အခန်း (၅၈)

"ချီဖန့်" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက် လှမ်းခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ကျင်းချွမ်က ချီဖန့်သည် အလိုအလျောက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ သူ့ကို ကြည့်နေသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတွေ့သဖြင့် သူ နားကြားမှားသည်ဟုသာ မှတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ရှေ့သို့ ပြန်လှည့်သွားတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ချီဖန့်သည် ထိုခေါ်သံကို ကြားသည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူသည် လူမှုဆက်ဆံရေး သိပ်မရှိသော်လည်း မှတ်ဉာဏ်မှာမူ အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ သစ်တောစခန်းရှိ လူငယ်အမျိုးသမီးတိုင်း၏ အသံကို သူ မှတ်မိသည်။

သို့သော် ဤအသံမှာ ချိုသာပြီး နူးညံ့နေကာ သူနှင့် မရင်းနှီးပေ။ သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်လည်း လုံးဝ မသိသောသူ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ယန်ရွှယ်ထက် အနည်းငယ် အသက်ကြီးပုံရပြီး မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း၊ အသားဖြူဖြူနှင့် ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက် ကျစ်ထားသည်။ သူမသည် စစ်စိမ်းရောင် ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်မောင်းတွင် အနီရောင် လက်ပတ်တစ်ခု ပတ်ထားကာ အိတ်တစ်လုံးကို ရင်ဘတ်တွင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သေသေသပ်သပ် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ခရီးဝေးမှ လာခဲ့ရသဖြင့် ကြေမွနေသည်။

ချီဖန့်သည် လူတစ်ယောက်ကို ကျောပိုးထားဆဲဖြစ်ပြီး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?"

သူ၏ လေသံမှာ အလွန်စိမ်းကားလှသလို စိတ်မရှည်သည့် အမူအရာလည်း ပါနေသဖြင့် အမျိုးသမီးငယ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသည်။

"ရှင် ကျွန်မကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား?"

သူက မှတ်မိသင့်လို့လား?

ချီဖန့်၏ မျက်မှောင်များ ပို၍ ကြုတ်သွားသော်လည်း သူ ဘာမှမပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေသည်။

ယန်ရွှယ်က သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှနေ၍ ထိုမိန်းကလေးကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"ရှင် သူမကို သိလို့လား?"

"မသိဘူး" ဟု ချီဖန့်က ပြတ်သားအေးစက်စွာ ဖြေသည်။

"ကိုယ် ဘယ်အမျိုးသမီး ရဲဘော်ကိုမှ မသိဘူး။"

ယန်ရွှယ်က သူမကိုယ်တိုင် အမျိုးသားရဲဘော်တွေ အများကြီး သိနေသည့်အလား သူ့ကို လက်ဖြင့် တို့လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို အောက်ချပေးဦး။ သူမ တစ်ခုခု တကယ် လိုအပ်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ချီဖန့်က မလှုပ်ပေ။ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ တည်တင်းနေဆဲပင်။

"ကိစ္စရှိရင် ပြောပါ။ မရှိရင် ငါတို့ သွားတော့မယ်။"

သူ၏ အမူအရာမှာ ယန်ရွှယ် တောင်ပေါ်တွင် သူ့ကို စတင်တွေ့ခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပင် ခက်ထန်နေသည်—ထိုစဉ်က သူမက သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယခုမှာမူ သူ့ကျောပေါ်တွင် ရောက်နေခြင်းသာ ကွာခြားသည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးသည် သူ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရှက်ရသည့်ပုံလည်း မပြပေ။

ယန်ရွှယ်ဆိုသည့် သခင်မလေးသည်လည်း ရှက်နေမည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အိပ်မက်စာအုပ်ထဲတွင် ဤထက် ဆိုးရွားသည်များကိုပင် ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်ပါလား။

ထိုစဉ်က သူမ၏ဖခင်မှာ အစစ်ဆေးခံနေရပြီး၊ သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာလည်း ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုထဲ ဆွဲသွင်းခံထားရကာ သူမတို့၏ တည်ငြိမ်သော အိမ်ထောင်စုမှာ ရုတ်တရက် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ ကြိုးစားစုံစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူမှာ ချီဖန့်မှတစ်ပါး အခြားသူမဟုတ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

သူမသည် သူ့အကြောင်းကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ—မတည်ငြိမ်မှုများ စတင်ချိန် အစောပိုင်းနှစ်များတွင် သူမသည် ငယ်စဉ်က စေ့စပ်ထားမှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သည်ကိုပင် သူမ မေ့နေခဲ့သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမသည် သူ့ကို သိပ်မမှတ်မိတော့ပေ၊ ထူးဆန်းသော စက်ပစ္စည်းများကို စိတ်ဝင်စားသည့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ်သာ မှတ်မိသည်။ သူသည် အသက် ၁၄ နှစ်တွင် တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့ပြီး လူအများ၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ မိဘများက သူ့ထံ စာရေးခိုင်းသဖြင့် သူမ ရေးခဲ့သော်လည်း သူက အသက်မဲ့သော စကားလုံးများဖြင့်သာ ပြန်ကြားခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးက ကျေးလက်တွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် မြို့သို့ ပြန်လာကာ နိုင်ငံတော်အဆင့် အင်အားကြီးသည့် ချန်ချင်း အကြီးစားစက်မှုလုပ်ငန်းကို တည်ထောင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားပါမည်နည်း။

သူ၏ ပုဂ္ဂလိက လုပ်ငန်းသုံး စက်ယန္တရားကြီးများမှာ ကရိန်း (crane) ဖြစ်စေ၊ ထရက်တာ (tractor) ဖြစ်စေ အစိုးရပိုင် စက်ရုံအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ခန့်မှန်းနိုင်ပါမည်နည်း။

ပြီးတော့ ငယ်စဉ်က စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သည့် ကိစ္စလေးတစ်ခုက သူမ၏ မိသားစုကို ပျက်စီးစေလိမ့်မည်ဟု မည်သူ တွေးမိပါမည်နည်း။

သခင်မလေးယန်သည် ယခင်က ဒုက္ခမရောက်ဖူးပေ။ သူမသည် ဒေါသထွက်ခဲ့သည်၊ နာကျည်းခဲ့သည်၊ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မာနကို ဘေးချိတ်ကာ တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဖူးသော ထိုအမျိုးသားထံတွင် ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်ခဲ့ရသည်။

သူမသည် သူမ၏ ဖခင်နှင့် ခင်ပွန်းကို ကယ်တင်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ နှိပ်စက်မှု၊ အရှက်ခွဲမှု သို့မဟုတ် ၎င်းထက် ဆိုးသည်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ ပိန်လှီပြီး ချောင်းဆိုးနေသော်လည်း၊ သူမက သူ၏ပုခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်စဉ်တွင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ခွန်အားဖြင့် သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်သည်။

သူသည် သူမကို ရွံရှာဖွယ် အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ကြည့်ကာ— "ငါ့ကို မထိနဲ့" ဟု ဆိုသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ ခံစားရသော အရှက်မှာ ယခုထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ဆိုးရွားလှသည်။ သူမသည် ငိုယိုကာ မိသားစုကို ဘယ်လိုကယ်တင်ရမလဲ၊ သူမတို့ မှားခဲ့ပါသည်ဟု ဝန်ခံတောင်းပန်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ နာမကျန်းဖြစ်နေသည့်တိုင် လှပနေဆဲဖြစ်သော သူ၏ မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းများမှာ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါက အဲဒီကိစ္စကြောင့်လို့ မင်း ထင်နေတာလား? မင်းအဖေ ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူ့ကို ဘာလို့ သွားမမေးတာလဲ? မင်းယောက်ျားကိုကော မမေးဘူးလား?"

သူ ထပ်ပြောခဲ့သေးလားဆိုသည်ကို သူမ မမှတ်မိတော့ပေ၊ လုံခြုံရေးများက သူမကို ဆွဲထုတ်သွားသည်ကိုသာ မှတ်မိသည်။ သူမ ပြန်နိုးလာသောအခါ အရာအားလုံး မစတင်မီ ၁၉၆၉ ခုနှစ်သို့ ပြန်ရောက်နေခဲ့သည်။

ချီဖန့်နှင့် စေ့စပ်ထားမှုမှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် မိတ်ဆက်ပေးမှုကြောင့် ဝူရှင်းသဲ့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သုံးလအကြာတွင် လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့သည်—အိပ်မက်ထဲကအတိုင်းပင်။

ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် သူမ၏ မိသားစုမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲက အရန်ဇာတ်ကောင်များသာ ဖြစ်သည်။ သူမ အရာအားလုံးကို အကုန်နားမလည်သော်လည်း သူမတို့၏ ကံကြမ္မာမှာ ဆိုးရွားလှသည်ကို သူမ သိသည်။

အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလွန်းလှသဖြင့် စေ့စပ်ပွဲမတိုင်မီမှာပင် သူမသည် ချွေးအေးများ ထွက်ကာ အိမ်မှ ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမတို့ ပျက်စီးရခြင်း၏ အရင်းအမြစ်မှာ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းခြင်းကြောင့်ဆိုလျှင်၊ သူမသည် မူလအတိုင်း ချီဖန့်ကိုသာ လက်ထပ်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းဖြင့် သူမ၏ ဖခင်နှင့် ခင်ပွန်းကို ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ယခင်ဘဝတွင် သူမတို့မှာ ကလေးမရခဲ့သော်လည်း ဝူရှင်းသဲ့မှာ သူမအပေါ် သစ္စာရှိခဲ့သည်။ သူမတို့၏ အနာဂတ်က ပျက်စီးရတော့မည်ဖြစ်ရာ သူ့ကို ဆွဲမချဘဲ လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ချီဖန့်သည်လည်း အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ပေ။ သူမသာ နှိမ့်ချပြီး တောင်းပန်လိုက်ပါက သူတို့၏ စေ့စပ်ပွဲ ပျက်ပြားခဲ့သည့် နာကျင်မှုကို ကုစားပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မည်...

သူမ မမျှော်လင့်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူ၏ ကျောပေါ်က မိန်းကလေးပင် ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်၏ စက်မှုလုပ်ငန်းရှင်ကြီး—နှလုံးသားမရှိသူ၊ ရက်စက်သူဟု နာမည်ကြီးမည့်သူ—က လူတစ်ယောက်ကို ဤမျှ နူးညံ့စွာ ပိုးထားလိမ့်မည်ဟု သခင်မလေးယန် တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ သူမ နားမမှားဘူးဆိုရင် သူတို့ စကားများနေကြတာ မဟုတ်လား။

ဒါကို သူက ထိုမိန်းကလေး၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများကို သည်းခံနေတာလား?

သူ့မျက်နှာက ပေါက်ကွဲတော့မည့် ပုံစံ ဖြစ်နေတာတောင်မှ...

ခဏမျှ သူမသည် လူမှားနေပြီလားဟု သံသယဝင်မိသည်။ သို့သော် ဤမျက်နှာမှာ သူမ မှတ်ဉာဏ်ထဲက မျက်နှာနှင့် အတိအကျပင်—ငယ်ရွယ်ပြီး ပို၍ ခန့်ညားကာ ပို၍ လူဆန်နေသည်မှအပပေါ့။

သူမ တွေဝေနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ယန်ရွှယ်ကို မေးလိုက်သည်။

"သူမက ဘယ်သူလဲ?"

ချီဖန့်မှာမူ အလွန်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ ခရီးသည်ကို ကျောပိုးလျက် ထွက်သွားတော့သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူ့ကျောပေါ်တွင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေရင်း ပုခုံးပေါ်မှ လှမ်းကြည့်သည်။

"ရှင် ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ? ရှင့်မှာ အကြွေးဟောင်းတွေ ကျန်ခဲ့လို့လား?"

"အကြွေးတစ်မျိုးတည်းနဲ့တင် မလောက်သေးဘူးလား?" ဟု သူက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြန်ပြောသည်။

ဒီအကြွေး တစ်ခုတည်းကတင် သူ့ကို ခေါင်းကိုက်နေစေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့မှောက်က အန္တရာယ်ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ သူ မသိသေးပေ။

သို့သော် ယန်ရွှယ်ကတော့ တကယ်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ "ဒါဆိုရင် ဘာလို့ သူမက ရှင့်ကို လိုက်ရှာပြီး မှတ်မိလားလို့ မေးနေတာလဲ?"

တစ်စုံတစ်ယောက်က "မှတ်မိလား" လို့ မေးတယ်ဆိုရင် အဲဒါက ချစ်သူ ဒါမှမဟုတ် ဖခင် တစ်ယောက်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ချီဖန့်ရဲ့ အသက်အရွယ်အရ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို အဖေလို့ မှားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ မိန်းကလေးတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာပေါ့။

ယန်ရွှယ်သည် သူ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းဖက်လိုက်သည်။ "အဲဒီစာက သူမဆီကလား? မဟုတ်မှလွဲရော ရှင် အခုတလော ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေတာ—ပိုက်ဆံအကြောင်း မေးတာတွေ၊ နင်က မထိုက်တန်ဘူးလို့ ပြောတာတွေ၊ အိပ်မပျော်တာတွေက..."

"မဟုတ်ဘူး" ဟု ချီဖန့်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် ထိုစာကို ဘယ်သူ တကယ် ရေးခဲ့သလဲ၊ သို့မဟုတ် ဘာလို့ သူက မထိုက်တန်ဘူးလို့ ပြောခဲ့သလဲ၊ ဘာလို့ သူ အိပ်မပျော်တာလဲ ဆိုသည်ကို ယန်ရွှယ်အား သူမရှင်းပြနိုင်ပေ။

ထိုစဉ် စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသည့် သခင်မလေး (ယန်ရွှယ်) သည် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ချီဖန့်၊ ရှင် ကျွန်မတို့ မိသားစုတွေရဲ့ စေ့စပ်ပွဲကို မေ့သွားပြီလား? ကျွန်မ ရှင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ လာခဲ့တာလေ!"

လေထုမှာ ငြိမ်သက်သွားသလိုပင်။ ချီဖန့် လမ်းလျှောက်နေရင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း နစ်မွန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက တကယ်ပဲ ယန်မိသားစုက သခင်မလေး ဖြစ်နေပြီ။

သူမက နောက်တစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ အခုမှ လာရှာရတာလဲ?

ရင်ထဲက လေးလံမှုထက် ကျောပေါ်က ယန်ရွှယ်က ပို၍ လေးလံနေသလိုပင်။ ယန်ရွှယ်က ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်နိုင်သည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်လား သူ မဝေခွဲတတ်တော့ပေ။

သို့သော် ယန်ရွှယ်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ "ရှင့်မှာ သူမနဲ့ စေ့စပ်စာချုပ် ရှိနေတာလား?"

သူမ၏ လေသံမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပါဝင်နေပြီး၊ သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားသော လက်များမှာလည်း အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားသည်။

သူ ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ယန်သခင်မလေးက မဆိုင်းမတွ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ်။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက လူကြီးချင်း စေ့စပ်ပေးထားတာ။"

ယန်ရွှယ် နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းမှာ ကောင်းသော လက္ခဏာ မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

ချီဖန့်သည် မျက်လုံးကို ခဏမျှ မှိတ်လိုက်ပြီး၊ သူမကို ကျောပိုးလျက် အခြားဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"အိမ်ရောက်မှ ပြောကြရအောင်။"

အိမ်ရောက်မှ ပြောမယ်? အိမ်ရောက်ရင်တောင် ဒါကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း သူ မသိသေးပေ။

ချီဖန့် ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ယန်ရွှယ်၏ စေ့စပ်ထားသူဆိုသူကို လိုက်ရှာနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူမဘက်က အမှားအယွင်းဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်က အရင်ဆုံး ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီ။

အိမ်အပြန်လမ်းတစ်လျှောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်တင်းနေသည်။ ယန်ရွှယ် နှစ်ယောက်စလုံးသည်လည်း ကိုယ်စီအတွေးများဖြင့် ဘာစကားမှ မပြောကြပေ။

သူတို့ ကောမိသားစု၏ ခြံထဲသို့ ရောက်သောအခါ အဒေါ်ကောနှင့် ဆုံခဲ့သည်။

အဒေါ်ကောမှာ ချီဖန့်၏ ကျောပေါ်က ယန်ရွှယ်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြတကြီး အော်လိုက်သည်။ "နင် ခြေထောက်နာနေတာ မဟုတ်လား? ဘာလို့ အပြင် ထပ်ထွက်တာလဲ?"

ယန်ရွှယ်သည် ခံစားချက်ကို ဖုံးကွယ်ရာ၌ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ၊ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ပင် ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "လုပ်စရာ ကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ။"

အဒေါ်ကော၏ အကြည့်မှာ သခင်မလေးယန်ထံ ရောက်သွားပြီး၊ အမျိုးသမီးက ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ကို သွားကြိုလာသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။

"ဆွေမျိုးတွေ လာလည်တာလား?"

"ကျွန်မက—"

သခင်မလေးယန် စကားစလိုက်သော်လည်း ချီဖန့်၏ အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် စကားစကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

ထိုအိပ်မက်ကြောင့် သူမသည် သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူဟောင်းဖြစ်ခဲ့သည့် ဤအမျိုးသားကို အမြဲ ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် ငယ်ရွယ်ခန့်ညားနေပြီး နောင်တွင် ခံစားရမည့် နာမကျန်းဖြစ်မှု လက္ခဏာများ မရှိသေးသည့်တိုင်အောင်ပင်။

သို့သော် သူတို့ မြေစိုက်အိမ်လေးထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားသည်။

"ရှင်က ဒီမှာ နေတာလား?"

ဒါကတော့ ယန်မိသားစုက တကယ့်သခင်မလေး၏ တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ယန်ရွှယ်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။ ယန်ရွှယ်မှာမူ ဤနေရာကို တစ်ခါမှ ရွံရှာသည့်ပုံမပြဘဲ၊ သူ့ထက်ပင် ပို၍ သဟဇာတဖြစ်အောင် နေထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

ချီဖန့်က ဘာမှပြန်မပြောပေ။ ယန်သခင်မလေးသည် သူ၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်ကာ အိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ချီဖန့်က နောက်မှ လိုက်ဝင်ရန် ပြင်စဉ်၊ လက်တစ်ဖက်က သူ၏ လက်မောင်းကို ဆိတ်လိုက်ပြီး နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ရှင့်မှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက စေ့စပ်ထားသူ ရှိနေတာကို၊ ဘာလို့ လူတစ်ယောက်ကို အဖော်ရှာခိုင်းရတာလဲ?"

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးနောက် ရှောင်လွှဲမရသည့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ချီဖန့်အတွက် ဤကဲ့သို့ မေးမြန်းခံရခြင်းက သူမ ဘာမှမပြောဘဲ နေခြင်းထက် ပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။

ယန်ရွှယ်က ဤသို့ မေးနေသဖြင့် သူမသည် လူမှားနေသည့် ကိစ္စကို မသိသေးသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။

"အဲဒါ ပျက်သွားတာ ကြာပါပြီ။"

"ကြာပြီ ဟုတ်လား? ဒါဆို သူမက ဘာလို့ ဒီအထိ ရှင့်ကို လာရှာနေတာလဲ?"

ယန်ရွှယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သို့သော် စေ့စပ်ထားမှုက ပျက်ပြားသွားပြီဆိုလျှင်တော့ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် တကယ့်ဇနီးရှေ့တွင် အမိခံလိုက်ရသော မယားငယ်တစ်ယောက်လို ခံစားရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ချီဖန့်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။ အိမ်ထဲရောက်သောအခါ သူသည် ယန်ရွှယ်ကို အရင်ဆုံး အိပ်ရာပေါ်တွင် ချထားပေးပြီး သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ် ရောင်နေသည်ကို စစ်ဆေးပေးသည်။ ထို့နောက်မှ ဧည့်သည်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ မိသားစုတွေရဲ့ စေ့စပ်ပွဲက မနှစ်ကတည်းက ပျက်ပြားသွားတာပါ။ မင်းအဖေကိုယ်တိုင် ငါ့ဆီ စာရေးပြီး စေ့စပ်စာချုပ်ကို ပြန်တောင်းခဲ့တာ။ မင်း မသိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့ဦး။"

အခန်းငယ်လေးကို မသိမသာ အကဲခတ်နေသော ယန်သခင်မလေးမှာ ထိုစကားကြောင့် ကိုယ်ဟန်တောင့်သွားသည်။

သူမသည် အဆူအဆဲ ခံရမည်ဟု ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း စကားပြန်ပြောရန် တွေဝေနေမိသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မမိသားစု လုပ်ခဲ့တာတွေက မတရားဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ အဖေ့ကိုယ်စား ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ယခင်ကဆိုလျှင် ချီဖန့်သည် ယန်မိသားစုက သူ့ကို အထင်သေးခဲ့သည့် ကိစ္စ၊ သူ၏ မိသားစုကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကို ဂရုစိုက်မိကောင်း ဂရုစိုက်မိလိမ့်မည်။ သို့သော် အခုတော့ သူမကို အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစေချင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

"အဲဒါကို ပြောဖို့ လာတာဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ငါ လက်ခံပါတယ်။ အခု သွားလို့ ရပါပြီ။"

သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။

သို့သော် ယန်သခင်မလေးကတော့ ထိုစကားကို တစ်စက်ကလေးမျှ မယုံကြည်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ တကယ် ခွင့်လွှတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ယခင်ဘဝက ထိုမျှ ရက်စက်သည့် ကလဲ့စားချေမှုကို လုပ်ခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်မ တကယ် ပြောတာပါ။ အဖေက ခဏတာ စိတ်လွဲသွားတာပါ—ရှင့်ကို အထင်သေးလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မလည်း အထင်မသေးပါဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ ဒီအထိ လာခဲ့တာ။ ထောက်ခံစာ မရခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ခိုးယူလာခဲ့တယ်။"

သူ မယုံမှာ စိုးသဖြင့် သူမသည် အိတ်ထဲမှ ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ပြခဲ့သည်။

"ကျွန်မတို့တွေ အခုချက်ချင်း လက်ထပ်စာချုပ် မလုပ်နိုင်သေးရင်တောင်၊ မင်္ဂလာဆောင်ကို အရင် ကျင်းပလို့ ရတာပဲ။ အဖေကလည်း နောက်ကျရင် သဘောတူလာမှာပါ—"

"ဒါပေမဲ့ ငါက အိမ်ထောင်ကျပြီးသား" ဟု ချီဖန့်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။