အခန်း (၅၇)

"ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ?"

"နှစ်နှစ်ခွဲကျော်ပြီ။ သုံးနှစ်နီးပါးပေါ့။"

ထိုအချိန်ကာလမှာ ထူးထူးခြားခြား တိကျလွန်းနေသည်။ ယန်ရွှယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထပ်မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ သူက ထရပ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီကို သူမပုခုံးပေါ်သို့ ပြန်ခြုံပေးလိုက်သည်။

"အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြရအောင်။"

ချီဖန့် အပြင်တွင် ဆက်မနေလိုတော့သည်မှာ သိသာသည်။ သူသည် ထိုင်ခုံကိုပါ အထဲသို့ ပြန်သယ်သွားပြီး တံခါးကိုပါ သေသေချာချာ ပိတ်လိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်က သူ့နောက်မှ အခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။

"ရှင် ပုံမှန်ဆိုရင် တစ်နေ့ကို ဘယ်နှစ်နာရီ အိပ်လဲ?"

"လေးနာရီ ဒါမှမဟုတ် ငါးနာရီ။"

လေးငါးနာရီဆိုသည်မှာ တကယ်ကို မများလှပေ။ ၎င်းမှာလည်း အိပ်ပျော်သည့်ညများတွင်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အိပ်မပျော်သည့် ညများတွင်မူ ယနေ့ကဲ့သို့ သန်းခေါင်ကျော်သည့်တိုင် သူသည် နိုးကြားနေပေလိမ့်မည်။

"သမားတော်ပြဖူးလား? ဆေးမြီးတိုတွေကော စမ်းကြည့်သေးလား?"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုအမျိုးသားမှာ နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ ယန်ရွှယ်က သူ့ကို လက်ဖြင့် တို့လိုက်မှသာ သူက "မပြဖူးဘူး" ဟု ဆိုသည်။

သူမ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။ "ရှင် အိပ်မပျော်တာ နှစ်နှစ်ကျော်နေပြီကို ဆရာဝန် တစ်ခါမှ မပြဘူးလား? ဘာလဲ၊ ရှင်က ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေသွားပြီး ကျွန်မကို နောက်အိမ်ထောင်ပြုခိုင်းချင်လို့လား?"

နောက်အိမ်ထောင်ပြုမည့်ကိစ္စကို ပြောလိုက်သောအခါ ချီဖန့် ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သို့သော် ထိုအိပ်မပျော်သည့် နှစ်နှစ်တာအတွင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လက်ထပ်ရန် ဤမျှဝေးကွာသည့် ခရီးကို လာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။

နေပါဦး—ယန်မိသားစုက သူ့ဆီ စာရေးပြီး လက်ထပ်စာချုပ် တောင်းခဲ့တာပဲ။ ဒါဆို ဘာလို့ သူတို့သမီးက သစ်တောစခန်းအထိ လာပြီး သူ့ကို လက်ထပ်မယ်လို့ သူက သေချာပေါက် တွေးနေခဲ့တာလဲ?

အချို့အရာများသည် အလွန်အမင်း စူးစမ်းလိုက်လျှင် အဖြေရခက်လှသည်။ ချီဖန့်သည် စောင်ကို မလိုက်ပြီး ယန်ရွှယ်အနားသို့ တိုးကပ်ကာ သူမကို ဖက်လိုက်သည်။

"ကိုယ် ပြပါ့မယ်။ ပျိုးပင်စိုက်တဲ့အလုပ် ပြီးသွားရင် သမားတော်သွားပြပါ့မယ်။"

မထင်မှတ်ဘဲ နှစ်စက္ကန့်မျှပင် မကြာလိုက်ဘဲ ယန်ရွှယ်က သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

သူမ စိတ်ဆိုးနေတုန်းဟု ထင်ပြီး သူ ကိုယ်ဟန်တောင့်သွားသည်။

"ကိုယ် အတည်ပြောတာပါ။ ကိုယ် တကယ် သွားကုပါ့မယ်။"

"သမားတော်တောင်မှ အဲဒီလို ကတိမပေးနိုင်ဘူး" ဟု ယန်ရွှယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောပြီး ဖိနပ်စီး၍ ထလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် တံခါးပွင့်သံနှင့် ပြန်ပိတ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ ပြန်လာသောအခါ လက်ထဲတွင် နို့ရောင်သန်းပြီး တုန်တုန်လေးဖြစ်နေသည့် ပူတင်းတစ်ခွက် ပါလာသည်။

"အချိုလေး စားလိုက်ဦး။ အိပ်ပျော်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

သူမက ခွက်နှင့် ဇွန်းကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ပထမဆုံး တစ်ဇွန်းကိုပင် မမြည်းရသေးမီ ချီဖန့်သည် သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

သူမကို တခြားလူဆီ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်လွှတ်နိုင်ပါ့မလဲ?

သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ ခွက်ကိုယူကာ ပထမဆုံး တစ်ဇွန်းကို ခပ်ပြီး သူမကို အရင်ကျွေးသည်။

"ကျွန်မ ဓမ္မတာလာနေတယ်" ဟု ယန်ရွှယ်က တွေဝေစွာ ပြောသည်။ သို့သော် သူမကိုယ်တိုင် လုပ်ထားသည်ဖြစ်ရာ အရသာသိချင်သဖြင့် တစ်လုပ်မျှ မြည်းကြည့်လိုက်သည်။

အချိုလေးက လျှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားသည်။

သူမက အရသာခံကြည့်ပြီး "မဆိုးဘူး။ နောက်ဆိုရင် ကျွန်မအတွက်ပဲဆိုရင် သကြား လျှော့ထည့်ရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဒါက သူများပေးဖို့ လုပ်ထားတာဆိုတော့ ဒီခေတ်ကလူတွေ အချိုကြိုက်တတ်မှန်း သိလို့ သူမက ပိုထည့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

မြည်းကြည့်ပြီးမှ ပူတင်းပေါ်တွင် သွားရာလေး ထင်ကျန်ခဲ့သည်ကို သတိထားမိသည်—ချီဖန့်က သန့်ရှင်းမှုကို အလွန်တန်ဖိုးထားသူ မဟုတ်ပါလား။

ကျန်တာကို သူမဘာသာပဲ အကုန်စားလိုက်တော့မည်ဟု စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း (သိပ်လည်း မအေးတော့သဖြင့်)၊ သူမ မလုပ်ခင်မှာပင် သူက ဇွန်းကို ပြန်ယူပြီး စားလိုက်သည်။

သူသည် ပူတင်းအားလုံးကို ဘာမှမပြောဘဲ အကုန်စားလိုက်ပြီး ခွက်ကို ဆေးရန် အောက်ထပ်သို့ ယူသွားသည်။ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ယန်ရွှယ်ကို ပြန်ဖက်လိုက်ရင်း "အိပ်ကြရအောင်" ဟု ဆိုသည်။

ခရီးသွားရင်း တစ်ရက် နစ်နာသွားသဖြင့် နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် လုပ်စရာများစွာ ရှိနေသည်—ပြတင်းပေါက်များ တပ်ဆင်ခြင်းနှင့် နံရံများကို အင်္ဂတေကိုင်ခြင်းတို့မှာ ပျိုးပင်စိုက်သည့် အလုပ်မစမီ အပြီးလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့ညနေတွင် ယန်ရွှယ်သည် သူမလုပ်ထားသော ပူတင်းများကို "နို့ကိတ်" ဟု အမည်ပေးကာ လိုက်ဝေခဲ့သည်။ ဆိတ်နို့ပေးသော အိမ်သို့ လေးခွက်၊ လျိုမိသားစုသို့ လေးခွက်ပေးပြီး၊ ကျန်သည့်တစ်ခွက်မှာ အိမ်တစ်အိမ်စာအတွက် နည်းလွန်းသဖြင့် သူမသည် ကြွေရည်သုတ်ခွက်ထဲမှ လောင်းထုတ်ကာ လေးပိုင်းပိုင်းပြီး ကောမိသားစုကို နှစ်ပိုင်း ပေးလိုက်သည်။

လျိုမိသားစု၏ လက်ဆောင်မှာ နောက်နေ့ပင် မရောက်သေးဘဲ ရောက်လာသည်။ ဟွမ်ဖန့်ယင်းက ပေါက်စီပန်းကန်နှင့် ရောက်လာပြီး "မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ဟင်းချက်မနေနဲ့တော့၊ ဒါကိုပဲ နွှေးစားလိုက်" ဟု ဆိုသည်။

သူမက စကားပြောရင်း လျိုဝေကော အကြောင်းကိုပါ ထည့်ပြောခဲ့သည်။ "နင်တို့ သူ့ကို အကြံပေးလိုက်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ ငါ့ကိုကော သူ့အဖေကိုကော ဘာမှမပြောဘဲ နင်တို့ဆီ တန်းလာတာ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သူက ဘာလို့ ဒီလောက် မျှော်မှန်းချက် ကြီးနေရတာလဲ? မြို့က ပညာတတ်လူငယ် မိန်းကလေးကိုမှ သွားကြိုက်ရတယ်လို့။"

လျိုဝေကော၏ အခြေအနေမှာ တကယ်ကို ခက်ခဲလှသည်။ အဓိက ပြဿနာမှာ အဖေကျိုးက ကျန်းမိသားစုဆီက ဘာတွေ တောင်းဆိုထားလဲ ဆိုသည်ကို မည်သူမှ မသိခြင်းပင်—သူ့သမီး၏ အနာဂတ် ပျော်ရွှင်မှုကိုပင် တန်ဖိုးတစ်ခုအနေဖြင့် ထည့်တွက်ထားပုံရသည်။

ထို့နောက် သစ်တောပြုစုပျိုးထောင်ရေး အလုပ်များ စတင်လာသည်။ အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းများကော မိသားစုအဖွဲ့များပါ တောင်ပေါ်သို့ တက်၍ ပေါင်းသတ်ခြင်း၊ မြေဆွခြင်းနှင့် သစ်ပင်ငယ်များကို ပြုပြင်ခြင်းများ လုပ်ကြရသည်။ အချိန်ငါးနှစ်အောက် သစ်ပင်ငယ်များကို နှောင့်ယှက်နေသည့် နွယ်ပင်များနှင့် ပေါင်းပင်များကို ဖယ်ရှားပေးရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာ အချိန်မရတော့ပေ။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သာမက ချီဖန့်ပင်လျှင် ခွင့်ယူရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။ သစ်တောပြုစုရေး အလုပ်များ စတင်ပြီးနောက်မှသာ သူသည် တစ်နေ့တွင် စောစောပြန်လာနိုင်ခဲ့ပြီး ရှောင်ကျင်းချွမ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူရှာနေသည့်လူနှင့် မဆုံခဲ့ပေ။ ထိုလူသည် ဖုန်းလာသဖြင့် ဖုန်းသွားကိုင်ပြီးနောက် ပြန်ထွက်သွားသည်ဟု ကြားရပြီး ဘယ်တော့ ပြန်လာမည်ကို မည်သူမှ မသိကြချေ။

ပို၍ ဆိုးသည်မှာ (သို့မဟုတ် အချိန်ကိုက်လွဲချော်မှုဟု ဆိုရမည်မှာ)—ချီဖန့် သွားမေးသည့်အချိန်တွင် ထိုလူ ထွက်သွားသည်မှာ နာရီဝက်သာ ရှိသေးခြင်းပင်။

၎င်းက ချီဖန့်ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ အရာအားလုံးက အဆင်မပြေဖြစ်နေသလိုပင်။

ပြီးတော့ ယန်ရွှယ်၏ စစ်မှန်သော စေ့စပ်ထားသူဆိုသည့် ကိစ္စကလည်း သူ့အပေါ်တွင် ကြိုးတစ်မျှင်နှင့် ဆွဲထားသည့် ဓားကဲ့သို့ အချိန်မရွေး ပြုတ်ကျလာနိုင်သည့် အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အလုပ်ဆင်းလာသည့် မိသားစုအဖွဲ့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ချီဖန့်သည် လူအုပ်ထဲတွင် ယန်ရွှယ်ကို လိုက်ရှာသော်လည်း မတွေ့ပေ။

သို့သော် လျန်ယွဲ့အာက သူ့ကို မြင်သွားခဲ့သည်။ "ရှင့်ရဲ့ ယန်ရွှယ်လေး ဒီနေ့ ညနေက ခြေထောက် ခေါက်သွားလို့ စောစောပြန်သွားပြီ။"

သူ၏ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်း ကြုတ်သွားသည်။ "အရမ်း ပြင်းထန်လို့လား?"

"မပေါ့ပုံပဲ။ ရွှံ့တွေပေါ်မှာ ချော်ပြီး ချောက်စောင်းကနေ ပြုတ်ကျသွားတာ။ ကျင်းပေါင်ကျစ်က သူမကို ပိုးပြီး ပြန်ခေါ်သွားတယ်။"

ထိုစကားကြောင့် ချီဖန့်သည် အခြား 'ချီဖန့်' ဆိုသူကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် အိမ်သို့ အမြန်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် ရထားသံလမ်းကိုပင် မဖြတ်ရသေးမီ လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် ယန်ရွှယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြေတစ်ဖက်မှာ နာနေသည်မှာ သိသာလှပြီး မြေပေါ်သို့ အားမပြုရဲသော်လည်း သူမသည် အိမ်နှင့် ဝေးရာတွင် လျှောက်သွားနေပြန်သည်။

ယန်ရွှယ် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေသည်ကိုပင် ချီဖန့် သတိမထားမိဘဲ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ခြေထောက်က ဒီလိုဖြစ်နေတာကို ဘာလို့ လျှောက်သွားနေတာလဲ?"

သူ၏ လေသံမှာ အတော်လေး ပြတ်သားနေသဖြင့် ယန်ရွှယ် ခဏတုံ့သွားပြီးမှ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး—"

သူမ စကားမဆုံးခင် ချီဖန့်က ကြားဖြတ်ပြောခဲ့သည်။ "ဟိုတစ်ခါကလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး ပြောပြီး ခြေထောက်က ညိုမည်းနေတာပဲ။"

လူမြင်ကွင်းတွင် ဖြစ်နေသဖြင့် အခြားသူများလည်း ကြည့်နေကြသည်...

ယန်ရွှယ် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။

သူမဘေးကလူက အမြန်ဝင်ဖျန်ပေးသည်။ "စိတ်မဆိုးပါနဲ့—အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြပါ။"

ထိုအခါမှသာ ချီဖန့် သူ့ကို သတိထားမိသည်။ "မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

ဒါက ယန်ရွှယ်ကို စကိတ်ဖိနပ် ပေးခဲ့တဲ့လူ (ချီဖန့်) ပဲ မဟုတ်ပါလား။

၎င်းက သူ့ကို ပို၍ စိတ်တိုစေသည်။

"ခြေထောက်က ခေါက်နေတာကို အနားမယူဘဲ၊ သူ့ကိုတွေ့ဖို့ ဒီအထိ လာရသလား? မင်းခြေထောက်ကိုကော ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား?"

"ကျွန်မ ဒီရောက်နေတာနဲ့ သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?"

အပြစ်မရှိသူကိုပါ ဆွဲထည့်နေသဖြင့် ယန်ရွှယ်၏ လေသံ အေးစက်သွားသည်။ "ကျွန်မက တောင်ပေါ်ကို တစ်ခုခု သွားယူဖို့ လာရင်းနဲ့ ဒီရဲဘော်နဲ့ မတော်တဆ ဆုံတာ။ သူကတောင် ကျွန်မကို လမ်းလျှောက်တာ လျှော့ဖို့ ပြောနေတာ။ ရှင် အမှန်ကို အရင်သိအောင် လုပ်လို့ မရဘူးလား?"

အခြား ချီဖန့် ကလည်း အမြန်ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော်က တခြားလူကို လာရှာတာပါ၊ သူမကို မဟုတ်ပါဘူး။"

ထို့နောက် သူပြောပုံက တစ်မျိုးဖြစ်နေသဖြင့် ပြန်ပြင်ပြောသည်။ "ဆိုလိုတာက ကျွန်တော် တခြားလူကို ရှာနေရင်းနဲ့ သူမနဲ့ ဆုံတာပါ။ လမ်းမေးမလို့ လုပ်နေတာ။"

ဒါပေမဲ့ သူ ပါးစပ်မဟရသေးခင်မှာတင် သူမယောက်ျား ရောက်လာတာလေ—မျက်နှာကလည်း မသာမယာနဲ့။

အခုတော့ (ရှောင်ကျင်းချွမ်က) ချီဖန့် အနေရခက်သွားသည်။ ဟိုတစ်ခါ ရထားပေါ်မှာ တွေ့တုန်းက ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။ သူ့မိန်းမ ခြေထောက်နာနေတာကို လျှောက်သွားနေလို့ စိတ်ဆိုးနေတာလား?

ယန်ရွှယ်သည် ထိုလူနှင့် တွေ့ရန် လာခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသော်လည်း ချီဖန့်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သိပ်မထူးခြားလှပေ။ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ တည်တင်းနေဆဲပင်။

သူက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ယန်ရွှယ်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒီလောက်အထိ တောင်ပေါ် တက်လာရအောင် ဘာက အဲဒီလောက် အရေးကြီးနေလို့လဲ? တခြားသူကို ခိုင်းလို့ မရဘူးလား? ဒါမှမဟုတ် ကိုယ် ပြန်လာတာကို စောင့်လို့ မရဘူးလား?"

တခြားသူကို ခိုင်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်ရွှယ် လိုချင်သည်မှာ ကြွက်နားရွက်မှို ပေါက်နေသည့် သစ်တုံး တစ်တုံးလုံး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူမသည် နေ့လည်စာ နားချိန်တွင် ၎င်းကို တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အိမ်သို့ မသယ်လာနိုင်မီ ညနေက ချော်လဲသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဇွန်လ ရောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ သူမ အချိန်မဆွဲနိုင်တော့ပေ။ မှိုများကို အိမ်သို့ စောစောသယ်နိုင်မှသာ မှိုစိုက်ပျိုးရေးကို အမြန်စတင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ယန်ရွှယ်က သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။ "ရှင်က သွားရှာပေးမလို့လား? ဘယ်သစ်တုံးမှာ မှိုပေါက်နေလဲဆိုတာ ရှင်သိလို့လား?"

သူမ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း သိလိုက်သောအခါ ချီဖန့်၏ လေသံ နူးညံ့သွားသည်။ "ဘယ်မှာလဲသာ ပြော၊ ကိုယ် သွားရှာလိုက်မယ်။"

"သစ်တောတစ်ခုလုံးမှာ လဲနေတဲ့ သစ်တုံးတွေချည်းပဲ။ ကျွန်မတောင် သေသေချာချာ ရှာခဲ့ရတာ—ဘယ်သစ်တုံး၊ ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ ရှင် ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ?"

ဒါက သူမရဲ့ မောင်လေးကို စောစောခေါ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်နိုင်ဘူး။

"ဒါ့အပြင် ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောပြချင်ရင်တောင် ရှင့်မှာ အချိန်ရှိလို့လား? ရှင်တို့ အဖွဲ့က အလုပ်ဆင်းတာ ကြာလှပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က အလုပ်ဆင်းတာနဲ့ ပျောက်သွားတာပဲ။ လိုက်ရှာရင်တောင် တွေ့တာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုစကားက သူ့ကို ထိမှန်သွားသဖြင့် ချီဖန့် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး "တက်လေ" ဟု ဆိုသည်။

ယန်ရွှယ် မလှုပ်ပေ။ သူမသည် တခြားဘက်သို့ လှည့်ကာ သူမ အသုံးပြုနေသည့် တုတ်ကောက်ကို အားပြုလျက်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် အရင်သွားနှင့်။ ကျွန်မ ဒီမှိုတွေကို မြန်မြန် သွားယူရမယ်။"

ခြေထောက်ကတော့ နားရင် ပျောက်သွားမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ အချိန်က ပြန်မရဘူး။

ဒီနှစ်မှာ မှိုမျိုးစေ့ မချနိုင်ရင် နောက်တစ်နှစ် ထပ်စောင့်ရလိမ့်မယ်။ သူမမောင်လေးကို ခြောက်လအတွင်း ခေါ်မယ်လို့ ကတိပေးထားတာလေ။

ဒါ့အပြင် ကျင်းပေါင်ကျစ်က သူမခြေထောက်ကို စစ်ပေးပြီးပြီ—သိပ်မဆိုးဘူး။ မဟုတ်ရင် သူမလည်း အပြင်ထွက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး...

သူမ ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းမျှသာ လှမ်းရသေးစဉ် ခါးကို လက်တစ်ဖက်က လာဖက်သည်။

သူမ ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ချီဖန့်က သူမရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး လက်ကို ဆွဲကာ သူ့ကျောပေါ်သို့ ဘာမှမပြောဘဲ ပိုးတင်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ?" သူမက သူ့ပုခုံးကို ထုလိုက်သည်။

"မင်း မှိုသွားရှာချင်တယ် မဟုတ်လား?"

သူ၏ မျက်နှာက တည်တင်းနေဆဲ၊ အသံက တိုးနေသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုများမှာမူ သူမကို မနာကျင်စေရန် ဂရုတစိုက် ရှိလှသည်။

"ကိုယ် ပိုးသွားပေးမယ်။"

ယန်ရွှယ် အံ့သြသွားသည်။ "ရှင် ကျွန်မကို ပိုးသွားမလို့လား?"

ဒါတွေက တောင်လမ်းတွေလေ—တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် ခက်တာကို လူတစ်ယောက်ကို ပိုးပြီး သွားဖို့ဆိုတာ...။ ကျင်းပေါင်ကျစ်တောင် သူမကို ခဏပဲ ပိုးပြီး၊ ကျန်တဲ့လမ်းကို တွဲပြီး လျှောက်ခဲ့တာလေ။

ချီဖန့်ကတော့ "မဟုတ်ရင် ဘာလုပ်ရမှာလဲ? မင်း ဒီအတိုင်း ထော့နင်းထော့နင်းနဲ့ သွားနေတာကို စောင့်နေရမှာလား?" ဟုသာ ဆိုသည်။

ယန်ရွှယ် နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ ချီဖန့်က သူမကို ကျောပေါ်မှာ ပို၍ မြဲအောင် ပြင်ပိုးလိုက်သည်။ "ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ပြော၊ ကိုယ် ရှာပေးမယ်။"

"ဒီမှာ လူတစ်ယောက် ကျန်ခဲ့သေးတယ်"

ယန်ရွှယ်က အနားမှာ ရပ်နေသည့် (ရှောင်ကျင်းချွမ်က) ချီဖန့်ကို သတိရသွားသည်။

"ရှင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေတာ ဆို?"

ဒီဇနီးမောင်နှံက တောင်ပေါ်ကို ပစ္စည်းသွားယူဖို့ အလောတကြီး ဖြစ်နေတာကို သူက ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ?

(ရှောင်ကျင်းချွမ်က) ချီဖန့်က အမြန် လက်ခါပြသည်။ "ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် တခြားလူကိုပဲ မေးလိုက်ပါ့မယ်။"

သူသည် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

စောစောက အခြေအနေကို သတိရပြီး ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူက သူမ ဘာတွေးနေမှန်း သိပုံရသဖြင့် ထွက်သွားသော (ရှောင်ကျင်းချွမ်က) ချီဖန့်ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

"စောစောကအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။"

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်!" (ရှောင်ကျင်းချွမ်က) ချီဖန့်က ပို၍ အမြန် လျှောက်သွားတော့သည်။

ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။ "နောက်ဆိုရင် တစ်ခုခုလိုရင် ကိုယ့်ကို ပြောပါ။"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အနီးအနားမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချီဖန့်?"

ဝူးးး!

ချီဖန့်တို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

......

ကဲ... အခုတော့ မာကျောက်ကစားဖို့ လူစုံသွားပြီပေါ့~