အခန်း (၄၂၀)

သူမ သွားရောက်စုံစမ်းခြင်းက အများကြီး အထောက်အကူ မပြုနိုင်သော်လည်း မြို့တော်တွင် ကြီးကြီးမားမား ဆူပူအုံကြွမှုများ မရှိကြောင်း သိရရုံနှင့်တင် သူမ ကျေနပ်ပါသည်။ ထိုသို့ သိရခြင်းဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ် ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ရှိနေနိုင်ခြေ အနည်းဆုံး သုံးပုံတစ်ပုံ ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ ဆောင်းတွင်းဝတ် အင်္ကျီများကို ထုပ်ပိုးရန် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်စဉ်မှာပင် ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က မြည်းလှည်းကို ပြင်ဆင်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာသောအခါ မြည်းလှည်းမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူတို့နှစ်ဦးကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး..."

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ခေါင်းကုတ်ရင်း "လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားနော်" ဟု ပြန်ပြောကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး လှည်းပေါ်တက်ကာ လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့ ပစ္စည်းယူရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် သေသေသပ်သပ် တင်ထားသော ဆောင်းတွင်းဝတ် အင်္ကျီနှစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်စုံက ပန်းရောင်နုလေးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်စုံက အပြာနုလေး ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျူးက ပန်းရောင်ကို ကြိုက်ပြီး ယွီလင်းက အပြာရောင်ကို ကြိုက်သည်။

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ သူတို့၏ အင်္ကျီအသစ်လေးများကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖက်ထားရင်း ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေကြတော့သည်။ ဤနှစ် ဆောင်းရာသီမှာတော့ သူတို့ နွေးနွေးထွေးထွေး ဖြတ်သန်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် အထုပ်ကို လှည်းပေါ်တင်လိုက်ပြီး အအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် သူမ၏ လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ထားလိုက်သည်။

မြည်းလေးမှာ ခရိုင်သို့ သွားသည့် လမ်းကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် သွားဖူးသဖြင့် သူ့ဘာသာသူ လမ်းမှတ်မိနေသည်။

၎င်းက ချင်းရှောင်းကောအတွက် အများကြီး အဆင်ပြေစေသည်။ သူမသည် လက်များကို အပြင်သို့ ထုတ်စရာမလိုဘဲ အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်ကာ နွေးနွေးထွေးထွေး နေနိုင်ခဲ့သည်။

ခရိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ချင်းရှောင်းကော ပထမဆုံး လုပ်သည့်အလုပ်မှာ ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် အင်္ကျီများ ပေးပို့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်လေးမှာ နွေးထွေးလှသော အိမ်ထဲမှ မျက်နှာလေး နီမြန်းကာ ပြေးထွက်လာသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ထဲမှ အပူရှိန်များ ထွက်နေဆဲပင်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ချင်းရှောင်းကောကို မြင်သည်နှင့် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လိုက်တော့သည်။

သူ့ပုံစံက အတော်ပင် ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။ မသိသောသူများဆိုလျှင် သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က အနိုင်ကျင့်ထားသည်ဟု ထင်မိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အမှန်တရားကို သိသောသူများကတော့ ထိုကလေးသည် သူ့အမေကို လွမ်းနေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း နားလည်ကြသည်။

"အမေ... သား အမေ့ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ..."

"အင်းပါ... အဲဒီစကားကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောပြီးပြီနော်။"

သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောမှာ စိတ်ထဲတွင် အလုပ်တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် မြန်မြန် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုကိစ္စကို မြန်မြန် စုံစမ်းချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက သူမကို လွှတ်မပေးချင်ပေ။ ဆရာခုံးက သူ့ကို ပြန်ဝင်ရန် ခေါ်လိုက်သောအခါမှသာ သူမ၏ ခြေထောက်ကို မတတ်သာဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

စောစောက ဝမ်းနည်းနေသော ကောင်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် လိမ္မာသော အမူအရာသို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်။ သူက သူမကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း "အမေ သွားတော့နော်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဘာမှထပ်မပြောဘဲ အထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကော၏ လက်ထဲတွင် ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် အင်္ကျီအထုပ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျွမ်းကျွမ်းမှာ သူ ဘာအတွက် အပြင်ထွက်လာသလဲဆိုသည်ကို မေ့နေပုံရသည်။ ခဏလောက် ငိုယိုပြီး သူမကို ဖက်ထားပြီးနောက် အတန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဆရာခုံးကတော့ ချင်းရှောင်းကော လက်ထဲက အိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အထဲဝင်ပြီး အနွေးဓာတ် ယူပါဦး။"

"မဖြစ်ဘူးရှင့်၊ ကျွန်မမှာ ကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ။ နောက်တစ်ခါမှပဲ လာလည်ပါ့မယ်။"

ချင်းရှောင်းကော သတိပြန်ဝင်လာပြီး အမြန်ရှင်းပြကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူမ ထွက်လာပြီးနောက် ဘယ်ကို အရင်သွားရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးပေ—စာပို့စခန်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ထပ်တိုက်လား။

နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ထပ်တိုက်သို့ အရင်သွားပြီးမှ စာပို့စခန်းသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ မျှော်လင့်ချက်လေး ထားနေမိသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ဆီက စာက လမ်းမှာ ရောက်နေရင်ကော?

သူမ နှစ်ထပ်တိုက်သို့ ရောက်သောအခါ အပြင်ဘက် အလုပ်များမှာ ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဆောက်အအုံမှာ အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေတော့သည်။ အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရုံနှင့် ယခင်က ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် အခြေအနေဖြစ်ကြောင်း ဘယ်လိုမှ မသိနိုင်ပေ။

ရှေးဟောင်းပုံစံ အဆောက်အအုံ၏ အလုံးစုံ တည်ဆောက်ပုံကိုတော့ မပြောင်းလဲဘဲ ထားရှိထားသည်။ သူမသည် အသေးစိတ် အချက်အလက် အချို့ကိုသာ အနည်းငယ် ပြုပြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ချင်းရှောင်းကောသည် အထပ်တိုင်း၏ ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် ပန်းခြင်းတန်းလေးများ ထားရှိရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ရာသီရောက်လာသောအခါ မျိုးစေ့များ စိုက်ပျိုးမည် ဖြစ်သည်။ ပန်းများ ပွင့်လာသောအခါ တကယ့်ကို လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ သေချာသည်။

ထို့အပြင် ဝန်ထမ်းအိပ်ဆောင်ရှိသည့် နောက်ဖေးခြံထဲတွင်လည်း ဥယျာဉ်လေးတစ်ခု ဖန်တီးထားပြီး မြေအောက်ခန်းနှင့် ရေတွင်းသို့ သွားသည့် လမ်းကလေးတစ်ခုကိုလည်း ချန်ထားခဲ့သည်။

ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ပြီးနောက် အဆောက်အအုံ၏ အတွင်းပိုင်းမှာ ပုံပေါ်လာပြီး ချင်းရှောင်းကော စိတ်ကူးထားသည့်အတိုင်း ပို၍ ပို၍ တူညီလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း သူမကို အလွန် ပျော်ရွှင် ကျေနပ်စေသည်။

အရာအားလုံးမှာ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း တိုးတက်နေသည်။

ရာသီဥတုက အေးသော်လည်း လက်သမားဆရာကြီးများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ လျော့ကျမသွားပေ။ အထူးသဖြင့် ရှု့ပေါ်ထုန်မှာ အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ သူသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးရာတွင်လည်း ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် တော်လှသည်။

လေအေးများ စဝင်လာသည်နှင့် သူသည် လက်ဖက်ရည်ပူပူကို ချက်ချင်း တည်ခင်းပေးသည်။ သူ၏ အပြုအမူက လက်သမားများ၏ စိတ်ကို နွေးထွေးစေသလို ချီးကျူးသံများကိုလည်း ရရှိစေသည်။

ချင်းရှောင်းကော ရောက်လာသောအခါ သူမ ကြားရသမျှမှာ ရှုပေါ်ထုံအပေါ် ချီးကျူးစကားများသာ ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက လက်သမားများ၏ စကားကို အသိအမှတ်ပြုရင်း ရှု့ပေါ်ထုန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဤကာလအတွင်း အတော်လေး ကြိုးစားနေပုံရသည်။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ချင်းရှောင်းကော ပြုံးကာ ရှု့ပေါ်ထုန်၏ ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမက အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေတုံးတစ်တုံးကို ထုတ်လိုက်ပြီး "အေးနေပြီဆိုတော့ အင်္ကျီအထူတွေနဲ့ အပူပေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်လိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က ခေါင်းခါပြီး "ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် မလိုပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြောရင်းနှင့် သူက ငွေကို သူမထံ ပြန်တွန်းပေးလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ငွေကို သူ့ဆီ ပြန်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က ဇွတ်အတင်း ငြင်းနေသည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမ အတင်းပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက မတတ်သာဘဲ ငွေကို လက်ခံလိုက်တော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။ သူမ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ရှု့ပေါ်ထုန်က အရင်ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဖေးက မြေအောက်ခန်းက မကြာခင် ပြီးတော့မယ်။ အခုတလော အဲဒါကိုပဲ အာရုံစိုက် လုပ်နေတာ။ သွားကြည့်ချင်လား?"

ချင်းရှောင်းကော စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူမ၏ မြေအောက်ခန်း။ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူမ ပျော်သွားသည်။ "သွားကြစို့..."

ရှု့ပေါ်ထုန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူမ သဘောကျမည်ကို သူ သိနေသဖြင့် ဘာမှထပ်မပြောဘဲ သူမကို နောက်ဖေးခြံသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

လက်သမား ဆရာကြီး သုံးငါးယောက်မှာ ပုံပေါ်နေပြီဖြစ်သော မြေအောက်ခန်းတွင် အလုပ်လုပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ အုတ်စတင် စီနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

မြေအောက်ခန်းဘေးတွင် သေသေသပ်သပ် စီထားသော အုတ်စိမ်းများမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"ခြေလှမ်း သတိထားနော်။"

ရှု့ပေါ်ထုန်က သူမ၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် သတိပေးလိုက်သည်။ သူမက လမ်းကို မကြည့်ဘဲ မြေအောက်ခန်းထဲကိုပဲ ငုံ့ကြည့်နေလျှင် လှေကားပေါ်က ပြုတ်ကျမှာကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီအတိုင်း ပြုတ်ကျလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း မြေအောက်ခန်းထဲ ပြုတ်ကျသွားလျှင်တော့ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနိုင်သလို အသက်အန္တရာယ်ပင် ရှိနိုင်သည်ဖြစ်ရာ နောက်စရာ မဟုတ်ပေ။

ချင်းရှောင်းကောက ခေါင်းပြူကာ အထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဖယောင်းတိုင်မီး ခပ်သဲ့သဲ့မှလွဲ၍ ဘာမှ မမြင်ရပေ။ မြေအောက်ခန်းမှာ မှောင်မည်းနေပြီး အနည်းငယ် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

သူမ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သောအခါမှ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

သူမ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ရှု့ပေါ်ထုန် ခိုးရယ်လိုက်သည်။ သူမက တော်တော် သတ္တိရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ သူ အထင်ကြီးမိသွားတာပဲ။

"မြေအောက်ခန်း ပြီးရင် အထဲမှာ ဘာတွေ သိမ်းမှာလဲ?"

ရှု့ပေါ်ထုန်က သူမ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးသည့် အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သို့သော် ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် သူ သိပ်မမှတ်မိတော့ပေ။ အပူကို ကြောက်သည့် အရာတစ်ခုဆိုတာကိုသာ သူ မှတ်မိတော့သည်။

"ရေခဲတုံးတွေလေ။"

"ဟုတ်သားပဲ၊ ဟုတ်သားပဲ... ရေခဲတုံးတွေ!"

ရှု့ပေါ်ထုန် သတိရသွားပုံရသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ၎င်းမှာ အေးမြသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူမ ဖွင့်မည့် ဆိုင်အမျိုးအစားအကြောင်းကိုလည်း သူ့ကို ပြောပြထားဖူးသည်။ နွားနို့အကြောင်း ကြားရသောအခါ သူ အနည်းငယ် အမူအရာ ပြောင်းသွားသော်လည်း တခြားလူတွေထက်တော့ တုံ့ပြန်မှု ပိုကောင်းပါသည်။ သူသည် တခြားသူများထက်လည်း ထိုအယူအဆကို ပို၍ လက်ခံနိုင်ပုံရသည်။

ကျွမ်းကျွမ်း၊ ကျန်းတန်းဟယ်၊ ချင်းအန်းမင်၊ ရူယီနှင့် ရှု့ပေါ်ထုန်တို့သည် နွားနို့ကို အသုံးပြုမည့် သူမ၏ စိတ်ကူးကို ကြားရသောအခါ ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့က သူမကို ထောက်ခံပေးခဲ့ကြသည်။

၎င်း၏ အကြောင်းပြချက်ကို ချင်းရှောင်းကော ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူမအပေါ် သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကြောင့်သာ ခြွင်းချက်မရှိ ထောက်ခံပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"မြေအောက်ခန်း အလုပ်တွေ ပြီးသွားရင် ရေခဲတွေ စပြီး သိုလှောင်ကြမယ်။ နောက်ပိုင်းကျရင် ကျွန်မ သစ်သားပုံးတွေ ဝယ်လာခဲ့မယ်။ ရှင်က ဒီမှာ ရေခဲအောင် လုပ်၊ ကျွန်မက အိမ်မှာ လုပ်မယ်။ ဆောင်းတွင်းမှာ မြေအောက်ခန်း ပြည့်အောင် လုပ်ကြတာပေါ့။"

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး!"

ရှု့ပေါ်ထုန်က ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ရာသီဥတုနှင့် နိမ့်ပါးသော အပူချိန်ကြောင့် ဆောင်းတွင်းတစ်ဝက်ပင် မကျခင် မြေအောက်ခန်း ပြည့်သွားလိမ့်မည်ဟု ချင်းရှောင်းကောကို စိတ်ချလက်ချ အာမခံလိုက်သည်။

"ဒီနှစ် ဆောင်းတွင်းက စောရောက်လာသလို အပူချိန်ကလည်း ပုံမှန်ထက် ပိုအေးတယ်။ အင်္ကျီအထူတွေနဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေ မြန်မြန် ထပ်ဝယ်လိုက်ဦး။ အအေးမိပြီး နေမကောင်း မဖြစ်စေနဲ့။ မီးသွေးတွေဝယ်ပြီး မီးမွှေးထား။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဒီက မီးဖိုကလည်း ပြင်ပြီးသားပဲ။ ဒါတွေအတွက် ပိုက်ဆံကို နှမြောမနေနဲ့။ အရေးကြီးဆုံးက နေမကောင်း မဖြစ်ဖို့ပဲ။ ပြီးတော့..."

ရှု့ပေါ်ထုန်က ခေါင်းကို အခါခါ ငြိမ့်ပြသည်။ သူသည် ပုံမှန်လို သူမကို တမင်တကာ ပြန်မပြောပေ။ စစ်မှန်သော စိုးရိမ်မှုကို ရရှိသောအခါ သူ အမြဲတမ်း အလေးအနက် ထားတတ်ပါသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် စိတ်ထဲတွင် အလုပ်တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် အကြာကြီး မနေခဲ့ပေ။ သူ့ကို သေချာမှာကြားပြီးနောက် လှည်းကို မောင်းထွက်သွားတော့သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်ကို သူမ၏ လူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် သူ့အပေါ် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆက်ဆံမှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် ရံဖန်ရံခါ ပွစိပွစိ ပြောမိသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ သူက စိတ်မရှည်သည့် ပုံစံမပြသဖြင့် သူမ စိတ်အေးသွားရသည်။

ချင်းရှောင်းကော ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ရှု့ပေါ်ထုန်က သူ၏ အင်္ကျီပါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စည်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ အတွေးနက်နေတော့သည်။

"ငါ အင်္ကျီအချို့ သွားဝယ်သင့်တယ် ထင်တယ်။ သခင်မရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး..."

ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် သူသည် အတွင်းက လက်သမားများကို အကြောင်းကြားကာ နွေးထွေးသော ငွေစများကို ကိုင်ဆောင်ပြီး အဝတ်အထည်ဆိုင်ဆီသို့ တန်းတန်း လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။