဤလောကကြီးကို သူ မမြင်ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ အခုတော့ သူ တကယ်ပဲ လောကကြီးကို လွမ်းဆွတ်မိသွားပြီ။

သူသည် မသက်မသာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ လေမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ တိုက်ခတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်လာခဲ့သည်။ "အဖေနဲ့ အမေကလည်း သားကို အားပေးနေတာလား?"

အုတ်ဂူကျောက်စာတိုင်က ဘာမှ ပြန်မဖြေခဲ့သော်လည်း သူ၏ အတွင်းစိတ်ကတော့ အဖြေပေးပြီးသား ဖြစ်သည်။

သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုလူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဖုန်များကို အားရပါးရ ခါချလိုက်သည်။ သို့သော် ဖုန်တွေက ထွက်မသွားဘဲ ပို၍ပင် ညစ်ပတ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် သူ၏ လက်များကို မတတ်သာသလို ကြည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ သူ့ကိုယ်သူ ဒီလို အခြေအနေမျိုးဖြင့် ဆက်မတွေ့ချင်တော့ပေ။

သူသည် သူ၏ အဝတ်အစားထဲက အနည်းငယ် သန့်ရှင်းသေးသည့် ဘက်တွင် လက်ကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်များ ညစ်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မြေကြီးပေါ်က ပစ္စည်းများကို အကုန်ကောက်ယူလိုက်သည်။ လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်သွားတော့သည်။

ဒါဟာ ရှားရှားပါးပါး ရာသီဥတု ကောင်းမွန်သည့် အချိန်ဖြစ်သလို၊ ရှားရှားပါးပါး စိတ်ကြည်လင်သည့် အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန် ကောင်းကင်၊ နေရောင်ခြည်၊ သစ်ပင်ရိပ်များနှင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လူအုပ်ကြီးကို အငမ်းမရ ကြည့်ရှုခံစားနေမိသည်။

လူတွေ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရှု့ပေါ်ထုန်၏ စိတ်ဓာတ် ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် သူ၏ အတွေးများလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့က စက်ဆုပ်စွာ ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်ကို မြင်သောအခါ ရှု့ပေါ်ထုန်က ယဉ်ကျေးစွာ လက်ယမ်းပြပြီး "မကြာခင် သန့်ရှင်းသွားမှာပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ မျက်နှာပေးများကို လျစ်လျူရှုကာ လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ့နောက်က လူအနည်းငယ်မှာ သရဲမြင်သလို ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် စကားတစ်ခွန်း ပေါ်လာသည်။

"ဒီအရူးက အခု ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ?"

ရှု့ပေါ်ထုန် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားတိုင်း သူ၏ လက်ထဲက ပစ္စည်းတစ်ခု လျော့သွားပြီး ပိုက်ဆံတွေ ပိုများလာသည်။ ပြန်ပေးလို့မရသော အစားအသောက်များမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ပိတ်စများ၊ အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်များကို သူ ပြန်အပ်ခဲ့သည်။ အမွှေးတိုင်၊ ရွှေစက္ကူများကိုတော့ သူ မီးရှို့ခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ပြန်ပေး၍ မရတော့ပေ။

သို့သော် ပိတ်စများနှင့် အဝတ်အစားများတင် တော်တော်လေး များပြားသော ပိုက်ဆံကို ရရှိခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက်တော့ ဒါဟာ အလွန်များပြားသော ပမာဏပင်။

သူသည် အစက ရှောင်းကောနှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများထံ ပိုက်ဆံပြန်ပေးရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် အနီးနားရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။

ပိတ်စဆိုင်ရှင်သည် သူ့ကို မြင်သောအခါ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး တုန်လှုပ်နေတော့သည်။ သူသည် တံခါးကို ပိတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို အပြင်ထွက်ရန် နှင်ထုတ်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်ကတော့ သူ၏ အပြုအမူကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အဲဒီအစား သူသည် စားပွဲပေါ်သို့ ငွေစများကို ရက်ရက်ရောရော ပစ်တင်လိုက်သည်။