အခန်း (၅၁)

နောက်နေ့ မိုးလင်းသည်နှင့် လျိုဝေကောသည် သူ၏ဖခင် လျိုတနျိုနှင့်အတူ ကူညီရန် ရောက်လာသည်။ အိမ်ဆောက်ခြင်းမှာ ကြီးကျယ်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ လူငယ်အနည်းငယ်နှင့် ဘယ်လိုလုပ် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မည်နည်း? အတွေ့အကြုံရှိသော လူကြီးတစ်ဦးက ဆရာကြီးအဖြစ် ဦးဆောင်ရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ယန်ရွှယ်သည် ဆန်ပြုတ်ကို ခတ်နေသည်။ ပွနေသော ဆန်စေ့လေးများသည် ပြုတ်ပြီးနောက် ပွင့်ထွက်နေပြီး ဆန်ပြုတ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆီကြည်လေးများ ဝေ့နေကာ တစ်အိမ်လုံးကို မွှေးပျံ့စေသည်။

"ဦးလေးတို့ မနက်စာ စားပြီးပြီလား?" သူမ သူတို့နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မစားရသေးရင် ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ထိုင်စားပါဦး။"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက စားပြီးပြီဟု ဆိုကာ ခေါင်းခါကြသည်။ သို့သော် သူမက ပန်းကန်လုံးထဲ ဆန်ပြုတ် တစ်ဝက်စီ ထည့်ပေးပြီး ထမင်းစားတူများပါ ပေးလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အိမ်ဆောက်ကူဖို့ လာကြတာဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ချီဖန့်က စားနေပြီး သားအဖနှစ်ယောက်က ကြည့်နေရတာမျိုး သူမ မလုပ်ချင်ပေ။

မနက်စာ စားပြီးနောက် ဘေးအိမ်က ကောချန်ပင်းနှင့် ဇနီးတို့လည်း ရောက်လာကြသည်။ ယန်ရွှယ်က ပန်းကန်များကို အမြန်ဆေးပြီး အိမ်အသစ်ဆောက်မည့် နေရာသို့ ရေနွေးအိုးများနှင့်အတူ သယ်သွားလိုက်သည်။ ဒါတွေက အလုပ်သမားတွေအတွက် ဖြစ်သည်။ အိမ်အသစ်က တော်တော်ဝေးသဖြင့် သူတို့ကို ရေငတ်မခံနိုင်ပေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချီဖန့်သည် လျိုတနျိုနှင့် အိမ်အရွယ်အစားအကြောင်း ဆွေးနွေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူတို့က အခန်းသုံးခန်း ဆောက်မည် ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက် အခန်းများကို အိပ်ခန်းအဖြစ် သုံးမည်ဖြစ်ပြီး အလယ်ခန်းကို မီးဖိုချောင်အဖြစ် သုံးမည်။

အမှန်တော့ သူနှင့် ယန်ရွှယ် နှစ်ယောက်တည်းအတွက် အခန်းနှစ်ခန်းဆို လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း လျိုဝေကောက ဒီရက်ပိုင်းမှာ "မင်းတို့က အခန်းတွေ အများကြီးနဲ့ ကလေး ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်လောက် ယူဖို့ စဉ်းစားထားတာလား" ဆိုပြီး ခဏခဏ စနောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်ကတော့ ထိုအချိန်က ယန်ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "အင်းလေ... ဒီနှစ် တစ်ယောက်၊ နောက် နှစ်နှစ်နေရင် သုံးယောက်လောက် ရအောင် ကြိုးစားကြည့်တာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်မှာ မျက်နှာပြောင်တတ်သော်လည်း ထိုစကားကြောင့် သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်မိသွားသည်။

လျိုဝေကောက အော်ဟစ်ကာ စနောက်တော့သည်။"မင်းကတော့ အံ့သြစရာပဲ။ နောက်မှ ငါ့ကိုလည်း နည်းလမ်းလေးတွေ သင်ပေးပါဦး။ ငါလည်း နှစ်နှစ်နေရင် သုံးယောက်လောက် လိုချင်လို့"

ဒါကတော့ သူ့ကို စိတ်ပျက်စေပါလိမ့်မည်။ ချီဖန့်သည် ကလေးတွန်းလှည်းတောင် ဘယ်လိုတွန်းရမှန်း မသိဘဲနှင့် ကလေးယူမည့် "အရှိန်ပြင်းလမ်းမ" ပေါ်မှာ ဘယ်လိုမောင်းရမှန်း သိပါ့မည်လား။ သို့သော် ချီဖန့်က ဟန်ဆောင်ရာတွင် တော်သည်။ ကားတစ်ခါမှ မမောင်းဖူးသောသူက နာမည်ကြီး အားကစားကားမျိုးစုံ မောင်းဖူးသည့်ပုံစံမျိုး ဖမ်းလိုက်ပြီး "အင်း" ဟုသာ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်သဖြင့် လျိုဝေကောမှာ ကြောင်သွားရတော့သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး တစ်ဖက်သို့ သွားပြီး သီးသန့် စကားပြောကြသည်။

"ဒါနဲ့... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် မင်း ငါ့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စကလေ..."

လျိုဝေကော၏ မျက်နှာပေးမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောတော့မည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသဖြင့် ယန်ရွှယ်ကတော့ ၎င်းမှာ ကလေးများ နားမထောင်သင့်သည့် အကြောင်းအရာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သိလိုက်သည်။ သူမကတော့ ထိုအမျိုးသား နှစ်ယောက်၏ သီးသန့်စကားကို စိတ်မဝင်စားပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချီဖန့်က အေးစက်စက် နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ တရားဝင် ဆက်ဆံရေး (သူမနှင့်) ကိုတောင် အကောင်အထည် မဖော်သေးသူ ဖြစ်ရာ၊ အပြင်မှာ တရားမဝင် ဖောက်ပြန်မည့်သူ မဟုတ်မှန်း သူမ သိနေသည်။

ယန်ရွှယ်သည် လျိုတနျိုထံသို့ အုတ်များကို ဆက်၍ ပေးနေသည်။ "ဒီအရှိန်နဲ့ဆိုရင် မနက်ဖြန် ခေါင်မိုးတိုင် တင်လို့ ရပြီလား ဦးလေး?"

ရက်အနည်းငယ် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် အိမ်အတွင်းပိုင်း အဆောက်အအုံက ပြီးစီးသလောက် ဖြစ်နေပြီး အပြင်ဘက် အုတ်တံတိုင်းလည်း သိပ်မကျန်တော့ပေ။ လျိုတနျိုက အုတ်ကို ယူ၍ နေရာချလိုက်ပြီး ဖျော်ထားသော ရုန်းမြေ တစ်ပေါက်ကို ခတ်ထည့်လိုက်သည်။

"ရတော့မယ်။ အကယ်၍ ဒါက အလွှာစုံ နံရံသာ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့တောင် ခေါင်မိုးတိုင် တင်လို့ ရနေပြီ။"

"ဒါဆို မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ သွားယူလိုက်မယ်။ ဦးလေး ဘာများ စားချင်တာ ရှိလဲ?"

ယန်ရွှယ် နောက်ထပ် အုတ်တစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်စဉ်၊ လျိုတနျို မလှမ်းမိခင်မှာပင် နောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။

"ယန်ရွှယ်... နင် အရှက်မရှိဘူးလား!"

သူမ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ကျောကို တွန်းလိုက်သဖြင့် လက်ထဲက အုတ်က လွတ်ကျပြီး သူမ၏ ခြေထောက်ပေါ် ကျသွားတော့သည်။

ယန်ရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နာကျင်မှုကို အောင့်ထားရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်နှာဆီသို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ပြေးဝင်လာပြီး သူမ နှာခေါင်းနားလေးမှ ကပ်လွဲသွားသည်။

ယွီချွေ့ယွင်က ဆဲဆိုနေဆဲပင်။ "နင် အရှက်မရှိဘူးလား! နင့်မှာ ကိုယ်ပိုင် ယောက်ျား မရှိဘူးလား? သူများ ယောက်ျားတွေကို ဒီလောက်တောင် မြူဆွယ်ချင်နေရတာလား။ နင့်ယောက်ျားက နင့်ကို မကျေနပ်စေလို့လား ဘာလား?"

ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှင်းပြခွင့် သို့မဟုတ် ခုခံခွင့် မပေးဘဲ သူမက လက်ကို မြှောက်၍ ထပ်မံ ရိုက်ရန် ပြင်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ယန်ရွှယ် အရှောင်မပေးချင်တော့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများ မှောင်ကျသွားပြီး အခြားအမျိုးသမီး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် သူမသည် ဈေးထဲတွင် လူများနှင့် ရန်ဖြစ်၊ သတ်ပုတ်ဖူးသည်။ စောစောကတော့ ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားသဖြင့် မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိလိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမထက် ပိုမြန်နေသည်။ သူတို့က ယွီချွေ့ယွင်၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး အားဖြင့် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွီချွေ့ယွင်က အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများ ယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် ကျသွားတော့သည်။ သူမ၏ ကောင်းသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကို အသာထောက်၍ မနည်း ထိန်းလိုက်ရသည်။

သူမသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ထရပ်၍ ပြန်သတ်ရန် ပြင်သော်လည်း အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမ၏ အင်္ကျီစွန်းကို နင်းထားလိုက်သည်။ ချီဖန့်က ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရိုက်မလား မရိုက်ဘူးလားဆိုတာ မင်း စမ်းကြည့်ချင်လား။"

သူ၏ မျက်လုံးများက သူ၏ အသံကဲ့သို့ပင် အေးစက်နေသည်။

ကောချန်ပင်းထံ အုတ်များ ပေးနေသော ကျင်းပေါင်ကျစ်က လုပ်လက်စများကို အမြန်ချလိုက်ပြီး လျိုဝေကောက ပို၍ပင် မြန်မြန် ပြေးလာသည်။

"နင် ရူးနေတာလား? ယန်ရွှယ်က နင့်ယောက်ျားကို စိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? နင့်ယောက်ျားက အိုလို့လား၊ ရုပ်ဆိုးလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ရာထဲမှာ မစွမ်းဆောင်နိုင်လို့လား?"

တကယ်ကို ထိမိတဲ့ စကားပင်။

ယန်ရွှယ်သာမက ချီဖန့်ပါ သူ့ကို လှမ်းကြည့်မိသွားသည်။ ယွီချွေ့ယွင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

လျိုဝေကောက ချီဖန့်ကို တမင် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ မျက်နှာ၊ အသက်နဲ့ အရပ်ကို ကြည့်ဦး။ ဘယ်နေရာကများ နင့်ယောက်ျားနဲ့ ယှဉ်လို့ရလဲ? ဒါက အနိမ့်စား ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်က အမြင့်စား ဇာတ်ကောင်ကို လာစိန်ခေါ်နေသလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား?"

ယွီချွေ့ယွင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမ၏ ယောက်ျားမှာ အဘယ်နေရာတွင် ပိုသာသည်ကို မပြောနိုင်တော့ပေ။ ခဏအကြာမှ သူမ စိတ်ပြန်တင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကိုသာ မေးကြည့်လိုက်! ချီမောင်က ထွန်စက်မောင်းတာပဲလေ။ သူမက အုတ်တောင် ကိုယ်တိုင်မသယ်နိုင်လောက်အောင် အားကိုးချင်နေတာလား?"

အုတ်သယ်သည့်ကိစ္စ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ မည်သူက ယွီချွေ့ယွင်ကို သွားပြောလိုက်သည်၊ ဇာတ်လမ်းက မည်သို့ ပြန့်သွားသည်ကို ယန်ရွှယ် မသိပေ။

ကျင်းပေါင်ကျစ် မှာ ဆက်ပြီး အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့။ ငါတို့တွေ အုတ်သယ်ဖို့ သူ့ကို မလိုဘူး။ ငါ့မိဘတွေဆီမှာ လှည်းသွားငှားပြီးပြီ" ဟု ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာနီမြန်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ယွီချွေ့ယွင်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးမှာ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် ရှင်းပြသည်ကို နားထောင်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ချီဖန့်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"မင်းမှာ ယန်ရွှယ်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အချိန် ဒီလောက်တောင် ပိုနေရင် လျန်ချီမောင်နဲ့ ချန်ယွီကျန်းကိုသာ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ သူတို့ တွဲနေကြတာ ကြာပြီ"

အစပိုင်းတွင် ယွီချွေ့ယွင်နားမလည်သလို ဖြစ်နေသော်လည်း သဘောပေါက်သွားသည့်အခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် "နင် လျှောက်လိမ်နေတာ!" ဟု အော်တော့သည်။

ကျန်သည့်သူများလည်း ချီဖန့်က ဤသို့ ရုတ်တရက် ထုတ်ပြောလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချီဖန့်က ယွီချွေ့ယွင်ထမရအောင် သူမ၏ အင်္ကျီစွန်းကို ဆက်နင်းထားရင်း "ပြီးခဲ့တဲ့လက လျန်ချီမောင်က မင်းကို ယုယီ နှင်းဆီခရင်မ် ဗူးကြီးတစ်ဗူး ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား?"

"ဒါ နင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး!"

ယွီချွေ့ယွင်က ရုန်းကန်နေသော်လည်း ချီဖန့်၏စကားက ကွက်တိမှန်နေသဖြင့် ခဏမျှ တုံ့သွားသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ချီဖန့်က သူမအင်္ကျီကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"သူ အဲဒီတုန်းက နှစ်ဗူး ဝယ်ခဲ့တာ။ ကျန်တဲ့ တစ်ဗူးက ချန်ယွီကျန်းဆီမှာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြီးခဲ့တဲ့လက ချန်ယွီကျန်းရဲ့ မွေးနေ့လေ"

ယွီချွေ့ယွင် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် နှင်းဆီခရင်မ်အကြောင်းရော၊ ချန်ယွီကျန်း၏ မွေးနေ့အကြောင်းကိုပါ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ချန်ယွီကျန်းက သူမ၏ မွေးနေ့အတွက် သူမဘာသာ ဝယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး...?

ယွီချွေ့ယွင်၏ မျက်နှာမှာ အရောင်မျိုးစုံ ပြောင်းသွားသည်။ ချီဖန့်က ကြည့်နေရင်း မီးလောင်ရာလေပင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ယွီကျန်းမှာ သားရေဖိနပ်တစ်စုံလည်း ရှိသေးတယ်..."

စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ယွီချွေ့ယွင်က "မဖြစ်နိုင်ဘူး! ဒီမှာ လာပြီး ကောလာဟလတွေ မဖြန့်နဲ့!" ဟု အော်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်မှာပင် သားရေဖိနပ်တစ်စုံ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်က သူမနှင့် အငြင်းမပွားတော့ဘဲ "မယုံရင် အရှေ့တောင် (တုန်းရှန်း) ပေါ်က တဲမှာ သွားစောင့်ကြည့်လိုက်။ တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် တွေ့လိမ့်မယ်" ဟုသာ ဆိုသည်။

ချန်ပိုင်တောင်တန်းတွင် ဂျင်ဆင်းရှာဖွေသူများ တောင်ပေါ်တက်ကာ ရက်အတော်ကြာ နေလေ့ရှိသဖြင့် တောင်ပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော တဲငယ်လေးများစွာ ရှိသည်။ ထိုတဲများမှာ မိုးလေဝသဒဏ်ကို ခံနိုင်ရုံတင်မကဘဲ စားနပ်ရိက္ခာများပါ သိုလှောင်ထားတတ်သည်။ ညအိပ်တည်းခိုသူများသည် ထိုရိက္ခာများကို စားနိုင်သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် တောင်ပေါ်တက်သည့်အခါ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးရသည့် အစဉ်အလာ ရှိသည်။

ယွီချွေ့ယွင်သည်လည်း အရှေ့တောင်ပေါ်က တဲအကြောင်းကို သိသည်။ ၎င်းမှာ သစ်တောစခန်းနှင့် နီးပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ချန်ယွီကျန်းနှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် မိုးခိုဖူးသည်။

အချို့သောအရာများသည် သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သံသယဖြစ်စရာများ နေရာအနှံ့ တွေ့လာရတတ်သည်။ ယွီချွေ့ယွင်က ချီဖန့်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေသည်ဟု ဆိုနေသော်လည်း ယန်ရွှယ်ကို ပြဿနာရှာရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ တစ်ခုခုကို ကန်ကျောက်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

ဒါက တကယ့်ကို ပြဇာတ်ဆန်လှသည်။ သူတစ်ပါး အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်မှုကို ဖမ်းရန် ဒေါသတကြီး ရောက်လာပြီးမှ မိမိ၏ ခင်ပွန်းနှင့် အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတို့ ဖောက်ပြန်နေသည်ကို သိလိုက်ရခြင်းပင်။

ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘာမှမမေးရသေးခင်မှာပင် ချီဖန့်က သူမ မေးမည့်အရာကို သိနေသကဲ့သို့ "ကိုယ်က မှတ်ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ လျန်ချီမောင် ဝယ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ချန်ယွီကျန်းဆီမှာ ရှိနေတာကို ငါ မြင်လိုက်တာ" ဟု ပြောသည်။

မှတ်ဉာဏ်ကောင်းခြင်းကို ဤသို့ အသုံးချနိုင်သည်ဟု ယန်ရွှယ် မသိခဲ့ပေ။

"ဒါ ဝေကောကို ရှင် စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စလား?"

"အင်း" ဟု ချီဖန့်က တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေသည်။ အောင့်ထားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော လျိုဝေကောက "နင် မသိပါဘူး။ ချီဖန့်က ငါ့ကို ပြောပြတုန်းက ငါ တကယ် အံ့သြသွားတာ။ ဒီနှစ်ယောက် ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိဘူး။ နောက်မှ ငါ သေသေချာချာ သတိထားကြည့်တော့မှ တစ်ခုခု မှားနေတာကို တကယ် တွေ့ရတာ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါနဲ့ မင်းက ညဘက် အိမ်မပြန်ဘဲ ဒီကိစ္စတွေကို လိုက်စုံစမ်းနေတာလား?" လျိုတနျိုက အုတ်စီသည့်နေရာမှ ဆင်းလာပြီး သူ၏သားကို တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူတို့ ညဘက် ခိုးတွေ့တာကို မြင်ခဲ့တာ။ ယန်ရွှယ်ရဲ့ ကိစ္စကြောင့် သူတို့ အငြင်းပွားနေကြပုံတောင် ရတယ်"

"ကျွန်မကြောင့်?" ယန်ရွှယ် မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။

လျိုဝေကောက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်စဉ်၊ ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်၏ လက်မောင်းကို လာတွဲကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ခြေထောက် အဆင်ပြေရဲ့လား?" ဟု မေးသည်။

ထိုအခါမှ ကျန်သည့်သူများလည်း ယန်ရွှယ်၏ ခြေထောက် အုတ်မှန်ထားသည်ကို သတိရသွားကြသည်။

"အေး ဟုတ်သားပဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"ရပါတယ်။" ယန်ရွှယ်က သူမ၏ ခြေထောက်ကို လှုပ်ပြလိုက်သော်လည်း ချီဖန့်က သူမကို ဆက်လုပ်ခွင့် မပေးတော့ဘဲ ဘေးမှာ သွားနားခိုင်းတော့သည်။

ညဘက်တွင် ခြေထောက်ဆေးရန် ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို ချွတ်လိုက်သောအခါ ယန်ရွှယ်၏ ဘယ်ဘက်ခြေဖမိုးတွင် ညိုမည်းစွဲနေသော ဒဏ်ရာကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ တစ်နေ့လုံး ပုံမှန်အတိုင်း လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာပင်။

ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မှောင်ကျသွားသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ်က ရေထဲတွင် သူမ၏ ခြေချောင်းလေးများကို ကွေးလိုက်ရင်း "ကြည့်ရတာသာ ကြောက်စရာကောင်းတာပါ။ တကယ်တော့ သိပ်မနာပါဘူး။ တကယ်ပြောတာ" ဟု ဆိုသည်။

ထိုလူက သူမကို မော့ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူ စိတ်ဆိုးသွားတာလား?

ယန်ရွှယ် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ထိုလူသည် ထိုင်ခုံပုလေး တစ်လုံးနှင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ ချီဖန့်က ထိုင်ခုံကို သူမရှေ့တွင် ချကာ ထိုင်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်ကို လှမ်းကိုင်သည်။

ယန်ရွှယ်က ပင်ကိုယ်သိစိတ်အရ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... ကျွန်မ ဘာသာ..."

စကားမဆုံးခင်မှာပင် နာကျင်မှုကြောင့် သူမ တွန့်သွားသည်။

ထိုလူက ကိုင်ထားသည်ကို အလိုအလျောက် ခပ်ဖွဖွ လျှော့ပေးလိုက်ပြီးမှ သူမကို ပြန်ကြည့်သည်။

"မင်း ခေါင်းမာနေတုန်းပဲလား?"

ယန်ရွှယ် တိတ်သွားပြီး ထိုလူက သူမ၏ ခြေထောက်လေးကို ဆေးကြောပေးကာ တဘက်ဖြင့် သုတ်ပေးသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူက လက်ဖနောင့်ဖြင့် ဒဏ်ရာကို စတင် ပွတ်ချေပေးတော့သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် အလွန်နာကျင်လှသည်။ တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှုပ်ထားပြီး ခြေဖမိုးမှာ ပေါင်မုန့်လုံးကဲ့သို့ ဖောင်းကြွနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ယန်ရွှယ်က သွားကြိတ်ခံကာ အသံမထွက်ဘဲ "ခဏပဲ အောင့်ထားလိုက်... မကြာခင် သက်သာသွားမှာပါ" ဟုသာ စိတ်ထဲက တွေးနေမိသည်။

ချီဖန့် မော့ကြည့်တိုင်း သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို မြင်နေရသည်။ သို့သော် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် သူ ဆက်လုပ်သည်။

"ဒါကို ပွတ်မချေပေးရင် မင်းခြေထောက်က ရက်တော်တော်ကြာအောင် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ရွှယ်ကတော့ ပါးစပ်ဟလိုက်လျှင် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်မိမည် စိုးသောကြောင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောပေ။

ချီဖန့်လည်း သူမကို ဆက်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ အမြန်ပြီးသွားအောင် တစ်ခါတည်း အားစိုက်၍ ပွတ်ချေပေးလိုက်သည်။ သူ သူမ၏ ခြေထောက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သောအခါမှ ယန်ရွှယ် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချနိုင်တော့သည်။

သို့သော် အသက်မဝသေးခင်မှာပင် ထိုလူက အခြားခြေထောက်တစ်ဖက်ကို လှမ်းကိုင်ပြန်သဖြင့် သူမ လန့်သွားပြီး "ဒါက ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလေ" ဟု သတိပေးလိုက်ရသည်။

"သိပါတယ်။"

ချီဖန့်က သူမကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ထိုခြေထောက်ကို အမြန်ဆေးကာ သုတ်ပေးလိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်တော့သည်။

ကိုယ်ခန္ဓာက လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားသဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် ပင်ကိုယ်သိစိတ်အရ ထိုလူ၏ ပုခုံးပေါ်က ရှပ်အင်္ကျီကို လှမ်းဆွဲထားမိသည်။

"ကျွန်မ ဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်!"

ဒါက ခြေထောက် နည်းနည်း နာတာပဲလေ... မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားတာမှ မဟုတ်တာ...

၎င်းကို ကြားသောအခါ ထိုလူက ခဏမျှ ရပ်သွားပြီးမှ ပြန်ငုံ့လိုက်သည်။ ယန်ရွှယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ ထိုင်ခုံကို ကိုင်ပြီး ပြန်ထိုင်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ထိုလူက သူမ၏ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဖက်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဇလုံဘေးက သူမ၏ ဖိနပ်များကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ယခုမူ ယန်ရွှယ်သည် ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီသကဲ့သို့ အခန်းထဲသို့ အချီခံလိုက်ရတော့သည်။

နောက်နေ့မနက်တွင် သွေးပိတ်နေသည်ကို ပွတ်ချေထားသဖြင့် ခြေဖမိုးမှာ သိသိသာသာ သက်သာသွားသည်။ သို့သော် ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို အိမ်ဆောက်သည့်နေရာသို့ ပေးမသွားတော့ပေ။ အိမ်ခေါင်မိုးတိုင်တင်သည့် အခမ်းအနားအတွက် အိမ်မှာပဲ ဟင်းချက်ရန်သာ ခိုင်းတော့သည်။

ခေါင်မိုးတိုင်တင်၊ အမိုးမိုးပြီး အုတ်ကြွပ်များ စီပြီးနောက် ချီဖန့်နှင့် လျိုဝေကောတို့သည် ခေါင်မိုးစွန်းအောက်တွင် သစ်ခေါက်များကို ဝါယာကြိုးဖြင့် ချည်ကာ ရေနုတ်မြောင်းအဖြစ် လုပ်ပေးကြသည်။ ထို့နောက် အားလုံး ယန်ရွှယ်တို့အိမ်တွင် ဝိုင်းသောက်ကြသည်။

ခြေထောက်ဒဏ်ရာကြောင့် ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို အရက်မတိုက်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် လျိုဝေကောသာ မူးသွားတော့သည်။ သူက ယန်ရွှယ်ကို ဆွဲပြီး "ဝမ်ဟွေ့" ဟု တတွတ်တွတ် ခေါ်နေသဖြင့် ချီဖန့်က မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ရသည်။

နောက်နေ့ အိမ်အသစ်တွင် 'ခန်' ကုတင် သွားဆောက်သောအခါ လျိုဝေကောသည် သူခိုးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။ သူ ဝင်လာသည်နှင့် ယန်ရွှယ်ကို "မနေ့က ငါ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမိသေးလား?" ဟု တိုးတိုးလေး မေးသည်။ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချီဖန့်က သူ့ကို သူခိုးဖမ်းသလိုမျိုး ကြည့်ကာ ခေါ်ထုတ်သွားတော့သည်။

ယန်ရွှယ်မှာ ရယ်ရမလို ဖြစ်နေသည်။ မထင်မှတ်ဘဲ နောက်နေ့တွင် တကယ့် ပြဇာတ်ကြီးကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

.....

ချီဖန့် - "ငါသာ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် သရုပ်ဆောင်ရင် ငါ ကားတစ်ခါမှ မမောင်းဖူးဘူးဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး..."