အခန်း (၄၁၅)

ခေါက်ဆွဲဆိုင်၏ နောက်ဖေးဝင်းထဲတွင် လှည်းကို ရပ်နားကာ တံခါးကို သေချာခတ်ပြီးနောက် လူစုသည် ဈေးဘက်သို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့သည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော်လည်း အစ်မကြီးများ၏ အဖော်အပေါင်းကြောင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိလာကြသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပင် မျက်နှာပြောင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ လူအုပ်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်သွားရန် အချိန်အများကြီး မယူလိုက်ရပေ။ ချင်းရှောင်းကော သူ့အပေါ် အကြီးမားဆုံး အထင်မှားခဲ့သည့်အချက်မှာ သူသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ပင်။ တကယ်တော့ သူသည် အလွန် မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သော လူစားမျိုး ဖြစ်သည်။

ညဘက်လောက် မပျော်ရသော်လည်း လူစုသည် မနက်မှ မွန်းလွဲပိုင်းအထိ လျှောက်လည်ကြသည်။ ကြားထဲတွင် အစာတစ်နပ် စားပြီးနောက် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ခဲ့ကြပြန်သည်။

ညနေစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ လမ်းမများပေါ်တွင် မီးပုံးများ တဖြည်းဖြည်း လင်းထိန်လာတော့သည်။

လူစုသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဒုတိယထပ်တွင် ထိုင်ကာ ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ လမ်းမတစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် လှပနေတော့သည်။

"ဟူး... ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ။ အနားမယူရတာ ကြာပြီ။"

ရူယီသည် အကြောဆန့်လိုက်ကာ ကျေနပ်အားရသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းပင်ပန်းနေတာလား?"

ချင်းရှောင်းကောက အလိုက်တသိပင် အလုပ်သမားလေး လာချပေးသွားသော မုန့်များကို ရူယီရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

"ဆိုင်က အလုပ်ကတော့ ဒီအတိုင်းပါပဲ။"

ရူယီက မုန့်တစ်လုပ်ကို ဇွန်းဖြင့် ခပ်စားလိုက်သည်။

"အနားမယူရတာ ကြာသွားလို့ နေမှာပါ။"

"အင်း... ဒါလေးက တကယ်ကောင်းတာပဲ!"

ရူယီက အာမေဍိတ်သံပြုရင်း စောစောက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို မေ့ပျောက်သွားကာ ပန်းကန်ထဲက မုန့်များကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ညွှန်ပြနေတော့သည်။ ခဏချင်းမှာပင် သူမ အကုန်စားပစ်လိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူမကို မတတ်သာသလို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဝေစုကိုပါ ရူယီထံ ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သတိပေးရန်လည်း မမေ့ပေ။

"အလုပ်နဲ့ အနားယူတာကို မျှတအောင် လုပ်ရမယ်နော်။ ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲ။"

ရူယီက သူမကို အားနာသလို ပြုံးပြပြီး ဆက်စားနေသည်။

"သိပါပြီ အစ်မရှောင်းကောရယ်..."

ကျန်းတန်းဟယ်ကတော့ ချင်းရှောင်းကောကို အမြဲ အာရုံစိုက်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူမ ပန်းကန်ထဲတွင် ဘာမှမကျန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ဝေစုကို သူမရှေ့သို့ အသာအယာ ချပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ချင်းရှောင်းကောမှာမူ သူ့အပြုအမူကို သတိမထားမိပေ။ သူမကတော့ သူမ၏ 'တရားဟောခြင်း' ထဲမှာပင် နစ်မျောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့က ငယ်သေးတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်အကျွံ အပင်ပန်းမခံသင့်ဘူး။ လူငယ်ဘဝဆိုတာ အရင်းအနှီးဖြစ်ပေမဲ့ အကန့်အသတ်မရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျန်းမာရေးက အဖိုးတန်ဆုံး အရင်းအနှီးပဲ..."

ရူယီက စားရင်း ခေါင်းငြိမ့်နေသည်။ သူမ နားထောင်နေသလို ရှိသော်လည်း ရံဖန်ရံခါတွင်မူ အာရုံမစိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက ချက်ချင်းပင် အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်ပြီး အဖွဲ့ထဲက ကျန်တဲ့လူတွေကိုပါ ဝိုင်းပြောတော့သည်။

"အားလုံး မှတ်ထားကြနော်။ ငယ်ရင် ကျန်းမာတယ်လို့ မထင်နဲ့။ အရာရာကို အတိုင်းအတာနဲ့ လုပ်ရမယ်။ ကျန်းမာရေးက ပထမဆိုတာ မှတ်ထား။ ကျန်တာတွေက ကျန်းမာရေးပြီးမှ လာရမှာ။ နားလည်ကြရဲ့လား?"

လမ်းပေါ်က မြင်ကွင်းကို ငေးနေကြသော ကျန်လူများမှာ ရုတ်တရက် စကားဝိုင်းထဲ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသဖြင့် ချင်းရှောင်းကော၏ အကြည့်ကို ရှောင်ကာ မုန့်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်စားနေသလို ဟန်ဆောင်နေကြရသည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ ပြောစရာတွေ ကျန်သေးပုံရသည်။ သူမလည်း မတတ်နိုင်ပေ။ တစ်ခါ စကားစမိလျှင် မရပ်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရူယီက နောက်ဆုံးတွင် မုန့်များကို အကုန်စားပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ပျော်လည်းပျော်၊ မတတ်လည်း မတတ်သာသော လေသံဖြင့် "သိပါပြီ၊ သိပါပြီ။ ကျွန်မတို့တွေ အကုန်သိပါတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်။"

ရူယီက ကျန်းတန်းဟယ်ကို ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။

"ခဲအို... အစ်မရှောင်းကောက ဒီနောက်ပိုင်း တော်တော် နားပူတတ်လာတယ်လို့ မထင်ဘူးလား?"

ကျန်တဲ့လူတွေကလည်း တိတ်တိတ်လေး ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။ ဟုတ်တယ်လေ။

ကျန်းတန်းဟယ်က မစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မထင်ပါဘူး။ သူမက မင်းတို့ကို စိတ်ပူလို့ ပြောတာလေ။"

ချင်းရှောင်းကော၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ့်လိုက်သည်။ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ သူမက သူတို့ကို စိတ်ပူလို့...

ရူယီမှာတော့ ထိုအဖြေအတွက် သူ့ကို အမှတ်ပြည့် ပေးလိုက်ရတော့သည်။ သူ ဘဝင်မြင့်သွားလည်း ကိစ္စမရှိပေ။

သူ၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ အဖွဲ့ထဲက လူပျို၊ အပျိုများမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားကြသည်။

ဒီမှာရှိနေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အိမ်ထောင်သည် ဇနီးမောင်နှံအနေနဲ့ အခုလို လူရှေ့သူရှေ့မှာ အချစ်တွေကို ထုတ်ပြနေတာက တကယ်ပဲ သင့်တော်ရဲ့လား?

"အမလေး..."

ရူယီက သူ့ကို နောက်ပြောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောဘက် လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကလူမြူလိုသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နေသည်။

"အစ်မရှောင်းကောက မနှစ်ကထက်စာရင် နည်းနည်းလေး ပိုပြီး နားပူလာတယ်လို့ တကယ် မခံစားရဘူးလား?"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် မနှစ်က ချင်းရှောင်းကော မည်သို့ရှိခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ အခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမက... အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

တစ်ခါက သူ ရေချိုးပြီးနောက် ဆံပင်မခြောက်သေးဘဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချင်းရှောင်းကော သိသွားပြီး သူ့ကို တစ်ညလုံး ဆူတော့သည်။ သူမက ဆံပင်စိုစိုနှင့် အိပ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော လေဖြတ်ခြင်း၊ မျက်နှာကြွက်သား သေခြင်းနှင့် ခေါင်းကိုက်ခြင်း စသည့် ကျန်းမာရေး ဆိုးကျိုးတစ်ဒါဇင်လောက်ကိုပါ ရေရွတ်ပြခဲ့သေးသည်။

နောက်ပြီး မကြာသေးခင်ကလည်း သူ ရေအေးတွေ ခဏခဏ သောက်နေသည်ကို သူမ တွေ့သွားပြန်သည်။ သူမက သူ့ကို 'စိတ်ပူကြောင်း ပြသ' ပြန်သည်။ ၎င်းက အစာအိမ် ပြဿနာ၊ အာရုံကြော ကိုက်ခဲခြင်း၊ ဗိုက်နာခြင်းနှင့် အဆုတ်ပြဿနာများ ဖြစ်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

ဒါ့အပြင် ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်ကလည်း သူ ရေချိုးပြီးနောက် ကိုယ်ကို ခြောက်အောင် မသုတ်ဘဲ နေသည်ကို ချင်းရှောင်းကောက အမှတ်မထင် တွေ့သွားပြီး 'စိတ်ပူခြင်း' နောက်တစ်ကျော့ ခံလိုက်ရသေးသည်။

အဲဒီမတိုင်ခင်ကလည်း မရေတွက်နိုင်အောင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ သူ့အပေါ်ထားသည့် ချင်းရှောင်းကော၏ အချစ်ကြောင့်ဟု သူ ယူဆထားသည်။ သူမသာ သူ့ကို ဂရုမစိုက်လျှင် ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ရှည်လက်ရှည်နှင့် အမြဲ သတိပေးနေမှာလဲ?

ကျန်းတန်းဟယ် သတိပြန်ဝင်လာပြီး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် သူက တည်ငြိမ်ပြတ်သားစွာဖြင့် "မဖြစ်နိုင်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့ဇနီးသည်၏ ပုံရိပ်ကို သူ ကာကွယ်ပေးရမည် မဟုတ်လား!

"အော်..."

ရူယီမှာ အချိန်ကို တိတိကျကျ မသိသော်လည်း သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ တွေဝေသွားသလဲဆိုသည်ကိုတော့ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

"ခဲအို... ရှင် ခဏလောက် တွေသွားတယ်နော်။ အဲဒီ ရပ်သွားတဲ့အချိန်က လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်ရသလောက် ကြာတယ်။"

ပြောရင်းနှင့် သူမက ဘေးနားတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော ဦးလေးရွှီကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူမ ကျန်းတန်းဟယ်ကို မေးခွန်းမေးလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ဦးလေးရွှီက လက်ဖက်ရည်ကို ပါးစပ်သို့ တေ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဦးလေးရွှီ လက်ဖက်ရည်ကို မြိုချပြီးမှသာ ကျန်းတန်းဟယ်က စကားပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စောစောက ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်ထက်စာရင် အများကြီး နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ သူ လိမ်နေသည်ဟု မသင်္ကာဖြစ်စရာပင်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ခဏမျှ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ မသိစိတ်ဖြင့် ချင်းရှောင်းကောကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။

"ဒုက္ခပဲ၊ ငါ ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ..."

"အဲ..."

"အင်းလေ၊ ငါလည်း တစ်နှစ် ပိုကြီးလာပြီဆိုတော့ နည်းနည်း ပိုပြီး နားပူလာတာ မဆန်းပါဘူး။ အသက်တစ်ရာ ပြည့်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်း ပိုနီးလာပြီကိုး။"

ချင်းရှောင်းကောက သူမ၏ အကြည့်ကို အသာအယာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆင်ခြင်မိသည်။ သူမ တကယ်ပဲ ဒီနောက်ပိုင်း ပိုပြီး နားပူလာပုံရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ တကယ်ကို မနေနိုင်တာပါ။ သူမ ဘေးနားက လူတွေအတွက် စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် သူမ တကယ့် အဘွားကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတော့မှာ သေချာသည်။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် သက်ပြင်းအကျယ်ကြီး ချမိတော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားမှာစိုး၍ သူမ၏ အပြုအမူတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူမ သက်ပြင်းအကျယ်ကြီး ချလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ သူ အသည်းယားသွားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူက တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် အမြန် ချော့ရတော့သည်။

"ဟူး... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အသက် ခုနစ်ဆယ် ဖြစ်ရမှာလဲ? အများဆုံး ပြောရရင် မင်းက အသက် သုံးဆယ်နား ကပ်နေရုံတင် ရှိပါသေးတယ်။"

ရူယီမှာ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ချင်းရှောင်းကော အစ်မက အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာလေ။ အနီးစပ်ဆုံး တွက်ရင်တောင် အများဆုံး သုံးဆယ်ပေါ့? ဘယ်လိုလုပ် ခုနစ်ဆယ် ဖြစ်သွားမှာလဲ?

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးပြီး "အသက် ၃၀ က မြင်နေရပြီပဲ၊ ၇၀ ကော ဝေးဦးမလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား၊ အစ်မ တွက်ပုံကြီးက ကြောက်စရာကြီး..."

ရှု့ပေါ်ထုန်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး "မင်းသာ အသက် ခုနစ်ဆယ်ဆိုရင် အန်းမင်နဲ့ ငါကတော့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကြီးတွေ ဖြစ်နေမှာပေါ့" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့... ကျွန်တော့်ကို အဲဒီထဲ ဆွဲမထည့်နဲ့။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားထက် အသက်အများကြီး ငယ်သေးတယ်ဗျ။"

ချင်းအန်းမင်က အရင်ဆုံး ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ သူက ငယ်သေးသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မတတ်သာဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်းရှောင်းကော၊ ကျန်းတန်းဟယ်၊ ကျွမ်းကျွမ်း၊ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာတော့ ရူယီ၊ ချင်းအန်းမင်၊ ရှောင်ချွေ့၊ လင်းလုံနှင့် ဖူအာတို့ ရှိနေသည်။ သူတို့က လူကြီးစာရင်းထဲ မဝင်ကြသေးပေ။ သူ့အသက်နှင့် ယှဉ်နိုင်သည်မှာ ချင်းအန်းမင် တစ်ယောက်တည်းရှိသော်လည်း ထိုလူက အသိအမှတ်မပြုဘဲ ငြင်းနေသည်။

သူ့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ "ဒါဆိုရင်တော့ ဟိုလူပဲ ရှိတော့တယ်..."

ရှု့ပေါ်ထုန်က ထောင့်နားက ဦးလေးရွှီကို ချက်ချင်း အကြည့်ရောက်သွားပြီး ပြုံးစပ်စပ်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးရွှီက ဘာမှမပြောသေးဘူးနော်။ ဘာတွေ စိတ်ပျက်နေတာလဲ?"

"ဟားဟားဟားဟား..."

သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း တဟားဟား အော်ရယ်ကြတော့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းလေးတောင် လိုက်ရယ်နေသည်။

ဦးလေးရွှီ တစ်ယောက်တည်းသာ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိရှာပေ။ လူတိုင်း သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှန်ပေါ်က မြူတွေကို သုတ်နေသော သူ၏လက်များ ရပ်သွားသည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? သူ သိတာကတော့ ဒီမှာရှိတဲ့ လက်ဖက်ရည်စိမ်းက မွှေးပြီး အရသာရှိတယ် ဆိုတာပဲ။ နောက်တစ်အိုး ထပ်မှာဖို့တောင် စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘာမှမသိသော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ပြီး လူတစ်စုမှာ ပို၍ပင် ရယ်မိကြတော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ထိုအသက်အရွယ်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း လူကြီးသူမများတွင်သာ ရှိတတ်သည့် စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေပုံရသည်။

"ကဲ ကဲ... မြန်မြန်စားကြ။ မီးပုံးပွဲ စတော့မယ်။"

ရယ်ပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ပြီး အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ သတိမထားမိခင်မှာပင် မိုးက ချုပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ မီးပုံးများမှာ လမ်းမများကို လင်းထိန်စေပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင် အလင်းရောင်များဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေကြသည်။

နံရံများပေါ်တွင်လည်း နီရဲသော စက္ကူများကို ကပ်ထားသည်။ ၎င်းတို့ပေါ်တွင် ခက်ခဲမှု အဆင့်ဆင့်ရှိသော မီးပုံးစကားထာများကို လူများ လာရောက် ဖြေဆိုနိုင်ရန် စောင့်ကြိုနေကြသည်။

လူစုသည် စားပွဲပေါ်က မုန့်များကို အမြန်စားပြီး ငွေရှင်းလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် မီးပုံးပွဲတော်ကျင်းပရာသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။