အခန်း (၁၄၇)

ရန်ကန်းက သူ၏ အကျီကို ချိတ်တွင် ချိတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခြွေနေသည်ကို မြင်သောအခါ အခန်းထဲ ပြန်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ သူ ချန်ပင်အနားသို့ သွားပြီး မေးခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုက ဒီနေ့ သူ့အိမ်ထောင်ဖက်ကို တပ်ထဲ ခေါ်လာတယ်။ မိသားစုအိမ်ရာကို ကြည့်နေကြတယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်း သူတို့ကို တွေ့လိုက်လား။"

ထိုစကားကြောင့် ချန်ပင်၏ လက်ထဲက ဓားမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ တွေ့လိုက်တယ်။"

ရန်ကန်းက သူ့ဘာသာ ဆက်ပြောနေပြီး ခဏကြာမှ ပုံမှန်ဆို စကားများတတ်သော ဇနီးသည်မှာ ယနေ့ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ သူ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်လာတာလား။"

ချန်ပင် - ....

သူမ ဓားကို ချလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်တံခါးကို ပိတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှင်သိလား။"

ရန်ကန်း ရယ်လိုက်သည်။ "ငါက ဘယ်လိုသိမလဲ။ သူမနဲ့ မသိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းကတော့ သိနေတဲ့ပုံပဲ။"

ချန်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင်က ကျွန်မညီမဆီ သွားလည်တာ မှတ်မိလား။"

ရန်ကန်း မေးလိုက်သည်။ "အဲဒါက မင်းညီမနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"

ချန်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မယောက်ျားရဲ့ မိသားစု အိမ်ပြောင်းတာကို သွားကူတုန်းက သူတို့က တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ ဘေးအိမ်မှာ နေတာ။ တပ်ရင်းမှူးလုမှာ မရီး တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူမက ကျွန်မတို့ကို ထွက်ပြီး နှုတ်ဆက်ဖူးတယ်။ ရှောင်ဖန့်က ပြောပြတယ်၊ သူမက တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ မရီးတဲ့။ သူမယောက်ျားနဲ့ ယောက္ခမက မရှိတော့လို့ မတ်ဖြစ်သူနောက်ကို တပ်ထဲ လိုက်လာတာတဲ့။ သူမ ထန်ဇီရဲ့ ဇနီးအတွက် ထိုးပေးထားတဲ့ ဘဲနှစ်ကောင် ပန်းထိုး ကန့်လန့်ကာတွေကိုလည်း ကျွန်မ တွေ့လိုက်သေးတယ်။ အရမ်းလှတာပဲ။"

ရန်ကန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အဓိက အချက်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ "မင်းပြောချင်တာက တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်က သူ့ရဲ့ မရီးလို့ ပြောချင်တာလား။"

ချန်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

ရန်ကန်း - ...

သူသည်လည်း ခဏတာ မှိုင်သွားရသည်။ သူက တပ်ရင်းမှူးလုကို အမြဲတမ်း အေးစက်ပြီး စည်းကမ်းကြီးသူဟုသာ မြင်ခဲ့ပြီး သူ၏ မရီးအပေါ် စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း သူမက မုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့ ပေါင်းဖက်ကြသည်မှာ ဘယ်သူမှ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပေ။

သို့သော်လည်း ဤသတင်းသာ ပြန့်သွားလျှင် အတင်းအဖျင်းများ မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်။

ရန်ကန်းက ချန်ပင်ကို သတိပေးခဲ့သည်။ "မင်း ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်မပြောနဲ့ဦး။ ငါက တပ်ရင်းမှူးလုအောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေရတာ၊ ရာထူးတက်ဖို့လည်း ကြိုးစားနေတာဆိုတော့ ငါ့အတွက် ပြဿနာ မရှာစမ်းနဲ့။"

ချန်မိသားစုတွင် သမီးနှစ်ဦး ရှိသည်။ ချန်ပင် သူ့ကို လက်ထပ်စဉ်က သူက ဗိုလ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ နှစ်တွေ ကြာလာသောအခါ သူက ဗိုလ်ကြီးအဆင့် ရောက်လာခဲ့ပြီး နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြိုးစားလျှင် ပိုပြီး ရာထူးတက်နိုင်သေးသည်။ ချန်ပင်၏ ညီမယောက်ျားမှာ တပ်ရင်းမှူး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရန်ကန်းက အနည်းငယ် နောက်ကျနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ချန်ပင်က သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက အကြောင်းမရှိဘဲ ရှင့်အထက်လူကြီးကို သွားပြစ်မှားရအောင် နုံအတယ်လို့ ထင်နေလား။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူမ ဟင်းချက်ရန် ဆက်လုပ်နေသော်လည်း အံ့သြမှုကိုတော့ မဖျောက်နိုင်သေးပေ။

နေ့လယ်စာ အချိန် ဖြစ်သဖြင့် ကန်တင်းတွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး စစ်သည်ဇနီးသည် အများအပြားလည်း ထမင်းဘူးများဖြင့် ရောက်နေကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးလု မင်္ဂလာဆောင်တော့မည့် သတင်းမှာ တပ်ထဲတွင် ပြန့်နေသဖြင့် သူ လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက စပ်စုကြတော့သည်။

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို စားပွဲအလွတ်တစ်ခုဆီ ခေါ်သွားပြီး သူက ထမင်းသွားယူသည်။ သူ ကျန်းနျန်အနားကို ငုံ့ပြီး မေးခဲ့သည်။ "ဘာစားချင်လဲ။"

တိရစ္ဆာန်ရုံထဲက ပန်ဒါလေးလို ဝိုင်းကြည့်ခံနေရသဖြင့် ကျန်းနျန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်။"

လုယွီ အသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကိုယ် အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်။"

"အဲဒါ တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်လား။"

"သူမက တကယ် လှတာပဲ။"

"တပ်ရင်းမှူးလု မင်္ဂလာဆောင်ခွင့် အဲဒီလောက် အလောတကြီး တင်တာ မဆန်းပါဘူး။ ဒီလောက် လှတဲ့ ဇနီးကို စောစောစီးစီး လက်ထပ်ထားမှ ဖြစ်မှာပေါ့။"

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က စကားသံများကြောင့် ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာမှာ ပိုပြီး နီမြန်းလာကာ ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာရသည်။

"မရီး။"

ချန်ယောင်နှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့ ထမင်းဘူးများကိုင်ကာ ကျန်းနျန်၏ မျက်စောင်းထိုးတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ရှိနေခြင်းက သူမကို ပိုပြီး စိတ်အေးသွားစေသည်။ ကုရှစ်ကျိုးက နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "မရီးလေး"

ကျန်းနျန် ပြုံးပြလိုက်ပြီး လုယွီ ထမင်းဘူးနှစ်ခုနှင့် ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ သူမကို ပေးလိုက်သော ဘူးထဲတွင် အသားများ အများအပြားနှင့် ထမင်း အပုံကြီး ပါဝင်သည်။

ကျန်းနျန် - ....

ဒါတွေကို ဘယ်လို ကုန်အောင် စားရမလဲ။

သူမ အံ့သြနေစဉ် လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "မင်း မကုန်ရင် ကိုယ့်ကို ပေးလိုက်။"

ဘေးက စားပွဲများမှာလည်း လူပြည့်နေပြီး အများစုမှာ တပ်ရင်း (၃) က စစ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးအသစ် လုယွီသည် လေ့ကျင့်ရေးတွင် အလွန်တင်းကြပ်သူအဖြစ် ကျော်ကြားလှသည်။ တစ်လအတွင်းမှာပင် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ပြန့်နှံ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စစ်သားများမှာ တပ်ရင်းမှူးလုသည် သူ၏ အိမ်ထောင်ဖက်အပေါ်တွင်လည်း သူတို့အပေါ်မှာလိုပဲ တင်းကြပ်မည်လားဟု စပ်စုချင်နေကြသည်။

သူတို့ ကျန်းနျန်၏ သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ကြည့်ပြီး တပ်ရင်းမှူးလုသာ အင်အားသုံးလျှင် သူမကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးနေကြသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ အလယ်က စားပွဲပေါ်မှာသာ ရှိနေပြီး အမြဲတမ်း တင်းမာခံ့ညားနေတတ်သော တပ်ရင်းမှူးလုမှာ သူ၏ အိမ်ထောင်ဖက် ရှေ့တွင် မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူတို့ သတိထားမိကြသည်။ သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ နူးညံ့သော အပြုံးများ ရှိနေပြီး သူမအတွက် အသားများ ထည့်ပေးကာ သူမ စားမကုန်သည့် လက်ကျန်များကိုလည်း သူကပင် အကုန်စားပေးနေသည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် မေးသေးသည်။ "ဗိုက်ဝရဲ့လား။"

စစ်သားများ - ....

တကယ်ပါပဲ၊ ဘယ်လောက်ပဲ မာကျောတဲ့ ယောက်ျားဖြစ်ပါစေ သူချစ်တဲ့ အမျိုးသမီး ရှေ့မှာတော့ ပျော့ပြောင်းသွားတာပဲ။

စစ်သည်ဇနီးသည် အချို့ကလည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ဦးက သူမ၏ ခင်ပွန်းကို တွန်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်း၊ သူက သူ့ဇနီးကို ဘယ်လောက် ဂရုစိုက်သလဲလို့။ ရှင်ကရော ဘာလို့ အဲဒီလို မဖြစ်ရတာလဲ။"

ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ခေါင်းငုံ့စားရင်း ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "သူတို့က အသစ်တွေလေ။ ကိုယ်တို့က လက်ထပ်တာ ကြာပြီပဲ။ မင်းကတော့ မသိဘူး၊ ကိုယ်ကတော့ အဲဒီလို လုပ်ရမှာ ရှက်စရာကြီးလို့ ထင်တယ်။"

ဤနေ့လယ်စာ စားချိန်အတွင်းမှာပင် တပ်ရင်းမှူးလုက သူ၏ အိမ်ထောင်ဖက်ကို တပ်ထဲ ခေါ်လာသည့် သတင်းမှာ တစ်တပ်လုံး ပြန့်သွားခဲ့သည်။ တပ်ရင်းမှူးလုကို အောင်သွယ်ပေးချင်နေသော ဇနီးသည် အချို့မှာလည်း သူ၏ အိမ်ထောင်ဖက်ကို မြင်ပြီးနောက် လက်လျှော့သွားကြတော့သည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းနျန် တပ်ထဲကနေ လုယွီနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။ လုယွီက သူမကို ကုန်တိုက်ကြီးဆီသို့ မောင်းပို့ပေးသည်။ သူက သူမကို အိပ်ရာခင်းများနှင့် အိမ်ကို အလှဆင်ရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းအသေးအဖွဲ့လေးများကို ရွေးခိုင်းသည်။ ဤနေရာသည် အရင်လို မတ်နှင့် မရီး အနေဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ခင်ပွန်းနှင့် ဇနီး အနေဖြင့် နေထိုင်ရမည့် သူတို့၏ စစ်မှန်သော အိမ်လေး ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်က ရွေးချယ်ပြီး လုယွီက သယ်ပေးသည်။ ကားနောက်ခန်း ပြည့်သွားသောအခါမှ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်မိသွားမှန်း ကျန်းနျန် သိလိုက်ရသည်။ သူမ လုယွီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေ များလွန်းနေပြီ မဟုတ်လား။"

သူ ပြုံးလိုက်သည်။ "မများပါဘူး။"

ထို့နောက် သူမကို ဆွဲဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ နောက်ထပ် ဘာတွေ လိုသေးလဲ စဉ်းစားဦး။"

ကျန်းနျန် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မရှိတော့ပါဘူး။"

ဈေးဝယ်နေစဉ်အတွင်း လုယွီက သူတို့၏ မင်္ဂလာပွဲ အစီအစဉ်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် တပ်ရင်းက လူများနှင့် ကောမိန်ကဲ့သို့သော သူငယ်ချင်းများကို ဖိတ်ကြားမည် ဖြစ်သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် ဖန့်မိန်ကိုတော့ ကြေးနန်းရိုက်ပြီး အကြောင်းကြားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့ ကြေးနန်းစာ ရသောအခါ မည်မျှ အံ့သြသွားမည်ကို သူမ စိတ်ကူးကြည့်မိသည်။

မိသားစုဝင် အနေဖြင့်မူ လုယွီတွင် ဘယ်သူမှ မရှိတော့သလို ကျန်းနျန်ကလည်း သူမ၏ မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို အကြောင်းကြားရန် မလိုပေ။

မင်္ဂလာရက်ကို နောက်လ ၆ ရက်နေ့ဟု သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းနျန်အတွက် သူမ၏ ပန်းထိုးထည်ကို အပြီးသတ်ရန် အချိန်လောက်ရုံသာ ရှိသည်။

ကျန်းနျန်ကို ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်ပို့ပေးပြီးနောက် လုယွီသည် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန်နှင့် ပစ္စည်းများ စီစဉ်ရန် ပြန်မောင်းသွားခဲ့သည်။

သူ အလုပ်ပြီးသောအခါ နေဝင်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်တွင် ကျန်းနျန်သည် စုန၊ ရှု့ရွှယ်တို့နှင့် တိုးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ရှု့ရွှယ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင် ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။"

စုနက စနောက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "တစ်နေ့လုံး ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမ အဖြူရောင်ယုန် သကြားလုံး လေးလုံး ထုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သကြားလုံး စားကြဦး။"

စုန - "ဒါ မင်္ဂလာဆောင် သကြားလုံးလား။"

ရှု့ရွှယ် - "ရက် သတ်မှတ်ပြီးပြီလား။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်လ ၆ ရက်နေ့ပါ။"

ကောမိန်သည်လည်း ထိုအကြောင်းကို သိသွားပြီး ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ အဆင်ပြေသွားသည့်အတွက် ဝမ်းသာအားရ ဂုဏ်ပြုပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်နှင့် စုနတို့သည် သကြားလုံးများ ဝယ်ရန် ဈေးဆိုင်သို့ သွားကြသည်။ ယွီရှတို့ လက်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ လက်မခံသည်ဖြစ်စေ အနည်းဆုံးတော့ သူမဘက်က လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်ထားခြင်းက ဝေဖန်စရာ မရှိနိုင်ပေ။

သူတို့ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လူနှစ်ဦး ရုတ်တရက် လူခွဲလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ထုန်ကန်းနှင့် အရောင်းစာရေးမတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ နီရဲနေသည်မှာ မသင့်တော်သော တစ်ခုခု လုပ်နေကြမှန်း သိသာလှသည်။

စုနက ထိုကိစ္စများကို အတွေ့အကြုံ ရှိသူမို့ မမြင်ချင်ဟန် ဆောင်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်နှင့်အတူ နို့သကြားလုံးနှင့် သစ်သီးသကြားလုံး တစ်ပေါင်စီ ဝယ်လိုက်သည်။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် အရောင်းစာရေးမက ထုန်ကန်းကို မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ကျွန်မတို့ကို မြင်သွားလားမသိဘူး။"

ထုန်ကန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မမြင်လောက်ပါဘူး။"

အပြင်တွင် မိုးချုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်နှင့် စုနတို့ လမ်းတစ်လျှောက် ဘာမှ မပြောဘဲ အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ အခန်းထဲ ရောက်သောအခါ စုနက ရှု့ရွှယ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ "ထုန်ကန်းနဲ့ ယန်လီတို့ကတော့ ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက်တွေ ဖြစ်နေကြပြီ။"

ရှု့ရွှယ်မှာ အံ့သြသွားပြီး မေးခဲ့သည်။ "နင် အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

စုန - …

စုနက အသံတိုးတိုးဖြင့် ထပ်ပြောပြခဲ့သည်။ "နင် မယုံရင် ကျန်းနျန်ကို မေးကြည့်။"

ထိုအခါမှ ကျန်းနျန်သည် ထိုအရောင်းစာရေးမ အမည်မှာ ယန်လီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ စုန၏ စကားများက ကျန်းနျန်၏ အရင်က သံသယကို အတည်ပြုပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။ ယန်လီသည် ထုန်မိသားစု၏ အဆက်အသွယ်ဖြင့် ဆိုင်တွင် အလုပ်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤသည်မှာ အမှန်ဖြစ်လျှင် ထုန်ကန်း တစ်ယောက်တည်း၏ အကူအညီနှင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ၏ အမေဖြစ်သူပါ ပါဝင်ပတ်သက်နေမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် အရိုးထဲ စိမ့်သွားပြီး ရဲတင်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

ထုန်မိသားစုသည် ကျားယွမ် ကိုယ်ဝန်မရသည့်အတွက် အမြဲ ညည်းညူနေတတ်သည်။ ထုန်ကန်းနှင့် သူ၏ အမေသည် ယန်လီကို အသုံးပြုပြီး ထုန်မိသားစုအတွက် ကလေးရယူရန် ကြံစည်နေကြခြင်းများ ဖြစ်နေမလား။

နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုမှာ ယန်လီသာ ကိုယ်ဝန်ရသွားလျှင် ထုန်မိသားစုက ကျားယွမ်ကို ကွာရှင်းရန် တောင်းဆိုကြမည်လား။

ကျန်းနျန်က ထိုနှစ်ခုလုံး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

ညစာ စားပြီးနောက် သူမ သကြားလုံး တစ်အိတ်ကို ယူပြီး ဘေးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ယွီရှ အံ့သြသွားပြီး တုန်းရှု့နှင့် ကျားယွမ်တို့ကတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ ကြည့်နေကြသည်။ ကျန်းနျန်က သကြားလုံးအိတ်ကို စားပွဲပေါ် တင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ မင်္ဂလာရက်ကို သတ်မှတ်ပြီးပါပြီ။ ဒါတွေက မင်္ဂလာဆောင် သကြားလုံးတွေပါ။"

သူမက ပြုံးပြုံးလေးနှင့် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ တုန်းရှု့က သူမကို လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း ယွီရှက ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျန်းနျန် အကြာကြီး မနေခဲ့ပေ။ မထွက်သွားခင် သူမ ကျားယွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမမှာ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ ကျားယွမ်က ထိုအကြည့်ကို သိလိုက်သဖြင့် ကျန်းနျန်ကို လှည့်ကြည့်ရာ ကျန်းနျန်၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်ကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူမ ဘာလဲဟု မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပင် ကျန်းနျန်က တံခါးပိတ်ပြီး ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုညတွင် ကျားယွမ်နှင့် ကျန်းနျန်တို့ နှစ်ဦးလုံး ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ကြပေ။ ကျန်းနျန်မှာ အတွေးများနေခဲ့သည်။

အမျိုးသမီး အချင်းချင်း အနေဖြင့် ကျန်းနျန်က ကျားယွမ်၏ စရိုက် မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ ထုန်မိသားစု၏ လုပ်ရပ်မှာ ကိုယ်ကျင့်တရား ဘောင်ကျော်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ ကျားယွမ်ကို သတိပေးချင်သော်လည်း ကိုယ်တိုင် ပြဿနာထဲ မပါဝင်ချင်ပေ။

တော်တော်နှင့် အိပ်မပျော်ဘဲနေပြီးမှ ညသန်းခေါင်လောက်တွင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် သူမ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဖြတ်ယူကာ စာနှစ်ကြောင်း ရေးလိုက်ပြီး လိပ်လိုက်သည်။

သူမ ကျားယွမ် ရေချိုးခန်းသို့ လာသည်ကို စောင့်နေပြီး သူမ သတိမထားမိခင်မှာပင် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုစက္ကူလိပ်လေးကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ကျားယွမ် ထိုစာကို တွေ့သည်ဖြစ်စေ၊ မတွေ့သည်ဖြစ်စေ သူမ၏ ကံတရားအပေါ်မှာသာ မူတည်တော့သည်။

ကျန်းနျန်အနေဖြင့် ထို့ထက်ပို၍ မပတ်သက်ချင်တော့ပေ။

ထိုနေ့မှစ၍ တစ်ရက်ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း ကျားယွမ်က သူမပေးလိုက်သော စာတိုလေးကို တွေ့သွားခြင်း ရှိ၊ မရှိ ကျန်းနျန် မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ကျားယွမ်က နှစ်ရက်ခွင့်တိုင်ထားပြီး သူမ မရှိသည်ကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရန် ကောမိန်ကို မှာသွားကြောင်း စုနက ပြောပြသည်။ ကျားယွမ်သည် ထုန်ကန်းနှင့် ယန်လီတို့၏ ဖောက်ပြန်မှုကို သိရှိသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု စုနက သုံးသပ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်ကမူ ကျားယွမ်သည် ထိုစာကို တွေ့သွားလောက်ပြီဟု ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် ကျားယွမ် အလုပ်ပြန်တက်လာသည်အထိ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဆိုင်လေးမှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း စကားအလွန်နည်းသွားပြီး တုန်းရှု့က စကားလာပြောလျှင်ပင် အတွေးလွန်နေတတ်သည်။

ငါးရက်အကြာတွင် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၌ သတင်းကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသည်အထိ ထိုကိစ္စမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ကျန်းနျန် ထင်နေခဲ့သည်။ စက်ရုံ ဒု-ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ သားဖြစ်သူမှာ ယန်လီနှင့် ဖောက်ပြန်နေပြီး ယန်လီတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဟူသော သတင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရှုပ်တော်ပုံမှာ စက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူးထံသို့အထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျားယွမ်ကလည်း အကြီးအကျယ် ပြဿနာရှာခဲ့သဖြင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။ ထိုစုံစမ်းစစ်ဆေးမှုက ကျန်းနျန်၏ သံသယများကို မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

ယန်လီသည် ထုန်ကန်းနှင့် နယ်တူအသိအကျွမ်း ဖြစ်ပြီး စက်ရုံ ဒု-ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ အဆက်အသွယ်ဖြင့် အရောင်းဆိုင်တွင် အလုပ်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျားယွမ်မှာ ကလေးမရနိုင်သဖြင့် ထုန်ကန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူက ယန်လီနှင့် မြေးရရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျားယွမ်သည် ဖောက်ပြန်မှုကို သိရှိသွားပြီးနောက် ထုန်ကန်းနောက်သို့ လိုက်သွားရာမှ သူက ယန်လီကို အိမ်အထိ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို လက်ပူးလက်ကြပ် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရှုပ်တော်ပုံမှာ အကြီးအကျယ် ဟိုးလေးတကျော်ဖြစ်သွားပြီး စက်ရုံအပေါ်တွင်လည်း ဆိုးဝါးသော သက်ရောက်မှုများ ရှိစေခဲ့သည်။ ဒု-ညွှန်ကြားရေးမှူးကတော် ဖြစ်သူ ထုန်ကန်း၏ မိခင်မှာ ရာထူးမှ လျှော့ချခံရပြီး သာမန်အလုပ်သမားအဖြစ် ပြောင်းလဲခံရကာ လစာလည်း အဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။ ထုန်ကန်းမှာမူ စက်ရုံမှ အလုပ်ထုတ်ခံရပြီး ယန်လီသည်လည်း အရောင်းဆိုင်မှ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရသည်။

ရှေ့ကောင်တာတွင် တာဝန်ကျသဖြင့် သတင်းအစုံရသော စုနထံမှတစ်ဆင့် ကျန်းနျန် ဤအကြောင်းများကို သိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အဲဒီညနေတွင် ကျန်းနျန်နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ကန်တင်း၌ ကျားယွမ် ကွာရှင်းတော့မည့်အကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ စက်ရုံတာဝန်ရှိသူများကပင် ကွာရှင်းခွင့် လျှောက်လွှာကို လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ ထုန်မိသားစု၏ လုပ်ရပ်အပေါ် တစ်စက်ရုံလုံးက အထူးသဖြင့် ကျားယွမ်ကို ကိုယ်ချင်းစာသော အမျိုးသမီးထုက အကြီးအကျယ် ရွံရှာနေကြခြင်းကို ဖော်ပြနေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ရှု့ရွှယ်က မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "ကျားယွမ်က ယောက္ခမတွေနဲ့ အဆင်ပြေပြေ နေနေရတယ်ထင်တာ၊ ဒီလောက်ထိ ဒုက္ခရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"

စုနက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "သူမက အပြင်မှာ ဟန်ဆောင်နေတာလေ၊ ဘယ်လောက် ဆိုးနေလဲဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ သိမှာပေါ့။"

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျားယွမ် အလုပ်သို့ နောက်ကျမှ ရောက်လာသည်။ သူမ၏ ညာဘက်ပါးမှာ သိသိသာသာ ဖူးရောင်နေပြီး ထုန်ကန်း သို့မဟုတ် ယောက္ခမ ဖြစ်သူက ရိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ တုန်းရှု့က တိုးတိုးလေး မေးခဲ့သည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ကျားယွမ်သည် ယခင်ကထက် ပို၍ စိတ်ကြည်လင်နေပုံရသည်။ သူမ၏ ဘဝကို ပြီးပြည့်စုံသယောင် ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုတော့သည့်အတွက် စိတ်ပေါ့ပါးသွားပုံရသည်။ သူမ ခေါင်းခါပြပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။"