အခန်း (၄၁၇)

အမျိုးသမီးအဖွဲ့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အမျိုးသားအဖွဲ့သည် စကားထာများကို ဖြေဆိုပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတွင်း အမျိုးသားအဖွဲ့သည် စကားထာ စုစုပေါင်း တစ်ဆယ်ခုကို ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ပြီး ဤဆိုင်၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် အမြင့်ဆုံးစံချိန်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။

ရူယီမှလွဲ၍ ချင်းရှောင်းကောဘက်မှ လူတိုင်းက လက်ခုပ်တီး အားပေးကြသည်။

ရူယီနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော မျက်နှာပေးများဖြင့် "ဆိုင်ရှင်... အခု တို့အလှည့်ပဲ!" ဟု အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်ကြသည်။

ဆိုင်ရှင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သေတ္တာကို ကိုင်ပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က ပွဲကြည့်ပရိသတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့တွေကတော့ စံချိန်အသစ် တင်လိုက်ပြီ။ မင်းတို့ကော လုပ်နိုင်ပါ့မလား? ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခုမှ မှန်အောင် မဖြေနိုင်ခဲ့ဘူးနော်"

ရှု့ပေါ်ထုန်၏ လှောင်ပြောင်သောစကားကြောင့် ရူယီက နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် အဲဒါအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး"

ထို့နောက် သူမက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို ပြုံးကြည့်ကာ "ကျွမ်းကျွမ်းလေး လိမ္မာတယ်နော်။ တို့တွေ နောက်ကျရင် ၁၁ ခု မှန်အောင် ဖြေရုံပဲ။ အများကြီး မဖြေလည်း ရပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို နည်းနည်းတော့ မျက်နှာသာ ပေးရဦးမယ်လေ။ အဟမ်း..."

ကျွမ်းကျွမ်းက သူမကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ စောစောလေးကတင် ပြိုင်ဘက်တွေကို အပြတ်အသတ် ခြေမှုန်းပစ်မယ်လို့ ပြောနေပြီးတော့ အခုကျမှ ဘာလို့ သနားညှာတာပြနေတာလဲ?

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွမ်းကျွမ်းကတော့ စားသောက်ပွဲကြီးကိုပဲ စိတ်ထဲရှိနေသဖြင့် "ဟုတ်ကဲ့!" ဟု ခေါင်းငြိမ့် သဘောတူလိုက်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်ကတော့ သူတို့စကားကို အလေးအနက်မထားပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွမ်းကျွမ်းက ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးသည်။ သူ ဘယ်လောက်တော်တော် လူကြီးတွေထက် ပိုတော်နိုင်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

ရူယ္က ထလာပြီး သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ဖယ်ပါဦး။ ရှင်က တို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထိခိုက်စေတယ်။"

ရှု့ပေါ်ထုန်က နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး သူမနှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် မတတ်သာဘဲ သွားရပ်နေတော့သည်။

ဘေးနားက လူများကလည်း ကလေးတစ်ယောက်က မီးပုံးစကားထာ ဖြေတော့မည်ကို သိသွားကြသဖြင့် စိတ်ဝင်တစား ရှိလာကြသည်။ "ကလေးက ဒီကစားပွဲကို ကစားမှာလား? သူ တကယ် လုပ်နိုင်ပါ့မလား?"

လူတိုင်း သံသယဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ကျွမ်းကျွမ်းသည် ပထမဆုံး စကားထာကို နှိုက်လိုက်သည်။

"မြေကြီးကို မထိတဲ့ အမြစ်တွေရှိပြီး၊ ပန်းမပွင့်တဲ့ အရွက်တွေ ရှိတယ်။ နေ့ဘက်မှာ ရေစီးနောက်ကို မျောပါပြီး ညဘက်မှာတော့ အိမ်မပြန်ဘူး။"

ရူယွီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ စကားထာကို ဖတ်လိုက်သည်။

စကားထာကို ဖတ်ပြလိုက်သည်နှင့် လူအတော်များများက အဖြေကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်းနိုင်ကြသည်။ ရှု့ပေါ်ထုန် ကလည်း ဒါက အရမ်းလွယ်လွန်းသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ "အဖြေက 'မှော်ရုံ' ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်!"

ဆိုင်ရှင်က အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို ချက်ချင်း အမှတ်ပေးလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် အဖြေကို သိနေသော်လည်း ချင်းရှောင်းကောဘက်သို့ မျှော်လင့်တကြီး လှည့်ကြည့်ကာ ချီးကျူးစကားကို စောင့်နေမိသည်။

ချင်းရှောင်းကောကလည်း သူ့ကို စိတ်မပျက်စေဘဲ ထိုက်တန်သော ချီးကျူးမှုကို ပေးလိုက်သည်။

ချီးကျူးစကား ကြားရပြီးနောက် ကျွမ်းကျွမ်းမှာ အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်လာသည်။ သူ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ထပ်ဖြေရမည်၊ ပြီးလျှင် အစ်မရူယီ ကတိပေးထားသလို သူ့အမေကို စားသောက်ပွဲကြီးဆီ ခေါ်သွားရမည်။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ကျွမ်းကျွမ်းက တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး လက်ရှိတွင် သူ၏ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နေသော ကျန်းတန်းဟယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည်လည်း ကျွမ်းကျွမ်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အာရုံစိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်လေးက ဘယ်လောက် ထက်မြက်သလဲဆိုတာ မြင်ရပြီး လူအုပ်ကြီး၏ ချီးကျူးသံတွေကို ကြားရသောအခါ သူ အလွန် ဝမ်းသာဂုဏ်ယူမိသည်။ "သူက တကယ်ပဲ ငါ့သားကောင်းလေးပဲ!" ဟု စိတ်ထဲက ရေရွတ်မိသည်။

ကျွမ်းကျွမ်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့အဖေ၏ မျက်နှာပေါ်က ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာကို မြင်ရသဖြင့် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူက စိတ်ထဲကနေ "အဖေကိုပါ စားသောက်ပွဲကြီးဆီ ခေါ်သွားရမယ်!" ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဒုတိယ စကားထာကိုလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် နှိုက်လိုက်သည်။

အစကောင်းသဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းသည် ဆယ့်တစ်လုံးမြောက် စကားထာအထိ အောင်မြင်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်း နိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။ စကားထာတွေ များများဖြေနိုင်လေ သူ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာလေ ဖြစ်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်မှာတော့ လုံးဝ အရှုံးပေးသွားရသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ညစာအတွက်သာ ကြိုတင်စဉ်းစားနေတော့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း၏ ထူးချွန်သော စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် ပရိသတ်အားလုံးက လက်ခုပ်တီး အားပေးကြသည်။

အပျော်ဆုံးလူမှာတော့ ရူယီပင် ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတွင်း စကားထာ ၁၄ ခုလုံးကို ဖြေဆိုနိုင်သောအခါ သူမသည် ကလေး၏ မိဘများထက်ပင် ပို၍ ဝမ်းသာနေတော့သည်။ အကယ်၍ သူမ ကိုယ်လေးချိန်သာ မရှိလျှင် ကျွမ်းကျွမ်းကို အတင်းဖက်ပြီး နမ်းပစ်လိုက်မှာ သေချာသည်။

"မင်းက ငါ့မျက်နှာကို ဝင်းပစေတာပဲ။ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းကို ထမင်းဝိုင်းကြီးနဲ့ တည်ခင်းကျွေးမွေးမယ်!"

"ရေးးး... အစ်မရူယီ၊ သားရဲ့ အမေနဲ့ အဖေကိုပါ ခေါ်သွားလို့ ရမလား?"

ကျွမ်းကျွမ်းက အလွန်ဝမ်းသာနေသော်လည်း ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်အတွက် အခွင့်အရေး တောင်းပေးရန် မမေ့ပေ။

"ရတာပေါ့!"

"ဦးလေးကော?"

"ရတယ်!"

"အစ်မယွီလင်း၊ အစ်မရှောင်ကျူး၊ အစ်မ လင်းလုံ၊ အစ်မဖူအာ၊ အစ်မရှောင်ချွေ့၊ ဖိုးဖိုးရွှီနဲ့ ဦးလေးပေါ်ထုံကော?"

"ငါတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းလေးမှာ အစ်မကောင်းတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။"

ရူယီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ သူမက ဟန်ဆောင်ပြီး "ရပါတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တကယ် ကောင်းတာပဲ!"

ကျွမ်းကျွမ်းက တစ်ယောက်တည်း စားရသည်မှာ မကောင်းဟု ခံစားရသဖြင့် အားလုံးကိုပါ ကျွေးမွေးချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကဲ... ကဲ... ဒါဆို ညစာကတော့ အတည်ဖြစ်သွားပြီ။"

ရူယီက ရှု့ပေါ်ထုန် ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ချင်းရှောင်းကောနှင့် တခြားသူများကို ကြည့်ပြီး ခိုးရယ်လိုက်သည်။

"ငါတို့တွေ ဘာစားချင်လဲဆိုတာ မြန်မြန် စဉ်းစားကြရအောင်၊ ဒါမှ သူတို့ တို့အတွက် ချက်ပေးနိုင်မှာ။"

ချင်းအန်းမင်နှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့က ရှု့ပေါ်ထုန်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဘာလဲ? ဘာလဲ?"

ရှု့ပေါ်ထုန်က လက်ကို လေထဲတွင် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြတာလဲ? ငါတို့တွေက အဖွဲ့လိုက် ရှုံးတာလေ။ ကျွန်တော့် တစ်ယောက်တည်းကို အပြစ်မတင်နဲ့။"

ဦးလေးရွှီ တစ်ယောက်သာ အခြေအနေနှင့် ကင်းကွာနေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်ကိုတော့ သူတို့အတွက် ချက်ပြုတ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပေ။

လူစုသည် မီးပုံးတွေ အများကြီး ရခဲ့သော်လည်း အကုန်လုံး ယူမသွားကြပေ။ ပထမအချက်မှာ အကုန်သယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ မီးပုံးတွေ အများကြီး မလိုသဖြင့် သူတို့နှစ်သက်ရာ အနည်းငယ်ကိုသာ ရွေးယူခဲ့ကြသည်။

ဆိုင်ရှင်ဆီက မီးပုံးတွေ ရပြီးနောက် လူစုသည် ထိုနေရာမှ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ပွဲတော်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ လျှောက်လည်ပြီးနောက် အားလုံး ဗိုက်ဆာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ညစာစားရန် ပြန်ဖို့ အချိန်ကောင်းပင်။

"ငါတို့တွေ ဘာစားချင်လဲ စဉ်းစားကြစို့။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တို့ဆိုင်မှာ အကုန်ရှိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တို့တွေကတော့ ချက်စရာ မလိုဘူး။ မှာပြီး စားရုံပဲ။"

ရူယီက လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် မီးပုံးတစ်လုံးစီ ကိုင်ထားပြီး ပြုံးနေသည်။ စကားတွေ မနားတမ်း ပြောနေသော သူမမှာ စိတ်အခြေအနေ အလွန် ကောင်းနေပုံရသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်ကတော့ သူမ၏ နောက်ကျောကိုကြည့်ကာ မီးပုံးကို ဝေ့ယမ်းရင်း ဒေါသဖြေနေပုံရသည်။

ရူယီက တစ်ခုခုကို ခံစားမိသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှု့ပေါ်ထုန်၏ လက်သီးကို မရုပ်သိမ်းနိုင်ခင်မှာပင် တွေ့သွားသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်မှာ အလွန်လန့်သွားသဖြင့် ကျောကို ချက်ချင်း မတ်လိုက်သည်။ သူ အပြစ်မကင်းသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ ချင်းအန်းမင်၏ နောက်တွင်သာ ပုန်းနေတော့သည်။

ရူယီက အစ်ကိုအန်းမင်အပေါ် ဒေါသပုံချမှာ မဟုတ်ပေ။ ရှု့ပေါ်ထုန် ၏ ကြောက်တတ်သော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူမက လှောင်ပြောင်သော သဘောဖြင့် နှာခေါင်းတစ်ချက်သာ ရှုံ့လိုက်တော့သည်။

"ဟွန့်!"

ရှု့ပေါ်ထုန်ကလည်း သူမကို ဘာမှမလုပ်ရဲဘဲ စိတ်ထဲကနေသာ "ရုပ်ဆိုးတဲ့ မိန်းမရိုင်း" ဟု ဆဲနေမိတော့သည်။

အငွေ့အသက်ကတော့ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ...

ချင်းရှောင်းကောက ဘေးကနေ ထိုနှစ်ယောက်ကို တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း သူတို့သည် အခုမှ ဆုံကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အခွင့်အရေးရတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆိတ်ဆွနေသော ကြက်ဖများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဖောက်ထွက်၍ မရသော အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ချင်းအန်းမင်က သူတို့၏ အပြုအမူကို ဘာမှမဖြစ်သလို သဘောထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရူယီအပေါ် ဘယ်လို ထင်မြင်သလဲဆိုတာ တကယ် မရှင်းလင်းပေ။ အကယ်၍ သူမအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိလျှင် သူတို့ စနောက်နေကြသည်ကို တစ်ခုခု တုံ့ပြန်သင့်သည်။ သို့သော် သူကတော့ လူငယ်လေးတွေ ကစားနေကြတာကို ကြည့်နေသည့် ဘေးလူတစ်ယောက်လိုသာ ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ ချင်းရှောင်းကောသာ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် အခုလို စနောက်နေလျှင် ကျန်းတန်းဟယ်ကတော့ ပေါက်ကွဲသွားမှာ သေချာသည်။

ချင်းအန်းမင်က အရမ်းပဲ အထိအတွေ့ မရှိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ်...

"ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ?"

ချင်းရှောင်းကောက သူမ၏ အတွေးထဲတွင် နစ်မျောနေသဖြင့် သူမဘေးသို့ တိတ်တိတ်လေး ရောက်လာသည့် ကျန်းတန်းဟယ်ကို သတိမထားမိပေ။

"အင်? ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ စိုက်ကြည့်နေသည့်ဘက်ကို သံသယဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှု့ပေါ်ထုန်က ချင်းအန်းမင်နောက်ကနေ သူမဘက်ကို ခိုးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပူလောင်နေသော ဆီအိုးထဲသို့ ရှလကာရည်အိုး ပြုတ်ကျသွားသလို ချက်ချင်းပင် တစီစီနှင့် ပေါက်ကွဲလာတော့သည်။

"..."

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို အကြာကြီး ကြည့်နေသော်လည်း သူ စကားမပြောပေ။ စောစောလေးကတင် ပြုံးနေသော ထိုလူမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"..."

"ရှုံးသွားလို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတာလား?"

"မဖြစ်ပါဘူး။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမကို လျစ်လျူရှုမည်ဟု ကျိန်ဆိုထားသော်လည်း နောက်တစ်မိနစ်မှာပင် အရှုံးပေးလိုက်သည်။ သူ ပြန်စဉ်းစားပြီးနောက် ရှင်းပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"စောစောက ကိုယ် မင်းကို လျှော့ပေးလိုက်တာ။"

"အင်း... သိပါတယ်။"

ချင်းရှောင်းကော၏ စကားကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ်၏ မကျေနပ်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်းရှောင်းကော သိတာပေါ့။ သူ သူမကို လျစ်လျူရှုနေသည်ကို မြင်သောကြောင့် တမင် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကစားပွဲအတွင်းမှာ လွယ်ကူသော စကားထာများစွာ ရှိသော်လည်း သူ မှန်အောင် မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ သူ မသိလို့ မဟုတ်ဘဲ သူမတို့အဖွဲ့ကို တမင် လျှော့ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ဒါကို သေချာပေါက် သိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်တက်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူက စိတ်ဆိုးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ ပျော်နေသည်ကို သူမကို မမြင်စေချင်သဖြင့် သူ၏ အပြုံးမှာ မျက်နှာကြွက်သားတွေ ကြွက်တက်နေသလို ဖြစ်နေတော့သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ ကောင်းမွန်သော စိတ်ခံစားမှုမှာ နောက်ကနေ ရံဖန်ရံခါ လာနေသော အကြည့်ကြောင့် ပျက်စီးသွားရပြန်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ချင်းရှောင်းကောဘက်သို့ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးသော ပုံစံဖြင့် တိုးကပ်လိုက်ပြီး "ဒါ ငါ့မိန်းမပဲ၊ မင်း ထပ်ကြည့်ရင် မင်းမျက်လုံးကို ဖောက်ထုတ်ပစ်မယ်" ဟု ပြောလိုသည့်နှယ် နောက်သို့ မကျေမနပ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး မသိစိတ်အရ တုန်ခါသွားသည်။ သူ ကောင်းကင်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။ အခုမှ သြဂုတ်လပဲ ရှိသေးတာ၊ ရာသီဥတုက အေးစရာ မရှိပါဘူး။

သူ အကြည့်ရှောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က ကျေနပ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုလူ နောက်ဆုတ်သွားပြီဟု တွေးကာ သူ တိတ်တိတ်လေး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တော့သည်။