အခန်း (၅၄)

ယွီချွေ့ယွင် ငိုချလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒါက ကျွန်မအမှားပေါ့? ကျွန်မက သူ့ကို အတင်းလက်ထပ်ခိုင်းလို့လား? သူ့ဘောင်းဘီကို တခြားသူအတွက် ချွတ်ခိုင်းလို့လား?"

ယွီရုန်ကျစ်ကတော့ လူငယ်ပီပီ စိတ်တိုတိုဖြင့် "မမ၊ အဖေပြောတာ နားမထောင်နဲ့။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သူတို့ကို ကြိုးနဲ့တုတ်ပြီး လမ်းပေါ်မှာ ဆွဲထုတ်ပြမယ်!" ဟု ဆိုသည်။

သူ့အမေက သူ့ကို ပြန်ဆွဲထားသည်။ "နင်ကပါ ဝိုင်းပြီး ရှုပ်အောင် မလုပ်စမ်းနဲ့။ လမ်းပေါ် လှည့်ပြလိုက်ရင် ဘာထူးမှာလဲ?"

"ဒါဆို ဘာလုပ်ရမှာလဲ? ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားရမှာလား?" ယွီရုန်ကျစ်က ဒေါသထွက်နေသည်။ "သူ့ကို လူကောင်းထင်နေတာ၊ အခုတော့ အမှိုက်ပဲ!"

နောက်ဆုံးတွင် သူ့အမေက သူ့ကို ဖျောင်းဖျပြီး ယွီချွေ့ယွင်၏ ကလေးများကို သွားကြည့်ရန် သို့မဟုတ် ကလေးတွေ စိတ်မထိခိုက်အောင် အပြင်ခေါ်သွားရန် ခိုင်းလိုက်ရသည်။

ဤအရှုပ်တော်ပုံက ကလေးများကိုပါ ထိခိုက်စေသည်။ ယွီချွေ့ယွင်က ကလေးများရှေ့တွင်ပင် ရန်ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် သူမ၏ သားအကြီးဆုံးမှာ ထိုနေ့က ကျောင်းပင် မသွားနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ့သား ထွက်သွားသောအခါ ဒါရိုက်တာယွီ၏ ဇနီးက သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ "နင့်ဒေါသကိုတော့ ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေအတွက်လည်း စဉ်းစားဦး။ နင်က အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် နင်တို့ ဘယ်လို ဆက်လျှောက်မလဲ? ကလေးတွေကကော ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ?"

ညနေစောင်းသည့်တိုင် ယွီချွေ့ယွင်က မည်သူ့ကိုမှ လမ်းပေါ်ဆွဲမထုတ်ခဲ့ပေ။ အဒေါ်ကောက ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ သူမလည်း ထပ်တူပင် ပြောဆိုသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကလေးတွေက အဓိကပဲ။ ဒါကို ရန်ငြိုးရန်စတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရင် ကလေးတွေ ဘယ်လို မျက်နှာမော့ရတော့မလဲ?"

"အကယ်၍ ဒီအိမ်ထောင်ရေးက သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရင် ကွာရှင်းလိုက်ရင် မရဘူးလား?" ဟု ယန်ရွှယ်က အမှတ်မထင် ပြောလိုက်သည်။ ခြံပြင်တွင် ရောက်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုစကားကို ကြားပြီး ရပ်တန့်သွားသည်ကို သူမ မသိလိုက်ပေ။

အဒေါ်ကောက သူမကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ကွာရှင်းတာက အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူးလေ။ သူမက လျန် မိသားစုက ကောင်မလေးလို ကလေးမရှိ၊ တွယ်တာစရာမရှိတဲ့သူမှ မဟုတ်တာ။ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ သူမကို ဘယ်သူက ကျွေးမလဲ?"

ဒါကတော့ ဒီခေတ်က အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ကြေကွဲစရာ အဖြစ်ပင်။ အဖေက ဒါရိုက်တာ ဖြစ်နေရင်တောင် အချို့သော မတရားမှုတွေကိုတော့ အောင့်အည်း သည်းခံနေကြရသည်။

ယန်ရွှယ်ကလည်း "သူမက လျန်ချီမောင်ကို ထွန်စက်မောင်းခိုင်းဖို့ထက် သူမကိုယ်တိုင် အလုပ်တစ်ခုရအောင် ဒါရိုက်တာယွီကို ခိုင်းသင့်တာ။ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေရှိရင် ကလေးတွေကျွေးဖို့အတွက်နဲ့ ဒီလို အိမ်ထောင်ရေးဆိုးကြီးထဲမှာ ပိတ်မိနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဒါကတော့ ရှေးလူကြီးဖြစ်သူ အဒေါ်ကော တစ်ခါမှ မတွေးဖူးသည့် အမြင်သစ်ပင်။

"နင် လက်ထပ်ထားတာ ဘယ်လောက်မှ မရှိသေးဘူး—ကွာရှင်းတာကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနိုင်ရတာလဲ?"

ခြံပြင်က လူသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ခဏမျှ ထပ်ရပ်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်ကာ လျိုမိသားစုအိမ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

အိမ်သစ်မှာ ပြတင်းပေါက်ဘောင်များနှင့် ခြံစည်းရိုးခတ်ရန်သာ ကျန်တော့ပြီး လျှပ်စစ်မီးကြိုးများပင် ဆွဲပြီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုနေ့က လျိုဝေကော အိမ်သို့ စောစောပြန်လာခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ အိမ်ကခွေးများကို လမ်းလျှောက်ခေါ်ထွက်ပြီး ပြန်လာချိန်တွင် ချီဖန့် ရောက်လာပြန်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အလုပ်ကပြန်လာပြီးနောက် အဝတ်ပင်မလဲရသေးမှန်း သိသာလှသည်။

လျိုဝေကော ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? ငါတို့ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားလို့လား?"

သူ အံ့သြသွားသည်မှာ ချီဖန့်က ဘေးသို့ဖယ်ပေးပြီး တခြားသူများ မကြားနိုင်သည့်နေရာသို့ လာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ခြင်းပင်။

ဒါက ချီဖန့်အတွက်တော့ ထူးဆန်းသော အပြုအမူဖြစ်သည်။ လျိုဝေကော၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ "မင်း တစ်ယောက်ယောက် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေတာကို ထပ်မိပြန်ပြီလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကြည့်ရတာ သူက လူမိအောင် ဖမ်းတတ်သည့် အကျင့်ပါနေပုံရသည်...

ချီဖန့် ခဏတုံ့သွားပြီးမှ "မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို တစ်ခု မေးချင်လို့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လျိုဝေကော အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရသော်လည်း "မေးလေ" ဟု ဆိုသည်။

ချီဖန့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အရင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အသံကို ပို၍ နှိမ့်လိုက်သည်။

"ဒီသစ်တောစခန်းမှာ ငါနဲ့ နာမည်တူတဲ့သူ ရှိဖူးလား? ငါ့အရွယ်လောက်ပဲ၊ ငါ့အရပ်လောက်ပဲ၊ ရုပ်လည်း ချောတယ်—"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လျိုဝေကောက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် "အော်... အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ချောတာလား—မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးမွမ်းနေတာလား ဒါမှမဟုတ် မေးခွန်းမေးနေတာလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချီဖန့်၏ စိတ်ထင်လို့ပဲလား မသိသော်လည်း၊ လျိုဝေကောက သူ၏အရပ်အကြောင်း ပြောသည့်အခါ အနည်းငယ် ငြိုးတေးနေသည့်ပုံပင်။

သူ တွေဝေသွားပြီးမှ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အဲဒီလူက အခု သစ်တောစခန်းမှာ မရှိတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းက ဒီမှာ နေလာတာ ကြာပြီဆိုတော့ အဲဒီလိုလူမျိုးကို မှတ်မိလား?"

"အကယ်၍ သူက မင်းအရွယ်လောက်ဆိုရင် ငါ့အရွယ်လောက်ပဲပေါ့။ ငါတို့က အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြတာဆိုတော့ ငါ မှတ်မိသင့်တာပေါ့။"

လျိုဝေကော သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်သည်။ "ချီဖန့် ဆိုတဲ့နာမည်နဲ့လူကို ငါ တကယ်ကို မမှတ်မိဘူး။ အမှန်တော့ မင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် 'ချီ' နဲ့ လူတောင် ဒီမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ 'ချီ' ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနဲ့ တစ်ယောက်တော့ ရှိဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့နာမည်က ချီကျဲဖန် —လွတ်မြောက်ရေးနှစ်မှာ မွေးတာ၊ မင်းထက် တစ်နှစ်ငယ်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သူ့အဖေနဲ့အတူ ပြောင်းသွားပြီ။"

ထို့နောက် သူက “မင်း တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် မိသားစု လိုက်ရှာပေးနေတာလား?" ဟု မေးသည်။

"အဲဒီလိုပါပဲ" ဟု ချီဖန့်က ပြန်ဖြေသည်။

သူ ဘာပြောနိုင်ဦးမှာလဲ? ယန်ရွှယ် လက်ထပ်ရမည့်သူကို ရှာပေးနေတာလို့ ပြောရမှာလား?

သူ၏ မျက်နှာ မှောင်ကျသွားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် လျိုဝေကောက ထပ်မံ အားစိုက်စဉ်းစားပေးသည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အဲဒီလိုလူမျိုး ငါ လုံးဝ မမှတ်မိဘူး။ သူက မင်းနဲ့ နာမည်တူတာ သေချာလား?"

"သေချာရမှာပေါ့။"

မဟုတ်ရင် ယန်ရွှယ်က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် တခြားလူလို့ မှားယွင်းမှတ်ယူနိုင်ပါ့မလဲ?

"ကောင်းပြီ၊ ငါ ထပ်စုံစမ်းပေးမယ်" ဟု လျိုဝေကောက ဆိုသည်။

"ရှောင်ကျင်းချွမ် ဘက်မှာပါ ငါ စစ်ဆေးပေးမယ်—နေရာ လွဲနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"

ချီဖန့် ထိုအချက်ကို ထည့်မစဉ်းစားခဲ့မိပေ။ ခဏမျှ ငြိမ်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီ" ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူက "ဒါကို ယန်ရွှယ်ကို မပြောပါနဲ့ဦး" ဟု မှာလိုက်သည်။

"မင်း ခုတလော လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အတော်များနေပါလား" လျိုဝေကောက မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်သည်။

"မင်းမိန်းမကို ဘာမှမပြောရင် သူမက မင်းကို အိပ်ရာပေါ်ကနေ ကန်ချလိမ့်မယ်နော်။"

ပုံမှန်ဆို တည်ငြိမ်လွန်းသော ချီဖန့်မှာ ထိုစကားကြောင့် ကိုယ်ဟန်တောင့်သွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ သူမကို ပြောပြချင်သလား ဆိုသည့်ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ပြောပြနိုင်ပါ့မလား သို့မဟုတ် ပြောပြရဲပါ့မလား ဆိုသည့်ကိစ္စ ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ ထိုလူကို တကယ်တွေ့ခဲ့ရင် သူ ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိသေးပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ တကယ်ကို လမ်းပိတ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချီဖန့်က "ဒါကို မြန်မြန်လုပ်ပေးပါ။ အရေးကြီးလို့" ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ် ရှာနေသည့်လူက ဘယ်တော့ ပေါ်လာမလဲဆိုတာ သူ မသိပေ။ အမှန်တော့ ထိုလူက ပိုက်ဆံပင် ပို့ထားသည် မဟုတ်ပါလား—လူကို မလိုချင်ရင်တောင် ပိုက်ဆံကိုတော့ ပြန်လိုချင်မှာပဲ မဟုတ်လား?

ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့ လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ သုံးလကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုလူ၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရသေးချေ...

ချီဖန့် လျိုတို့အိမ်မှ ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်ရွှယ်သည် အဒေါ်ကောနှင့် စကားပြောမနေတော့ဘဲ သူမ ဝယ်လာသည့် 'ကျောက်ရေညှိ' များမှ ကျောက်ကျော ကျိုနေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က အိမ်ဆောက်သည့်အလုပ်နှင့် အလွန်အလုပ်များနေသဖြင့် အချိန်မရခဲ့သော်လည်း ယခု အလုပ်ပါးသွားပြီဖြစ်ရာ ယန်ရွှယ်သည် 'ကျောက်ရေညှိ' များကို ရေစိမ်ပြီး ဆိုဒီယမ်ဖယ်ရှားသည့် ကုသမှုကိုပင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

'ကျောက်ရေညှိ' တွင် သတ္တုဓာတ်နှင့် အယ်လ်ကာလီ ဓာတ်များစွာ ပါဝင်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းကို ဦးစွာ ဆိုဒီယမ်ဟိုက်ဒရောဆိုဒ် (sodium hydroxide) ဖြင့် ရေမစိမ်ပါက ဆဲလ်နံရံများ မပြိုကွဲသဖြင့် ကျောက်ကျော ထုတ်ယူရာတွင် အဆင်မပြေနိုင်ပေ။

အတုံးသေးသေးလေးများ တုံးပြီး ကျိုလိုက်သောအခါ 'ကျောက်ရေညှိ' များမှ ကြည်လင်သော အစေးဓာတ်များ စတင်ထွက်လာသည်။ ယန်ရွှယ်က ဇွန်းဖြင့် အသာအယာ မွှေနေသည်။

ချီဖန့်အနေဖြင့် သူမကို တခြားလူဟု မထင်ခဲ့သည်မှာလည်း မဆန်းပေ။ ကျေးလက်နောက်ခံရှိသော မိန်းကလေး မည်မျှက ကျောက်ကျောအကြောင်း သိပြီး မည်သို့ကျိုရမည်ကို သိပါမည်နည်း?

ထို့အပြင် ချီဖန့် အထင်မမှားပါက ယန်ရွှယ်သည် ဤကျောက်ကျောကို သစ်တောထဲမှ မှိုအမျိုးအစားအချို့ကို စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရန်အတွက် 'အာဟာရမျိုးပွားစာအဖြစ်' (culture medium) အဖြစ် အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ကျောကို ဇီဝဗေဒ ဓာတ်ခွဲခန်းများတွင် ဘက်တီးရီးယား ပြုစုပျိုးထောင်ရန်အတွက် အာဟာရမျိုးပွားစာအဖြစ် အသုံးများသည်။

၎င်းအပြင် ယန်ရွှယ်၏ စကားပြောပုံ၊ အမူအရာ၊ သတ္တိနှင့် ဗဟုသုတများမှာ မြို့ငယ်လေးက အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူပေ။ သို့သော် သူမမှာ ကြံ့ခိုင်မှု၊ အလုပ်ကြိုးစားမှု၊ ခြွေတာမှုနှင့် ဈေးဆစ်ကျွမ်းကျင်မှုစသည့် သာမန်လူတန်းစားတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများလည်း ရှိနေပြန်သည်။

အချို့အရာများကို မစူးစမ်းဘဲ ထားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသော်လည်း၊ ချီဖန့်အနေဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် သူ၏ စေ့စပ်ထားသူ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူမကို ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော် သူမကို နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ သူသည် လက်ဆေး၊ အဝတ်လဲပြီး အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်လိုက်သည်။

"ကိုယ် ခဏ လွှဲလုပ်ပေးမယ်။"

ကျောက်ကျောကျိုရာတွင် အောက်ခြေမကပ်စေရန် အဆက်မပြတ် မွှေပေးရန် လိုအပ်သည်။ ယန်ရွှယ် မွှေနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် လူစားလဲပေးသည်ကို ငြင်းမနေတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ချီဖန့်သည် ကျိုသည့်အလုပ်မှသည် အနည်များကို ပိတ်စဖြင့် စစ်ထုတ်သည်အထိ တစ်ယောက်တည်း အပြီးသတ် လုပ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ယန်ရွှယ်ကို ထပ်မကူခိုင်းတော့ပေ။

ယခု ကျန်သည်မှာ အအေးခံပြီး ခဲသွားအောင် ထားရန်သာ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က ၎င်းကို သိုလှောင်ရုံထဲတွင် ထားလိုက်ရာ နောက်နေ့မနက်တွင် တော်တော်လေး ခဲသွားပြီဖြစ်သည်။

ကျောက်ကျောကို အာဟာရမျိုးပွားစာအဖြစ်သာမက ဂျယ်လီ၊ ပူတင်းနှင့် 'ရတနာရှစ်ပါးဟင်းချို' တို့တွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်ကို စဉ်းစားမိပြီး ယန်ရွှယ်သည် အနီးအနားက ဆိတ်မွေးမြူသည့် အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ မှိုမျိုးစေ့များ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးသဖြင့် ဆိတ်နို့ဝယ်ပြီး ပူတင်း အရင်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုခေတ်ကာလတွင် နွားနို့ရရန် ခက်ခဲပြီး နို့မှုန့်များမှာလည်း အဆင့်မမီပေ။ မိသားစုအတော်များများမှာ ကလေးများကို တိုက်ကျွေးရန် ဆိတ်များ မွေးမြူကြပြီး ကလေးများ အရွယ်ရောက်မှ ပြန်ရောင်းလေ့ရှိကြသည်။

ထိုအိမ်က မိသားစုမှာ အလွန်စေတနာကောင်းလှပြီး ယန်ရွှယ်ပေးသော ပိုက်ဆံကို မယူဘဲ ဆိတ်နို့တစ်ပန်းကန် အလကား ပေးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်လည်း အခြားနည်းလမ်းမရှိသဖြင့် ယူလာခဲ့ပြီး နောက်မှ ပူတင်းလုပ်ပြီး ပြန်ပေးရန် စဉ်းစားလိုက်သည်—အထူးသဖြင့် ထိုအိမ်တွင် ကလေးများ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ပူတင်းထည့်ရန် ခွက်များမှာတော့ ထိုခေတ်က ခွက်နှင့် ပန်းကန်များမှာ အလွန်ကြီးလွန်းလှသည်။ ယန်ရွှယ်သည် အိမ်နီးနားချင်း ကောနှင့် လျိုမိသားစုများဆီမှ အရက်သောက်သည့် ကြွေခွက်ကလေးများကို သွားငှားရာ နှစ်အိမ်ပေါင်းမှ ၁၀ ခွက်သာ ရခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဆိတ်နို့နှင့် ကျောက်ကျော ရောထားသော ပူတင်းအရည်များမှာ အတော်လေး ပိုနေသေးသဖြင့် ယန်ရွှယ်၏ ကြွေရည်သုတ်ခွက်ကြီး တစ်ဝက်ကျော်အထိ ရှိနေသည်။

ယန်ရွှယ် သက်ပြင်းချမိသည်။ "ဒီအရာလေး နည်းနည်းရဖို့ကို မလွယ်ပါလား။"

ချီဖန့်က ခွက်ကလေးအားလုံးကို ဇလုံကြီးတစ်ခုထဲ ထည့်ပေးပြီး အအေးခံရန် သိုလှောင်ရုံသို့ ပို့ဖို့ ပြင်သည်။

"နောက်ဆိုရင် ငှားမနေနဲ့တော့၊ ကိုယ်တို့ ဝယ်လိုက်ကြတာပေါ့။"

"ရှင်က ကျွန်မ ဒါမျိုး ထပ်လုပ်ဦးမယ် ထင်လို့လား?"

ယန်ရွှယ် ရယ်လိုက်သည်။ "ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်မို့ ဝေမျှချင်လို့ပါ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်တည်းအတွက်ဆိုရင် ဒီကြွေရည်သုတ်ခွက်ကြီးထဲပဲ တစ်ခါတည်း လောင်းထည့်လိုက်မှာပေါ့။"

ခွက်ကြီးလည်း ဘာဖြစ်လဲ? ပိုများလေ ပိုစားကောင်းလေပေါ့—ဇွန်းနဲ့ ခပ်စားလိုက်ရုံပဲလေ။

ယန်ရွှယ်သည် အိုးကို ဆေးကြောရန် ရေခပ်နေစဉ် လျိုဝေကော ရောက်လာခဲ့သည်။

ချီဖန့်က ပူတင်းများကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သဖြင့် ယန်ရွှယ်လည်း ရယ်မိသွားသည်။

"ရှင် ဒီနေ့ စောတာပဲ။ ကျွန်မ လုပ်ထားတဲ့ ပူတင်းတွေက စားလို့မရသေးဘူးနော်။"

"ဟင်? မင်း စားစရာအသစ် ထပ်လုပ်ပြန်ပြီလား?"

လျိုဝေကော၏ တုံ့ပြန်မှုက အနည်းငယ် နောက်ကျနေသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူက ချီဖန့်ကို စနောက်မည် သို့မဟုတ် ရယ်မောနေမည်ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်။

ယန်ရွှယ်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် တစ်ခုခု မှားနေမှန်း သိလိုက်ပြီး ချီဖန့်ကလည်း သူ့ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် လျိုဝေကောမှာ ဘာမှမမြင်သလို ဖြစ်နေသည်။

ချီဖန့် ထပ်ပြီး မျက်ရိပ်ပြသည့်အခါ ယန်ရွှယ်က မြင်သွားပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ရှင် လျိုဝေကောကို ဘာလို့ အဲလို ကြည့်နေတာလဲ?"

ချီဖန့် ကိုယ်ဟန်တောင့်သွားသည်။ "ကိုယ် မကြည့်ပါဘူး။"

သူ တကယ်မကြည့်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများက သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသဖြင့် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံနှင့်ပင် တစ်ခုခုကို အရိပ်အကဲပြနေသလို ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ယန်ရွှယ်က လျိုဝေကောဘက် လှည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား?"

"ငါ—"

လျိုဝေကော ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ငိုချင်သလို အသံဖြင့် ပြောသည်။

"ငါ့ကောင်မလေးကို ဆုံးရှုံးရတော့မယ်!"

ချီဖန့်အနေဖြင့် သူငယ်ချင်းအတွက် ဝမ်းသာရမလား ဝမ်းနည်းရမလား မဝေခွဲနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဇလုံကို မယူလိုက်ပြီး "ဒါတွေ ငါ သွားသိမ်းလိုက်ဦးမယ်၊ မင်းတို့ အထဲမှာ စကားပြောနှင့်ကြ" ဟု ဆိုသည်။

ယန်ရွှယ်က လက်ကိုသုတ်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

"ဝင်လာခဲ့။"

ချီဖန့် သိုလှောင်ရုံမှ ပြန်လာသောအခါ လျိုဝေကော၏ စိတ်ပျက်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သူမရဲ့ မိသားစုက ငါနဲ့ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ အကြောင်းကို သိသွားပြီ။ သူတို့က သဘောမတူဘူးတဲ့။"

ချီဖန့် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင်။ ယန်ရွှယ်က အထဲဝင်လာသော ချီဖန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ချီဖန့် လမ်းတစ်ဝက်မှာ ရပ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ သူ ဘာတွေးနေမှန်း မသိသာပေ။

ယန်ရွှယ်က သူ့ကို ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ လျိုဝေကောကို မေးလိုက်သည်။

"ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ဘာပြောလဲ? သူမက မိသားစုစကားကို နားထောင်မှာလား?"

ချီဖန့်က ကြားဖြတ်ပြီး ဒဲ့တိုးမေးလိုက်သည်။ "ကျိုးဝမ်ဟွေ့က မင်းကို လမ်းခွဲမယ် ပြောတာလား?"

"မဖြစ်နိုင်တာ!" လျိုဝေကောက ပြန်အော်သည်။ "မိသားစုက သဘောမတူရုံနဲ့ လမ်းခွဲမယ်ဆိုရင် ငါတို့တွေ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေက အလကား ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။"

"ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက် တွေးပူနေတာလဲ?" ချီဖန့်၏ လေသံက ပြတ်သားသွားသည်။

ဒါက အခက်အခဲလေးတစ်ခုပဲ ရှိသေးတာကို သူက ကမ္ဘာပျက်သလို လုပ်နေသည်။ အကယ်၍ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကသာ တကယ် လမ်းခွဲမယ်ဆိုရင် သူက—

လျိုဝေကောကတော့ သတိမထားမိသော်လည်း၊ ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်၏ လေသံထဲက အငေါ့တူးမှုကို သတိထားမိသဖြင့် သူ့ကို သတိပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ချီဖန့် ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး လျိုဝေကောက နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းပြသည်။

"သူမက လမ်းခွဲမယ်လို့ မပြောပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမ မိသားစုက တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်ပေးဖို့ လုပ်နေကြတယ်။ အဲဒီလူကလည်း တို့သစ်တောစခန်းက ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ။"

"ဘယ်သူလဲ?"

"ဘယ်သူလဲ?"

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးလိုက်ကြသည်။

ယန်ရွှယ်သည် ပညာတတ်လူငယ်များနှင့် အတူတူ အလုပ်လုပ်နေသူဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အမျိုးသားများကို တစ်ယောက်ချင်း လိုက်စဉ်းစားနေသည်။

အခြေအနေ အကောင်းဆုံးက ကျန်းကောကွမ်း ဖြစ်ပြီး၊ သူ့သူငယ်ချင်း ရန်ထောင်က ဒုတိယလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စရိုက်က...

သူမ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လျိုဝေကောက ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းသဲ့ပေါင်တဲ့။ ဟိုတစ်နေ့က မင်းတို့အိမ်မှာ ပြဿနာလာရှာတဲ့လူလေ။"

ဒါက ကျန်းကောကွမ်း ဒါမှမဟုတ် ရန်ထောင်ထက်တောင် ပိုဆိုးနေသေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းကောကွမ်းက လူလည်ကျသော်လည်း သူလုပ်တာကို သူဝန်ခံပြီး ထွက်သွားတတ်သည်။ ရန်ထောင်ကတော့ လူပုသလောက် သေချာ ကိုင်တွယ်တတ်သူဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းသဲ့ပေါင်လား? ပြောရခက်သည်။ လက်ပတ်နာရီက သူ့ဟာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ သူက အကျယ်ဆုံး အော်ခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။

လျိုဝေကောနှင့် ချီဖန့်တို့ကို တစ်ချိန်လုံး ရန်စခဲ့သည်မှာ သူဖြစ်သည်၊ သူတို့ဆီက နစ်နာကြေး တောင်းခဲ့သည်မှာလည်း သူဖြစ်သည်၊ ထို့နောက် အမှန်တရား ပေါ်လာသည့်အခါတွင်လည်း နောက်ပြောင်ရုံသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆင်ခြေပေးခဲ့သည်မှာလည်း သူပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် တာဝန်ယူလိုစိတ် အလျဉ်းမရှိဘဲ ပြဿနာရှာရသည်ကိုသာ အလွန်နှစ်သက်သူဖြစ်သည်—ရန်စရန် အမြဲဝန်မလေးသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကို ရင်ဆိုင်ရန်မူ အမြဲရှောင်လွှဲသူဖြစ်သည်။

.......

ချီဖန့်: "ဟေ့လူတို့... ငါတော့ တကယ်ကို ကြောက်နေပြီ [sad][sad][sad]"