အခန်း (၅၂)

ယွီချွေ့ယွင်မည်သို့လုပ်လိုက်သည်မသိ၊ လျန်ချီမောင်နှင့် ချန်ယွီကျန်းတို့ ဖောက်ပြန်နေသည်ကို လက်ရဖမ်းမိလိုက်ပြီး သစ်တောစခန်းတစ်ခုလုံး သိသွားတော့သည်။

လျန်ချီမောင်၏ မျက်နှာမှာ ကုတ်ခြစ်ရာများဖြင့် ပြည့်နေပြီး ချန်ယွီကျန်း၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း စုတ်ပြတ်သတ်နေသည်။ ယွီချွေ့ယွင်သည် ဒဏ်ရာရထားသော လက်ဖြင့် ချန်ယွီကျန်း၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို မြှောက်ကိုင်ထားပြီး ကောင်းသောလက်ဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲထားသည်။

"နင်လို ဖာသည်မ! ငါက နင့်အပေါ် ဒီလောက် ကောင်းခဲ့တာကို နင်က ငါ့ယောက်ျားကို ခိုးတယ်ပေါ့! နင့်မှာ အရှက်ဆိုတာ ရှိရဲ့လား!"

သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ကျယ်သဖြင့် ခဏချင်းမှာပင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးလာသည်။ ချန်ယွီကျန်းမှာ အလွန်အရှက်ရနေပုံရပြီး မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေသည်။

လျန်ချီမောင်မှာ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းကပင် လူ ဤမျှ ဝိုင်းမခံခဲ့ရဖူးပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပူထူနေသည်။

"ဒီလောက်နဲ့ ရပ်လို့ မရဘူးလား? အိမ်ပြန်ရောက်မှ စကားပြောကြရအောင်..."

ယွီချွေ့ယွင်က သူ့မျက်နှာကို တံတွေးနှင့် ထွေးလိုက်သည်။

"နင်က အရှက်ရှိသေးလို့လား? နင် သူမနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတုန်းကကျတော့ အရှက်မရှိဘူးလား!"

လူအများရှေ့တွင် မျက်နှာကို တံတွေးနှင့် အထွေးခံရခြင်းမှာ မျက်နှာကုတ်ခြစ်ခံရခြင်းထက်ပင် ပို၍ အရှက်ရစေသည်။

လျန်ချီမောင်သည် အစက အခြေအနေကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြေရှင်းချင်သော်လည်း ယခုမူ သူလည်း ဒေါသထွက်လာသည်။

"ငါ ဖောက်ပြန်တယ် ဟုတ်လား? ငါ ဘာလို့ ဖောက်ပြန်ရလဲဆိုတာ နင် မသိဘူးလား? နင်က အမြဲတမ်း ဆရာကြီးလုပ်နေတာ။ ပါးစပ်ဟလိုက်ရင် နင့်အဖေ၊ နင့်မောင်... ဘာလဲ? တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သမီးမှပဲ လူဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေက လူမဟုတ်ဘူးလား?"

ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ် ရန်ငြိုးများကို ပြန်မဖော်သင့်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖော်လိုက်လျှင် နေရာတိုင်းတွင် နာကျည်းမှုများသာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယွီချွေ့ယွင်မှာ အလွန် တင်းမာပြီး ဗိုလ်ကျတတ်သူဖြစ်သည်။ လျန်ချီမောင်သည် သူမနှင့် နေထိုင်ရသည်မှာ ပျော်ရွှင်ရသည်ထက် အသက်ရှူကျပ်ရသည်က ပိုများသည်။

အမှန်ပင် သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ယွီချွေ့ယွင်မှာ ပို၍ နာကျည်းသွားသည်။ "နင် ရုန်ကျစ်ကို အထင်သေးနေမှန်း ငါ သိသားပဲ၊ ဒါကို နင်က ဝန်မခံချင်ဘူး! ငါ့အဖေက တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် မဟုတ်ရင် နင် ထွန်စက်မောင်းသမား ဖြစ်လာပါ့မလား?"

နောက်ထပ် စလာပြန်ပြီ။ သူတို့ ရန်ဖြစ်တိုင်း သူမသည် သူ ထွန်စက်မောင်းသမား ဖြစ်လာခြင်းမှာ သူမမိသားစုကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း အမြဲတမ်း ပြန်လှန်ပြောဆိုကာ သူ့ကို နှိမ်လေ့ရှိသည်။

ယွီချွေ့ယွင် စကားမဆုံးသေးသော်လည်း လျန်ချီမောင် မှာတော့ လုံလောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် သူ၏ သိက္ခာအားလုံး ကုန်ဆုံးသွားပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ လျန်ချီမောင်သည် လှည့်ထွက်သွားရင်း "ပြီးတာပဲလေ။ နင်က အရှက်မရှိဘူးဆိုရင်လည်း ဒီမှာပဲ ဆက်ပြီး အရှက်ခွဲနေလိုက်!" ဟု ဆိုသည်။

ယွီချွေ့ယွင်က သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးပါ့မည်လား။ သူမ ချန်ယွီကျန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ကို လှမ်းဆွဲခဲ့သည်။

"မသွားနဲ့! ဒီနေ့ ငါ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြရမယ်။ ငါက ကောလာဟလတွေ ဖြန့်လို့လား၊ အိမ်ထောင်မှုကို သေသေချာချာ မလုပ်လို့လား? ဘာလို့ နင် သူမနဲ့ ဖောက်ပြန်ရတာလဲ?"

"နင့်ကိုယ်နင် ပြန်ကြည့်ဦး၊ အရူးမတစ်ယောက်လိုပဲ။ ဒါကိုတောင် ပြောနိုင်သေးတယ်! နင်က မိန်းမကောင်း တစ်ယောက်လား!"

လျန်ချီမောင်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အောင့်မထားနိုင်တော့ပေ။"ငါက မိန်းမဆိုးဆိုရင် သူမကော ပိုကောင်းလို့လား!"

ယွီချွေ့ယွင်လက်များ တုန်နေသည်အထိ ဒေါသထွက်နေသည်။ သူမက ခိုးထွက်ရန် ပြင်နေသော ချန်ယွီကျန်းကို ညွှန်ပြသည်။

"အရင်က ယန်ရွှယ်ရဲ့ ကိစ္စနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာ သူမကို မေးကြည့်လိုက်ဦး! ငါကတော့ သူမက စေတနာကောင်းနဲ့ ငါ့ကို ကူညီပြီး ယန်မိန်းကလေးကို နှိမ်ပေးတယ် ထင်နေတာ။ တကယ်တော့ သူမက နင်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေလို့ သူမဘာသာ နှိမ်ချင်နေတာကိုး! ငါကတောင် သူမအတွက် ခွဲတမ်းရအောင် ဝိုင်းကူပေးခဲ့သေးတယ်!"

ဒါက တကယ့်ကို ဇာတ်ရှိန် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။ လူတွေက ဖောက်ပြန်တာကိုပဲ ကြည့်နေကြရာမှ မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်ထပ် အတင်းအဖျင်းများ ထပ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လျန်ချီမောင်မှာ ပို၍ပင် ကြောင်သွားပြီး "မဖြစ်နိုင်တာ" ဟုသာ ရေရွတ်မိသည်။

သူက မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု ပြောနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ယွီချွေ့ယွင်ပို၍ ဒေါသထွက်ကာ ချန်ယွီကျန်း၏ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး ထပ်မံ ထိုးနှက်တော့သည်။

"ဒီဖာသည်မ! ဟန်မဆောင်နဲ့တော့! ဟန်မဆောင်နဲ့!"

လျိုဝေကောနှင့် ချီဖန့်တို့ အိမ်သစ်မှ ပြန်လာသောအခါ ထိုမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချမိသည်။

"တပ်ဖွဲ့မှူးလင်းရဲ့ ဇနီးက ကြည့်ရတာ အရမ်းနူးညံ့ပြီး လူတိုင်းကို ပြုံးပြနေတာ။ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ ဒီလောက်အထိ ကောက်ကျစ်မယ်လို့။ အဲဒီတုန်းက သူမ နင့်ကို မိသားစုအဖွဲ့ထဲမှာ နာမည်ဖျက်တာက နင့်ကို ဖျက်ချင်တာလား၊ ယွီချွေ့ယွင်ကို ဖျက်ချင်တာလား?"

ချန်ယွီကျန်း၏ အကွက်က တကယ့်ကို အောက်တန်းကျလှသည်။ ယွီချွေ့ယွင်မှာ လအတော်ကြာ အပြစ်တင်ခံခဲ့ရပြီး သူမနှင့် မဆိုင်ဘူးဟု မည်သူမှ မယုံကြပေ။ လျန်ချီမောင်မှာလည်း ဤကိစ္စကြောင့် သူမနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယွီချွေ့ယွင်က ချန်ယွီကျန်းကို သွားတိုင်ပင်သည့်အခါတွင်လည်း ချန်ယွီကျန်း၏ စကားချိုချိုများအောက်တွင် နားယောင်ခဲ့ရရုံတင်မက၊ ဝက်ဝံနက်နှင့်ပါ တိုးခဲ့သေးသည်။ သူမ၏ လက်ကျောက်ပတ်တီး ဖြုတ်ရသည်မှာ ရက်ပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

ချန်ယွီကျန်းမှာမူ အေးအေးဆေးဆေး ဘေးထွက်နေပြီး ပွဲကြည့်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ချန်ယွီကျန်းနှင့် လျန်ချီမောင်တို့ ဖောက်ပြန်သည့်နေရာမှာ သူမနှင့် ယွီချွေ့ယွင်တို့ မိုးခိုခဲ့ဖူးသည့် တဲဖြစ်နေသည်မှာ တကယ့်ကို ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ယွီချွေ့ယွင်တင် မဟုတ်ပါဘူး—ဘယ်သူမဆို ဒီလိုကိစ္စမျိုးဆိုရင် စိတ်ထွက်ပေါက် ပျောက်သွားမှာပဲ။

ယန်ရွှယ်က အခန်းထဲတွင် လက်ဆေး၊ မျက်နှာသစ်နေသော ချီဖန့်ကို ပြုံးလျက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "သူမက ချီဖန့်လောက်တော့ မရက်စက်သေးပါဘူး—သူက ဘယ်နေရာကို ထိုးနှက်ရင် အနာဆုံးလဲဆိုတာ အတိအကျ သိတယ်"

"ဟုတ်တယ်။ ယွီချွေ့ယွင်တို့ကို ရိုက်နှက်နေတာထက် ဒီလို အရှက်ခွဲလိုက်တာက အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ထိရောက်တယ်"

လျိုဝေကောက ထိုအတွေးကို ရယ်မောမိသည်။ "လူအများစုကတော့ လျန်ချီမောင်နဲ့ ချန်ယွီကျန်းတို့က ယွီချွေ့ယွင်နဲ့ ရင်းနှီးလို့ မိသားစုချင်း ခင်မင်ကြတာပဲလို့ ထင်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ မှတ်ဉာဏ်လည်းကောင်း၊ မျက်စိလည်း အတော်စူးရှတာပဲ"

ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ သူက ထပ်ပြောသည်။

"အော်... ဟုတ်သားပဲ—ဒီကိစ္စ စစချင်းတုန်းက ငါက ယွီချွေ့ယွင်လုပ်တာလို့ ပြောတော့ သူက မဟုတ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ။ သူ အဲဒီကတည်းက တစ်ခုခုကို သတိထားမိနေတာများလား?"

"ဒီလောက်စောစောကတည်းကလား?" ယန်ရွှယ် အံ့သြသွားသည်။

သူမ ထပ်မေးရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ခြံအပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဒါ ရဲဘော်ချီဖန့်ရဲ့ အိမ်လား? ခင်ဗျားအတွက် စာတစ်စောင် ရောက်နေလို့!"

ချီဖန့်ထံသို့ စာရေးမည့်သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရသဖြင့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူပို့လိုက်သော စာကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။ သူ အပြင်ထွက်၍ စာကို လက်ခံလိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အကြောင်းပြန်စာ ဖြစ်နေသည်—မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ တစ်ဖက်လူသည် ဤလိပ်စာကို အသုံးပြုနေဆဲဖြစ်ပြီး အကြောင်းပြန်စာပင် ရေးလိုက်ခြင်းပင်။

အမှန်တော့၊ သူ၏ဆရာ မတော်တဆမှုဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရစဉ်က သူသည် အကူအညီရလိုရငြား မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် ယန်ကျင်းသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူသိသောသူတိုင်း၊ သူ၏ အစ်ကိုနှင့် အဖေအပါအဝင် အားလုံးက သူ့ကို ကူးစက်ရောဂါသည်သဖွယ် ရှောင်ဖယ်ခဲ့ကြသည်...

ထိုအမှတ်တရများက သူ့ကို ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ စာပို့သမားကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် သူသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ခဏမျှ ရပ်နေမိပြီး စာကို သေသေချာချာ ခေါက်ကာ အိတ်ထဲထည့်ပြီးမှ အထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လျိုဝေကောသည် ယန်ရွှယ်နှင့် နောက်ထပ် အကြောင်းအရာတစ်ခုအကြောင်း ပြောဆိုနေပြီဖြစ်သည်။

"ဒီည ကွင်းပြင်ထဲမှာ ရုပ်ရှင်ပြမလို့တဲ့။ မင်းနဲ့ ချီဖန့် သွားကြမလား? သွားမယ်ဆိုရင် ငါ နေရာဦးထားပေးမယ်။"

သစ်ပင်စိုက်ပျိုးရေး လှုပ်ရှားမှု ပြီးစီးသွားပြီး ပျိုးပင်ပြုစုစောင့်ရှောက်ရေး အဆင့် မစတင်သေးမီဖြစ်သဖြင့် သစ်တောဝန်ထမ်းများ အားလပ်ချိန် ရနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဗဟိုဌာနက သစ်တောစခန်းတစ်ခုချင်းစီတွင် ရုပ်ရှင်ပြသရန် စီစဉ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ချီဖန့်သည် ယခင်က ထိုကဲ့သို့ လူစုလူဝေးပွဲမျိုးကို တစ်ခါမှ မသွားဖူးသဖြင့် လျိုဝေကောက ယန်ရွှယ်ကိုသာ မေးခြင်းဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ အပြင်မှ ပြန်ဝင်လာသော ချီဖန့်က ကြားသွားပြီး ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ကိုယ်တို့ သွားမလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ၏လေသံမှာ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း လိုက်နာမည့်ပုံစံမျိုးပင်။ ယန်ရွှယ်က ချက်ချင်းပင် "သွားကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ညဘက်၌ ဖျော်ဖြေရေးကိစ္စ သိပ်မရှိပေ။ ရာသီဥတုကလည်း နွေးစပြုလာပြီဖြစ်ရာ အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေသည်ထက်စာလျှင် အပြင်ထွက်၍ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကြည့်ခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

အခြားသူများလည်း ထိုအတိုင်းပင် စဉ်းစားကြပုံရသည်။ သူမနှင့် ချီဖန့်တို့ ညစာစားပြီး ရုပ်ရှင်ပြသည့် ကွင်းပြင်ငယ်လေးသို့ ရောက်သောအခါ နေရာတစ်ခုလုံး လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အနီးအနားရှိ အိမ်ခေါင်မိုးများနှင့် သစ်ပင်များပေါ်မှာပင် လူများ တက်ထိုင်နေကြသည်။

"ကျွန်မတို့ သစ်တောစခန်းမှာ လူတွေ ဒီလောက်တောင် များတာလား?" ယန်ရွှယ်က နားမလည်နိုင်ဘဲ ချီဖန့်ကို မေးလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု သူက လူအုပ်ကို အကဲခတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ရွာတွေက လူတွေလည်း လာကြတာ ဖြစ်မှာပါ။"

"ဒါဆို ကျွန်မတို့တွေ မြင်ရပါ့မလား?"

သူမ ခြေဖျားထောက်ကြည့်သော်လည်း ရှေ့က အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏ ခေါင်းနောက်ပိုင်းကိုသာ မြင်ရသည်။ ထပ်ပြီး အားစိုက်ကြည့်ပြန်တော့လည်း ကလေးတစ်ယောက်ကို ပုခုံးပေါ်တင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကြီးကိုသာ မြင်ရသည်။

လျိုဝေကော ဦးပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသော နေရာကတော့—ဤမျှ လူများနေသည့်ကြားတွင် လျိုဝေကောကိုပင် သူမ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

သူ့အကြောင်း စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ပန်းပွင့်ပုံစံ ဂါဝန်လေး လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသော ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့်အတူ လျိုဝေကော ပေါ်လာသည်။ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြသွားကြသည်။

"အရင်က ရုပ်ရှင်ပြရင် လူတွေ ဒီလောက်တောင် များတတ်လို့လား?"

"မင်း ရည်းစားမရခင်က ပိုစောစော လာခဲ့လို့ ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု ချီဖန့်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

လျိုဝေကော စဉ်းစားကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ "အေး ဟုတ်တယ်၊ အရင်ကတော့ ထိုင်ခုံပုလေးတွေယူပြီး ရှေ့ဆုံးတန်းမှာ နေရာဦးထားကြတာ။"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့ မျက်နှာနီသွားသည်။ "ကျွန်မ ပြင်ဆင်တာ ကြာသွားလို့ပါ။"

"မဟုတ်တာ... ရှေ့ဆုံးတန်းရဖို့ဆိုရင် ညစာကိုပါ ဒီမှာ လာစားနိုင်တဲ့အထိ စောစောလာရမှာ" ဟု လျိုဝေကောက သူမကို အမြန်ပင် ချော့မော့လိုက်သည်။

သို့သော် ရုပ်ရှင်က စတင်ပြသနေပြီဖြစ်သည်။ ဘာမှမမြင်ရဘဲ ဒီတိုင်း ရပ်ကြည့်နေကြမည်လား?

လျိုဝေကောက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"မင်း အမြင့်ကြောက်လား? မကြောက်ဘူးဆိုရင် ကိုယ် မင်းကို သစ်ပင်ပေါ် တင်ပေးမယ်။"

"မလုပ်ပါနဲ့" ဟု သူမက လူများပြည့်နေသည့် သစ်ကိုင်းများကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် ချီဖန့်၏ အရပ်အမောင်းက အသုံးဝင်လာသည်။ သူသည် နေရာလုစရာ မလိုဘဲ ရပ်နေသည့် နေရာကနေ မော့ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ဖန်သားပြင်ကို အလွယ်တကူ မြင်နိုင်သည်။

ယန်ရွှယ်မှာ အားကျစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ—သူက သူမကို ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ ရုပ်ရှင်ပဲ ကြည့်ပါ" ဟု ပြောကာ သူမ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏လက်များက သူမ၏ခါးကို လာကိုင်သည်။

သူမ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူမကို လေထဲသို့ ပွေ့မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ပုခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားက လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလို ချီထားရတာလဲ?"

"မင်း မမြင်ရဘူး မဟုတ်လား?"

သူက ဘာမှမဟုတ်သလို လေသံဖြင့် ပြောရင်း သူမ၏ အနေအထားကို အနည်းငယ် ပြင်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကြီးတော့ မချီသင့်ဘူးလေ!"

သူမ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ဘယ်နားထားရမှန်းမသိဘဲ ယက်ကန်ယက်ကန် ဖြစ်နေသည်။ ပြန်ဆင်းရန်မှာလည်း မြေပြင်က အတော်ဝေးနေပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များက မမီပေ။

ချီဖန့်က "စိတ်အေးအေးထားပါ၊ အပြင်မှာ မှောင်နေတာပဲ" ဟု သူမကို စိတ်အေးအောင် ပြောသည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က သူပြောခဲ့သော စကားနှင့် အတူတူပင်—ယန်ရွှယ်သည် ထိုစဉ်က လျိုဝေကောနှင့် တိုးခဲ့သည့်အဖြစ်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လျိုဝေကောက သူတို့ကို ချက်ချင်း မြင်သွားပြီး အထင်ကြီးသည့် လေသံဖြင့် လေချွန်လိုက်သည်။

"ဟား... ချီဖန့်၊ မင်းကတော့ တကယ့် လူလည်ပဲ။ ငါ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မစဉ်းစားမိဘူး။"

သူက အားကျသည့် လေသံဖြင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ဘက် လှည့်လိုက်သည်။

"မင်းကိုလည်း ကိုယ် ဒီလို ချီပေးရမလား?"

"လူတွေ ဒီလောက်များတာ... အဆင်ပြေပါ့မလား?"

"ဘယ်သူ သိမှာလဲ? အားလုံးက ရုပ်ရှင်ပဲ ကြည့်နေကြတာ။ လာပါ... ကိုယ် တင်ပေးမယ်—မင်းက ဖန်သားပြင်ကို မြင်ရဖို့ပဲ အာရုံစိုက်။"

လျိုဝေကော တင်ပေးရန် ကြိုးစားသည့် လှုပ်ရှားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နေဦး... ထောင့်က မမှန်ဘူး။ ထပ်ကြိုးစားကြည့်ဦးမယ်။"

လှုပ်ရှားသံများ ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။ "အား... ကျွတ်ကျတော့မယ်!" ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ အသံဖြစ်သည်။

အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လျိုဝေကော လက်လျှော့လိုက်သည်။

"ကဲ... ဒါဆို အသံပဲ နားထောင်ကြတာပေါ့။"

ချီဖန့်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ယန်ရွှယ်မှာ ရုပ်ရှင်က ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေလား သို့မဟုတ် သူမနောက်က စုံတွဲ၏ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်ရပ်က ပိုပျော်စရာကောင်းနေလား မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။

ချီဖန့်ကတော့ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေပြီး ယန်ရွှယ်က ဆင်းရန် ကြိုးစားသည့်တိုင် တစ်လက်မမျှ မလှုပ်ပေ။ ရုပ်ရှင်ပြီးခါနီးမှသာ သူမကို အောက်သို့ ပြန်ချပေးသည်။ သူတို့ရပ်နေသည့် နေရာက အတော်နောက်ကျသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ...

သူတို့ကတော့ ထိုသို့ ထင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကွင်းပြင်ထဲမှ ထွက်လာသည့် အချိန်တွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံက သူတို့နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟိုအစ်မကြီးက ဒီလောက် အသက်ကြီးနေတာတောင် သူ့အဖေက ပုခုံးပေါ် ချီထားသေးတယ်။ အဖေ... သမီးကိုလည်း ချီပါဦး၊ သမီး ဘာမှ မမြင်ရဘူး!"

"အစ်မကြီး" ဖြစ်သူ ယန်ရွှယ် - "..."

"အဖေ" ဖြစ်သူ ချီဖန့် - "..."

တိတ်ဆိတ်သွားသည့် အချိန်တွင် လျိုဝေကောက မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်ချလိုက်သည်။ ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့က သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူက လက်နှစ်ဖက် မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှ မကြားဘူးနော်။"

၎င်းက ပို၍ ဆိုးသွားစေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အပြင်မှာ မှောင်နေသဖြင့် ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာကို မမြင်ရပေ၊ မဟုတ်လျှင် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုများ ပျက်ပြားပြီး မျက်နှာနီမြန်းနေသည်ကို မြင်ရပေလိမ့်မည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သော်လည်း ထိုကိစ္စက စိတ်ထဲတွင် ကျန်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ကဲ... 'အဖေ' ရေ၊ ပုခုံးကော အဆင်ပြေရဲ့လား?" ဟု သူမက ချီဖန့်ကို စနောက်လိုက်သည်။

သူမ မမျှော်လင့်ဘဲ သူက သူမကို သူ၏ မျက်ဝန်းနက်များဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ "အဖေကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်တဲ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

တကယ့် လူလည်ပဲ။ ယန်ရွှယ်က သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးပြီး အပြင်ထွက်ကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်တော့သည်။

ထိုမျက်စောင်းကြောင့် ချီဖန့်၏ စိတ်ကြည်လင်သွားပြီး သူ၏ ပုခုံးမှ နာကျင်မှုများပင် ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရသည်။ သူ စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စာကို နောက်ဆုံးတွင် ဖြေလိုက်သည်။

အလုပ်များနေသဖြင့် သူ စောစောက မဖတ်ရသေးပေ—ယန်ရွှယ်၏ မိသားစုအကြောင်း သူ စုံစမ်းနေသည်ကိုလည်း သူမအား မသိစေချင်ပေ။

ယန်မိသားစု၏ အထက်တန်းလွှာ သမီးကြီးဖြစ်သူ ယန်ရွှယ်သည် မည်သို့သော အကြောင်းရင်းကြောင့် ကျေးလက်သို့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

အကယ်၍ သူမနှင့် သူမ၏ မောင်လေးတို့ အခက်အခဲ ဖြစ်နေပါက သူမကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာနိုင်သည်။ သူတို့၏ အိမ်သစ်တွင် အပိုအခန်းတစ်ခန်း ဆောက်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့အတွက် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ မပေးနိုင်သော်လည်း ရွာထဲမှာ နေရတာထက်တော့ ပိုကောင်းမည်မှာ သေချာသည်။