အခန်း (၄၁၃)

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှု့ပေါ်ထုန် တကယ်ပင် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားမိသည်။

စောစောက အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားချိန်၌ သူသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဟာတာတာ ဖြစ်ကျန်ခဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပြေးထွက်လာမိခြင်း ဖြစ်ပြီး ဘာဖြစ်နေမှန်း သူကိုယ်တိုင် သတိမထားမိခင်မှာပင် စကားလုံးများက ပါးစပ်မှ လွတ်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဲ... ကျွန်တော်ပြောတာက... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်..."

"ကျွန်မတို့ မမေ့ပါဘူး။"

ချင်းရှောင်းကောသည် ထိုစကားကို ကြားရလျှင် ကြောင်သွားသော်လည်း သူ့ကို ကြည့်ရင်း သူဘာတွေးနေသည်ကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။

"ကျွန်မတို့ မကြာခဏ လာမှာပါ။"

"ဆိုင်ပြင်တာကို ရှင်နဲ့ပဲ ပစ်ထားခဲ့ပြီး ရက်တွေ၊ လတွေအထိ ပျောက်မသွားပါဘူး။ ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့။"

ရှု့ပေါ်ထုန်၏ နားရွက်များ နီမြန်းသွားသော်လည်း သူက ဆက်၍ ဇွတ်ငြင်းနေဆဲပင်။

"ကျွန်တော်က အဲဒါကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ မမေ့နဲ့။ ကျွန်တော်တို့တွေ သဘောတူညီချက် လက်မှတ်ထိုးထားပြီးသားနော်၊ ကတိမဖျက်နဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

ချင်းရှောင်းကောသည် မတတ်သာဘဲ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရသည်။ ဘယ်လိုတောင် ခေါင်းမာတဲ့ လူမျိုးလဲ။ သူက သူတို့ဆီကို အလည်လာစေချင်ရုံ သက်သက်ပင်။ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ၏မြင်းကို နှင်၍ အမြန်ပြေးထွက်သွားရာ အခြားတစ်ဖက်လူ၏ မြင်ကွင်းမှ ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ကဲ... ကဲ... ကဲ... ကျွန်မဘေးမှာလည်း သဝန်တိုတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ်..."

ချင်းရှောင်းကော ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကျန်းတန်းဟယ်၏ လက်မောင်းများကို ဆွဲယူကာ သူမ၏ ခါးတွင် ဖက်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုအမူဖြင့် သူ့ကိုသာ လိုအပ်သည်ဟု အရိပ်အယောင် ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ၏လက်မောင်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ တင်းကျပ်လိုက်ပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်သည်။ သူသည် သဝန်တိုနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံစားချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် သကြားရုပ်အချို့ ဝယ်ရန် မမေ့ခဲ့ကြပေ။ သူတို့အိမ်က ကလေးသုံးယောက်အတွက် သုံးရုပ်ဝယ်ပြီး၊ ရှောင်းဟူနှင့် ရှောင်းဟွာတို့အတွက်လည်း တစ်ယောက်တစ်ရုပ် ဝယ်ခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် မြို့နယ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ဆိုင်၏ ပြုပြင်မွမ်းမံမှု ပထမဆုံးနေ့ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့တစ်ခေါက် သွားကြည့်ရန် လိုအပ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အဆောက်အအုံ ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ လက်သမားများနှင့် အလုပ်သမားများမှာ အလုပ်စနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့က ဆေးသုတ်ခြင်းနှင့် ပြုပြင်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေကြပြီး အချို့မှာမူ ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် တူးဆွခြင်းများ ပြုလုပ်နေကြကာ လူတိုင်းသည် မိမိတို့အလုပ်နှင့် မိမိတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ တစ်နေရာလုံးမှာလည်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှားနှင့် စည်ကားနေသည်။

ထိုအလုပ်ရှုပ်နေသော အလုပ်သမားများကြားတွင် လူရိပ်နှစ်ခုကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဲဒါ ကျွန်မတို့ အစ်ကို မဟုတ်လား?"

ချင်းရှောင်းကောသည် အနည်းငယ် မသေချာသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ထိုလူနှင့် အတော်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်နေသောကြောင့် မျက်စိစွေကြည့်သော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမ၏ အသံကို ကြားသောအခါ ဝမ်းသာမှုကို ထိန်းထားရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကိုယ်တို့ အစ်ကို။"

သူသည် ချင်းရှောင်းကောက "ကျွန်မတို့" ဟု ပြောသည်ကို အလွန်နားထောင်ကောင်းသည်ဟု ထင်နေမိသည်။ သူ သူမကို အလွန် ချစ်မြတ်နိုးမိသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ချင်းအန်းမင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ လာကူညီလိမ့်မည်ဟု သူမ သိထားပြီးသားပင်။

မြင်းသည် တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ဝတ်ရုံကို မကာ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။ ထို့နောက် ချင်းရှောင်းကောကို ဆင်းရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာမူ သူကဲ့သို့ ဟန်ပန်မကြီးလှဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဆင်းနိုင်ရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ချင်းအန်းမင်သည် နောက်ဆုံးလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ငှဲ့ပြီးရုံသာ ရှိသေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ လက်ဖက်ရည်ကြမ်း အေးအေး နှစ်ခွက်ဖြင့် လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အစ်ကို။"

ချင်းအန်းမင်က ပြုံးပြပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဖက်ရည်ကို သူတို့နှစ်ဦးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"လက်ဖက်ရည်အေးလေး သောက်ပြီး ခဏနားကြဦး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းအန်းမင်ကို အစ်ကိုဟု ခေါ်ရသည်မှာ ချင်းရှောင်းကောထက်ပင် ပို၍ အသားကျနေပုံရသည်။ သူက အစ်ကို့ကို တကောက်ကောက် ခေါ်ရင်း အစ်ကိုပင်ပန်းနေမှာပေါ့၊ အနားယူပါဦး စသဖြင့် ပြောနေတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘဲနှင့် အားနာနေမိသဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို အမြန်လှမ်းယူလိုက်သည်။ အလုပ်ကြိုးစားမှုအတွက် ချီးကျူးခံရမည်ဆိုလျှင် လက်သမားများ၊ ချင်းအန်းမင်နှင့် ရှု့ပေါ်ထုန် တို့သာ ခံသင့်သည်။

ချင်းအန်းမင်ကမူ မြင်းစီးရသည်မှာ ကိုယ်လက်မပင်ပန်းသော်လည်း နုနယ်လှသော သူ၏ ညီမလေးအတွက်မူ ပင်ပန်းလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားသည်။ ပျံလာခဲ့လျှင်တောင် လမ်းခရီးတွင် နေပူရှိန်ဒဏ် ခံခဲ့ရမှာဖြစ်သဖြင့် သူတို့အတွက် အလွန်ပင်ပန်းလိမ့်မည်ဟု သူက ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှုပေါ်ထုံသည်လည်း ထိုဇနီးမောင်နှံကို လှမ်းမြင်သွားသည်။ သူသည် လုပ်လက်စများကို အမြန်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်အေးအချို့နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ? ကျွန်တော် ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် အလုပ် ကောင်းကောင်းလုပ်ရဲ့လား?"

သူ၏ အချီးကျူးခံချင်နေသော မျက်နှာပေးကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက "မဆိုးပါဘူး၊ မဆိုးပါဘူး။ ရှင် တိုးတက်လာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီး ဘဝင်မမြင့်နဲ့ဦး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှုပေါ်ထုံက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူမစကားကို ပယ်ချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီလဲ? ကျွန်တော်က အချီးကျူးခံဖို့ လိုလို့လား? ဟာသပဲ။"

ချင်းရှောင်းကောမှာ တဟားဟား ရယ်မိသွားသည်။ သူမသည် သူ၏စကားကို လုံးဝ အတည်မယူပေ။ သူသာ ထိုစကားကို မပြောခင် နီမြန်းနေသော သူ၏ နားရွက်များကို အရင်ဖုံးကွယ်ထားလျှင် ပို၍ ယုံကြည်စရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

"အစ်ကို၊ ဆိုင်က အလုပ်မများဘူးလား? ဘာလို့..."

"ရပါတယ်။ အစ်ကို ဒီနေ့ တစ်ရက် အားလပ်ရက် ယူထားတာ။ ရူယီက ဆိုင်ကနေ ထွက်လို့မရလို့ အလုပ်သမားတွေ ရေငတ်ပြေဖို့ ဆေးဖက်ဝင် လက်ဖက်ရည် အိုးအချို့ ပို့ခိုင်းလိုက်တာ။"

"အော်..." ချင်းရှောင်းကောက ရှု့ပေါ်ထုန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို လက်ဖက်ရည်က တစ်ယောက်ယောက် လုပ်ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။"

ရှုပေါ်ထုံမှာ ချက်ချင်းပင် ထခုန်မတတ် ဖြစ်သွားကာ "ဘယ်သူပြောလဲ? ဒါတွေအားလုံး ကျွန်တော့်ကြောင့် ဖြစ်လာတာ!" ဟု အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့က ဆိုင်မှာ စားတုန်းက ရူယီဆီကနေ လက်ဖက်ရည်အိုးအချို့ မှာဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ၊ ကျွန်တော်က ပိုက်ဆံတောင် ပေးဖို့ လုပ်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ပိုက်ဆံမယူဘူး။ အဲဒါနဲ့ ဒီမနက် လက်ဖက်ရည်ကို ကျွန်တော်ပဲ သယ်လာတာလေ။"

"ဒါကြောင့် အလုပ်သမားတွေအတွက် သောက်စရာ ပြင်ဆင်ပေးဖို့က ကျွန်တော့်စိတ်ကူးပဲ။ တကယ် လုပ်တာက ရူယီ ဖြစ်ပေမဲ့ စိတ်ကူးကတော့ ကျွန်တော့်ဆီက လာတာ။"

ရှု့ပေါ်ထုန်က စကားတွေ အများကြီး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် 'တော်တယ်' ဆိုသော စကားလုံးကို ရေးထားရန်သာ လိုတော့သည်။ သူသည် ချင်းရှောင်းကောကို သူ့အား အလုပ်မလုပ်ဘဲ အလကား ပိုက်ဆံယူနေသူဟု အထင်မခံလိုပေ။

"အာ... ဟုတ်သားပဲ။ ရှင်က တကယ်ကို အစစအရာရာ စဉ်းစားပေးတတ်တာပဲ။"

ချင်းရှောင်းကောက သူ တကယ် ဂရုစိုက်သည်ကို အံ့သြသွားပြီး ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကော၏ အချီးကျူး ခံရပြီးနောက် ပညာရှိလေးမှာ ပန်းတစ်ပွင့်လို လှပသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ၏ မာန်မာနကြောင့် ချောင်းဟန့်ဟန် လုပ်ကာ "ကျွန်တော် အလုပ်ပြန်လုပ်တော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချင်းရှောင်းကော အဖြေကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှု့ပေါ်ထုန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ထိုလူမှာ မိန်းမဆန်သော ရုပ်ရည်ရှိပြီး ဘယ်လောက်တောင် ရှက်တတ်သလဲဟု သူ တွေးနေမိသည်။

တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အိုးကမဲ အိုးချင်းပြန်သုတ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မိန်းမဆန်သော ရုပ်ရည်ကို ပြောရလျှင် သူ၏ မျက်နှာပေါက်မှာ ရှု့ပေါ်ထုန်ထက် အနည်းငယ်မျှသာ ပို၍ ယောင်္ကျားဆန်သည်။

ရှက်တတ်သည်ကို ပြောရလျှင်မူ... သူသာ ချင်းရှောင်းကောနှင့် မတွေ့ခဲ့လျှင် အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ၈၀၀ လောက်အထိ ရှက်မှာမဟုတ်ဘူးဟု သူ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့် ပြောနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ချင်းအန်းမင်နှင့် ရှု့ပေါ်ထုန်တို့က ဝိုင်းကူနေသဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်လည်း ဝင်ကူလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာမူ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိပေ။ သူမက ကူညီချင်သော်လည်း ထိုသုံးယောက်စလုံးက သူမကို လက်တစ်ချောင်းတောင် အထိမခံကြပေ။ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူမသည် သစ်လုံးများကို သယ်ရန် ကြိုးစားမှုကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူတို့အတွက် လက်ဖက်ရည်သာ ငှဲ့ပေးနေတော့သည်။

လူအင်အား ပိုလာသဖြင့် အလုပ်များက အတော်လေး မြန်ဆန်သွားသည်။ အပိုလူ သုံးယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း လုပ်ငန်းထိရောက်မှုမှာ အတော်ပင် မြင့်မားသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူတို့အတွက် ရေပဲ ငှဲ့ပေးနေ၍ မဖြစ်သဖြင့် ရံဖန်ရံခါတွင် အမှိုက်များ ကောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ပစ္စည်းလေးများကို နေရာချခြင်းများ ပြုလုပ်သည်။ ထိုသုံးယောက်မှာ ၎င်းကို မြင်သော်လည်း လွှတ်ထားပေးလိုက်သည်။ သူတို့က သူမကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေစေချင်သော်လည်း သူမက နားထောင်မည်မဟုတ်မှန်း သူတို့ သိကြသည်။ သို့သော် သူမက လေးလံသော သစ်သားတုံးကို သယ်ရန် ကြိုးစားသောအခါတွင်မူ သူတို့က ချက်ချင်း တားကြသည်။ ပစ္စည်းအသေးလေးတွေ သယ်တာက ပြဿနာမရှိသော်လည်း လေးလံသော အရာများကိုမူ မထိခိုင်းပေ။

ချင်းရှောင်းကောမှာ ၎င်းအတွက် အလွန်ပင် မတတ်သာသလို ခံစားရသည်။ လူတိုင်းက သူမ၏ ခွန်အားကို အထင်သေးနေကြပုံရသော်လည်း သူမ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ ထားလိုက်ပါတော့လေ။ သူတို့ အလုပ်လုပ်နေတုန်းမှာ သူတို့ကို စိတ်မပူစေသင့်ဘူး။

လပွဲတော် သို့မဟုတ် ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်ကို လကိုးကွယ်ပွဲ၊ လမွေးနေ့၊ ဆောင်းဦးပွဲတော်၊ လနတ်သမီးပွဲတော်၊ ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်းပွဲတော် စသည်ဖြင့် အမည်အမျိုးမျိုး ခေါ်ကြသည်။

၎င်းသည် နှစ်စဉ်ကျင်းပမြဲဖြစ်သော ရိုးရာပွဲတော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်သည် နက္ခတ်ဗေဒဖြစ်စဉ်များကို ကိုးကွယ်ရာမှ မြစ်ဖျားခံခဲ့ပြီး ရှေးခေတ် ဆောင်းဦးပွဲတော်နှင့် လမင်းပူဇော်ပွဲများမှတစ်ဆင့် ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်၏ ရိုးရာဓလေ့မှာ လမင်းကို ကိုးကွယ်ခြင်း၊ လကြည့်ခြင်း၊ လမင်းကိတ်စားခြင်း၊ မီးပုံးကြည့်ခြင်း၊ ပင်လုံးကြိုင်ပန်း ကြည့်ခြင်းနှင့် အေပင်လုံးကြိုင်ပန်းဝိုင် သောက်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ယနေ့တိုင် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာ တည်တံ့နေပြီဖြစ်သည်။

မနှစ်က ချင်းရှောင်းကောသည် ချင်းအန်းမင်၊ ရူယီတို့ အပါအဝင် လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ပွဲတော်ကို ဆင်နွှဲခဲ့သည်။ ထိုနေ့တွင် ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသော်လည်း လူတစ်ယောက် လိုနေသဖြင့် စစ်မှန်သော ပြန်လည်ဆုံဆည်းမှုမျိုးတော့ မခံစားခဲ့ရပေ။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ယခုနှစ် ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူရှိနေခြင်းက ချင်းရှောင်းကောအတွက် ပွဲတော်၏ အငွေ့အသက်ကို ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။

လူတိုင်း မနက်စောစော နိုးလာကြပြီး မြို့နယ်ထဲတွင် တစ်နေကုန် ကုန်ဆုံးရန် အစီအစဉ် ဆွဲခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ထိုညတွင် ထို၌ပင် အိပ်ကြလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တကယ့်အပျော်မှာ ညဘက်တွင် စတင်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ပန်းမီးပုံးများ ကြည့်ခြင်းနှင့် စကားထာဝှက်ခြင်းတို့မှာ ညဘက် လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်သည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် မနှစ်က ထိုအပျော်များကို လွတ်သွားခဲ့သည်။ ယခုနှစ်တွင်မူ သူမ ထပ်ပြီး အလွတ်မခံတော့ပေ။

အိမ်မှ မထွက်ခွာမီ အိမ်က တိရစ္ဆာန်များကို အစာကျွေးကာ အစာများများ ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်မှသာ သူတို့ စိတ်မပူဘဲ အိမ်မှ ထွက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဒါက ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့အတွက် ယခုလို အရေးကြီးသော ပွဲတော်မျိုးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အပြင်ထွက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ကြဘဲ မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင် အားအင်တွေ ပြည့်နေကြဆဲပင်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံးသည် ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အဝတ်အစားသစ်များ ဝတ်ထားကြသည်။ ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်၏ အငွေ့အသက်မှာ သူတို့အတွက် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျင်းပနေရသလို ခံစားရစေသည်။

ရှောင်ကျူး ဝတ်ထားသော ဝတ်စုံမှာ ချင်းရှောင်းကော ကိုယ်တိုင် ချုပ်လုပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက ယွီလင်းအတွက်လည်း အဝတ်အစားသစ်များ ချုပ်ပေးခဲ့သော်လည်း ယွီလင်းက နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အမေကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးထားသော အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ အမေသည် ပွဲလမ်းသဘင်များတွင် မပျော်ပါးရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ အမေကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားရန် အခွင့်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။