အခန်း (၄၁၈)

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူ ဘာတွေးနေသည်ကိုသာ သိကြလျှင် နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အလွန်ပင် အနေရခက်စရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဒါက တကယ့်ကို လှပသော အထင်မှားမှုတစ်ခုပင်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရူယီရှိပြီး၊ သူမ၏ နောက်စောင်းတွင် ရှု့ပေါ်ထုန်နှင့် ချင်းအန်းမင်တို့ ရှိနေကြသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ချင်းအန်းမင်၏ နောက်တွင် ပုန်းကာ ရူယီကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ် ရှိနေသည့် နေရာမှ ကြည့်လျှင် ရှု့ပေါ်ထုန်က ချင်းရှောင်းကောကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအရာမှာ ကျန်းတန်းဟယ်၏ မလိုအပ်သော သဝန်တိုမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချင်းရှောင်းကောက ကျန်းတန်းဟယ်ကို ထိန်းကျောင်းနိုင်ပြီး မည်သို့ချော့ရမည်ကို သိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ညစာချက်သည့်အခါ ကျန်းတန်းဟယ်က ထိုလူကို သေချာပေါက် သင်ခန်းစာ ပေးမိပေလိမ့်မည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်လေးမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ပြီးဆုံးသွားသည်။ လူတစ်စု ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အတော်ပင် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး အားလုံးလည်း ဗိုက်ဆာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန် ညစာချက်ကြရအောင်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အစုံရှိတယ်။ ဘာချက်ချက် ရတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ..."

ရူယီသည် ဟင်းချက်နည်းဇယားကိုပင် မရွေးချင်တော့ပေ။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က သူမရှေ့သို့ ပန်းကန်အလွတ်တစ်လုံး လာချပေးလျှင်တောင် သူမ ဝါးစားမိမည့်ပုံပင်။ စားစရာ တစ်ခုခုရှိနေသရွေ့ ဘာဟင်းပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးတော့ပေ။

သူမကို ကြည့်ပြီး ရှု့ပေါ်ထုန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ စိတ်ထဲကနေ "သူမက ထိုင်ခုံပေါ်မှာတောင် ငြိမ်ငြိမ်လေး မထိုင်နိုင်ဘူး" ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲကနေ ပြစ်တင်ဝေဖန်ပြီးနောက် သူသည် ချင်းအန်းမင်နောက်သို့ လိုက်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည်လည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ ဦးလေးရွှီ တစ်ယောက်သာ ဝတ်ရုံကို မပြီး ထိုင်ရန် ပြင်နေသည်။

"ဟေး... ဦးလေးရွှီ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

ရူယီက စားပွဲပေါ် မှီထားရင်း ဦးလေးရွှီ ထိုင်တော့မည်ကို မြင်သဖြင့် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"စောင့်နေတာလေ..."

"ညစာကို စောင့်နေတာလို့တော့ မပြောနဲ့ဦးနော်?!"

ရူယီက မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အေးလေ..."

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!"

လင်းလုံနှင့် ဖူအာတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကန့်ကွက်လိုက်ကြသည်။

"ဦးလေးရွှီက ပြိုင်ပွဲမှာ ရှုံးပြီးတော့ ကတိမတည်ဘဲ နေလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ?"

"ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်" ဟု ရူယီက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဦးလေးရွှီက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဒါနဲ့ ဦးလေးရွှီ... စောစောက ဘာပြောမလို့လဲ?"

ထိုအခါမှသာ ရူယီက တစ်ဖက်လူ တစ်ခုခုပြောမည့်ပုံစံကို သတိရသွားသည်။

"...ဘာမှ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ငါ မီးဖိုချောင်ထဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်။"

ဦးလေးရွှီမှာ မထိုင်ရသေးခင်မှာပင် သူတို့၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် မီးဖိုချောင်သို့ အပို့ခံလိုက်ရသည်။

သူ ညစာကို စောင့်စားရန် တွေးမိခဲ့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ လူမျိုးတော့ မဖြစ်ချင်ပါပေ! အဖွဲ့က ရှုံးခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သူ ကတိတည်ရမည်ဖြစ်ပြီး အရှုံးကို ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ရိုးသားစွာ နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ညစာချက်ရသည့် အလုပ်လေးတစ်ခုကိုတော့ အရှုံးမပေးနိုင်ပေ။ ဟင်းမချက်တတ်လျှင်တောင် မီးမွှေးပေးနိုင်သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲက လူငယ်လေးတွေက သူ့အသက်အရွယ်ကို ထောက်ထားပြီး ဘာအလုပ်မှ မခိုင်းဘဲ မနေကြရန်သာ သူ မျှော်လင့်မိတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ တစ်နေ့လုံး လမ်းလျှောက်ထားသဖြင့် ခြေထောက်များမှာ ကြွက်တက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေရသည်မှာ သူမအတွက် အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

ခန်းမထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်စုမှာ ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် အနားယူနေကြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးဖိုချောင်ထဲ၌ အလုပ်များနေကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ချင်းရှောင်းကောထံမှ ဟင်းချက်နည်းများ သင်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။ ချင်းအန်းမင်၏ လက်ရာကတော့ စားရုံလောက်သာ ရှိသည်။ ရှု့ပေါ်ထုန် ကတော့ စားဖို့ပဲ သိပြီး ဦးလေးရွှီကတော့ မီးမွှေးတတ်သည်။

သူတို့အားလုံးမှာ မီးဖိုချောင်အလုပ်နှင့် ပတ်သက်လျှင် အတွေ့အကြုံ မရှိကြသဖြင့် ဘယ်သူက အဓိက စားဖိုမှူး ဖြစ်လာမည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှေ့ဖုံးခါးစည်းကို ဝတ်ကာ ဟင်းချက်ခြင်းကို တာဝန်ယူလိုက်သည်။ ချင်းအန်းမင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးဖြတ်ခြင်းကို တာဝန်ယူသည်။ ဤသည်မှာ ရှု့ပေါ်ထုန် အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် မီးဖိုချောင်ဝင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးသော အလုပ်များကို မလုပ်နိုင်သဖြင့် ဘေးကနေ ကူညီပေးရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ ဦးလေးရွှီသည်လည်း အလုပ်လုပ်ရမည့် ကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။

သူက မီးမွှေးတတ်သဖြင့် မီးမွှေးပေးရသည်။

ဦးလေးရွှီသည် အပြင်ပန်းတွင် အလုပ်များကို သဘောတူလုပ်ကိုင်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ တိတ်တိတ်လေး မျက်ရည်သုတ်နေမိသည်။

"ဒီလူငယ်တွေက ထင်သလောက် မလိမ္မာကြဘူးပဲ..."

မကြာမီမှာပင် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းနံ့များ သင်းပျံ့လာသည်။ ခန်းမထဲက လူများကလည်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်မနေကြပေ။ ဟင်းများ မထွက်လာခင်မှာပင် သူတို့သည် စားပွဲများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ဆက်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ကောင်းကင်ယံ၌ မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသော လမင်းကြီးကို မြင်နိုင်ရန် ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ ခဏနေလျှင် သူတို့သည် လမင်းကို ငေးကြည့်ရင်း ညစာကို မြိန်ယှက်စွာ စားကြတော့မည်။

သို့သော် ၎င်းမတိုင်မီ ကြားဖြတ်မေးခွန်းလေးများ ရှိနေသေးသည်။

"ရှောင်းကော... ဒီဟင်းထဲကို ရှလကာရည် ထည့်ရမလား?"

"ရှောင်းကော... ဟင်းထဲမှာ ဆားတွေ အရမ်းများသွားရင် ဘာလုပ်ရမလဲ?"

"ရှောင်းကော... မာပိုတို့ဟူးချက်တာ တိုဟူးတွေ အကုန်ကြေကုန်ရင် ဘာလုပ်ရမလဲ?"

"ရှောင်းကော... ဆန်ပြုတ်က ထမင်းဖြစ်သွားရင် ဘာလုပ်ရမလဲ?"

"ရှောင်းကော... ဝက်နံရိုးတွေကို ရေနွေးဖျောရမလား?"

"ရှောင်းကော... ခဝဲသီးထဲကို ကြက်သွန်ဖြူ ထည့်ရမလား?"

ရှောင်းကော... ရှောင်းကော... ရှောင်းကော...

ချင်းရှောင်းကောမှာတော့ 'ရှောင်းကော' ဆိုသည့် စကားလုံးကို ထပ်မကြားချင်တော့ကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းတွေ အတော်ပင် ကိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟင်းချက်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးခဲ့သော်လည်း ရလဒ်ကတော့ ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ဟင်းအရသာမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းမျိုးစုံ—အချို့က ပြုတ်ထားသည်၊ အချို့က ချက်ထားသည်၊ အချို့က ကြော်ထားသည်နှင့် အချို့က အသုပ်များ ဖြစ်ကြသည်။ အားလုံး ဗိုက်ဝအောင် စားခဲ့ကြသည်။

အားလုံး ပင်ပန်းနေကြသဖြင့် ဘယ်သူမှ စားပွဲကို ပြန်မသိမ်းကြတော့ပေ။ ညစာ ဝဝလင်လင် စားပြီးနောက် အားလုံး အိပ်ငိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရူယီက အားလုံးအတွက် အခန်းများ ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ ညစာစားပြီးနောက် လူစုသည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ တန်းစီပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြတော့သည်။

—-

အချိန်တွေက ကုန်ဆုံးရလွယ်လှသည်။ ဆောင်းလလယ်ပွဲတော်အပြီး မကြာမီမှာပင် ကျန်းတန်းဟယ် ပြန်ရမည့်အချိန် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မူလက နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ထပ်နေရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း မြို့တော်သို့ ပြန်လာရန် တိုက်တွန်းသည့် စာအတော်များများကို လက်ခံရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲ၍ မရတော့သဖြင့် သူသည် အထုပ်အပိုးများ ပြင်ဆင်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

သူ့အထုပ်ကို ပြင်ပေးနေသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းတန်းဟယ်မှာ မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောခဲ့သော စကားကို ထပ်ပြောပြန်သည်။

"ရှောင်းကော... ကိုယ်နဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်ခဲ့ပါလား။"

ပြောရင်းနှင့် သူက သူမဘက်သို့ အားကိုးတကြီး တိုးကပ်ကာ ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားနေသည်။

ချင်းရှောင်းကောက အဝတ်ခေါက်နေသည်ကို ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို အသာအယာ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ မဖြစ်သေးဘူး။ ဒီမှာ ပြင်ဆင်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ ကျွန်မ ထွက်သွားလို့ မရဘူး။"

ကျန်းတန်းဟယ်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားသည်။

"လောလောဆယ်တော့ ဟုတ်လား? ဒါဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ကိုယ်နဲ့အတူ လိုက်လာမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား?"

ချင်းရှောင်းကောမှာ ရှက်သဖြင့် မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။ သူမက မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အဝတ်များကို ဆက်ခေါက်နေသည်။

"လောလောဆယ်တော့လား? လောလောဆယ်တော့လား?"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမရှေ့တွင် မဆုတ်မနစ် တိုးကပ်နေသည်။

"ဖယ်ပါဦး။ ရှင်က အလင်းပိတ်နေတယ်။"

ချင်းရှောင်းကောမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ထိုလူကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ကျောပေးကာ စကားပြောလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့လား? လောလောဆယ်တော့လား? ဟုတ်တယ်မလား?"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ကပ်ပြီး စကားပြောရင်း ထိတွေ့နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ သူ၏ ယားကျိကျိ ဖြစ်စေသော လက်များကို ခက်ခဲစွာ ရှောင်ရှားနေရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူ့ကြောင့် ကုတင်ပေါ်သို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။

"မနောက်နဲ့တော့။ ကျွမ်းကျွမ်း အခုပဲ ဝင်လာတော့မှာ။"

ချင်းရှောင်းကောက တားနေသော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ဖိထားဆဲဖြစ်ပြီး စောစောက သူမပြောခဲ့သည့် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြရန် ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုနေတော့သည်။

"လောလောဆယ်တော့ ဆိုတာ လောလောဆယ်တော့ ပေါ့။"

ချင်းရှောင်းကောမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အကြာကြီး ရုန်းကန်သော်လည်း သူ၏ လက်ဆွဲထဲမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမက သူ့ကို အမောတကော ကြည့်ရင်း "ဒီကအရာအားလုံး တည်ငြိမ်သွားပြီဆိုရင်တော့ မြို့တော်ကို လာပြီး ခဏလောက် နေလို့ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ၏ ပါးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်တော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပါးကို အုပ်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ?"

"ပျော်လို့လေ။"

ကျန်းတန်းဟယ်က ချင်းရှောင်းကော၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကျွမ်းကျွမ်း၏ ပြေးလာသော ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ မတတ်သာဘဲ သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထိုင်ရုံရှိသေး ကျွမ်းကျွမ်းက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။

"အမေ?"

"အင်း" ဟု ချင်းရှောင်းကောက အပြစ်မကင်းသလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အမေ့မျက်နှာက ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘာလို့ အဲဒီလောက် နီနေတာလဲ?"

ကျွမ်းကျွမ်းက သူတို့နှစ်ဦးကြားထဲသို့ စပ်စုစွာ ပြေးဝင်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ သူက သူ့အမေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့အဖေကို လှည့်ကြည့်သည်။ သူက တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ချင်းရှောင်းကော ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမက ကျန်းတန်းဟယ်ကိုသာ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်နေမိသည်။

သူမ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ကျွမ်းကျွမ်းက အံ့သြတကြီး အော်လိုက်သည်။

"အဖေ့မျက်နှာလည်း နီနေတာပဲ!"

အခုတော့ ချင်းရှောင်းကောရော ကျန်းတန်းဟယ်ပါ အနေရခက်သွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မကြည့်ဘဲ ရှောင်နေကြစဉ် ကျွမ်းကျွမ်းကတော့ သူတို့ကြားတွင် ထိုင်ကာ ခေါင်းကို ဟိုရမ်းဒီရမ်းနှင့် လျှောက်တွေးနေတော့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း ရှိနေသဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကောကို နွေးထွေးသော စကားများ ပြောချင်သော်လည်း ပြော၍ မရတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျွမ်းကျွမ်း အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ စောင့်ရင်း ဇနီးသည်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ တိတ်တိတ်လေး ဝမ်းနည်းနေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

သူသည် ချင်းရှောင်းကောကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး မြို့တော်သို့ ခေါ်သွားချင်ကာ ဘယ်တော့မှ မခွဲချင်တော့ပေ။

ဒါကတော့ အတွေးသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး သူ ထိုသို့ လုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဇနီးသည်က ငွေရှာဖို့ကိုပဲ အမြဲ အာရုံစိုက်နေပြီး သူ၏ ခန့်ညားသော ခင်ပွန်းသည်ကိုတော့ ဒုတိယနေရာမှာပဲ ထားတတ်သည် မဟုတ်လား။

သူ့ရှေ့က ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းတန်းဟယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ယားကျိကျိ ဖြစ်လာသည်။ သူ တစ်ခုခု လုပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အလယ်မှာ အိပ်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းက ရုတ်တရက် သူ့မျက်နှာကို လက်နှင့် လှမ်းရိုက်လိုက်သဖြင့် သူ လုံးဝ နိုးကြားသွားတော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသဖြင့် သွားရည်များ ကျနေသော လူကောင်သေးသေးလေးကို ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ မတတ်သာသလို ခံစားရပါစေ စိတ်ကိုတော့ ပြန်လျှော့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ခံစားချက်အားလုံးက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်လေး၏ ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးပြင်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။

"အိပ်တော့နော်၊ ငါ့ရဲ့ ရတနာလေး။"