အခန်း (၅၅)

ယန်ရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချီဖန့်က သူမထက် ဦးအောင် မေးလိုက်သည်။

"သူမရဲ့ မိသားစုက အဲဒီကိစ္စကို သိလား?"

"သိတယ်။ သူမ အိမ်ပြန်တုန်းက ပြောပြခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က မယုံကြဘူး။"

လျိုဝေကောသည် ဒူးပေါ်တွင် တံတောင်ဆစ်တင်၊ ပုခုံးများ တွဲကျလျက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထိုင်နေသည်။"ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ? ငါတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်လို့ မင်းတို့ ထင်လား?"

"ရှိတာပေါ့။"

ယန်ရွှယ် မဖြေခင်မှာပင် ချီဖန့်က တစ်ဖန် ဦးအောင် ဖြေလိုက်ပြန်သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ယနေ့တွင် ထူးထူးခြားခြား စကားများနေပြီး တက်ကြွနေသည်။ ယန်ရွှယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ "စိတ်ရှိရင် နည်းလမ်းရှိပါတယ်" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

သူမက လျိုဝေကောအတွက် အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပေးသည်- "ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ သူမရဲ့ မိသားစုက ရှင့်ကို လူချင်းမကြိုက်လို့ သဘောမတူတာလား ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ရဲ့ အခြေအနေတွေကြောင့်လားဆိုတာ အရင်သိအောင်လုပ်ရမယ်။ သူတို့ ရှင့်ကို မတွေ့ဖူးသေးဘူးဆိုတော့ ရှင့်ရဲ့ စရိုက်ကို ဆုံးဖြတ်လို့မရသေးဘူး—ဒါကြောင့် ရှင့်ရဲ့ အခြေအနေတွေကို မကျေနပ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ရှင့်အလုပ်ကြောင့်လား၊ မိသားစု နောက်ခံကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင်က တောသားဖြစ်နေလို့လား?"

ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် အရင်ဆုံး အရင်းအမြစ်ကို ရှာရပေမည်။

"နောက်ပြီး ကျန်းသဲ့ပေါင် ရှိသေးတယ်" ဟု ချီဖန့်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြည့်စွက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ဝင်ငွေက မင်းကို မမီဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ရဲ့ မိသားစုက တန်ဖိုးထားတဲ့ တခြားအချက်တစ်ခုခု သူ့မှာ ရှိနေရမယ်။"

တစ်ဦးက ပြုံးရယ်နေပြီး အခြားတစ်ဦးက တည်ငြိမ်နေသဖြင့် လျိုဝေကော၏ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများမှာ တဖြည်းဖြည်း အနည်ထိုင်သွားသည်။

"ငါ အဲဒါတွေကို မမေးရသေးဘူး။ သူမနဲ့ သွားစကားပြောလိုက်ဦးမယ်။"

သူသည် မျက်နှာကို သုတ်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားရာ တံခါးခုံကိုပင် တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဖြည်းဖြည်းသွားပါ၊ အလောတကြီး လုပ်စရာမလိုဘူး" ဟု ယန်ရွှယ်က နောက်မှ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ သူမ ပြန်လှည့်လာသောအခါ ချီဖန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်နေဆဲပင်။

သူမက သူ့ကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင် သူတို့အပေါ် သိပ်ယုံကြည်ချက်မရှိဘူးလို့ ကျွန်မထင်နေတာ?"

ချီဖန့်သည် များသောအားဖြင့် အဆိုးဆုံးကိုသာ တွေးတတ်သူဖြစ်သော်လည်း လျိုဝေကောသည် သူ၏သူငယ်ချင်းဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်စေချင်သည်။

၎င်းအပြင် သူသည် အဆိုးမြင်အတွေးများထဲတွင် ဆက်နစ်မွန်းမနေလိုတော့ပေ။ သူသည် အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူတို့ သိပ်မစောင့်လိုက်ရဘဲ လျိုဝေကော ပြန်ရောက်လာသည်၊ သူနှင့်အတူ မျက်နှာနီမြန်းကာ ငိုထားသည့် ပုံစံဖြင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ပါလာသည်။

ထိုမိန်းကလေး ငိုထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ယန်ရွှယ် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

အနည်းဆုံးတော့ လျိုဝေကောသည် ဤတိုက်ပွဲကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေရခြင်း မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ကျိုးဝမ်ဟွေ့သာ အခက်အခဲတွေ့သည်နှင့် လက်လျှော့လိုက်ပါက လျိုဝေကော မည်မျှပင် အားထုတ်စေကာမူ ထူးခြားမည်မဟုတ်ပေ။

ယန်ရွှယ်သည် ကျိုးဝမ်ဟွေ့အတွက် ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား?"

သူမ၏ ချိုသာသောအပြုံးနှင့် နူးညံ့သောလေသံကြောင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ မျက်နှာနီသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ "အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

လျိုဝေကောက သူမကို စိတ်အေးစေရန် အသာအယာ ပြောပြသည်။ "ချီဖန့်နဲ့ ယန်ရွှယ်က ကိုယ့်မိသားစုဝင်တွေလိုပဲ။ သူတို့ကို ဒဲ့တိုးသာ ပြောလိုက်ပါ—ကိုယ်ပြောရင် တစ်မျိုးတစ်မည် လွဲသွားမှာ စိုးလို့။"

သူသည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သူဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တော့ အကဲခတ်ကောင်းသူဖြစ်ပြီး မိမိ၏ အားသာချက်၊ အားနည်းချက်ကို ကောင်းစွာ သိသူဖြစ်သည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် ဤကိစ္စများကို ပြောပြရန် ရှက်နေသော်လည်း အခြေအနေ၏ အရေးကြီးပုံကို နားလည်သည်။ သူမသည် ကြွေရည်သုတ်ခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "ကျန်းသဲ့ပေါင်ရဲ့ အဖေက ကျွန်မအဖေနဲ့ ဌာနတစ်ခုတည်းမှာ အလုပ်လုပ်တာ။ သူက သူတို့ရဲ့ အလုပ်ရုံကြီးကြပ်ရေးမှူးလေ" ဟု ဆိုသည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ "ဒါဆို နင့်အဖေရဲ့ အလုပ်ရုံထဲက ရာထူးက...?"

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပါပဲ၊ လူသုံးလေးဆယ်လောက်ကို အုပ်ချုပ်ရတာ" ဟု ကျိုးဝမ်ဟွေ့က မဆိုင်းမတွ ဝန်ခံသည်။

ဒါဆိုရင် ကျန်းသဲ့ပေါင်မှာ ကျိုးမိသားစု တန်ဖိုးထားတဲ့ အချက်ရှိနေပြီပေါ့။ ယန်ရွှယ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"နင်က နင့်မိသားစု ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ဦးမှာလား?"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ နီမြန်းလာပြီး လက်ထဲက ခွက်ကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ကျန်းသဲ့ပေါင်ကို မလက်ထပ်ချင်ဘူး။"

လျိုဝေကောနှင့် လမ်းမခွဲချင်ဘူးဟု တိုက်ရိုက်မပြောသော်လည်း သူမ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

သူတို့ အတူရှိခဲ့သည့် အချိန်မှာ မကြာသေးသော်လည်း လျိုဝေကောသည် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမအပေါ်တွင်လည်း အဘက်ဘက်က ကျန်းသဲ့ပေါင်ထက် ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် သွားပြီး အကျိုးအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့" ဟု ယန်ရွှယ်က ဆိုသည်။

"အနည်းဆုံးတော့ နင့်မိဘတွေ လျိုဝေကောကို လူချင်းတွေ့ကြည့်သင့်တာပေါ့။"

"ဒါ-ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါ့မလား?" ကျိုးဝမ်ဟွေ့ တွေဝေနေသည်။

"အဆင်ပြေမှာပေါ့၊ နင့်ရည်းစားကို အိမ်ခေါ်လာတာလို့တော့ မပြောရဘူးပေါ့"

ယန်ရွှယ်က ရယ်ရင်းပြောလိုက်သည်။ "သစ်တောစခန်းမှာ သူငယ်ချင်းအသစ်တွေ ရခဲ့လို့ မြို့ထဲလာရင်း ဝင်လည်တာလို့ပဲ ပြောလိုက်။ ချီဖန့်နဲ့ ငါလည်း လိုက်ခဲ့ပေးမယ်။"

ပုံမှန်အားဖြင့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု ပျက်ပြားသွားပါက နှစ်ဖက်စလုံး အချေအတင် စကားများတတ်သဖြင့် ဆင်ခြေတစ်ခု လိုအပ်သည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့် လျိုဝေကောတို့ အခြေအနေအရဆိုလျှင် ပို၍ပင် လိုအပ်လှသည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ အတူလိုက်သွားပါက ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ မိဘများသည် မည်မျှပင် မကျေနပ်စေကာမူ ပြင်ပလူများရှေ့တွင် ပွဲကြမ်းရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ဤကိစ္စကို နှောင့်နှေးနေ၍ မရပေ။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ မိသားစုက ကျန်းသဲ့ပေါင်နှင့် စေ့စပ်ပွဲကို ဘယ်အချိန် အတည်ပြုလိုက်မလဲ မသိနိုင်ပေ။

၎င်းအပြင် ပျိုးပင်ပြုစုပျိုးထောင်ရေး ပထမအဆင့်က စတော့မည်ဖြစ်ရာ အချိန်ဖြုန်းနေ၍ မရပေ။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် သူမ၏ မိသားစုထံ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ပုံရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်တစ်နေ့မှာပင် သူမသည် အားလုံးကို မြို့သို့ ခေါ်သွားရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

လျိုဝေကောသည် သူ၏ အကောင်းဆုံး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားရာ အတော်လေး ခန့်ညားပြီး တက်ကြွနေသည်။ ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လူမသိသာမည့် အဝတ်အစားမျိုး ပြောင်းဝတ်ရန် သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

အမှန်တော့ သူတို့သည် လျိုဝေကောကို ဝန်းရံပေးရန် သွားကြခြင်းဖြစ်ပြီး လူအာရုံစိုက်မှုကို လုယူရန် မဟုတ်ပေ။ သူမသာ တတ်နိုင်လျှင် သူ၏မျက်နှာကိုပါ ပြောင်းလဲပစ်ချင်သည်။

လူငယ်လေးယောက် အုပ်စုလိုက် လမ်းလျှောက်သွားသည်မှာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိစေသည်။ မကြာခင်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။

"ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ပြင်ဆင်ထားကြတာလဲ? အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့လား?"

"မြို့ထဲ သွားမလို့ပါ" ဟု လျိုဝေကောက ပြုံး၍ ဖြေပြီး "အဒေါ်က လယ်ထဲက ပြန်လာတာလား?" ဟု ပြန်မေးသည်။

"အေး။ ဒီနှစ်စိုက်တဲ့ ပဲတွေက အညှောက်မပေါက်လို့ ပြန်စိုက်ခဲ့ရတာ။"

အမျိုးသမီးက စကားပြောရင်း ယန်ရွှယ်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။

"နင်တို့အိမ်ကော ဘယ်လိုလဲ? ယွီမိသားစုက အဲဒီ 'ချွေ့ယွင်'က ပြဿနာ ထပ်ရှာသေးလား?"

ယန်ရွှယ် ဤမေးခွန်းကို မျှော်လင့်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ "မရှိပါဘူး၊ အိမ်က ပြီးခါနီးနေပါပြီ။"

အဒေါ်ကြီးက လျှာသပ်လိုက်သည်။ "သူမကတော့ တကယ့်လူပဲ၊ ရှေ့က အကောင်းကို မမြင်ဘဲ နင့်ကိုပဲ လိုက်တွယ်ကပ်နေတယ်။ သူမရဲ့ 'လျန်' လေးက နင့်ရဲ့ ချီဖန့်ကို ဘယ်လိုလုပ် မီပါ့မလဲ။"

ထို့နောက် အသံကို နှိမ့်ကာ "ငါ ကြားတာတော့ ခေါင်းဆောင်လင်းရဲ့ မိန်းမက 'လျန်' လေးကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ခေါင်းဆောင်လင်းက ကလေးမရနိုင်လို့ သူမက ကလေးရအောင် 'လျန်' လေးကို အသုံးချနေတာတဲ့" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

ဒါက ယန်ရွှယ် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ လျိုဝေကောမှာတော့ သူ၏ အနာဂတ်ဇနီးလောင်းကို ဆုံးရှုံးရတော့မည့် ဆဲဆဲဖြစ်သဖြင့် အတင်းအဖျင်း စကားများကို စိတ်မဝင်စားပေ။

သို့သော် ထိုဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပြီးကတည်းက 'ချွေ့ယွင်' ကသာ ပွဲကြမ်းနေသော်လည်း လင်းမိသားစုမှာမူ ထူးထူးခြားခြား ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်—ကောလာဟလလည်း မထွက်၊ ရှင်းလင်းချက်လည်း မပေးပေ။ သို့သော် ကလေးရရန်အတွက် အမျိုးသားတစ်ဦးကို ငှားသည်ဆိုသော ယူဆချက်မှာမူ...

ခေါင်းဆောင်လင်းက အမှားလုပ်သူဖြစ်သွားပြီး ချန်ယွီကျန်းက သားကောင်အဖြစ် ပုံဖော်ခံနေရအောင် ဘယ်လိုများ ပြောင်းလဲသွားပါလိမ့်?

ယန်ရွှယ်သည် ထိုအချက် အမှန်ဟုတ်မဟုတ် မသိသလို၊ သူမကို မတရားစွပ်စွဲခဲ့သူတစ်ဦးကိုလည်း ဝေဖန်လိုစိတ် မရှိပေ။ သူမက အားနာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဒေါ်၊ ကျွန်မတို့ ရထားမီအောင် သွားရဦးမယ်" ဟု ဆိုသည်။

၎င်းကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးက အမြန်ပင် လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "အေး အေး သွားကြတော့။" သူမသည် ပေါက်ပြားကို ထမ်းကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားတော့သည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ မိသားစုသည် ချန်ရွှေ့ မြို့မြောက်ပိုင်းတွင် နေထိုင်ကြသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ၎င်းမှာ ရှန်ရှို့ဖန် နေထိုင်သည့် လမ်းကြားနှင့် နှစ်လမ်းသာ ဝေးသည်။

ထိုဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားစဉ် ချီဖန့်၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်နေသည်။ သို့သော် ကျိုးဝမ်ဟွေ့က နှစ်လမ်းစော၍ တခြားလမ်းထဲသို့ ချိုးဝင်သွားသောအခါမှ သူ၏ အမူအရာက ဘာမှမပြောဘဲ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူတို့အုပ်စု ရောက်သွားသည့်အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် အိမ်မှ ထွက်လာသည်၊ အဖေကျိုးကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့နေသည်။ "နောက်တစ်ခါ ဝမ်ဟွေ့ ပြန်လာရင် မင်းဆီ ဝင်လည်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။

"ဒါ ကျန်းသဲ့ပေါင်ရဲ့ အမေလေ" ဟု ကျိုးဝမ်ဟွေ့က တခြားသူများကို တိုးတိုးလေး ပြောပြရင်း ချက်ချင်း နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးအဖေ၏ မျက်နှာမှာ စောစောက နွေးထွေးမှုနှင့် ခင်မင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ရောက်လာကြပြီလား။"

သူသည် ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ သူငယ်ချင်းများကို—သို့မဟုတ် သူမ ကျေးလက်တွင် ရခဲ့သော သူငယ်ချင်းများကို—အထူးတလည် ကြိုဆိုလိုပုံမရသည်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

သို့သော် အမေကျိုးသည် သူတို့ရောက်လာသံ ကြားသောအခါ ထွက်၍ ကြိုဆိုသည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး လျိုဝေကောမှာလည်း ရုပ်မဆိုးသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက နွေးထွေးစွာ ချီးကျူးစကား ဆိုသည်။

သူတို့ ထိုင်ပင် မထိုင်ရသေးမီ အဖေကျိုးက မေးလိုက်သည်။

"သစ်တောစခန်းကနေ ဒီအထိ လာရတာ ခရီးမနီးဘူးနော်။ ဒီနေ့ အလုပ်မရှိကြဘူးလား?"

သူသည် ကြွေရည်သုတ်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း အလုပ်မလုပ်ဘဲ လျှောက်သွားနေသည့် လူငယ်များအပေါ် ဆူပူသကဲ့သို့ တင်းမာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာနီသွားပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်စဉ် ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် ကြားဖြတ်ဖြေလိုက်သည်။

"သစ်တောစခန်းက အလုပ်ကတော့ များပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့မှာ အားလပ်ချိန်လည်း အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဘေးထွက်အလုပ်အနေနဲ့ ဆေးမြစ်တွေလည်း ရှာကြတယ်။ ပျိုးပင်ပျိုးထောင်တဲ့အလုပ် မစခင်မှာ ဒီနေ့ ကျွန်မတို့တူးထားတဲ့ 'ထျန်မာ့ဥတွေ လာရောင်းတာပါ။"

သူ၏ အနာဂတ် ယောက္ခမလောင်းများဆီသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သဖြင့် လျိုဝေကောမှာ အလွန်စိုးရိမ်နေပြီး အဖေကျိုး၏ အမူအရာကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း သူသည် လူမိုက်မဟုတ်ပေ။

ယန်ရွှယ်က 'ထျန်မာ့' အကြောင်း ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသည်နှင့် သူ ယူလာသော စက္ကူထုပ်ကို အမြန်ပင် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် လာလည်တာဆိုတော့ ဘာယူလာရမလဲ မသိလို့ မိသားစုအတွက် 'ထျန်မာ့' အချို့ ယူလာခဲ့ပါတယ်။ ဒါကို ရေနွေးထဲ ခပ်သောက်လို့ရသလို ကြက်စွပ်ပြုတ်ထဲလည်း ထည့်ချက်လို့ ရပါတယ်။"

ဤဆေးမြစ်မှာ မစျေးပေါပေ—လျိုဝေကော၏ အထုပ်လေးမှာ အလေးချိန် တစ်ဝက်နီးပါး ရှိရာ စီးကရက်တစ်ဖာထက်ပင် တန်ဖိုးရှိသည်။

အဖေကျိုးက ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ အမေကျိုးကတော့ အားနာနေသည့်ပုံစံဖြင့် "လာလည်တာပဲကို ဘာမှ ယူမလာပါနဲ့တော့!" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါတွေက တောင်ပေါ်ကနေ ရှာထားတာတွေပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ" ဟု ယန်ရွှယ်က ဝင်ပြောသည်။

"သစ်တောစခန်းမှာ တခြားဘာမှ မရှိရင်တောင် ဂျင်ဆင်းနဲ့ 'ထျန်မာ့' လို ဆေးမြစ်တွေကတော့ အများကြီး ရှိပါတယ်။"

အခြေအနေ အနည်းငယ် ကြည်လင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က အားလုံးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့မှာ ဇနီးမောင်နှံဖြစ်ပြီး အခြားလူငယ်မှာ လျိုဝေကောဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အမေကျိုးသည် လျိုဝေကောကို ပို၍ သေသေချာချာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

ထိုလူငယ်မှာ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးတောက်ပတောက်ပနှင့် စကားပြောရာတွင် ယုံကြည်ချက်ရှိပြီး တက်ကြွသည့် အသွင်ရှိသည်။ အရပ်မှာ အလွန်မရှည်သော်လည်း ငါးပေ ကိုးလက်မဝန်းကျင် ရှိသည်။

ရုပ်ရည်ပိုင်းအရဆိုလျှင် ချီဖန့်က ပို၍ ချောမောသည်မှာ ငြင်းမရသော်လည်း၊ သူ၏ဇနီးမှာလည်း သူမ၏သမီးထက် အဆမတန် ပို၍ လှပနေသည်—အမေကျိုးက ဒါကို ကောင်းကောင်း သိသည်။

"စောစောက ဘေးထွက်အလုပ်တွေအကြောင်း ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။ မင်းတို့က အဲဒီဝင်ငွေအပေါ်မှာပဲ အမှီပြုနေရတာလား?" ဟု သူမက စမ်းသပ်မေးမြန်းသည်။

ယန်ရွှယ်က ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက်သဖြင့် ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ သစ်တောစခန်းက လစာက အတော်ကောင်းပါတယ်။ လွှစက်လက်ထောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မယောက်ျားတောင် တစ်လကို ယွမ် ၄၀ ကျော် ရတယ်။ လျိုဝေကောကတော့ မနှစ်ကတည်းက လွှစက်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သူ့လစာက ပိုတောင်များသေးတယ်။ ဘေးထွက်ဝင်ငွေက အပိုအလျှံပါပဲ။"

"အော်..." အမေကျိုးက ထိုဝင်ငွေပမာဏကို ကျေနပ်သွားပုံရသည်။

"ပြီးတော့ လျိုဝေကောရဲ့ အဖေက အလုပ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ လစာတွေကလည်း မနည်းဘူးလေ" ဟု ချီဖန့်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အမေကျိုးသည် ထိုအချက်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ "လျိုဝေကောရဲ့ အဖေက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟုတ်လား?"

"ဟုတ်ကဲ့" ဟု လျိုဝေကောက ပြုံး၍ ဖြေသည်။ "ကျွန်တော့်အဖေက အရင်က လွှစက်သမားပါပဲ။ အသက်ကြီးလာတော့မှ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရာထူးတိုးသွားတာပါ။"

"အသက်ကြီးတိုင်း ရာထူးတိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ယောက်ျားတောင် အဖွဲ့ငယ်ခေါင်းဆောင်ပဲ ရှိသေးတာ" ဟု အမေကျိုးက မှတ်ချက်ပေးသည်။

အမေကျိုးက ပြုံးရွှင်သွားပြီး အားလုံးကို ရေနှင့် နေကြာစေ့များ ကျွေးမွေးသည်။

စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း အမေကျိုးက အချက်အလက်များကို တစ်စိမ့်စိမ့် မေးမြန်းနေပြီး ယန်ရွှယ်၊ ချီဖန့်နှင့် လျိုဝေကောတို့ကလည်း ပါးပါးနပ်နပ် ပြန်ဖြေကြရာ၊ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ဝင်ပြောပေးသည်။ မကြာခင်မှာပင် သူတို့သည် လျိုဝေကော၏ မိသားစုနောက်ခံကို ကောင်းစွာ သိရှိသွားကြသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လျိုဝေကော၏ အခြေအနေမှာ ကျေးလက်နောက်ခံ ဖြစ်နေသည်မှအပ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှသည်—သူသည် သစ်တောစခန်းမှာပင် အိမ်ထောင်ဖက်ရှာလျှင် အလွယ်တကူ ရနိုင်သူဖြစ်သည်။

သူ၏ဖခင်မှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သဖြင့် လူမှုရေးအဆင့်အတန်းအရလည်း တူညီကြသည်။ သူ၏မိခင်မှာ အလုပ်အတည်တကျ မရှိသော်လည်း တောင်ပေါ်မှ ရှာဖွေရောင်းချခြင်းဖြင့် ဝင်ငွေကောင်းသည်။

သူ့မှာ မောင်နှမငယ် သုံးယောက်ရှိသော်လည်း အကြီးဆုံးသားအနေဖြင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏မိဘများမှာ အားကောင်းမောင်းသန်အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး သူ့အပေါ် မှီခိုနေရန် မလိုသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သစ်တောစခန်းတွင် နာမည်ကျော် မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်သော သူ၏အဖိုးကြောင့်လည်း မိသားစုမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အသားမပြတ် စားရသည်...

ပြန်ရမည့်အချိန် ရောက်သောအခါ အဖေကျိုးမှာ ထိုင်နေမြဲဖြစ်သော်လည်း အမေကျိုးက လိုက်ပို့ခဲ့သည်။

လမ်းကြားထိပ်သို့ ရောက်သောအခါမှ လျိုဝေကောသည် နောက်သို့ လှမ်းကြည့်ရဲတော့ပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"ဒါနဲ့... ငါ အောင်လား ရှုံးလား?"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် ဘာမှမပြောဘဲ တွေဝေနေသဖြင့် သူသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ချီဖန့်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။

ချီဖန့် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ယန်ရွှယ်သည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ လမ်းတစ်နေရာသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်—ထိုဘက်အရပ်မှာ...

သူ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။

အချိန်ရသေးသဖြင့် သူမ၏ အဒေါ် ရှန်ရှို့ဖန် ထံသို့ ဝင်လည်ချင်နေတာလား?

......

လျိုဝေကော- "ငါ့-ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်မိန်းမကတော့ လက်လွှတ်ရတော့မလို ဖြစ်နေပြီ!"

ချီဖန့်- "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... ငါ့မိန်းမလည်း အတူတူပဲ။"