အခန်း (၆၀)

ဤအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးဝသို့ ရောက်လာပြီး ယန်ရွှယ်ကို အတိအကျ နာမည်တပ်၍ မေးမြန်းနေခြင်းမှာ ချီဖန့်အတွက် အခြေအနေကို အကျယ်ချဲ့မတွေးမိရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူသည် တစ်ချိန်က သူ၏ ချိန်တွေ့ဖော်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ကြောင်း သူ့ကို တဲ့တိုးပြောခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား...

သို့သော် ယန်ရွှယ် ပြောခဲ့သည်မှာ သူမ၏ စေ့စပ်သူသည် အရပ် ၆ ပေကျော် ရှည်၍ ချောမောသူဖြစ်သည်ဟု မဟုတ်လော? ဤလူကို သူမက အရပ်ရှည်သည်ဟု ခေါ်ခြင်းလော? ဤလူကို သူမက ချောမောသည်ဟု ခေါ်ခြင်းလော?

ချီဖန့်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ရင်း ထိုဧည့်သည်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ခဏမျှ အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်း သူနဲ့ တစ်နေ့နေ့ တွေ့မှာပါ" ဟု ပြောခဲ့မိသည့် သူ၏စကားများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

အခြား ချီဖန့်ကမူ ချီဖန့်ကို ထိုနေရာတွင် မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြနေရုံသာ ရှိသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း သူ့နောက်ဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ယန်ရွှယ်က ဒီမှာ နေတာ မဟုတ်လား? ငါ နေရာမှားတာ မဟုတ်ဘူးမလား?"

ချီဖန့်သည် "မှားတယ်" ဟု အော်ပြောပစ်လိုက်ချင်သော်လည်း၊ သူ မပြောမီမှာပင် အပြင်မှ ဆူညံသံကြောင့် ယန်ရွှယ်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမကို မြင်သည်နှင့် အခြား ချီဖန့်သည် သူမသည် သူရှာနေသူဖြစ်ကြောင်း အလိုအလျောက် မှတ်ယူလိုက်ပြီး သူမအနားသို့ တိုးသွားကာ "ဟို... မင်္ဂလာပါ" ဟု နှုတ်ဆက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ" ဟု သခင်မလေးယန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ သူမသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း အမူအရာမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။

သူမ၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်အောက်တွင် အခြား ချီဖန့်သည် ခေါင်းကို ထပ်ကုတ်ပြန်သည်။

"ဟို... ငါက ချီဖန့်ပါ၊ မင်းနဲ့ ချိန်းတွေ့ချိန်မှာ တွေ့ရမယ့်သူလေ။ အဲဒီနေ့က မင်းနဲ့ လွဲသွားလို့ မင်းဒေါ်လေး ရှန်ရှို့ဖန်က မင်း ပျောက်သွားပြီ ထင်နေတာ။ မင်းလိပ်စာက ကျင်းချွမ်မှာလို့ သိရလို့ ငါ့ကို လာကြည့်ခိုင်းလိုက်တာပါ"

သူ့၏ ရှင်းပြချက်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သခင်မလေးယန်က သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက ယန်ရွှယ်ဘက် လှည့်ကာ "သူက နင့်ကို လာရှာတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်အတိုင်း အခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော အခြား ချီဖန့်မှာ ဆွံ့အသွားသည်။

"မင်း... မင်းက ယန်ရွှယ်လား?"

ယန်ရွှယ်သည်ပင် "ဒါဆို နင်က သူမပြောတဲ့ ချီဖန့်ပေါ့လေ?" ဟု ပြန်မေးချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

ကျင်းချွမ်နှင့် ရှောင်ကျင်းချွမ် လွဲသွားခြင်းမှာ တစ်ကဏ္ဍ၊ သို့သော် ကတိပေးထားသော ၆ ပေကျော် အရပ်ရှည်၍ အထူးချောမောသော အမျိုးသားကား ဘယ်မှာနည်း?

ပြီးတော့ သူမသည် သူ၏ ငယ်ဓာတ်ပုံကို မြင်ဖူးသည်— မျက်လုံးများက အလွန်ကြီးလှသည်။ နှစ်များကုန်လွန်သွားချိန်တွင် မည်သို့ ကျုံ့သွားရသနည်း? အရပ်သာ ရှည်လာပြီး မျက်လုံးများမှာမူ ကြီးမလာခဲ့ဘူးလား?

ဘယ်လောက်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အခြေအနေ ဖြစ်နေပါစေ၊ သူသည် အဝေးကြီးမှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ယန်ရွှယ်သည် သူ့ကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

သူမ ထရပ်သည်ကို မြင်သောအခါ ချီဖန့်က ရှေ့သို့တိုး၍ သူမကို ခန် ပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ "ထိုင်နေပါ" ဟု ဆိုကာ အခြား ချီဖန့်နှင့် သခင်မလေးယန်အတွက် ရေကို သူကိုယ်တိုင် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ သခင်မလေးယန်သည် သူမ ရောက်ကတည်းက ချီဖန့်သည် သူမကို ရေတစ်ပေါက်တောင် မတိုက်ခဲ့ကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။

အခြား ချီဖန့်မှာမူ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့်ပင် စဉ့်ခွက်ကို လှမ်းယူကာ "ကျေးဇူးပဲ" ဟု ပြောလိုက်ရာ ချီဖန့်ထံမှ ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ချက် ရလိုက်သည်။

ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်ဘက်တွင် အနားကပ်၍ ပြန်ထိုင်လိုက်သောအခါ အခြား ချီဖန့်မှာ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသည်။

"သူမက... မင်းကို လက်ထပ်လိုက်တာလား?"

၎င်းမှာ သိသာနေသည် မဟုတ်လော? တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်ကပင် သူတို့ အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ခဲ့ကြဖူးသည်။

သို့သော် အခြား ချီဖန့်သည် မူလက လက်ထပ်ရမည့်သူ ဖြစ်နေပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့်သာ ဤအိမ်ထောင်ရေးထဲသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ချီဖန့်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

အခြား ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဒါဆို... မင်းက မူလက ငါနဲ့ ချိန်းတွေ့ရမယ့်သူပေါ့?"

သူ၏ အသံမှာ အားငယ်စိတ်များ သိသိသာသာ ပါဝင်နေသည်။

သူသည် လူရိုးလူဖြောင့်တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ဤအခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ "ဘာလို့ သူ့ကိုပဲ လက်ထပ်လိုက်တာလဲ?" ဟု မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဟုတ်ပါသည်၊ သူမသည် ချီဖန့်ကို မည်သို့ လက်ထပ်ဖြစ်သွားခဲ့သနည်း?

ယန်ရွှယ်က ခဏ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေသည်။ "အဲဒီနေ့က ဒေါ်လေး ရှန်ရှို့ဖန်က ရှင်နဲ့တွေ့ဖို့ ကျွန်မကို ခေါ်သွားရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ သူမသား တချမ်းက ရေခဲကျင်းထဲ ပြုတ်ကျသွားလို့ သူမ မလာနိုင်တော့ဘူး။ သူမ မထွက်သွားခင်မှာ ရှင့်နာမည်က ချီဖန့်ဖြစ်ပြီး ကျင်းချွမ် သစ်တောဝန်ထမ်း စခန်းမှာ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ"

"ဘာ...?"

အခြား ချီဖန့်သည် ဤလွဲချော်မှုကြီးမှာ ဤမျှအထိ ရှုပ်ထွေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဒါဆို သူ့ကျတော့ကော?"

သူက ချီဖန့်ကို ညွှန်ပြ၍ မေးရာ ချီဖန့်ကပင် ကြားဖြတ်ဖြေသည်။

"ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က 'ချီ' — နားရွက်သင်္ကေတတစ်ခုပဲ ပါတဲ့ စာလုံး— ပြီးတော့ ငါ့နာမည်က 'ဖန့်'ပဲ"

"မင်းကလည်း ချီဖန့်ပဲလား?"

အခုတော့ အခြား ချီဖန့် စတင် နားလည်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဒေါ်လေး ရှန်ရှို့ဖန်က နေရာမှားပြောလိုက်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က နေရာမှားသွားသည်၊ အဆိုပါ ကျင်းချွမ် သစ်တောဝန်ထမ်း စခန်းတွင်လည်း နာမည်တူသူ တစ်ယောက်က ရှိနေပြန်သည်...

၎င်းမှာ ကံကြမ္မာက စီစဉ်ထားသည့် တိုက်ဆိုင်မှုများသဖွယ် ဖြစ်နေသော်လည်း သူကတော့ ထိုရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားသူ ဖြစ်နေသည်။

အခြား ချီဖန့်မှာ ပို၍ စိတ်ပျက်သွားပြီး အလုပ်များနေသဖြင့် သူမကို ကိုယ်တိုင် လာမတွေ့ခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေမိသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူသည် အလုပ်ပိတ်ရက်များ ပိုယူပြီး သူ့ဇာတိသို့ ပြန်ကာ သွားချိန်းတွေ့ခဲ့သင့်တာ။ ဒါဆိုရင် ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...

သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်ကာ ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

သခင်မလေးယန်မှာမူ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး ချီဖန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု အချင်းချင်း ပြန်တွေ့ပြီဆိုတော့... ရှင်တို့ နှစ်ယောက် ပြန်လဲလိုက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား?"

"ပြန်လဲမယ်?" အခြား ချီဖန့်က ကြောင်သွားသည်။

သခင်မလေးယန်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "ဟုတ်တယ်လေ၊ ငါက အရင်တုန်းက ချီဖန့်နဲ့ စေ့စပ်ထားတာ၊ ဒီကိုလာတာလည်း သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ပဲ..."

"ယန်ရွှယ်" ချီဖန့်၏ အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။

ယန်ရွှယ်ရော သခင်မလေးယန်ပါ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်သွားပြီးမှ ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ "မင်းကို မပြောဘူး" ဟု ဆိုသည်။

အခြေအနေမှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း အခြား ချီဖန့်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူက သူတို့ကြားက ပတ်သက်မှုများကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေတုန်းမှာပင် ချီဖန့်က ထပ်ပြောခဲ့သည်။

"အရင်က အထင်မှားမှုတွေအတွက်တော့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယန်ရွှယ်နဲ့ ငါက လက်ထပ်ပြီးသားပါ၊ ငါ ကွာရှင်းဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး"

ချီဖန့်သည် သူ့ဘေးမှ ယန်ရွှယ်ကို မကြည့်ရဲပေ။ "မင်း သူမကို ပိုက်ဆံပေးခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘယ်လောက်လဲ? ငါ အခုပဲ ပြန်ပေးမယ်"

အခြား ချီဖန့်မှာမူ ထိုကိစ္စကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူ အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်သည့်အရာကို မည်သို့ စကားစရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ထရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒါကို မနက်ဖြန်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။ ငါ့ဒေါ်လေးနဲ့ ဒေါ်လေး ရှန်ရှို့ဖန်တို့လည်း မနက်ဖြန် ရောက်လာကြလိမ့်မယ်"

သူ့အတွေးများကို ပြန်စီစစ်ရန် အချိန်လိုအပ်နေသည်။

"ဒေါ်လေး ရှန်ရှို့ဖန် လာမှာလား?" ယန်ရွှယ်က အဓိကအချက်ကို မိသွားသည်။

အခြား ချီဖန့်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ငါ့ဒေါ်လေးက ငါ မင်းနဲ့ မတွေ့ရသေးဘူးဆိုတာ သိတော့ ဒေါ်လေး ရှန်ရှို့ဖန်ဆီ ခေါ်သွားတာ။ သူမက မင်း ပျောက်သွားပြီ ထင်လို့ မင်းဇာတိကိုတောင် စာပို့လိုက်သေးတယ်။ အဖြေက ဒီနေ့ နေ့လယ်မှ ပြန်ရောက်တာ၊ မင်းလိပ်စာက ကျင်းချွမ်မှာလို့ ပါလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘတ်စ်ကား မရှိတော့လို့ ငါ့ဒေါ်လေးက စခန်းရုံးကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငါ့ကို လာကြည့်ခိုင်းလိုက်တာ"

ဤခေတ်ကာလတွင် သာမန်မိသားစုများ၌ ဖုန်းမရှိကြပေ။ သူ့ဒေါ်လေးသည် ဖုန်းနံပါတ်ရှာ၍ ဖုန်းဆက်နိုင်ရန် မည်မျှ ကြိုးစားခဲ့ရမည်ကို ဘယ်သူသိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ယခု သူမကို ရှာတွေ့သောအခါ စိတ်သက်သာရာရမည့်အစား သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခု ပိတ်ဆို့နေသလို လေးလံနေမိသည်။

အခြား ချီဖန့်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ရင်း "ငါ... ငါ သွားတော့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

သူ့၏ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှုကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ်က ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချီဖန့်က သူမလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူမက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ ခဏကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ သူက လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းခြေထောက်က ဒဏ်ရာရထားတာလေ။ ကိုယ်ပဲ သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်မယ်"

သူတို့နှစ်ဦး အပြင်သို့ အတူလျှောက်သွားကြခြင်းမှာ အတော်လေးကို နေရခက်စရာ ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်က သူ၏ ဇနီးလောင်းကို မတော်တဆမှုကြောင့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာမူ အဆိုပါ တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့်ပင် ဇနီးတစ်ယောက် ရလာသူ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး သက်သောင့်သက်သာ စကားပြောနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အခြား ချီဖန့်သည် စိတ်ကောင်းရှိသူဖြစ်သောကြောင့်သာ ရန်မဖြစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တခြားသူသာဆိုလျှင် ချီဖန့်ကိုဖြစ်စေ၊ ယန်ရွှယ်ကိုဖြစ်စေ ရန်ရှာနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ချီဖန့်က "အဲဒီ ပိုက်ဆံကိစ္စ—"

"မနက်ဖြန်မှ ပြောကြတာပေါ့။ အခု ငါ ဘာမှ မတွေးနိုင်သေးဘူး" ဟု အခြား ချီဖန့်က တင်းမာသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

ပြီးမှ သူပြောတာ ရိုင်းသွားသလို ခံစားရသဖြင့် "ဒါ မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း တမင် လုယူခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ" ဟု ထပ်ပြောသည်။

သို့သော် ဤထက်ပို၍ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောရန်မှာမူ သူ့အတွက် ခက်ခဲနေသည်။ သူက "အဲဒီနေ့က ရထားပေါ်မှာ ကူညီပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ တကယ်ပဲ သူမကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်" ဟု လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။

အခုတော့ ချီဖန့်ဘက်မှ နေရခက်သွားရပြန်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကို ရွဲ့ပြောခြင်းလားဟုပင် သူ သံသယဝင်သွားသည်။

သို့သော် အခြား ချီဖန့်မှာမူ သူ့အတွေးနှင့်သူ နစ်နေပြီး မျက်နှာကလည်း အရိုးခံပုံစံမို့ ဘာအတွင်းသဘောမှ ရှိပုံမရပေ။

စကားတွေ အများကြီး ပြောနေရန် မလိုတော့ပေ။ ကျန်ရှိသည့်လမ်းကိုတော့ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ ဆက်လျှောက်ခဲ့ကြသည်။

ချီဖန့် ပြန်ရောက်လာပြီး သခင်မလေးယန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သောအခါ လေထုမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်း အခုပဲ ထွက်သွားမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ထောက်ခံစာ မပါတဲ့အတွက် တိုင်တန်းပြီး လူလွှတ်နှင်ခိုင်းရမလား?"

အကယ်၍ သူသည် သခင်မလေးယန်ကို ဤအမူအရာမျိုးဖြင့် အစကတည်းက ဆက်ဆံခဲ့လျှင်၊ သူမသည် လူမှားမှန်း မသိခဲ့လျှင်ပင် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ပေ။

သခင်မလေးယန်သည် သူ၏ အေးစက်သော အမူအရာကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားပုံရပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ပစ္စည်းများကို စတင် သိမ်းဆည်းသည်။

ယန်ရွှယ်ကမူ "ထောက်ခံစာ မပါဘဲနဲ့ ဒီအဝေးကြီးကို ဘယ်လိုလာခဲ့တာလဲ?" ဟု မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤခေတ်ကာလတွင် ထောက်ခံစာမပါဘဲ မည်သည့်နေရာသို့မျှ သွား၍မရသလို၊ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးသွားရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယန်ရွှယ်နှင့် စကားပြောသောအခါ သခင်မလေးယန်က သိပ်မကြောက်တော့ပေ။ သူမက သူမ၏ အင်္ကျီလက်ရှိ အနီရောင် လက်ပတ်လေးကို ပြရင်း "ငါ့မှာ ဒါရှိတယ်။ ဒါရှိရင် ဘယ်နေရာမဆို သွားလို့ရတယ်၊ ရထားလက်မှတ်တောင် ဝယ်စရာ မလိုဘူး" ဟု ပြောသည်။

အဲဒီတော့မှ ယန်ရွှယ် သတိရသွားသည်။ အစောပိုင်း ကာလများတုန်းက ဤသို့ ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။ မူလတန်း ကျောင်းသားလေးများပင် အနီရောင်လက်ပတ် ပတ်ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးကို လျှောက်သွားနေကြသည်လေ။

ဤလက်ပတ်ရှိလျှင် ဘယ်သူမှ ထောက်ခံစာ မမေးရဲပေ— လူအများစုမှာ သူမ၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ခံရမည်ကိုပင် ပို၍ ကြောက်နေကြမည် ဖြစ်သည်။

ဤမိန်းကလေးသည် နုနယ်၍ အကာအကွယ်အောက်တွင် နေလာရသူဟု ထင်ရသော်လည်း၊ မူလဇာတ်လမ်းထဲကကဲ့သို့တော့ တုံးအအ မဟုတ်ပုံရပေ။

စာအုပ်ထဲတွင်မူ သူမသည် တစ်သက်လုံး အခြားသူများ တည်ဆောက်ပေးထားသော မျှော်စင်ထက်တွင်သာ နေလာခဲ့သူဖြစ်သည်— အစက သူမမိဘများ၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူမခင်ပွန်း။ သူမမိသားစု ပျက်စီးသွားချိန်တွင်ပင် သူမအဖေနှင့် ခင်ပွန်းတို့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ပေ။

သူမအပေါ် အလွန်အမင်း သစ္စာရှိပြီး နူးညံ့သည်ဟု ထင်ရသော ခင်ပွန်းသည် စီးပွားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများအပြီးတွင် အပြင်၌ မယားငယ်ထားခဲ့သည်ကိုလည်း သူမ မသိခဲ့ပေ။

သူမက ခင်ပွန်းကို ရိုးသားသည်ဟု ထင်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး၏ လစာဖြင့် ချွေတာစုဆောင်း နေထိုင်နေချိန်တွင်၊ သူကမူ စီမံကိန်း ရန်ပုံငွေများကို အလွဲသုံးစားလုပ်၍ သူ့မယားငယ်နှင့် ကလေးများကို ထောက်ပံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူမအဖေနှင့် ခင်ပွန်းကို ကယ်တင်ရန် သူမ၏ ကျန်းမာရေးကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ အပင်ပန်းခံ ကြိုးစားနေချိန်တွင်၊ မယားငယ်ကမူ ပိုက်ဆံများယူ၍ နိုင်ငံခြားသို့ ထွက်ပြေးရန်ပင် ကြိုးစားနေခဲ့သည်...

စာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကောင်များသည် ဇာတ်ကောင်များသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခုတော့ အသက်ရှင်နေသော သခင်မလေးယန်ကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့လိုက်ရသောအခါ ယန်ရွှယ် စိတ်ထဲတွင် သနားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။

သူမက သခင်မလေးယန်ကို ဧည့်ဂေဟာအထိ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးချင်သော်လည်း ချီဖန့်က သဘောတူမည်မဟုတ်သလို သူကိုယ်တိုင်လည်း သွားမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို ကျောပိုး၍၊ ယန်သခင်မလေးကမူ သူမ၏ အိတ်ကို ဆွဲရင်း သူတို့ဘေးမှ လမ်းလျှောက်လိုက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဝေးမှ လန်ထန်မီးအိမ် အနည်းငယ်၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်သည် အိမ်ပြန်လမ်းပေါ်တွင် တုန်ရီစွာ ကျရောက်နေသည်။ တစ်ယောက်က လမ်းလျှောက်ပြီး တစ်ယောက်က နားထောင်နေကာ ခဏတာမျှ နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။

အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ယန်ရွှယ်က စတင်စကားပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်တုန်းက သိသွားတာလဲ?"

သူမက "ရှင် အစကတည်းက သိနေတာလား?" ဟု မမေးဘဲ—သူ သိနေသည်မှာ သေချာသည်ဟု ယူဆထားသည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်မှာ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရသော်လည်း အမှန်အတိုင်းပင် ဖြေလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်ရက်က။"

ယန်ရွှယ်က ရက်တွက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် စာရတဲ့နေ့လား?"

"အင်း။ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းဆီက စာပါ။ မင်းအိမ်မှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေမှာ စိုးလို့ စုံစမ်းခိုင်းထားတာ။"

သူ ဘယ်အချိန်မှာ စာပို့ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူမ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူမခေါင်းက ဒဏ်ရာအကြောင်း သူ စမေးပြီး နောက်တစ်နေ့မှာ ဖြစ်ရမည်။

သူ ထိုဒဏ်ရာအကြောင်း ဘာကြောင့် စမေးခဲ့သနည်း ဆိုသည်မှာလည်း...

ယန်ရွှယ်က သူ့ဘက်လှည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မခေါင်းက ဒဏ်ရာကို တကယ်မမြင်ဖူးဘူး မဟုတ်လား?"

"အင်း။"

ဒါဆို သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ယူဆချက်တွေ မှားနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမကတော့ သူ တက္ကသိုလ်မတက်ရလို့ စိတ်ထိခိုက်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့ပြီး၊ သူကတော့ သူမသည် သူ့ရဲ့ ဘွဲ့ရထားသည့်အကြောင်းကို မသိရကောင်းလားဆိုပြီး မှတ်ဉာဏ်ပျောက်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သုံးလကျော်တိုင်တိုင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အထင်မှားမှုများကို လုံးဝ အမှားအယွင်းမရှိဘဲ ဖုံးဖိထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူမကတော့ သူ ခေတ်မကောင်းလို့ တက္ကသိုလ်မတက်ရရှာဘူးဆိုပြီး သနားနေခဲ့တာ—အခုကျမှ သူက ဘွဲ့ရပြီးသားကြီး ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

ယန်ရွှယ် စကားမပြောချင်တော့သော်လည်း သူမကို ကျောပိုးထားဆဲဖြစ်သော ချီဖန့်က စတင်မေးလိုက်သည်။

"မင်းမိသားစုမှာ မင်းမောင်လေးနဲ့ အဘွားပဲ ကျန်တော့တာလား?"

သူမသည် တကယ့်ယန်သခင်မလေး မဟုတ်သည့်အတွက် သူမမိဘများအကြောင်း မပြောဘဲ ရှောင်နေခြင်းမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ဟု သူ ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မမိဘတွေ ဆုံးသွားပါပြီ။"

ချီဖန့်၏ ခြေလှမ်းများ တုံ့သွားသည်။ သူသည် သူမကို ပြုတ်မကျအောင် သေချာပြန်ပြင်ပိုးပြီးမှ အိမ်တံခါးခုံကို ကျော်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် (စိတ်မကောင်းပါဘူး)။"

"ဘာလို့ တောင်းပန်တာလဲ?"

ယန်ရွှယ်က ပြောသည်။ "ရှင်က တမင် ဒဏ်ရာဟောင်းကို ပြန်ဆွတာမှ မဟုတ်တာ။"

သို့သော်လည်း ချီဖန့်သည် သူမကို ခန် ဘေးတွင် အသာအယာ ချပေးပြီးနောက် သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ယန်ရွှယ်။"

သူမက အရပ်ပုသဖြင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူတွေကို မော့ကြည့်ရလေ့ရှိသည်—အထူးသဖြင့် ချီဖန့်ကိုပေါ့။ အခုလိုမျိုး သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ရသည့် အနေအထားမှာ အတော်လေး ရှားပါသည်။

သူ့၏ မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဌာန် မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မပြောရသေးသည့် စကားလုံးများစွာ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ကိုယ် မင်းကို ကွာရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူက သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အနားတိုးကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ မင်းကို တခြားဘယ်သူနဲ့မှလည်း လဲမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှာ အနည်းငယ် ပိုတင်းလာသည်။ "ဟိုလူ့ကို သူလိုချင်သလောက် ကိုယ် လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တို့က လင်မယား ဖြစ်နေပြီ။"

စာအုပ်ထဲက တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်ပြီး ရက်စက်တတ်သည့် လူမျိုးအတွက်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖွင့်ဟလိုက်သည့် စကားမျိုး ဖြစ်သည်။