အခန်း (၅၉)

သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"စောစောက မိတ်မဆက်ပေးရသေးဘူး။ ဒါက ငါ့ဇနီးပဲ။"

လူတစ်ယောက်ကို ပိုးလာတာကတော့ အရေးပေါ်ကိစ္စလို့ ဆင်ခြေပေးလို့ ရနိုင်သော်လည်း၊ လက်ဆွဲထားတာကတော့...

ယန်သခင်မလေး၏ အကြည့်သည် သူတို့၏ တွဲထားသော လက်များဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အံ့အားသင့်နေသည့် အမူအရာမှာ ထင်ရှားလှသည်။

"အိမ်ထောင်-အိမ်ထောင် ကျပြီးပြီ? ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

"ကျွန်မတို့တွေ လက်ထပ်ပြီးသားပါ" ဟု ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ ချီဖန့်ထက် များစွာ နူးညံ့နေသည်။

"ရှင်တို့ကြားမှာ ဘယ်လိုသမိုင်းကြောင်းတွေပဲ ရှိခဲ့ရှိခဲ့၊ ရှင်တို့ မိသားစုတွေကြားက စေ့စပ်ထားမှုက ပျက်ပြားသွားပြီလေ။ သူ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တာက သဘာဝကျပါတယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား?"

"ဘာသမိုင်းကြောင်းမှ မရှိဘူး။ သူ့ကို တစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးတာ" ချီဖန့်က ပြတ်သားစွာ ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။ သူသည် ငြင်းခုံရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးပေ။

ထိုသို့ ဒဲ့တိုးပြောလိုက်ခြင်းမှာ ရက်စက်လွန်းလှသဖြင့် အမျိုးသမီးငယ်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် သွေးမရှိသလို ဖြစ်သွားသည်။

ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်၏ အင်္ကျီလက်ကို အမြန်ဆွဲလိုက်ပြီးမှ ယန်သခင်မလေးကို ပြန်ကြည့်ကာ "နင် သူ့ကို ရှာဖို့ ဒီအထိ အဝေးကြီး လာခဲ့တာဆိုတော့... နင် တစ်ခုခု အကူအညီ လိုနေလို့လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယန်မိသားစုဘက်ကပဲ စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်သွားမှ သူမ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိရမည်ဟု ယန်ရွှယ် တွေးမိသည်။

ယန်ရွှယ်၏ နွေးထွေးပြီး နားလည်ပေးနိုင်သော အကြည့်ကြောင့် ယန်သခင်မလေး၏ နှာခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာကာ ဝမ်းနည်းစိတ် ပေါ်လာသည်။ သူမ မျိုသိပ်ထားခဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အားငယ်မှုများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့်အတိုင်းပင်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ရွှယ် ပို၍ သေချာသွားသည်။

"နင့်မှာ အခက်အခဲရှိရင် ပြောပြလို့ရပါတယ်။ အရင်က ပတ်သက်မှုတွေ မရှိတော့ရင်တောင် တို့တွေ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးမှာပါ။ ဟုတ်တယ်မလား ချီဖန့်?"

သူမက သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ချီဖန့်က ခပ်တောင့်တောင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"အင်း။"

သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ သူမကို မြန်မြန် ထွက်သွားစေဖို့ ဘာမဆို လုပ်ပေးချင်နေသည်။ သူ့ဘဝမှာ ရှုပ်ထွေးတာတွေ များနေပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ကိန်းသေအသစ်တစ်ခု ထပ်မတိုးချင်တော့ပေ။

သခင်မလေးယန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် သံသယနှင့် တွေဝေမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပုံရသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒီကိုလာတာ ချီဖန့်ကို လက်ထပ်ဖို့ပဲ။"

သူတို့ လက်ထပ်ပြီးပြီဆိုသည်ကို သူမ မယုံကြည်နိုင်ပေ—သူတို့ လက်ချင်းတွဲထားသည်ကို မြင်ရသည်ဖြစ်စေ၊ နံရံနှင့် ပရိဘောဂများပေါ်တွင် ကပ်ထားသည့် အနီရောင် 'မင်္ဂလာ' စာလုံးများကို မြင်ရသည်ဖြစ်စေ သူမ လက်မခံနိုင်သေးပေ။

သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် ချီဖန့်သည် တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်တည်း နေသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ဘေးနားတွင် မိန်းမတစ်ယောက်တောင် မရှိခဲ့ပါဘဲနှင့် ဇနီးဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အကယ်၍ သူသာ အိမ်ထောင်ကျခဲ့လျှင်၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက စေ့စပ်ပွဲ ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နာကျည်းနေပြီး သေသေချာချာ ကလဲ့စားချေဖို့ ကြံစည်နေပါမည်နည်း။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ၊ သူမသည် ချီဖန့်၏ မျက်နှာကို မှတ်မိနေခြင်းဖြစ်သည်—၎င်းမှာ အိပ်မက်ထဲက မျက်နှာနှင့် ထပ်တူပင်။ ထိုအချက်က အိပ်မက်မှာ တကယ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သက်သေပြနေသည်။

အမှန်တော့ သူမသည် ချီဖန့်ကို ငယ်စဉ်က တစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးတာဖြစ်ပြီး သူ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ မေ့နေခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လက်တွေ့ဘဝ၏ အံ့သြမှုထက် အိပ်မက်ထဲက နိမိတ်က ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းနေသဖြင့် သခင်မလေးယန်က ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ လာခဲ့တာ။"

သူသည် အတိတ်ကကိစ္စကို စိတ်ဆိုးနေသေးသည်ဟု ထင်သဖြင့် သူမက ချီဖန့်ကို အတင်းပြုံးပြလိုက်သည်။

"ရှင် စိတ်ဆိုးနေမှန်း ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးချီနဲ့ အစ်ကိုကြီးချီတို့ရဲ့ ကိစ္စမှာ ကျွန်မတို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က တရားဝင် ပြည်နှင်ဒဏ် အပေးခံရတာမှ မဟုတ်တာ။ ကျွန်မ အဖေ့ကို သွားတောင်းပန်ပြီး ရှင့်ကို ရာထူးပြန်ရအောင် လုပ်ပေးခိုင်းလို့ ရပါတယ်။"

တောင်းပန်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ရင် အပေးအယူလုပ်တာက အလုပ်ဖြစ်မှာပါ။ ချီဖန့်က ဒီလို ခေါင်လှတဲ့ ရွာလေးမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလောက် အချိန်ဖြုန်းချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယန်ရွှယ်က ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။

"နေပါဦး။"

ယန်ရွှယ်သည် သူမစကားထဲက ထူးဆန်းချက်တစ်ခုကို မိသွားပြီဖြစ်သည်။

"စောစောက ဦးလေးချီနဲ့ အစ်ကိုကြီးချီအကြောင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ?"

ယန်ရွှယ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သခင်မလေးယန် တစ်ခုခု မှားပြောမိသွားပြီဆိုသည်ကို ချီဖန့် သိလိုက်သည်။ သို့သော် သူမကို တားရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

ယန်သခင်မလေးကတော့ သူ့မျက်နှာအမူအရာကို သတိမထားမိပေ။ "ဟုတ်တယ်လေ၊ သူ့အဖေနဲ့ သူ့အစ်ကိုကြီးအကြောင်း—နင် မသိဘူးလား?"

ထိုအချိန်တွင် ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။ "ရှင့်မှာ မိသားစု မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား?"

ချီဖန့် ဘယ်လို ပြန်ဖြေရပါမည်နည်း? သူမ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာ စိုးလို့ မပြောရဲခဲ့တာပါလို့ လိမ်ပြောရမလား?

အကယ်၍ သူမက သူမရဲ့ စေ့စပ်ထားသူ (စစ်မှန်တဲ့ ချီဖန့်) အကြောင်းကို သူထင်ထားတာထက် ပိုသိနေရင်ကော?

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ယန်ရွှယ်မှာ အလွယ်တကူ လှည့်စား၍ မရပေ။ သူမသည် ယန်သခင်မလေးကို ချက်ချင်း မေးခွန်းထုတ်သည်။

"နင့်အဖေက သူ့ကို ပြန်ပို့ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ... ဘယ်ကို ပြန်ပို့မှာလဲ?"

"သူ လိုချင်ရင် ယန်ကျင်းကို ပြန်သွားလို့ ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သုတေသနဌာနကို ပြန်သွားလို့ ရတယ်။ သူ့သဘောပဲ။"

"ဒါဆို ရှင်က ယန်ကျင်းကပေါ့?" ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်လှသည်၊ စိတ်ဆိုးခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်တင်ခြင်း မပါသော်လည်း ချီဖန့်မှာမူ အလိုအလျောက် ကိုယ်ဟန် တောင့်တင်းသွားရသည်။

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်မှတော့ ဖုံးကွယ်ထားလည်း အပိုပင်။ သူ အမှန်အတိုင်း ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်မိသားစုက ယန်ကျင်းကပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် ငါးနှစ်သား နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျန်းပြည်နယ်က အဘိုးနဲ့ပဲ အချိန်အများစု နေခဲ့ရတာ။"

"ရှင် လက်ထပ်တုန်းက ရှင့်မိဘတွေကို မဖိတ်ဘူးလား?"

"အမေက ကိုယ် ငါးနှစ်သားမှာ ဆုံးသွားတာ။ အဖေကတော့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး စခန်းကို အပို့ခံထားရတယ်။"

"ဒါဆို ကျွန်မ ရှင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ ပြောတုန်းက ရှင် ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့တာလား? ကျွန်မနာမည်ကိုတောင် ချက်ချင်း ခေါ်ခဲ့သေးတယ်နော်?"

ယန်ရွှယ်သည် ခန် ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် သုံးယောက်ထဲတွင် အရပ်အပုဆုံး ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ ရှိန်ဝါကြောင့် သခင်မလေးယန်ကို စောစောက အေးစက်စက် ကြည့်နေခဲ့သော ချီဖန့်မှာပင် သူမ၏ အကြည့်အောက်တွင် ကျုံ့သွားရသည်။

အမျိုးသားသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဆုံရန်အတွက် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရသည်။

"မင်းက သူမ (ယန်သခင်မလေး) လို့ ငါ ထင်ခဲ့လို့ပါ။ သူမ နာမည်ကလည်း ယန်ရွှယ်ပဲလေ။"

ယခုတွင် ယန်ရွှယ်ရော သခင်မလေးယန်ပါ အံ့သြသွားကြသည်။

"သူမ နာမည်ကလည်း ယန်ရွှယ်ပဲလား?"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နာမည်တူရုံသာမက နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ချိုသာပြီး နုနယ်သော ရုပ်ရည်များ ရှိကြသည်။ ကွာခြားချက်မှာ သခင်မလေးယန်၏ အချိုတွင် မာနကြီးသော အငွေ့အသက် ပါဝင်နေပြီး၊ ယန်ရွှယ်မှာမူ ပို၍ ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကာ မျက်နှာသွင်ပြင် ပို၍ နုညက်သည်။

ချီဖန့်သည် ဤယန်ရွှယ်မှာ ထိုယန်ရွှယ်သာ ဖြစ်သည်ဟု အမြဲ ယုံကြည်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု သူတို့နှစ်ဦးကို ယှဉ်တွဲမြင်လိုက်ရမှသာ သခင်မလေးယန်၏ မျက်နှာကို သူ လုံးဝ မမှတ်မိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် သခင်မလေးယန်က ယန်ရွှယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည်။

"ရှင်က သူမကို ကျွန်မလို့ မှားပြီးတော့၊ ရှင်တို့ နှစ်ယောက် တကယ် လက်ထပ်လိုက်ကြတာလား?"

ယန်ရွှယ် နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ ချီဖန့်လည်း ထို့အတူပင်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းမှာ ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သခင်မလေးယန်မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် မှားနိုင်ရတာလဲ? ရှင် တစ်ခုမှ မမေးဘူးလား?"

ချီဖန့် ဘာမှ မပြောပေ။

ထိုစဉ်က သူ သိပ်မမေးခဲ့ခြင်းမှာ ယန်ရွှယ်သည် ရက်အနည်းငယ်သာ နေပြီး ပြန်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်သခင်မလေးက ယန်ရွှယ်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။

"သူကတော့ လူမှားတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နင်ကော သူ့ကို မှားတာလား?"

ယန်ရွှယ်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူမလည်း လူမှားကို ချဉ်းကပ်မိပြီဆိုတာ ယခုတွင် သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေမှတော့ သူမ မသိရင် အတာ (လူအ) ပဲ ဖြစ်ရလိမ့်မည်။

"နင်လည်း သူ့ကို တကယ်ပဲ မှားခဲ့တာလား?" သခင်မလေးယန်၏ အသံ မြင့်တက်လာသည်။

"သူက ဘာမှမပြောတဲ့ လူသားတံတိုင်းကြီးလို ဖြစ်နေတာကို၊ နင်လည်း ဘာမှ မမေးခဲ့ဘူးလား?"

"ငါ့ရဲ့ လက်ထပ်ရမယ့်လူက မိသားစုမရှိတဲ့ မိဘမဲ့တစ်ယောက်လို့ သိထားတာလေ။ ငါက သူများရဲ့ အနာဟောင်းတွေကို မမွှေချင်လို့ မမေးခဲ့တာ။"

ယန်ရွှယ်လည်း အတော်လေး စိတ်ရှုပ်နေရသည်။ ၎င်းအပြင် ချီဖန့်သည် အစပိုင်းတွင် အတော်လေး အေးစက်လှရာ၊ တစ်ခုခု မှားမေးမိလျှင် ပြဿနာတက်မည် စိုးခဲ့ရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း အဲဒီတုန်းက သိပ်ပြီး စပ်စုချင်စိတ် မရှိခဲ့ပေ။

ခြေတစ်ဖက်တည်းနှင့် ရပ်နေရသည်မှာ မသက်သာလှသဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် အိပ်ရာဘေးတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

လေးလနီးပါး အတူနေခဲ့သော အမျိုးသားမှာ လူမှားနေသည်။ သူမ မတုန်လှုပ်ဘူးဆိုလျှင် လိမ်ရာကျပေလိမ့်မည်—ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မယုံကြည်နိုင်မှုမှာ သခင်မလေးယန်ထက် မနည်းပေ။

ချီဖန့်က ဘာလို့ သူမကို သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား၊ မိသားစုက သဘောတူရဲ့လားလို့ ခဏခဏ မေးနေခဲ့သလဲဆိုတာ အခုမှ သိတော့သည်။ သူက သူမကို သူ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလို့ ထင်နေခဲ့တာကိုး၊ တကယ်တော့ သူတို့ မိသားစုတွေက စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းခဲ့တာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သော်လည်းပေါ့။

သူ အဲဒီတုန်းက နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုလောက် ပိုမေးခဲ့ရင် မကောင်းဘူးလား? ဥပမာ "မင်းမိသားစုက စေ့စပ်ပွဲ ဖျက်ပြီးပြီလေ၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ?" ဆိုတာမျိုးပေါ့။

တစ်ဖန်ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ဘာမှ သိပ်မမေးခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အခြေအနေတွေက မဆိုးဘူးလို့ ထင်တာနဲ့ပဲ လက်ထပ်လိုက်တာလေ။

ဒါပေမဲ့ အခု လေးလနီးပါး ကြာပြီးမှ... သူမရဲ့ တကယ့် စေ့စပ်ထားသူက ဘယ်မှာလဲ? သူမ သူ့ဆီကနေ ယွမ်တစ်ရာတောင် ယူထားခဲ့သေးတယ်...

ပြီးတော့ ယန်ရွှယ်... ချီမိသားစု... ငယ်စဉ်က စေ့စပ်ထားမှု... ဖျက်သိမ်းလိုက်တာ...

ယန်ရွှယ် တွေးလေလေ၊ ဤဇာတ်လမ်းက ပို၍ ရင်းနှီးလေလေ ဖြစ်လာသည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသားကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ရှင့်မှာ တခြားနာမည်တစ်ခု မရှိဘူးဆိုတာ သေချာလား?"

လက်ထပ်တဲ့နေ့က သူမ မေးခဲ့တဲ့ မေးခွန်းအတိုင်းပင်။ ၎င်းက ချီဖန့်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူသည် အပြစ်စီရင်ချက်ကို စောင့်နေသော တရားခံတစ်ယောက်လို ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်နေရသည်။

"မရှိဘူး" ဟု သူက ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။ သို့သော် အခြေအနေကို လိုက်မမီသေးသော သခင်မလေးယန်က ကြားဖြတ်ပြောသည်။

"သူ့မှာ ကလောင်နာမည် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်— ချီကျင်းရှု့တဲ့။"

အကယ်၍ သူသည် နောင်တွင် နာမည်ကို ချီကျင်းရှု့ဟု မပြောင်းခဲ့လျှင်၊ ချန်ချင်း အကြီးစားစက်မှုလုပ်ငန်းရဲ့ အစောပိုင်းနေ့ရက်တွေနဲ့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ ဆက်စပ်မိကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေအောက်မှာလည်း ဘယ်သူမှ ဒီလောက်အထိ အငိုက်မိမှာ မဟုတ်ချေ။

ထိုနာမည်ကို ပြောလိုက်ရုံနှင့် သခင်မလေးယန်မှာ စိတ်တိုသွားသည်။ ယန်ရွှယ်ကတော့ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

လူတွေက နာမည်ပြောင်းနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူမ ဘယ်လိုများ မေ့သွားရတာလဲ? အထူးသဖြင့် ဒီခေတ်ကာလ၊ အိမ်ထောင်စုစာရင်းတွေက ကွန်ပျူတာစနစ် မရှိသေးတဲ့ အချိန်မှာပေါ့—ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကာလ နောက်ပိုင်းမှာဆိုရင် မှတ်ပုံတင်အတုတွေ၊ ဘွဲ့လက်မှတ်အတုတွေ လမ်းပေါ်မှာ ပလူပျံနေတာပဲ...

ဒါဆို သူမက တကယ်ပဲ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲကို ကူးပြောင်းလာခဲ့တာပေါ့။ ပြီးတော့ သူမက ကြောက်စရာကောင်းပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လိုက်မင်းသားကို လက်ထပ်မိထားတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ စာအုပ်ထဲမှာတော့ သူမလိုလူမျိုး ပါတယ်လို့ မဖော်ပြထားဘူးလေ။ ပြီးတော့ စေ့စပ်ပွဲ ပျက်ပြီးနောက်မှာ ဇာတ်လိုက်မင်းသားရဲ့ စေ့စပ်ထားသူဟောင်းက လက်ထပ်ဖို့ အဝေးကြီးကနေ လိုက်လာတယ်လို့လည်း မပါဘူး။

အခြေအနေက အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသွားပြီ။ ယန်ရွှယ်သည် ပြဿနာများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကိစ္စကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် အချိန်ခဏ လိုအပ်သည်။ သူမသည် နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။

ချီဖန့်ကတော့ သူမ ဘာတွေးနေမှန်း မသိပေ။ သူမ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ လက်သီးများကို မသိမသာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။

ထိုလေးလံသော တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် သခင်မလေးယန်က အရင်ဆုံး စကားပြောလာသည်။

"အခု... နင်တို့နှစ်ယောက်စလုံး မှားသွားကြတာဆိုတော့၊ အရင်အတိုင်း ပြန်လဲလိုက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား?"

"ပြန်လဲမယ် ဟုတ်လား?"

ယန်ရွှယ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။

"မလဲနိုင်ဘူး!" ချီဖန့်က ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ သခင်မလေးယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမသည် အလိုအလျောက် ယန်ရွှယ်အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ သူမနောက်မှာ ပုန်းနေရင် သူက သိပ်မကြောက်ရသလိုမျိုးပေါ့။

"ကျွန်မ အတည်ပြောတာပါ။ ရှင် သူမကို ကျွန်မလို့ထင်ပြီး လက်ထပ်ခဲ့တာပဲ၊ ပြီးတော့ သူမမှာလည်း တခြား လက်ထပ်ရမယ့်လူ ရှိပြီးသားလေ။ ပြန်လဲလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မလည်း ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ သူမရဲ့ စေ့စပ်ထားသူကလည်း ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး—သူမက ဒီလောက် ချောနေတာပဲကို။"

သခင်မလေးယန်သည် အခြေအနေတွေ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားသလဲ မသိသော်လည်း၊ နှစ်ယောက်စလုံး မှားနေတာဆိုတော့ ပြန်လဲလိုက်ရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာ မဟုတ်လားဟု တွေးနေသည်။

ချီဖန့်၏ နားထင်မှ သွေးကြောများ တဖျပ်ဖျပ် တုန်လာသည်။

"မရဘူး။ ငါ ငြင်းတယ်။"

သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးမှ သခင်မလေးယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ တကယ် အခက်အခဲရှိရင် ပြောပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ကိစ္စကိုတော့ စိတ်တောင်မကူးနဲ့။"

သူ့ဆီက "မရဘူး"၊ "ငြင်းတယ်"၊ "စိတ်မကူးနဲ့" ဆိုသည့် စကားများ ထပ်ခါတလဲလဲ ထွက်လာသဖြင့် ယန်သခင်မလေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ရှင် သူမကို ကျွန်မလို့ထင်လို့ လက်ထပ်ခဲ့တာလေ။ အခု ပြန်လဲတာ ဘာမှားလို့လဲ?"

အစကတည်းက သူမသာ ဖြစ်ခဲ့ရင်—ဒီလို အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့၊ နုနယ်တဲ့ သခင်မလေးယန်သာ ဖြစ်ခဲ့ရင်...

ချီဖန့်ကတော့ သူမကို ဆက်ရှင်းပြနေရင်လည်း အပိုပဲလို့ ထင်လိုက်သည်။

"ဒါက ငါနဲ့ သူမကြားက ကိစ္စပဲ။ မင်းနဲ့ ငါနဲ့ကတော့ ပြီးသွားပြီ။"

"ဒါဆိုရင် သူမရဲ့ တကယ့် စေ့စပ်ထားသူကို သွားရှာပြီး သူ့ကို မေးကြည့်ရင်ကော?" သခင်မလေးယန်က လက်မလျှော့ပေ။

ချီဖန့်သည် ဘာမှမပြောဘဲ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ "မင်းမှာ တခြားပြောစရာ မရှိရင် ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ။ မင်းမှာ ထောက်ခံစာ မပါဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ ငါ မှတ်မိတယ်။"

သူ၏ လေသံမှာ အလွန်အေးစက်လှသဖြင့် အိပ်မက်ထဲက သူ့အကြည့်ကို ယန်သခင်မလေး ပြန်သတိရသွားကာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် ခြံထဲမှ ရင်းနှီးသော အသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ "ဒီနေရာ ဟုတ်တယ်မလား? ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။"

ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အခန်းတံခါးကို လာခေါက်ခဲ့သည်။ "ယန်ရွှယ် ဒီမှာ ရှိလား?"

ချီဖန့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ—တံခါးဝက ချီဖန့်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားတော့သည်။

.......

ချီဖန့်- ဒီနေရာမှာ မိန်းမတွေ ဝေနေတယ်လို့ ကြားလို့~

ချီဖန့်- ငါကတော့ ကွာရှင်းစာချုပ်ပဲ ရမယ်ထင်တယ်...