အခန်း (၅၆)

လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုသည်မှာ ထာဝရဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်သလို၊ ချီဖန့်သည်လည်း ယန်ရွှယ်ကို အစဉ်အမြဲ အမှောင်ချထားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူရှာနေသောလူကို မတွေ့သေးသလို၊ အမှားအယွင်းမရှိသည့် အစီအစဉ်မျိုးလည်း မရှိသေးပေ။ သူသည် ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ကြီး အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်သွားရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးချေ။

သူသည် ယန်ရွှယ်ကို မသိမသာ တစ်ချက်၊ နှစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမကတော့ ဘာမှသတိမထားမိဘဲ အတွေးထဲ နစ်နေဆဲပင်။ "ကိုယ်တို့ ဒီနေ့ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်၊ နောက်တစ်ခေါက်မှပဲ သွားကြတာပေါ့" ဟု သူက ဆိုသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ယန်ရွှယ်က "နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ဘယ်ကို သွားမှာလဲ?" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ တကယ်ကို ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည့် ပုံစံပင်—သူမသည် သူမ၏ အကြည့်ရောက်နေသည့် နေရာကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်းမှာ သိသာလှသည်။

ချီဖန့်၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ ခဏမျှ တောင့်သွားပြီးမှ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။

ထိုစဉ် လျိုဝေကောက ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောသည်။

"မင်းတို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ? သွားစရာရှိရင် သွားကြလေ။ ငါနဲ့ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က တခြားနေရာမှာ လမ်းလျှောက်နေလိုက်မယ်။"

ချီဖန့်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်—ဘာစကားမှ မဆိုသော်လည်း သူ၏ အကြည့်မှာ ရေကန်ထဲက ရေပြင်လို နက်ရှိုင်းပြီး ငြိမ်သက်နေသည်။

လျိုဝေကော၏ စိတ်ထင်လို့ပဲလား မသိသော်လည်း၊ နေရောင်ခြည်က တောက်ပနေပါလျက်နှင့် ရုတ်တရက် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်မောင်းကို ပွတ်လိုက်ရင်း "ဘာလဲ? ငါ တစ်ခုခု မှားပြောမိလို့လား?" ဟု မေးသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း ဒီလောက်တောင် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေတာကို အံ့သြလို့ပါ။"

စိတ်အေးလက်အေး? သူ့ရဲ့ အနာဂတ်မိန်းမက လက်လွှတ်ရတော့မယ့် အခြေအနေ ရောက်နေတာတောင် သူက လျှောက်လည်ဖို့ စိတ်ကူးနေသေးတယ်...

ထိုအချိန်တွင် ယန်ရွှယ်သည် သူတို့ ဘယ်နေရာမှာ ရပ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသော်လည်း သူမသည် လည်ပတ်ရန်အတွက် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ "ရှင့်ကိစ္စကို အရင်ပြောကြရအောင်" ဟု သူမက ဆိုသည်။

"ဒါဆို စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုခု ရှာကြတာပေါ့" ဟု လျိုဝေကောက အကြံပြုသည်။ သူသည် ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့် ပတ်သက်သည့် သူ၏ကိစ္စကို ပို၍ စိတ်ပူနေသည်။ သူသည် အိတ်ကပ်ကို ပုတ်ပြရင်း "ဒီနေ့ မလာခင် အမေက ရိက္ခာကူပွန်တွေ ပေးလိုက်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် မြို့ထဲတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သဖြင့် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင် ရှိတယ်။"

အုပ်စုသည် လမ်းကြောင်းပြောင်း၍ စားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်ကြရာ လျိုဝေကော ခံစားခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် အအေးဓာတ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်ရွှေ့ မြို့ရှိ အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ လမ်းဘေးတွင် တန်းစီလျက်ရှိသော တစ်ထပ်တိုက် အဆောက်အအုံများ ဖြစ်သည်။ အတွင်း၌ ကျောက်သင်ပုန်းအသေးလေးပေါ်တွင် ထိုနေ့၏ ဟင်းလျာများကို မြေဖြူဖြင့် ရေးထားသည်။

သူတို့သည် စားချင်သည်ကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ကောင်တာတွင် ပိုက်ဆံနှင့် ကူပွန်များကို စားသောက်လက်မှတ်နှင့် လဲလှယ်ကြရသည်။ ထို့နောက် လက်မှတ်ကို သက်ဆိုင်ရာ ပြတင်းပေါက်တွင် ပေး၍ အစားအစာများကို သွားယူရသည်။

လျိုဝေကော ကျောက်သင်ပုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဝက်သားနီချက် ရှိတာပဲ။ အဲဒါ စားကြမလား?"

"အဲဒါ အရမ်းစျေးကြီးတယ်" ဟု ကျိုးဝမ်ဟွေ့က တိုးတိုးလေးပြောကာ သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ အတူပါလာသည်ကို သတိရသွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရှာသည်။

ယန်ရွှယ်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ "ကျွန်မကတော့ ဘာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။"

ချီဖန့်ကလည်း ဘာမှကန့်ကွက်စရာမရှိသော်လည်း လျိုဝေကောက "ရပါတယ်၊ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ပါတယ်" ဟု ဇွတ်ပြောသည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့က သူ့အတွက် ပိုက်ဆံချွေတာပေးချင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူသည် ပြုံးရွှင်နေသည်။

ဟင်းအဓိက တစ်မျိုးကို မှာပြီးဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဟင်းများကိုသာ ရွေးချယ်ကြသည်။ ဝက်သားနီချက်မှာတော့ စားဖိုမှူးက သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် စားသောက်ခန်းထဲရှိ သစ်သားစားပွဲတစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ထိုင်ခုံရှည် တစ်ဖက်တွင်ထိုင်ပြီး၊ ချီဖန့်နှင့် လျိုဝေကောက တစ်ဖက်တွင် ထိုင်ကြသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် လက်မထပ်ရသေးသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများ လူမြင်ကွင်းတွင် ပတ်သက်ဆက်ဆံရာ၌ အထူးသတိထားကြရသည်။ အထူးသဖြင့် လျိုဝေကောနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကဲ့သို့ စုံတွဲများအတွက် ပို၍ပင် သတိထားရသည်။

လျိုဝေကောသည် စိတ်မရှည်လှပေ။ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သူက တစ်ဖန် မေးပြန်သည်။

"ဒါနဲ့ ငါ အောင်လား ရှုံးလား?"

"ပြောရခက်တယ်" ဟု ယန်ရွှယ်က ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုအချက်ကို စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမေကျိုးသည် နွေးထွေးပြီး လိုက်လျောညီထွေရှိလှသလို လျိုဝေကောအပေါ် သဘောကျသည့် ပုံစံပင် ရှိသည်။ သို့သော် အဖေကျိုးကတော့...

ယန်ရွှယ်က ကျိုးဝမ်ဟွေ့ဘက် လှည့်လိုက်သည်။ "နင့်အိမ်မှာ နင့်အဖေကပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ အကုန်ချတာလား?"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူပဲ ဆုံးဖြတ်တာ။"

ခဏအကြာတွင် သူမက "ပိုက်ဆံကိုလည်း သူပဲ ကိုင်တာ" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

"နင့်အဖေက ပိုက်ဆံကို ကိုင်တာလား?" လျိုဝေကော အံ့သြသွားသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးက အဓိက ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော်လည်း၊ သူ၏ အတွေ့အကြုံအရဆိုလျှင် သူ့မိသားစုတွင်ကော ချီဖန့်မိသားစုတွင်ပါ အမျိုးသမီးများကသာ အိမ်တွင်းဘဏ္ဍာရေးကို စီမံခန့်ခွဲလေ့ရှိကြသည်။

ယန်ရွှယ်ကတော့ ထိုမျှ အံ့သြမနေပေ။ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း အမေကျိုးသည် အဖေကျိုးထံသို့ တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေသည်ကို သူမ သတိထားမိခဲ့သည်—ခွင့်ပြုချက် တောင်းနေသည့်ပုံစံမျိုးပင်။

ချီဖန့်လည်း ထိုအချက်ကို သတိထားမိသည်။ အဖေကျိုးက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်တိုင်း သို့မဟုတ် ခွက်ကို ချလိုက်တိုင်း အမေကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မသိမသာ ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။

ပြီးတော့ သူတို့ ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်ကြောင်း အဖေကျိုး သိလိုက်ရသည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် လျိုဝေကောကို တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီးနောက် လုံးဝ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ဒါကတော့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆန့်ကျင်နေခြင်းပင်—သူသည် လျိုဝေကောကို သိကျွမ်းလိုစိတ်ပင် မရှိပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ယန်ရွှယ်က ဆက်ပြောသည်။ "ဒါက ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ နင့်အဖေက ဝေကောကို မကြိုက်လို့ မဟုတ်ဘူး—သူက နင် ဘယ်သူနဲ့မှ တွဲတာကို မလိုချင်တာ။"

သူမက ရှင်းပြသည်- "အကယ်၍ သူက ဝေကောကိုပဲ သဘောမတူတာဆိုရင်၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းကို နားထောင်ပြီး တစ်ခုခုကို ဝေဖန်ဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက လုံးဝ စကားမပြောဘဲ နေခဲ့တယ်။ ဆိုလိုတာက ဝေကောရဲ့ အခြေအနေတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း၊ သူ့အတွက်တော့ အရေးမကြီးဘူးပေါ့။"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့တွင်လည်း ထိုစိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုး ရှိနေသဖြင့် လျိုဝေကော မေးစဉ်က သူမ တွေဝေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ရသောအခါ ယန်ရွှယ်ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း လျိုဝေကော သိလိုက်ရသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ?"

အကယ်၍ အဖေကျိုးတွင် တိကျသော ကန့်ကွက်ချက်များ ရှိနေပါက သူ ပြုပြင်ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ သို့သော် လုံးဝ ပစ်ပယ်ထားခြင်းကတော့ သူ့ကို လမ်းပျောက်စေသည်။

"ပြဿနာက ကျန်းမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်နေမယ်လို့ ငါထင်တယ်" ဟု ယန်ရွှယ်က သေချာစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။

ချီဖန့်ကတော့ ပို၍ ဒဲ့တိုးပြောသည်။ "မင်းမိသားစုက ကျန်းမိသားစုအပေါ် တစ်ခုခု အကြွေးတင်နေတာလားဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်သင့်တယ်။"

မဟုတ်လျှင် အဖေကျိုး၏ အမူအရာမှာ ဤမျှ ကွာခြားနေမည် မဟုတ်ပေ—မိသားစုတစ်ခုကိုတော့ နွေးထွေးစွာ လိုက်ပို့ပြီး၊ ကျန်းသဲ့ပေါင်ထက် အဘက်ဘက်က သာလွန်သည့် လျိုဝေကောကိုကျတော့ စကားပင် နားမထောင်ဘဲ နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ "မ-မဟုတ်နိုင်ပါဘူး..."

သို့သော် သူမ၏ တုန်ရီနေသော အသံနှင့် စိုးရိမ်နေသည့် မျက်နှာထားက သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

"မျှော်လင့်ချက် မဲ့မသွားပါဘူး" ဟု ယန်ရွှယ်က သူမကို အားပေးသည်။

"ကျန်းမိသားစုက တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင် လျိုမိသားစုကလည်း လုပ်ပေးနိုင်တာပဲ။"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့် လျိုဝေကောတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူမကို မျှော်လင့်ချက်များ၊ စိုးရိမ်မှုများနှင့် ထူးဆန်းသော ယုံကြည်မှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ အရင်ရှာပါ" ဟု ချီဖန့်က တည်ငြိမ်စွာပြောရင်း ယန်ရွှယ်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ပြီးမှ ငါတို့ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြတာပေါ့။"

ထိုစဉ် မီးဖိုချောင် ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ဝက်သားနီချက် ရပြီ!"

လျိုဝေကောနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့မှာ အတွေးလွန်နေကြသဖြင့် ယန်ရွှယ်က ထရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ သွားယူလိုက်မယ်။"

"ကိုယ် သွားမယ်။"

ချီဖန့်က ပိုမြန်လှသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် တောက်ပပြီး မွှေးကြိုင်လှသော ဝက်သားနီချက် တစ်ပန်းကန်နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အသားက ပို၍ စားကောင်းသည်—တောကောင်သားများမှာတော့ လှုပ်ရှားမှုများသဖြင့် အသားက မာလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် ကြမ်းလွန်းခြင်း ဖြစ်တတ်သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ လေးယောက်ထဲတွင် လျိုဝေကောနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့မှာ စားချင်စိတ် သိပ်မရှိကြပေ။ ချီဖန့်မှာလည်း တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အစားအသောက် အလွန်အကျွံ စားတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ယန်ရွှယ် တစ်ယောက်သာ ဟင်းကို မြိန်ယှက်စွာ စားနေသည်။

၎င်းကို သတိပြုမိသောအခါ ချီဖန့်က သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ နောက်ထပ် နှစ်တုံး တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထမင်းစားပြီးသောအခါ ယန်ရွှယ်မှာ အတော်လေး ဗိုက်ဝသွားတော့သည်။

သစ်တောစခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရထားပေါ်မှ ဆင်းသည်နှင့် လျိုဝေကောသည် ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ခွင့်တောင်းကာ ထွက်သွားသည်။

လူငယ်စုံတွဲမှာ သီးသန့်စကားပြောရန် လိုအပ်သည်မှာ ရှင်းလင်းလှသဖြင့် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့လည်း အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အိမ်သို့သာ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ထိုနေ့ညနေစာ စားပြီးနောက် ချီဖန့်သည် ခြံထဲတွင် ထင်းခွဲနေစဉ် လျိုဝေကော ရောက်လာသည်။ သူက အသံကိုနှိမ့်ကာ "စောစောက ပြောဖို့ မေ့သွားလို့—မင်း ငါ့ကို စုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စ..." ဟု ဆိုသည်။

ချီဖန့်သည် သစ်တုံးကို ခွဲပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် အထဲဝင်၍ လက်ဆေးပြီးနောက် ယန်ရွှယ်ကို "ကိုယ် ဝေကောနဲ့ လမ်းလျှောက်ထွက်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုဝေကော အားပေးနှစ်သိမ့်မှု လိုအပ်နေသည်ဟု ထင်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က "အရမ်း နောက်မကျစေနဲ့နော်" ဟုသာ မှာလိုက်သည်။

"အင်း။"

ချီဖန့်က ပြန်ဖြေပြီး လူနေရပ်ကွက်နှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်မှသာ လျိုဝေကောကို အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလူကို တွေ့လား?"

"မတွေ့ဘူး" ဟု လျိုဝေကောက ဆိုသည်။

"ငါ ထပ်ပြီး အနှံ့အပြား မေးကြည့်တယ်၊ ငါတို့ သစ်တောစခန်းမှာ မင်းနာမည်နဲ့လူ တကယ်ကို မရှိဘူး။ မင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် 'ချီ' နဲ့ လူတောင် မရှိဘူး။"

ဒါဆို ယန်ရွှယ်က ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ? ပြီးတော့ ဘာလို့ သူမက သူ့ကို ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ လက်ထပ်ခဲ့တာလဲ?

ချီဖန့် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

လျိုဝေကောက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ရှောင်ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းမှာတော့ တစ်ယောက် ရှိတယ်။"

ထိုစကားကြောင့် သူ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသည်။

သို့သော် ယခုမှာ ထိုအချက်ကို တွေးနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ သူသည် လျိုဝေကောဘက်သို့ ချက်ချင်းလှည့်ကာ အကြည့်နက်နက်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါနဲ့ နာမည်တူတဲ့လူလား?"

"နာမည်ကတော့ တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က မတူဘူး။ ချီကျဲ့ဖန့်လိုပဲ၊ သူ့မျိုးရိုးကလည်း 'ချီ' — ချီခွမ်တို့ရဲ့ 'ချီ' ပေါ့။"

လျိုဝေကောသည် အတော်လေး သေသေချာချာ စုံစမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်း ထပ်မေးကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ မင်းကို လူရှာခိုင်းတဲ့သူက နာမည်ကို မှားတာလား ဒါမှမဟုတ် နေရာကို မှားပြောတာလား မသိဘူး။"

ချီဖန့်က "အင်း" ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ညဘက် သစ်တောစခန်း၏ လျှပ်စစ်မီးများ ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးသွားသည့်တိုင် သူသည် ထိုကိစ္စကို စဉ်းစားနေဆဲပင်။

အကယ်၍ လျိုဝေကောက ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းမှာ မရှိဘူးဟု ပြောလျှင် တကယ်မရှိတာ သေချာပါသည်—သူသည် ဤဒေသတွင် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရာ၌ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်ပါလား။

ရှောင်ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းက လူအကြောင်းဆိုလျှင်တော့ နာမည်ကလည်း ဆင်တူနေပြီး၊ နေရာကလည်း စာလုံးတစ်လုံးသာ ကွာခြားသည်။ ပေါ့ပေါ့ဆဆလူမျိုးဆိုလျှင် မှားနိုင်စရာ ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ရွှယ်က အဲလို ပေါ့ဆတဲ့လူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အောင်သွယ်ကပဲ မှားပြောခဲ့တာလား?

တစ်ခုခုကြောင့် ချီဖန့်သည် ရိုလာစကိတ် အကြောင်းကို ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသည်—ထိုဖိနပ်ပိုင်ရှင်မှာ ရှောင်ကျင်းချွမ်မှာ နေထိုင်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ဖို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရှာနေသူဖြစ်သည်။

သို့သော် အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်အလွန်ချောသည့် ရိုလာစကိတ်ဖိနပ်စီးသည့် အမျိုးသားဆိုသည်မှာလည်း သိပ်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

၎င်းအပြင် သူနှင့် ယန်ရွှယ်သည် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုံဖူးခဲ့ကြသည်။ သူသည် သူ့အဒေါ်အိမ်ကို သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိခဲ့သလို၊ သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာနေကြောင်းလည်း သူမ သိကောင်းသိနိုင်သည်။ အကယ်၍ မှားယွင်းမှုတစ်ခုခု ရှိခဲ့လျှင် သူတို့ သိထားသင့်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

လျိုဝေကောသည် ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့် ပတ်သက်သည့် သူ၏ ပြဿနာများကြောင့် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလိမ့်နေချိန်တွင်၊ သူ၏သူငယ်ချင်းဖြစ်သူမှာလည်း သူ့ထက်ပင် ပို၍ အိပ်မပျော်ဖြစ်နေသည်ကို သိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

အိပ်ရာထဲတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး မအိပ်နိုင်တော့သဖြင့် သူ၏ လူးလွန့်မှုက ယန်ရွှယ်၏ အိပ်စက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်စိုး၍ ချီဖန့်သည် တိတ်တဆိတ် ထလိုက်ကာ ထိုင်ခုံအသေးလေးတစ်ခုကို ယူ၍ အပြင်ဘက်တွင် ထွက်ထိုင်နေမိသည်။

နွေဦးနှောင်းပိုင်း၏ ညမှာ အေးစက်လှသည်၊ ကမ္ဘာကြီးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး ပိုးကောင်လေးများ၏ အော်သံပင် မကြားရပေ။ ချီဖန့်သည် ခေါင်းကို နောက်သို့လှန်၍ ကောင်းကင်ယံက လပြည့်ဝန်းကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ယန်ရွှယ်၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများကို—ယန်ရွှယ်ကိုသာ—တွေးတောနေမိတော့သည်။

သူသည် ရှောင်ကျင်းချွမ်သို့ သွားရောက်ရန် အခွင့်အရေးရှာရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာက ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ် ရှာနေသည့်လူ ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုရမည်ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ပိုက်ဆံကို ပြန်ပေးရမည်—အဆပေါင်းများစွာ ပေးရလျှင်တောင် ပေးရပေမည်။ အမှန်တော့ သူသည် တခြားအမျိုးသားတစ်ဦး၏ လက်ထပ်ခွင့်ကို ရယူခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍ ထိုအမျိုးသားက တကယ်ကို ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို ရန်မူချင်တယ်ဆိုရင်လည်း...

ဒါကလည်း ဖြစ်သင့်တာပါပဲ။ တစ်ဖန်ပြောရလျှင် သူကိုယ်တိုင်ကပဲ တခြားသူရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ရယူခဲ့တာလေ။

ချီဖန့်သည် အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး နံရံအောက်ခြေမှ အသစ်ပေါက်လာသော မြက်ပင်လေးတစ်ပင်ကို အမှတ်မထင် ဆွဲနုတ်လိုက်သည်။ သူ အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင် နောက်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

သူ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ရွှယ်သည် အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ သမ်းဝေလျက် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှင် ဘယ်ရောက်သွားလဲလို့ ကျွန်မ တွေးနေတာ။ ရှင် တကယ်ပဲ အိပ်မပျော်ဘဲ ညကြီးမင်းကြီး ကြယ်ကြည့်နေတာလား?"

"အပြင်မှာ လေတိုက်နေတယ်" ဟု သူက ဆိုကာ အမြန်ထလိုက်ပြီး သူမကို အထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် အသာအယာ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

"လေတိုက်မှန်း သိရင် ဘာလို့ အပြင်ထွက်နေတာလဲ?"

ယန်ရွှယ်က သူ့ကို မျက်စိမှေးကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဖယ်ဦး၊ ကျွန်မ ဓမ္မတာလာလို့။"

ထိုအခါမှသာ ချီဖန့်သည် သူမ ဘာကို ကိုင်ထားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် သူမ ဖြတ်သွားရန် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ယန်ရွှယ်သည် ပြန်လာပြီး သူ့ကို ကျော်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားသည်။

သူမသည် အလွန်ပင်ပန်းနေသဖြင့် သူ ရှိနေသေးသည်ကိုပင် မေ့သွားပုံရသည်။ ချီဖန့်သည် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်က လရောင်ကိုသာ ငိုင်ကြည့်နေမိသည်။

သူ ခဏမျှသာ ကြည့်ရသေးသော်လည်း ခြေသံများ ပြန်ကြားရပြန်ပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အင်္ကျီတစ်ထည် လာခြုံပေးလိုက်သည်။

သူ လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ရွှယ်သည် သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း "ရှင်က ညဘက် လုံးဝ အိပ်လေ့မရှိဘူးပဲ။ ရှင့်မှာ အိပ်မပျော်တဲ့ ရောဂါ ရှိနေတာလား?" ဟု မေးသည်။

ချီဖန့်သည် အလိုအလျောက်ပင် အဆင်ပြေပါတယ်ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားလုံးများက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသည်။ ခဏကြာမှ သူသည် တိုးတိုးလေး ဝန်ခံလိုက်သည်။ "အင်း။"

လျိုဝေကော ပြောကတည်းက သူမ မေးချင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ညဖက်တွင် အိပ်ချိန်နောက်ကျပြီး မနက်တွင် စောစောထသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တကယ်ပင် အိပ်မပျော်သည့်ရောဂါ ရှိနေပုံရသည်။