အခန်း (၄၁၁)

သူ့ကို ဤသို့မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဆိုင်ရှင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား တံတွေးမြိုချမိသွားသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ဆိုင်ရှင်၏နောက်က အသင့်ချုပ်ပြီးသား အဝတ်အထည်ပုံကို ကြည့်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် "ကျွန်တော် ဝတ်လို့ရမယ့် အသင့်ဝတ် အင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီနဲ့ ဖိနပ်တစ်စုံ ပေးပါ။ အတွင်းခံတွေလည်း လိုချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူ အတွင်းခံဝယ်ရန် ပိုက်ဆံရှိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူ ဝတ်ထားသော အရာများမှာ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်ရာ အိမ်သာသုံးစက္ကူအဖြစ်ပင် သုံး၍မရလောက်တော့ပေ။

ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီအရူးက ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့ ထူးဆန်းနေတာလဲ?"

သို့သော်လည်း စားပွဲပေါ်က ပိုက်ဆံကို ငဲ့ကွက်သောအားဖြင့် ဆိုင်ရှင်သည် ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူသည် လှည့်၍ ရှု့ပေါ်ထုန်အတွက် အဝတ်အစားများ လိုက်ရှာပေးတော့သည်။

ဒီလူ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သူ ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေမှာလဲ? ပိုက်ဆံရဖို့ကသာ အဓိကပဲ မဟုတ်လား။

စီးပွားရေးသမားတို့၏ 'ရမည့်ပိုက်ဆံကို လက်လွှတ်မခံရ' ဟူသော မူဝါဒအတိုင်း ဆိုင်ရှင်သည် အသင့်ဝတ် အင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီ၊ အတွင်းခံများနှင့် ဖိနပ်တစ်စုံကို အမြန်ထုတ်ကာ ရှု့ပေါ်ထုန် ရှေ့ စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ? လက်ရာ၊ အထည်သား၊ ချုပ်ရိုးချုပ်သားတွေကအစ အရောင်နဲ့ ပုံစံပါ... တခြား ဘယ်နေရာမှာမှ ဒီလိုမျိုး ရှာမရဘူးနော်..."

ဆိုင်ရှင်၏ အရောင်းမြှင့်တင်ရေး စကားများကို ကြားပြီးနောက် ရှု့ပေါ်ထုန် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူ၏ အရင်က ချမ်းသာကြွယ်ဝခဲ့သော အတွေ့အကြုံအရ ဤအဝတ်အစားများမှာ သေချာပေါက် ဈေးကြီးလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ၏ ပိုက်ဆံမှာ အကန့်အသတ် ရှိနေသည်။ သူ့ဆီမှာရှိသော ငွေစ မှာလည်း သူပိုင်တာ မဟုတ်ပေ။ ဆိုင်ရှင်၏ အကြံပေးမှုများကို နားထောင်ပြီးနောက် ရှု့ပေါ်ထုန် က "အသက်သာဆုံး တစ်စုံပဲ ယူမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"..."

'ပိုက်ဆံရမယ့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရင် လူအပဲ။ ပိုက်ဆံရမယ့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရင် လူအပဲ...'

ဆိုင်ရှင်သည် သူ၏ စီးပွားရေးမူကို စိတ်ထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် ရွတ်ဆိုနေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပိုက်ဆံရဖို့ကသာ ဦးစားပေး ဖြစ်သည်။

"ခဏစောင့်ဦး၊ အခုပဲ ရှာပေးမယ်!"

ဆိုင်ရှင်၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှု့ပေါ်ထုန်၏ မျက်နှာပေးမှာ ဖော်ပြရခက်လှသည်။

သူသည် ဆိုင်ရှင် မသိမ်းရသေးသော လှပသည့် အဝတ်အစားများကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။ အထည်သားနှင့် လက်ရာမှာ သူ၏ ဗီရိုထဲတွင် အပြည့်ရှိခဲ့ဖူးသော အဝတ်အစားများနှင့် မခြားနားပေ။ အရင်ကတော့ ၎င်းတို့မှာ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ခဲ့ဘဲ တစ်ခါဝတ်ပြီးလျှင် အမှိုက်လို ပစ်ထားခဲ့ဖူးသည်။ အခုတော့ ထိုအရာများမှာ သူ လှမ်းမမီနိုင်သော အရာများ ဖြစ်နေပြီ...

"ဟူး..."

၎င်းကို တွေးမိရင်း ရှု့ပေါ်ထုန်သည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အဝတ်အစားတွေ ရှာနေသော ဆိုင်ရှင်မှာမူ ရှု့ပေါ်ထုန် စိတ်မရှည် ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ ထိုလူ ထွက်သွားမှာ စိုးသဖြင့် သူ ပို၍ အမြန်ရှာလိုက်ပြီး "ခဏလေးပါ၊ မကြာခင် တွေ့တော့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

"မလောပါဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှု့ပေါ်ထုန်သည် စားပွဲပေါ်က အင်္ကျီများကို ဆက်ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။ ဤအဝတ်အစားများနှင့် အချိန်ပိုကုန်ဆုံးချင်နေမိသည်။

"ဟူး... ဟုတ်ပါပြီ..."

ဆိုင်ရှင်ကတော့ အခြားတစ်မျိုး တွေးနေသည်။ ရှု့ပေါ်ထုန် စိတ်မရှည် ဖြစ်နေသည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသဖြင့် လက်မနားဘဲ အမြန်ရှာလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် သေတ္တာအောက်ခြေမှ ဈေးပေါသော အသင့်ဝတ် အဝတ်အစား တစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယူမယ်။"

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ထိုအဝတ်အစားများကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ပိုက်ဆံရှင်းလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ စားပွဲပေါ်က ဇိမ်ခံအဝတ်အစားများသာ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျန်သည့်အရာများမှာ အားရစရာ မရှိသော်လည်း သူ့မှာ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

သူဝယ်ခဲ့သော ဖိနပ်နှင့် အတွင်းခံများမှာလည်း အသက်သာဆုံး အမျိုးအစားများသာ ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံရှင်းချိန်တွင် ၎င်းတို့အားလုံး၏ တန်ဖိုးမှာ ခုနက ပိုးထည်အင်္ကျီ၏ လက်အနားစနှစ်ဖက်စာလောက်သာ ရှိသည်။

အကြွေများနှင့် ဝယ်လာသော အဝတ်အစားများကို ပိုက်ကာ ရှု့ပေါ်ထုန် သည် ရေချိုးခန်း ဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်သွားတော့သည်။

သူ၏ နောက်ထပ် အစီအစဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ညစ်ပတ်မှုများကို ဆေးကြောရန် ဖြစ်သည်။ အခု သူ စိတ်ကြည်လင်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ကိုယ်နံ့ကို ပြန်ရချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ပျို့အန်ချင်လာသည်။

သန့်ရှင်းသွားတော့မည်ဟူသော အတွေးဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ရေချိုးခန်းသို့သွားသည့် လမ်းတစ်လျှောက် သီချင်းတညည်းညည်းဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ သွားနေတော့သည်။

နောက်က ဆိုင်ရှင်မှာမူ သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကျန်ရစ်သည်။ သူက ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သူ ထပ်ရူးသွားပြန်ပြီ။"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ စားပွဲပေါ်က အဝတ်အစားတွေကို သိမ်းရန် လုပ်လိုက်စဉ် ဆိုင်ရှင်မှာ မူးလဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

မူလက လှပပြီး စင်ကြယ်နေသော အပြာရောင် အင်္ကျီပေါ်တွင် ရုပ်ဆိုးလှသော အမည်းရောင် အစွန်းအထင်းကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ရောက်နေရတာလဲ?!

"အား... ဘုရားရေ... ငါတော့ အကြီးအကျယ် ရှုံးပြီ..."

ရေချိုးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားနေသော ရှု့ပေါ်ထုန်မှာမူ နောက်က အော်ဟစ်သံများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ရေချိုးခန်း အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ သူက စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီနေရာမှာ ရေချိုးခန်းရှိနေတာကို သူ ဘာလို့ မသိခဲ့ရတာလဲ? ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ကောင်းပုံရသည်။

ဘာမှမပြောဘဲ ရှု့ပေါ်ထုန်သည် လက်ထဲက ငွေကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ဒါကို ရှိနေခြင်းက စကားပြောရာတွင် အဆင်ပြေစေသည်။

တံခါးဝက အလုပ်သမားလေးက သူ့ကို နှင်ထုတ်ရန် လုပ်နေစဉ်မှာပင် ငွေ၏ တောက်ပမှုကြောင့် မျက်စိကျိန်းသွားရသည်။ ပိုက်ဆံကို မြင်သည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် အပြုံးမျက်နှာဖြင့် ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုလိုက်တော့သည်။

သူက စိတ်အားထက်သန်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည် - "ရေချိုးမယ့် ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်ပါတယ်!"

"ဂျေးချွတ် ဖို့လည်း လိုချင်တယ်။"

ရှု့ပေါ်ထုန် အတွက် ရေချိုးခန်းသို့ လာခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သဖြင့် ဘာဝန်ဆောင်မှုတွေ ရှိသလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

အလုပ်သမားလေးသည် ဒါကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ အလုပ်များလေ ပိုက်ဆံပိုရလေ မဟုတ်လား။ ဆိုင်သစ်ဖွင့်ခါစဖြစ်သဖြင့် သူတို့ ပိုက်ဆံ အလွန်လိုအပ်နေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ရေချိုးပြီး ဂျေးချွတ်မယ့် ဧည့်သည်တစ်ယောက်..."

အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူက ရှု့ပေါ်ထုန်ကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"အရင်ဆုံး ရေချိုးလိုက်ပါဦး။ ဂျေးချွတ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် လှမ်းပြောပါ၊ ဝန်ထမ်း ချက်ချင်း လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ရှု့ပေါ်ထုန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဝန်ထမ်း ထွက်သွားသောအခါ သူ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် နေလိုက်တော့သည်။

အရင်ဆုံး သူသည် နွေးထွေးနေသော ရေကို လက်ဖြင့် ခပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးတွင် ချထားသော အမွှေးဆီနှင့် ဆပ်ပြာနံ့ကို ရှူကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ယစ်မူးစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးစက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဒီလို မွှေးကြိုင်တဲ့ အနံ့မျိုးကို သူ မရခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒါဟာ သန့်ရှင်းခြင်းရဲ့ အနံ့ပဲ။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူသည် သူ၏ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ မြေကြီးပေါ် ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဗလာကိုယ်ထည်ဖြင့် ရေချိုးကန်ထဲသို့ ဆင်းလိုက်တော့သည်။

ရေနှင့် အရေပြား ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ရှု့ပေါ်ထုန်မှာ နေလို့ကောင်းသွားသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ ဂျေးချွတ်ဖို့ မလောပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ရေမချိုးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ညစ်ပတ်မှုများမှာ အရေပြားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သူ သိသည်။ ဂျေးများ ထွက်စေရန် ရေထဲတွင် အကြာကြီး စိမ်ထားဖို့သာ လိုသည်။

အတော်ကြာ စိမ်ပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းလောင်းတီးကာ စောင့်နေသော ဝန်ထမ်းကို ခေါ်လိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းက ဤအလုပ်မှာ "အလုပ်ကြီး" ဖြစ်မှန်း သိပုံရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်သာ ထားသော်လည်း သူ့အတွက်ကိုတော့ ဝန်ထမ်းနှစ်ယောက် စီစဉ်ပေးထားသည်။

တံခါးဝက လူနှစ်ယောက်သည် ခေါင်းလောင်းသံ ကြားသည်နှင့် နှာခေါင်းစည်းများ တပ်လိုက်ကြပြီး ထိတ်လန့်စရာ တစ်ခုခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည့်အလား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စိတ်ဓာတ်ကို အဆင်သင့် ပြင်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရန်သူကြီးကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည့်အလား တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားကြတော့သည်။

တံခါးပိတ်ပြီး မကြာမီမှာပင် အထဲမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်လာသည်။ အပြင်က လူများမှာ လုပ်လက်စကို ရပ်ကာ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို စပ်စုသော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်ကြသည်။

ထိုအော်သံမှာ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သလိုပင်၊ မကြာမီမှာပင် အော်ဟစ်သံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများပင် ကြက်သီးထသွားရသည်။

အတော်ကြာပြီးနောက် အော်ဟစ်သံများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အားနည်းသွားသည်။ ထိုလူမှာ အော်ရလွန်းသဖြင့် အားကုန်သွားပြီလားဟုပင် ထင်ရသည်။

တံခါးပြန်ပွင့်လာသောအခါ ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးမှာ နောက်ကျိနေသော ရေများ ပြည့်နေသည့် ဇလုံကို သယ်ကာ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ ချွေးတလုံးလုံးနှင့် ပင်ပန်းနေပုံရသော်လည်း မျက်နှာတွင်တော့ ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

"တကယ့်ကို အားရစရာကောင်းတဲ့ ဂျေးချွတ်မှုပဲ!"

"ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဂျေးလိပ်တွေ ပြုတ်ကျလာတာကို မြင်ရတာ တကယ် နေလို့ကောင်းတယ်!"

"ငါ အဲဒီလူ့ကိုယ်ပေါ်က ဂျေးတွေကို အနည်းဆုံး ၅ ကီလိုလောက် ချွတ်ပေးလိုက်ရမယ် ထင်တယ်။"

"အဲဒီထက်မကပါဘူး၊ ငါ့အထင်တော့ အနည်းဆုံး ၁၀ ကီလိုလောက် ရှိမယ်။ အခန်းထဲက ကြမ်းပြင်မှာ ဂျေးတွေက များလွန်းလို့ လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် မလွယ်ဘူး။"

"ဟူး... သူ့အရေပြားက အရမ်း နီရဲမလာဘူးဆိုရင် ငါ တကယ် ဆက်လုပ်နေဦးမှာ။"

"ဟုတ်တယ်၊ သူ့အရေပြားကသာ ပိုထူရင် ငါတို့ အားရတဲ့အထိ ဆက်တိုက် ချွတ်ပေးချင်တာ။ တစ်နေ့လုံး လုပ်ပေးရရင်တောင် မပင်ပန်းပါဘူး။"

"ဟားဟား... သူ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာရင် ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ ပေါင်းပြီး ထပ်ချွတ်ပေးကြတာပေါ့!"

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ!"

"ဟားဟားဟား..."

ထိုလူနှစ်ယောက်၏ အသံမှာ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသော ရှု့ပေါ်ထုန်၏ နားထဲသို့ ရောက်လာရာ သူ ဘယ်လိုမှ တောင့်မခံနိုင်တော့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရေချိုးကန်ထဲ၌ တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်း လဲလျောင်းနေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပူလောင်နေတော့သည်။ မျက်နှာမှ ခြေဖနောင့်အထိ အရေပြားတစ်ခုလုံးမှာ ရေနွေးပူထဲက ဆယ်ယူထားသလိုမျိုး နီရဲနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်မရောက်သေးပေ။ ရေသုံးခါ ပြောင်းထားသော ရေချိုးကန်ထဲတွင် စိမ်နေသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ခုနက ခံစားခဲ့ရသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေသည်မှာ သနားစရာလည်း ကောင်းသလို ရယ်စရာလည်း ကောင်းလှသည်။

"ပြန်ကြမလား?"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် မွန်းတည့်ချိန်နီးနေပြီဖြစ်ပြီး အိမ်မှာ ကလေးတွေ စောင့်နေမည်ဖြစ်ရာ ချင်းရှောင်းကောကို မေးလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် နေမင်းကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို အထင်ကြီးမိသွားပုံရသည်။

သူမက သက်ပြင်းချကာ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ပြန်ကြစို့။"

"နေဦး!"

ရှောင်းကော မြင်းပေါ်တက်တော့မည့် အချိန်တွင် အက်ကွဲကွဲ အမျိုးသား အသံတစ်ခုက လှမ်းတားလိုက်သည်။