အခန်း (၄၁၂)

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်းရှောင်းကောသည် လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်ကာ အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ချောမောခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အလင်းရောင်ကို နောက်ခံထား၍ ရပ်နေသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်နှင့်အတူ လေထုထဲတွင် သင်းပျံ့သော ပန်းရနံ့လေးကိုပါ ရရှိလိုက်သည်။

ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီအစ်ကိုကြီးက ဘယ်သူလဲ?" ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိကြသည်။

သူတို့ ရရှိလိုက်သော နိဂုံးမှာ ထိုသူသည် သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။

ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် ပုခုံးတွန့်လိုက်ကြပြီး မြင်းစီးကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ဤချောမောသော အမျိုးသားကို စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ရှု့ပေါ်ထုန်နှင့် လုံးဝ ဆက်စပ်၍ မရခဲ့ကြပေ။

ရှု့ပေါ်ထုန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် မိမိ၏ ပုံစံအစစ်အမှန်ကို မပြသခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကို သူ တကယ်ပင် အသားမကျသေးပေ။

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးမှုကို ကြာရှည်မခံစားလိုက်ရဘဲ ထိုနှလုံးသားမရှိသော လူနှစ်ယောက်၏ နှောက်ယှက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။

ခဏတာအတွင်း တက်ကြွလာသော သတ္တိများသည် သူ၏ ရင်ထဲက နက်နဲသော ခံစားချက်များနှင့်အတူ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဟေး။"

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ခံစားချက်ထဲ နစ်ဝင်နေဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘဲ သူတို့ကို တားရန် ရှေ့သို့ အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပါ။"

ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့၏ သံသယဖြစ်ဖွယ် မျက်နှာပေးများကို ကြည့်ရင်း ရှု့ပေါ်ထုန် တစ်ဖန် အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကို ထုတ်မပြောခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် အသံထွက်ပြောရန် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေမိသည်။ သူသည် သူတို့နှစ်ဦး မှတ်မိစေရန် "ကျွန်တော်ပါ၊ ကျွန်တော်ပါ" ဆိုသည့် စကားကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် သူ့ကို သေသေချာချာ အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြန်သည်။

ထိုအရေးပေါ် အခြေအနေတွင် သူသည် သူ အမြဲ ရှောင်လွှဲနေခဲ့သော စကားလုံး သုံးလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ပြောလိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော်ပါ၊ ကျွန်တော်က ရှု့ပေါ်ထုန်ပါ!"

ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ရှင်က ရှု့ပေါ်ထုန်ပါလို့ နောက်ဆုံးတော့ ဝန်ခံလိုက်ပြီပေါ့" ဟု ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန် မှာ ကြောင်အသွားပြီး ရှောင်းကောကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ထက်မြက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးက သူ့ကို မမှတ်မိဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်မှန်း အဘယ်ကြောင့် သတိမထားမိခဲ့ပါသနည်း။

"ခင်ဗျားတို့ကတော့..."

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကောကို မြင်းပေါ်မှ ဆင်းရန် ကူညီပေးပြီး မြင်းကို ချည်ရန် ဘေးသို့ ထွက်သွားသည်။

ရှောင်းကောမှာ နေရာတွင်ပင် ပြုံးလျက် ရပ်နေပြီး ရှု့ပေါ်ထုန်ကို ကျေနပ်စွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ "မဆိုးပါဘူး။ ရှင်က ရုပ်ရော အရည်အချင်းပါ ပြည့်စုံတဲ့ ထိပ်တန်းပညာရှင်ဆိုတာ တကယ်ပဲ။"

သူမသည် ပြောရင်းနှင့် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို အကဲခတ်နေသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်ကလို ရှောင်းကော၏ စကားကြောင့် နာကျင်ပုံမရတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူသည် ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှောင်းကော၏ အကဲခတ်မှုကို လက်ခံလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ မြင်းချည်နေရင်း လက်များ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားသည်။ ရှောင်းကောက ရှု့ပေါ်ထုန် ကို ချီးမွမ်းသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်သွားရသည်။

သူသည် တိတ်တဆိတ် မြင်းကို ချည်ပြီး မျက်လုံးထောင့်မှ ထိုလူကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ရှု့ပေါ်ထုန်မှာ တကယ်ပင် ရုပ်ရည်ရှိသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း သူကဲ့သို့ ယောက်ျားပီသမှုတော့ မရှိပေ။ ထိုအချက်တွင်တော့ သူ သေချာပေါက် အနိုင်ရသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူမိသွားသဖြင့် သူသည် ရှောင်းကော၏ အနားသို့ လာကာ သူမနှင့် အနီးကပ် ကပ်ရပ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ပြသလိုက်သည်။

သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ရှောင်းကော၏ အာရုံစိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ရရှိသွားသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားသည်။ ရှောင်းကော၏ အကြည့်များ သူ့အပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို ခံစားမိသောအခါ သူသည် ရှု့ပေါ်ထုန်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အပြုံးဖြင့် လှမ်းပြလိုက်သည်။

"တွေ့လား? ငါက ရှောင်းကောရဲ့ အာရုံစိုက်မှု ဗဟိုချက်ပဲ။ သူက တခြား ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှု့ပေါ်ထုန်မှာ ကျန်းတန်းဟယ် ဘာတွေးနေသလဲဆိုတာကို နားမလည်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ရှောင်းကောအပေါ် ထိုကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ်၏ အပြုံးကို မြင်သောအခါ သူသည် ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို ပြသသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မဆိုင်းမတွပင် အပြုံးဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းတန်းဟယ်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် တည်သွားသည်။ ရှု့ပေါ်ထုန် တစ်ယောက် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရှောင်းကောက ကြားဝင် စေ့စပ်ပေးလိုက်သည်။

"သွားကြစို့။ မွန်းတည့်နေပြီ၊ နေ့လယ်စာ သွားစားကြမယ်။"

သူမ၏ စကားကို ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး အတူတူ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် သူမသည် သူမ၏ နှစ်ထပ်အိမ်ကြီးကို ပြုပြင်မွမ်းမံရန် ဆက်လုပ်ဆောင်ရတော့မည်။ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် သူမသည် လက်သမားကို ခေါ်ကာ ပုံကြမ်းများ ဆွဲခိုင်းမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ အိမ်က ကလေးငယ် သုံးယောက်အတွက် နောက်ထပ် တစ်ခေါက် စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်ရဦးမည်။ ဒီအလုပ်များတဲ့ ကာလကြီး ပြီးသွားရင်တော့ သူမသည် ကလေးတွေနဲ့အတူ အချိန်ကောင်းလေးတွေ ကုန်ဆုံးရမည်ဟု တွေးထားလိုက်သည်။

ညစာ စားပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ်က လက်သမားနှစ်ဦးကို သွားခေါ်သည်။ ရှောင်းကောနှင့် ရှု့ပေါ်ထုန်တို့ နှစ်ထပ်အိမ်ကြီးသို့ ပြန်လာကြသည်။

"ဒါနဲ့... ဒီငွေစတွေကို ခင်ဗျား ယူထားပါ။"

အိမ်ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် ရှု့ပေါ်ထုန်က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သိမ်းထားသော ပိုက်ဆံများကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသံတွင် အားနာနေသော အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေသည်။

ရှောင်းကောသည် သူ၏ လက်ထဲက ငွေစကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ကာ "ဒါတွေ ကျွန်မကို ဘာလို့ ပေးတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြန်ပေးတာပါ" ဟု ရှု့ပေါ်ထုန်က ခေါင်းကုတ်ရင်း အားနာစွာ ရှင်းပြသည်။ "ဒါက ပြန်အပ်ခဲ့တဲ့ ပိတ်စတွေ၊ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ဖိနပ်တွေအတွက် ရလာတဲ့ ငွေစတွေပါ။ ကျန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ပြန်အပ်လို့ မရလို့ ဒါပဲ ရှိပါတော့တယ်။"

"အဝတ်အစား အသစ်တစ်စုံ ဝယ်တာနဲ့ ရေချိုးတဲ့ စရိတ်အတွက် အချို့ကို သုံးလိုက်ရလို့ ဒါပဲ ကျန်တော့တာပါ။"

ရှု့ပေါ်ထုန်က ခဏစဉ်းစားပြီး ထပ်မံ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီပိုက်ဆံတွေကို ရှင့်ဘာသာရှင် သိမ်းထားလိုက်ပါ။"

သူ ဘာကြောင့် ထိုပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ခဲ့သလဲဆိုတာ သူမ မသိသော်လည်း ရှု့ပေါ်ထုန်က လူအ မဟုတ်မှန်း သူမ အခု သိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ့မှာ တစ်ခုခု အသုံးလိုလို့ ဖြစ်ရမည်။

"အဲဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ။"

ရှောင်းကော၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။ သူသည် ဤမျှအထိ ပွင့်လင်းရိုးသားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူမက သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း တစ်ခုခု လွဲချော်နေသလို သူမ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းရင်းက ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ?

ရှု့ပေါ်ထုန်က သူမ၏ မျက်နှာပေးကို လျစ်လျူရှုကာ ငွေစများကို သိမ်းလိုက်သည်။ သူ ခုနက စိတ်ရင်းနှင့် ပေးခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဒါကလည်း ကောင်းသောအချက်ပင်—မိမိအိတ်ထဲတွင် ငွေစအချို့ ရှိနေခြင်းက ကောင်းသည် မဟုတ်လား။

ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ရှု့ပေါ်ထုန်၏ ဦးနှောက်မှာ ချက်ချင်းပင် လည်ပတ်သွားပြီး ရှောင်းကောကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ လေးနက်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ!"

ရှောင်းကောသည် စိတ်သက်သာရာရစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရှု့ပေါ်ထုန်က လူစကားကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီပဲ။ ဒါဟာ တကယ့်ကို ရှားပါးလှတဲ့ အောင်မြင်မှုပင်။

သူ အလုပ်ကြိုးစားနေစဉ် ရှောင်းကောသည် ထောင့်တစ်နေရာက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေပြီး သူ၏ အလုပ်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် နေလိုက်သည်။ သူမသည် စားပွဲပေါ်မှ ပန်းသီးနှစ်လုံးကို ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ အိမ်နီးနားချင်း ဆီမှ ရေခဏချေး၍ အသီးများကို သန့်ရှင်းအောင် ဆေးကြောပြီးနောက် ပြန်လာထိုင်လိုက်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း "ကျွန်တော် မစားတော့ပါဘူး" ဟု ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စကားအပေါ် တုံ့ပြန်မှုမှာ ကြွပ်ဆတ်သော ပန်းသီးဝါးသံသာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောသည် ပန်းသီးကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် ဝါးရင်း သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အစကတည်းက သူ့ကို ပန်းသီးပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ရှု့ပေါ်ထုန်က မိမိ အထင်မှားသွားမှန်း သိလိုက်သည်။ သူသည် အနေရခက်စွာဖြင့် ပစ္စည်းများကို ဆက်သိမ်းဆည်းနေပြီး သူမကို မော့မကြည့်ရဲတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် လက်သမားများနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။ ရှောင်းကောသည် ပုဝါကို ထုတ်ကာ ကျန်းတန်းဟယ်၏ ချွေးများကို သုတ်ပေးပြီးနောက် သူမ၏ လက်ထဲက အခြား ပန်းသီးတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ပန်းသီးလေး စားလိုက်ဦး။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ပန်းသီးကို ဝမ်းသာအားရ ယူလိုက်ပြီး အကိုက်လေး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ချိုမြိန်ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"အရမ်းစားလို့ ကောင်းတာပဲ..."

"ဒါပေါ့၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရွေးထားတာလေ။"

ရှု့ပေါ်ထုန်၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အသံက သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

သူသည် ပါးစပ်ထဲက ပန်းသီးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ပြီး "အဲဒါက ကိုယ့်မိန်းမက သန့်ရှင်းအောင် ဆေးပေးထားလို့ပါ" ဟု ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းကောသည် ထိုစကားကို ကြားရသဖြင့် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမက ပြုံးပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ကို အသာအယာ တွန်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် တစ်ဝက်စားထားသော ပန်းသီးကို ကျန်းတန်းဟယ်အား ပေးလိုက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ပုံကြမ်းကို ယူကာ လက်သမားများနှင့်အတူ အိမ်ကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှင့် စကားပြောနေစဉ် တစ်ခုခု စားနေခြင်းမှာ ယဉ်ကျေးမှု မရှိရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က သူ၏ ဝက်ခြံနှင့် တူသော အမှိုက်ပုံများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရှောင်းကောထံသို့ လာကာ နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက်များကို တောင်းခံသည်။

"ဒီငွေစတွေကို ယူပြီး အိပ်ရာခင်း အသစ်တစ်စုံ သွားဝယ်လိုက်ပါ။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသုံးနေသော ညစ်ပတ်ပေရေနေသည့် အိပ်ရာခင်းကို သူမ ထပ်မမြင်ချင်တော့ပေ။

ရှု့ပေါ်ထုန်ကလည်း သူမ၏ အကြံကို အလွန်ပင် ထောက်ခံသည်။ အခု သူ သန့်ရှင်းသွားပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ပြန်ပြီး ညစ်ပတ်မခံနိုင်တော့ပေ။ ယနေ့ သူ တစ်ကိုယ်လုံး သန့်ရှင်းမွှေးကြိုင်အောင် လုပ်ထားပြီးမှ ပြန်ပြီး နံစော်မခံနိုင်တော့ပါ။

"ကျွန်မတို့ ဒီကို ခဏခဏ မလာနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ရှင်က ပြုပြင်မွမ်းမံရေး လုပ်ငန်းတွေကို ကူညီစောင့်ကြည့်ပေးရမယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ရှင့်ကို ကျွန်မ အလုပ်ခန့်မယ်၊ တစ်လကို ငွေနှစ်တေး ပေးမယ်။ ဒီနေရာ လုပ်ငန်းစတင်နိုင်ပြီဆိုရင်တော့ ရှင့်ရဲ့ လစာကို ပြန်ပြီး ညှိနှိုင်းကြတာပေါ့။"

ရှု့ပေါ်ထုန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်ဗျာ။"

ဒါဟာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အစီအစဉ်ပင်။ စားစရာ၊ နေစရာ ရသည့်အပြင် လစဉ်လစာပါ ရဦးမည်။ နေ့တိုင်း ဒီမှာ နေရတာ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းလိုက်သလဲ။

ရှောင်းကောသည် သူ အထင်မှားနေသည်ကို သိသော်လည်း ရှင်းမပြတော့ပေ။ လောလောဆယ်တော့ ဤအတိုင်းပင် ထားလိုက်ပါတော့မည်။ ဒီနေရာ လုပ်ငန်းစတင်ပြီဆိုလျှင်တော့ သူ အလုပ်တွေနှင့် ပိနေတော့မှာ အသေအချာပင်။

လက်သမားများသည် ပုံကြမ်းဆွဲပြီးသည်နှင့် ပြန်သွားကြသည်။ သူတို့သည် နောက်နေ့ မနက်တွင် အလုပ်စရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ အလုပ်ပမာဏမှာ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပိုများနေသဖြင့် အပြီးသတ်မည့် အချိန်အတိအကျကိုတော့ မပြောနိုင်ကြသေးပေ။ သူတို့က ရှောင်းကောကို နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ ပြီးနိုင်မည့်အကြောင်း ခန့်မှန်းခြေသာ ပြောခဲ့ကြသည်။

ဒါဟာ ရှောင်းကော တွေးထားသည့် အတိုင်းပင်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ ပြီးလျှင်လည်း သူမအတွက် အဆင်ပြေပါသည်။ အချိန်မီပါသေးသည်။

အခြားကိစ္စများ မရှိတော့သောအခါ ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့ ပြန်ရန် ပြင်ကြသည်။

သူတို့ မြင်းပေါ်တက်သည်နှင့် ရှု့ပေါ်ထုန်က အပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟေး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို မမေ့နဲ့ဦးနော်..."