အခန်း (၁၄၂)

နောက်တစ်နေ့ မနက်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းနျန် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။ နေ့လယ်စာ စားခါနီးတွင် အပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျန်းနျန် ဒီမှာ ရှိလား။"

၎င်းမှာ စုန့်ပိုင်၏ အသံဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် အံ့ဩသွားသည်။ စုန့်ပိုင်က ယွမ်မြို့ကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။

ယွီရှနှင့် တုန်းရှု့တို့က ထမင်းချိုင့်တွေနှင့် ထွက်လာစဉ် စစ်ယူနီဖောင်းနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် ချောချောမောမော စုန့်ပိုင်ကို မြင်တော့ ကြောင်သွားကြသည်။ ကျားယွမ်နှင့် ဖန်ရှန်းတို့လည်း ထွက်လာပြီး အံ့ဩနေကြသည်။

စုနက ပြောလိုက်သည်။ "သူမ အထဲမှာ ရှိတယ်။"

ထိုစဉ်မှာပင် ကျန်းနျန် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်နှင့် ပုံစံလေးက အရမ်းလှနေသည်။ သူမ ပြုံးလိုက်သည်။ "စုန့်ပိုင်၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

သူမ၏ အပြုံးမှာ နဂိုအတိုင်း လှမြဲလှနေဆဲ ဖြစ်သည်။

စုန့်ပိုင်၏ ရင်တွေ ခုန်သွားသည်။ သူမက အခြားလူတစ်ယောက်ပိုင်မှန်း သိသော်လည်း သူမနားမှာ ရှိချင်နေမိတုန်းပင်။

သူက စိတ်ကို ထိန်းပြီး ပြုံးလျက် ပြောခဲ့သည်။ "မင်းကို လာတွေ့တာ။"

ရထားဘူတာက ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်က စုန့်ပိုင်နားမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သော်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "လုယွီရော ရှင်လာတာ သိလား။"

စုန့်ပိုင်က ပြန်ဖြေသည်။ "သိတယ်၊ သူ နောက်မှ အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်မှာ လာဆုံလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် မင်းကို အရင်ခေါ်သွားမယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူမက ရှု့ရွှယ်နှင့် စုနကို ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့ နှစ်ယောက် ကန်တင်း သွားနှင့်ကြ။ ငါ လုပ်စရာလေး ရှိလို့။"

"ဒုလက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်။"

"မရီး..."

ဆိုင်တံခါး ပွင့်လာပြီး ကျူးကျွင်း ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်ကို မြင်တော့ သူက ပြုံးစိစိလုပ်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "မရီး၊ ဒီမှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ပြေပါတယ်၊ ကျန်းရှောင်ရော မလိုက်လာဘူးလား။"

ကျူးကျွင်းက ပြောခဲ့သည်။ "သူ့ဗိုက်က ကြီးနေပြီလေ၊ အဲ့ဒါကြောင့် အိမ်မှာပဲ အနားယူခိုင်းထားတယ်၊ ဟိုဟိုဒီဒီ မသွားခိုင်းတော့ဘူး။"

ထန်ဇီလည်း ပါလာပြီး ယူနီဖောင်းနှင့် သူက အနည်းငယ် နွမ်းနယ်ပုံရသည်။ သူက ကျန်းနျန်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "ညီမလေး၊ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။"

စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်ကို သတိရသွားသဖြင့် ကျန်းနျန်က ထန်ဇီကို သနားသွားမိကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။"

ထန်ဇီက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "အစ်ကိုက ဒီလမှာ ဒီမှာ စစ်သင်တန်း လာပေးတာ၊ နောက်လမှ ပြန်မယ်။"

ယွီရှတို့က ကျူးကျွင်းနှင့် ထန်ဇီက ကျန်းနျန်ကို "မရီး" ဟု ခေါ်နေကြသည်ကို ကြားတော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူမက တပ်ရင်းမှူးနဲ့ လက်မထပ်ရသေးတာကို ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ခေါ်နေကြတာလဲ။

ကျားယွမ်က မနာလိုဖြစ်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ထွက်သွားသည်။ ကျန်းနျန် မလာခင်က သူမက ဆိုင်မှာ အရေးပါဆုံး လူဖြစ်ခဲ့သည်။ ယောက္ခမက ဒုတိယဒါရိုက်တာ၊ ခင်ပွန်းက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်။ ဒါပေမယ့် ကျန်းနျန် ရောက်လာကတည်းက အာရုံစိုက်မှု အားလုံးက ကျန်းနျန်ဆီ ရောက်သွားသည်။

ကျားယွမ်က ကျန်းနျန်၏ ပန်းထိုးပညာကို မြင်ဖူးသဖြင့် သူမကို မုန်းသော်လည်း သူမ၏ အရည်အချင်းကိုတော့ ငြင်းလို့မရပေ။

စုန့်ပိုင်က ဆိုင်ထဲက တင်းမာမှုကို သတိပြုမိပြီး ကျန်းနျန်ဘက် လှည့်ပြောခဲ့သည်။ "မရီး၊ လုယွီက မိသားစုအိမ်ရာ လျှောက်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်း မကြာခင် စစ်တပ်နယ်မြေကို ပြောင်းရတော့မယ် ထင်တယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

ကျူးကျွင်းက ရယ်ခဲ့သည်။ "ကောင်းတာပေါ့! တပ်ရင်းမှူး ကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်နိုင်တော့ သူ ပိုပြီး စိတ်အေးရမှာပေါ့။"

ထန်ဇီ ပြောလိုက်သည်။ "ညီမလေး သွားကြရအောင်၊ လုယွီ မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

ကျန်းနျန် စုန့်ပိုင်တို့နှင့် ထွက်သွားတော့ ယွီရှတို့မှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ယွီရှက တပ်ရင်းမှူးက ကျန်းနျန်ကို ကစားနေတာလို့ ထင်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ အတည်ဖြစ်ပုံရသည်။ လက်မထပ်ရသေးခင်မှာတင် အားလုံးက မရီးလို့ ခေါ်နေကြသလို တပ်ရင်းမှူးကလည်း အိမ်ရာ လျှောက်ထားပြီးပြီ။

တုန်းရှု့က အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ခဲ့သည်။ "သူက ဘာတွေ အဟုတ်ကြီး ထင်နေတာလဲ။"

သူမ ထိုသို့ပြောသော်လည်း ကျန်းနျန်ကို အထင်ကြီးသွားမိသည်။ ကျန်းနျန်လို မိန်းကလေးငယ်လေးက ဒါရိုက်တာကောရဲ့ အလေးပေးမှုကို ရထားသလို ချောမောပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ တပ်ရင်းမှူးနဲ့လည်း လက်ထပ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူမမှာ ပန်းထိုးပညာ မရှိရင်တောင် လူအများ အားကျရတဲ့ ဘဝမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ရတော့မည်။

ယွီရှ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတာကို မြင်တော့ သူမက ခေါ်လိုက်သည်။ "လာလေ၊ ကန်တင်းကို သွားရအောင်။"

ယွီရှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ကောင်းတဲ့အရာတွေ အားလုံးက ကျန်းနျန်ဆီကိုပဲ ပုံအောရောက်နေသလို သူမ ခံစားရသည်။

စုန့်ပိုင်တို့အဖွဲ့ အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်ရောက်တော့ လုယွီနှင့် ချန်ယောင်တို့လည်း ရောက်လာသည်။

လုယွီက ကျန်းနျန်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး အသားဟင်းတွေ အများကြီး မှာလိုက်ကာ သူမဗိုက်ပြည့်အောင် ကိုယ်တိုင် ထည့်ပေးနေသည်။

ကျန်းနျန် - …

သူမ လုယွီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တကယ် ထပ်မစားနိုင်တော့ဘူး။"

လုယွီက သူမဆံပင်ကို ပွတ်ကာ "မစားနိုင်ရင် ကိုယ်စားပေးမယ်။"

သူက ကျန်းနျန်၏ ပန်းကန်နှင့် တူကို ယူပြီး စားလိုက်သည်။ စုန့်ပိုင်က ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ ကျူးကျွင်းနှင့် ထန်ဇီတို့ကတော့ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကြားက ရင်းနှီးမှုမှာ မရီနှင့်မတ် ရင်းနှီးမှုထက်တောင် ပိုနေသည်ကို တွေ့ပြီး အံ့ဩနေကြသည်။

သူတို့ အမူအရာက ချစ်သူတွေထက်တောင် ပိုနေသည်။

ချန်ယောင်ကတော့ ဒါကို နေသားကျနေပြီး လုယွီနဲ့ ကျန်းနျန်က သွေးသားမတော်စပ်တာကို သိသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက် အတူရှိတာကို ကောင်းသည်ဟု ထင်နေသည်။

ကျူးကျွင်းနှင့် ထန်ဇီတို့က အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ကြသည်။ ထန်ဇီက မနှစ်က သူနှင့် ကျန်းနျန်ကို သူ့မရီးက အောင်သွယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားတုန်းက လုယွီ ဒေါသထွက်ခဲ့တာကို သတိရသွားသည်။ သူက မျက်ခုံးပင့်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ သဘာဝကျသော ဆက်ဆံရေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ မနှစ်ကတည်းက ပတ်သက်နေတာလား။

ဝိုင်းထဲက စကားဝိုင်းက စစ်တပ်ကိစ္စတွေ ဖြစ်နေသဖြင့် ကျန်းနျန်က စိတ်မဝင်စားဘဲ သူမ၏ ပန်းထိုးဒီဇိုင်းတွေအကြောင်းပဲ တွေးနေသည်။ စုန့်ပိုင်က သူ နယ်စပ်ကို သွားတော့မည်ဟု ပြောလိုက်တော့မှ သူမ သတိဝင်လာသည်။ သူမက အံ့ဩတကြီး ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။"

သူမ၏ မယုံနိုင်သော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး သတိထားမိသွားကြသည်။

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မကျေနပ်မှု အနည်းငယ် ပါနေခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က သူ့အကြည့်ကို ခံစားမိသဖြင့် သူ့ကို ခဏလှမ်းကြည့်ပြီးမှ စုန့်ပိုင်ဘက်ကို ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။

လုယွီ - …

သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွေက တင်းတင်းစေ့သွားပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

စုန့်ပိုင်၏ နှလုံးတွေ ခုန်နေပြီး ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် နယ်စပ်ကို သွားဖို့ လျှောက်ထားလိုက်တယ်။"

အကယ်၍ ကျန်းနျန်က သူ့ကို နေဖို့ စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောလိုက်လျှင် သူ လျှောက်လွှာကို ပြန်ရုပ်သိမ်းဖို့ ဘာမဆို လုပ်မိလိမ့်မည်ဟု တွေးနေမိသည်။

ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်မိသည်။ "ဟိုမှာက အခြေအနေတွေ အရမ်းကြမ်းတမ်းတယ်နော်။"

စုန့်ပိုင် ခဏတိတ်သွားသည်။ ကျန်းနျန်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့သဖြင့် သူ အကြည့်ကို ချလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် အဖြေကို သိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေခဲ့မိသည်။

စုန့်ပိုင်ကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလောက် သိလာခဲ့သော ထန်ဇီက သူငယ်ချင်း၏ စိတ်ကို နားလည်သည်။ သူက စုန့်ပိုင်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "ငါလည်း နယ်စပ်ကို သွားဖို့ လျှောက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ။"

သူလည်း ဒီမှာ နေရတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အရာရာကို မြင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

စုန့်ပိုင်က လန့်သွားပြီး ထန်ဇီကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကယကြည့်ခဲ့သည်။ "မင်း ရူးနေလား။"

ထန်ဇီ - …

"သေစမ်း မင်း သွားလို့ရရင် ငါရော ဘာလို့ မသွားနိုင်ရမှာလဲ။"

စုန့်ပိုင် - …

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ဆိုင်က ထွက်ခွာခါနီးတွင် စုန့်ပိုင်က မထွက်ခွာခင် ကျန်းနျန်ဘက် လှည့်၍ပြောခဲ့သည်။ "မရီး၊ ကံပါရင် ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။"

ဒီတစ်ခါ နယ်စပ်ကို သွားရခြင်းက သူ ပြန်လာနိုင်ဖို့ နှစ်အတော်ကြာနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်ဝန်းတွေ ပူထူလာပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာသည်။ သူမက စုန့်ပိုင်ကို လက်ပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။ "ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။"

စုန့်ပိုင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ "ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။"

ထန်ဇီနှင့် ကျူးကျွင်းတို့ကလည်း လက်ပြကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ စုန့်ပိုင်က လုယွီကို ကြည့်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ငါ သွားတော့မယ်။"

လုယွီက ခေါင်းညိတ်ပြကာ စုန့်ပိုင်၏ ပုခုံးကို လက်သီးဖြင့် တိုက်ရင်း ပြောခဲ့သည်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ အကယ်၍ ဟိုမှာ အဆင်မပြေဖြစ်ရင် ပြန်လာခဲ့။"

စုန့်ပိုင်က ပြုံးပြပြီး သွက်လက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထန်ဇီနှင့် ကျူးကျွင်းတို့ပါ ထွက်သွားသည်ကို ကျန်းနျန် ကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခု ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်က ရုတ်တရက် အဖမ်းခံလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် နာကျင်သွားပြီး လုယွီ၏ ခပ်နက်နက် အသံကြီးက သူမနားနားတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ။"

ကျန်းနျန် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ အေးစက်ပြီး တင်းမာနေသော အကြည့်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။ သူမ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "ဘာလဲ။"

လုယွီ - …

လုယွီက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက ကျန်းနျန်၏ လက်ချောင်းများနှင့် ယှက်သွယ်ကာ သူမလက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ပြောခဲ့သည်။ "ကိုယ် မင်းကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့မယ်။"

ကျန်းနျန် - ???

လုယွီက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသလို သူမ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ။

ချန်ယောင်က ကားမောင်းပြီး လုယွီကတော့ နောက်ခန်းတွင် ကျန်းနျန်နှင့်အတူ ထိုင်ကာ သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ပန်းထိုးဆိုင် အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ လုယွီက သူမနှင့်အတူ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ "နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကိုယ် လေးရက်ခွင့်ရမယ်။ အဲ့ကြရင် မင်းဆီ လာခဲ့မယ်နော်။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

လုယွီက လှည့်ကာ ရှေ့ခန်းတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ ချန်ယောင်က မှန်ပြတင်းပေါက်ကို ချပြီး နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "မရီး... ကျွန်တော်တို့ သွားတော့မယ်နော်။"

ကျန်းနျန်က လက်ဝေ့ယမ်းပြခဲ့သည်။ "ဖြည်းဖြည်းမောင်းပါ။"

ထိုအချိန်တွင် ယွီရှနှင့် အခြားသူများမှာ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် အထဲဝင်လာသောအခါ ရှု့ရွှယ်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "မင်း မင်္ဂလာဆောင်တော့မှာလား။"

ကျန်းနျန် လန့်သွားပြီး ပြန်မေးသည်။ "ဘာလို့ အဲ့လိုပြောတာလဲ။"

သူမသည် လုယွီနှင့် လက်ထပ်မည့်အစီအစဉ်ကို မည်သူ့ကိုမျှ ထုတ်ဖော်မပြောရသေးပေ။

ရှု့ရွှယ်က ရှင်းပြသည်။ "ဟို လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ပြောတယ်လေ၊ တပ်ရင်းမှူးလုက မိသားစုအိမ်ရာ လျှောက်ထားနေတယ်ဆိုတော့ မင်းလည်း မကြာခင် ဟိုမှာ သွားနေတော့မှာပေါ့။ အဲ့ဒါ လက်ထပ်တော့မှာမို့လို့ မဟုတ်ဘူးလား။"

ထိုအခါမှသာ စုန့်ပိုင်က စောစောက ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ထိုအကြောင်းကို ဘာကြောင့် ပြောခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ကျန်းနျန် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ရှု့ရွှယ်က အဖြေကို စောင့်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပန်းထိုးအပ်ကလေးကို ကစားရင်း ခေါင်းအသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မကြာခင် ဖြစ်လာမှာပါ။"

ယွီရှက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျန်းနျန်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်က ယွီရှ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသော်လည်း သတိမထားမိသလိုဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏ ပန်းထိုးအလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။

ဖန်ရှန်းက သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း ကျန်းနျန်ကို ခဏခဏ လှည့်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောခဲ့သည်။ "မင်း နောက်ကြ လက်ထပ်သွားရင် တပ်ရင်းမှူးဇနီး ဖြစ်တော့မှာပေါ့။"

ကျန်းနျန်သည် အလွန်ကံကောင်းလှသည်ဟု သူမ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယွီရှရော ကျားယွမ်ပါ ဘာမှမပြောကြပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ဘာပြောပြော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲသလိုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အရင်က ကျန်းနျန် စိတ်ဝင်စားနေသူမှာ သာမန်စစ်သားတစ်ဦးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူက တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ထိုတပ်ရင်းမှူးသည် ကဏ္ဍတိုင်းတွင် ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။ သူက ကျန်းနျန်ကို ခဏတာ စိတ်ကစားရုံသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့က လက်ထပ်တော့မည်ဖြစ်ပြီး တပ်ရင်းမှူး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက သူမကို မရီး ဟု ခေါ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ပန်းထိုးဆိုင်လေးမှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ညနေ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် စုနက ကျန်းနျန်ကို လာရှာခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ ခဏနေရင် ကုန်တိုက်ကို ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်မမှာ ဆပ်ပြာကုန်သွားလို့။"

ရှု့ရွှယ်က ဘေးမှနေ၍ ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်။"

သူတို့ ကန်တင်းကို မသွားဘဲ ကုန်တိုက်သို့ အရင်သွားကြသည်။ လမ်းတွင် ရှု့ရွှယ်က ပြောခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတုန်းက ယွီရှနဲ့ တုန်းရှု့တို့ရဲ့ မျက်နှာပေးကို သတိထားမိလား။ တော်တော်လေး ကြည့်ရဆိုးနေတာ။"

စုနသည် အခန်းအပြင်ဘက်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် အထဲမဝင်ဖြစ်သောကြောင့် စပ်စုမိသည်။ "သူတို့ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရှု့ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်ရမလဲ၊ ရှက်နေကြတာပေါ့။ ကျန်းနျန်ကို လှောင်ပြောင်တိုင်း ကိုယ့်စကားနဲ့ကိုယ် ပါးရိုက်ခံနေရသလို ဖြစ်နေတာ။ ငါသာ သူတို့နေရာမှာဆိုရင်လည်း ရှက်မိမှာပဲ။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

ရှု့ရွှယ်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ကျားယွမ်ကလည်း ဒီရက်ပိုင်း သူက သူ မဟုတ်နေသလိုပဲ။ သူ တကယ်ပဲ ကလေးမရနိုင်တာလား။"

စုနက ဝါရင့်သူပီပီ ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ "ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ သူ ဆေးစစ်ဖို့ ဆေးရုံသွား၊ မသွားတော့ ငါမသိဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် ရုပ်ရှင်ရုံတွင် တွေ့ခဲ့သော ကျားယွမ်၏ ခင်ပွန်း ဖောက်ပြန်နေသည့်အကြောင်းကို တွေးမိသွားသည်။ ထို့နောက် ယောက္ခမအိမ်တွင် ပျော်ရွှင်ချမ်းသာသော ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေသည့် ကျားယွမ်ကို တွေးမိကာ သူမကို ရုတ်တရက် သနားမိသွားသည်။

ကုန်တိုက်သည် ပန်းထိုးဆိုင်နှင့် နီးပြီး လမ်းတစ်ဖက်တွင်သာ ရှိသည်။

သူတို့ ကုန်တိုက်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်ခဲ့ကြသည်။ စုနက ဆပ်ပြာဝယ်နေစဉ် ရှု့ရွှယ်က အသစ်ရောက်လာသော နှင်းပွင့်ခရင်မ်ကို ဝယ်ရမလားဟု တွန့်ဆုတ်ကာ ကြည့်နေသည်။ နှင်းပွင့်ခရင်မ်က ဈေးကြီးသဖြင့် သူမ ပိုက်ဆံသုံးရန် တွန့်ဆုတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကောင်တာမှ အရောင်းစာရေးမက ရှု့ရွှယ်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနှင်းပွင့်ခရင်မ်က မနေ့ကမှ ရောက်တာ၊ အခုတောင် အတော်များများ ရောင်းကုန်သွားပြီ။"

အရောင်းစာရေးမ၏ အသံမှာ ရင်းနှီးနေသလို ရှိသည်။ ကျန်းနျန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် မှင်တက်သွားသည်။

သူမသည် ရုပ်ရှင်ရုံတွင် ကျားယွမ်၏ခင်ပွန်း ထုန်ကန်းနှင့်အတူ တွေ့ခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ ကျန်းနျန်က သူမကို အထည်စက်ရုံမှ အလုပ်သမားဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ကုန်တိုက်၌ အလုပ်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ကုန်တိုက်၌ အရောင်းစာရေး လုပ်နိုင်ရန်မှာ ထုန်ကန်း၏ မိသားစု သို့မဟုတ် အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစု အဆက်အသွယ် ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းနျန်က နောက်ပိုင်းအချက်ကို ပို၍ ယူဆမိသည်။

ကျန်းနျန်က အရောင်းစာရေးမကို စိုက်ကြည့်ရင်း မှင်တက်ကာ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှု့ရွှယ်က သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာကြည့်နေတာလဲ။"

အရောင်းစာရေးမက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။

ကျန်းနျန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "နှင်းပွင့်ခရင်မ် ဝယ်သင့်လားလို့ စဉ်းစားနေတာ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မမှာ နည်းနည်းကျန်သေးတော့ အခုလောလောဆယ် မဝယ်တော့ဘူး။"

ဆပ်ပြာဝယ်ပြီးနောက် သူတို့ ကျန်းနျန်နှင့်အတူ ကန်တင်းသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ ဤအချိန်တွင် ကန်တင်း၌ လူမများတော့ပေ။ စားသောက်ပြီးနောက် ပန်းကန်များ ဆေးကြောကာ အဆောင်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။