အခန်း (၁၄၄)

ကျန်းနျန်သည် ယွီရှဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်ကာ သူမ၏ ပန်းထိုးစင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

သူမ အပ်ကို ကိုင်လိုက်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မယွီမှာ သားနှစ်ယောက် ရှိတာပဲ။ ဘယ်သူက ကိုယ့်အပေါ် ကောင်းတယ်၊ ဘယ်သူက မကောင်းဘူးဆိုတာ သိမှာပါ။ ရှင့်ရဲ့ သားငယ်မိန်းမမှာ မြို့နေထိုင်ခွင့် မရှိဘူး မဟုတ်လား။ အကယ်၍ ရဲတပ်ဖွဲ့က သိသွားရင် သူတို့ကို ဒီနေ့တင် နယ်ကို ပြန်ပို့လို့ ရတယ်။"

ဤမျှသာ ပြောပြီး ကျန်းနျန် ထပ်မပြောတော့ပေ။ ယွီရှသာ ဉာဏ်ရှိလျှင် ဘာလုပ်ရမည်ကို သိလိမ့်မည်။

ယွီရှသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပန်းထိုးစင်တွင် အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့သည်။

အခြားသူများ ဆိုင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာကြပြီးနောက် ကောမိန်လည်း ရောက်လာသည်။ ရုတ်တရက် ယွီရှ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သဖြင့် တုန်းရှု့ လန့်သွားကာ တိုးတိုးမေးခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ယွီရှ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ခဏ အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်။"

သူမ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားရင်း ပန်းထိုးနေသော ကျန်းနျန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ကောမိန်ကို ပြောကာ ထွက်သွားသည်။ "ကျွန်မ ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း ခွင့်ယူချင်ပါတယ်။"

ကောမိန်ကလည်း သူမ၏ မိသားစု ပြဿနာကို သိသဖြင့် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ရှု့ရွှယ်က ကျန်းနျန်ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောခဲ့သည်။ "အစ်မယွီ သူ့ချွေးမကို ပိုက်ဆံသွားပေးတာ ဖြစ်မှာ။"

ကျန်းနျန်က အထည်စပေါ်တွင် အပ်ကို ထိုးသွင်းရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယွီရှ၏ ပုံရိပ် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ယွီရှသည် တစ်နေ့ခင်းလုံး ပြန်မလာပေ။ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် ကျန်းနျန် လုယွီဆီမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သောအခါ ဟိုဘက်မှ ဆူညံသံအချို့ ကြားရသဖြင့် စပ်စုစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာ ဒီလောက် ဆူညံနေတာလဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ တပ်ရင်းက အပြင်မှာ လေ့ကျင့်ရေး လုပ်နေလို့။ ရဲစခန်း ရှေ့ကနေ လူတွေ ဖြတ်သွားနေကြတာမို့ ဆူညံနေတာ။"

"သြော်..." ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို အသာဖိလိုက်သည်။

ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လုယွီ၏ ခပ်နက်နက် အသံကြီးက ဖုန်းထဲမှ ထပ်ထွက်လာသည်။ "မိသားစုခြံဝင်း ကိစ္စကတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ။ အိမ်အသစ်က တိုက်ခန်းဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ခြံဝင်းနဲ့ မဟုတ်ဘူး။ တိုက်ခန်းထဲမှာ မီးဖိုပါတော့ ကိုယ်တို့ ထင်းစိုက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။"

သူ့အသံက အလွန်နားဝင်ချိုပြီး အပြုံးအရိပ်အယောင် ပါနေသဖြင့် ကျန်းနျန်၏ နားထဲတွင် တစစ်စစ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

"လုယွီ၊ သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။" ကုရှစ်ကျိုး၏ တည်တံ့နေသောအသံက ဟိုဘက်မှ ထွက်လာသဖြင့် လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် သွားရတော့မယ်။"

ကျန်းနျန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ထမင်းဘူးကို ကိုင်ကာ စုနတို့နှင့်အတူ ကန်တင်းသို့ သွားခဲ့သည်။

ကန်တင်းတွင် သူတို့သည် ကျားယွမ်နှင့် ထုန်ကန်းတို့၏ ဘေးတွင် ထိုင်မိသွားကြသည်။

ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ကျားယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အခြားနေရာသာ ရှိလျှင် ဤလင်မယားဘေးတွင် သူမ ထိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထုန်ကန်းသည် ကျန်းနျန်တို့ကို သတိမထားမိဘဲ ထမင်းစားရင်း ပြောနေခဲ့သည်။ "ငါ့အမေပြောတာတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ သူမက မြေးလိုချင်လို့ပါ။ မင်းက ကိုယ်ဝန်မရသေးတော့ သူက စိတ်တိုပြီး ဆူတာပေါ့။"

"တော်တော့" ကျားယွမ်က ထုန်ကန်း၏ ပန်းကန်ထဲသို့ တို့ဟူးတစ်တုံး ထည့်ပေးရင်း အမြန်တားလိုက်သည်။ "ထမင်းပဲ စားစမ်းပါ။"

ထုန်ကန်းက ပန်းကန်ထဲက တို့ဟူးကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးခဲ့သည်။ "ငါ တို့ဟူးမကြိုက်ဘူးဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ လာထည့်ပေးတာလဲ။"

ကျားယွမ် - "မစားရင်လည်း ငါ့ကို ပြန်ပေး။"

ကျားယွမ်သည် အရှက်ရနေသော မျက်နှာဖြင့် ထုန်ကန်း၏ ပန်းကန်ထဲမှ တို့ဟူးကို ပြန်ယူလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ထမင်းကို တစ်ဝက်လောက်ပဲ စားပြီး ထွက်ခဲ့တော့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဆက်မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ ထုန်ကန်းကို သူမ ရွံရှာမိသည်။

သူသည် အပြင်မှာ အငယ်အနှောင်း ထားထားပြီး အိမ်မှာတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို နေနေသည်။

ကန်တင်း်မှ ထွက်လာသောအခါ သူမ ကျားယွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထုန်ကန်းသည် ရုတ်တရက် စိတ်မရှည်သော ပုံစံဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျားယွမ် တစ်ခုခု ပြောသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ထွက်သွားသည်။

ကျားယွမ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ထမင်းကို ကုန်အောင်စားပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် စောစောပြန်လာကာ အဆောင်သို့ ရောက်သည်။

လှေကားနားက ပထမဆုံး အဆောင်ခန်းကို ဖြတ်အသွားတွင် မထင်မှတ်ဘဲ ဝူယိုရှန်နှင့် ဆုံခဲ့သည်။

ဝူယိုရှန်က သူမကို အေးစက်စက် မျက်နှာပေးဖြင့် ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ အထဲတွင် ရှိနေသော စွင်းယင်က ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူမသည် ဗိုက်ကြီးကို မကာ လာပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် - …

ထိုညတွင် ကျန်းနျန်သည် မထင်မှတ်ဘဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျန်းနျန် နိုးလာသောအခါ စုနက ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှု့ရွှယ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ မြို့တော်အတွင်းရေးမှူးနဲ့ ဒါရိုက်တာ လာစစ်မှာဆိုတော့ စုနက ဆိုင်ကို အစောကြီး သွားပြီး သန့်ရှင်းရေး ထပ်လုပ်နေတာ။ ဘာအမှားမှ မရှိအောင်၊ လူကြီးတွေ အပြစ်မရှာနိုင်အောင်လို့တဲ့။"

ထိုစကားကြောင့် ကျန်းနျန် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ မျက်နှာသစ်၊ မနက်စာ စားပြီးနောက် ရှု့ရွှယ်နှင့်အတူ ဆိုင်သို့ သွားကြသည်။

ဆိုင်ထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စုနက ဆိုင်ကို ပြောင်လက်နေအောင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရာသီဥတုက အေးနေသော်လည်း စုနမှာတော့ ချွေးများ ထွက်နေသည်။

ရှု့ရွှယ်က သူမကို ထမင်းဘူး ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နင့်အတွက် စားစရာ ယူလာပေးတယ်။ အရင်စားလိုက်ဦး။"

စုန ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပဲ။"

မကြာမီ လူတိုင်း ဆိုင်သို့ ရောက်လာကြရာ ယွီရှသည် နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။

သူမ ဝင်လာသောအခါ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် ပန်းထိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘာမှမပြောဘဲ ခုံတန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

တုန်းရှု့က တိုးတိုးလေး မေးခဲ့သည်။ "ဘယ်လိုလဲ။"

ယွီရှသည် မနေ့ညက အတော်နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ငိုရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သဖြင့် သူမ ဘာဖြစ်ခဲ့မှန်း မသိပေ။

ယွီရှ၏ မျက်လုံးများ နီနေဆဲပင်။ သူမ ဘာမှမပြောသဖြင့် တုန်းရှု့က သတိပေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ လူကြီးတွေ လာစစ်မှာနော်။ နင့်ရဲ့ ချွေးမနဲ့ သားကို ဒီနားမှာ လုံးဝ မတွေ့ပါစေနဲ့။"

ယွီရှက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။ "သူတို့ ပြန်သွားကြပြီ။"

တုန်းရှု့ အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင် ပိုက်ဆံ ပေးလိုက်တာလား။"

သူမ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "အခု နင် ဘာဆက်လုပ်မလဲ။"

လူတွေက ကိုယ့်ဇာတိကို ပြန်ကြတာ ထုံးစံပဲလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိုလာရင်တော့ ကိုယ်နဲ့ဆိုင်တဲ့ နေရာကို ပြန်ရမှာပဲ။

ယွီရှ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ သားကြီးဆီမှာပဲ ပိုက်ဆံတွေ ပိုထားပေးတော့မယ်။ သူနဲ့ သူ့မိန်းမက ငါ့အပေါ် ကောင်းကြပါတယ်။"

အမှန်စင်စစ် ဒုတိယသား မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ခြင်းက ယွီရှအတွက် ရင်ထဲက အပူလုံးကြီး ကျသွားသလို ခံစားရစေသည်။

ဒုတိယသား မိသားစုက ပိုက်ဆံလာတောင်းမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့သလို အိုလာလျှင် မကျွေးမွေးတော့မည်ကိုလည်း ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

မနေ့က ကျန်းနျန် ပြောခဲ့သော စကားများမှာ မှန်ကန်လှသည်။ ဘယ်သူ့ကို အားကိုးရမည်၊ ဘယ်သူ့ကို အားမကိုးရဘူးဆိုတာကို သူမ သိသင့်သည်မှာ ကြာလှပြီပင်။

အစပိုင်းတွင် သူမသည် မုဆိုးမတစ်ဦးအနေဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သားနှစ်ယောက်လုံးကို အားကိုးရမည်ဟု ထင်ကာ ဒုတိယသား မိသားစုကို အလိုလိုက်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် သူတို့၏ လောဘကိုသာ ပို၍ ကြီးထွားစေခဲ့သည်။

နံနက် ဆယ်နာရီခန့်တွင် မြို့တော်အတွင်းရေးမှူးနှင့် လူကြီးအချို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် ကုရှစ်ကျိုးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းနျန် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

သူသည် စစ်စိမ်းရောင် ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်တိုတို၊ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားရှိသည်။

သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများက ကျန်းနျန်နှင့် ဆုံသောအခါ သူ၏ တည်နေသော အမူအရာက အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး သူမကို အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်က အသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူးမှာ ကောမိန်နှင့် အသက်အရွယ်တူခန့် ရှိပြီး နားထင်နှစ်ဖက်တွင် ဆံပင်ဖြူများ ရှိကာ ဘဝအတွေ့အကြုံများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် မျက်ဝန်းများ ရှိသည်။

သူသည် ရပ်နေစရာ မလိုဘဲ လူတကာ ရိုသေရသော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိသည်။

ကောမိန်မှာ ယခုကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်မှာ ရှားလှပြီး လူကြီးများနောက်မှ လိုက်ရင်း ဆိုင်၏ အမြတ်အစွန်းနှင့် လုပ်ငန်းပမာဏကို ရှင်းပြနေသည်။

ဘေးမှ လူကြီးတစ်ဦးက ပြောခဲ့သည်။ "အတွင်းရေးမှူး ကျူး... ရေလေး သောက်ပါဦး။"

အတွင်းရေးမှူး ကျူးက လက်ကာပြလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသည်။ တုန်းရှု့နှင့် အခြားသူများက ကုရှစ်ကျိုးကို မြင်သောအခါ သူသည် ကျန်းနျန်၏ အိမ်ထောင်ဖက်နှင့် ပတ်သက်သူဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားကြသည်။

ယခု သူက အတွင်းရေးမှူးနှင့်အတူ ပါလာသဖြင့် အားလုံးက ကျန်းနျန်ကို ဝိုင်းကြည့်ကြသည်။

ကျန်းနျန် - ???

သူမသည် ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီး တုန်းရှု့တို့ ဘာလို့ သူမကို ကြည့်နေကြသလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ကောမိန်က ဆိုင်၏ အမြတ်အစွန်းနှင့် နိုင်ငံရပ်ခြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ကိစ္စများကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူး ကျူးက ပြောခဲ့သည်။ "မဆိုးပါဘူး။" သူ့အသံက အတည်ပေါက်ပြောနေဟန်ရှိပြီး အလွန် လေးနက်သည်။

အတွင်းရေးမှူး ကျူးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သဖြင့် အခြားလူကြီးများလည်း လိုက်ရပ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ပြန်တော့မည်ဟု အားလုံးက ထင်မှတ်ထားချိန်တွင် အတွင်းရေးမှူး ကျူးက ပန်းထိုးသမားများရှိရာသို့ လျှောက်လာပြီး ကျန်းနျန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ "မင်းက ရဲဘော်သစ် ကျန်းနျန်လား။"

ကျန်းနျန် လန့်သွားပြီး ရှေ့မှ အမျိုးသားကြီးကို မော့ကြည့်ခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

အတွင်းရေးမှူး ကျူး၏ တည်သော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို အားလုံး မြင်လိုက်ရသည်။ "မဆိုးပါဘူး" ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ထွက်သွားသည်။

ကျန်းနျန် - ???

သူမသည် ကုရှစ်ကျိုးကို အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်မိရာ သူက သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နောက်မှ လိုက်ထွက်သွားသည်။

ကျန်းနျန် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ကျန်းနျန်သာမက ကောမိန်ကပါ ဘာဖြစ်သွားမှန်း နားမလည် ဖြစ်နေသည်။

ကောမိန်က လူကြီးများကို လိုက်ပို့နေစဉ် ရှု့ရွှယ်နှင့် စုနတို့က ကျန်းနျန်ကို ဝိုင်းလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးကြသည်။ "ကျန်းနျန်၊ မင်း အတွင်းရေးမှူးကို သိတာလား။ အမျိုးတွေလား။"

ကျန်းနျန် - …

သူမ အမြန်ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ မသိပါဘူး။"

အကယ်၍ အမြန်မငြင်းလျှင် ကောလာဟလများ ပြန့်သွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိသည်။

ဖန်ရှန်းက မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "မင်းတို့ သိကြမှာပါ။ မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်နဲ့ အတူရှိနေကျ နိုင်ငံရေးမှူး ကုက အတွင်းရေးမှူးနဲ့အတူ ပါလာတာပဲ။ မင်းတို့ မသိဘူးဆိုတာ ငါတော့ မယုံဘူး။"

အတွင်းရေးမှူး စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင် ဆိုင်ရှိ လူများက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်သော အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။ အထူးသဖြင့် ကျားယွမ် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ကျားယွမ်သည် ကျန်းနျန်ကို ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုမူ ထိုရန်လိုမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျားယွမ်သည် ကျန်းနျန်အား ထပ်မံ ရန်စရန် မရဲတော့ပေ။

အစပိုင်းတွင် ကျားယွမ်သည် သူမ၏ ယောက္ခမများအကြောင်း ကြွားဝါလေ့ရှိသော်လည်း ကျန်းနျန် ရောက်လာပြီးနောက် သူမ၏ ကြွားဝါမှုမှာ ကျန်းနျန်၏ နောက်ခံနှင့် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိသွားသည်။

ကျန်းနျန်က သူမကို ရန်စမှုဖြင့် တိုင်တန်းမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်ကို ကျားယွမ် ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။ ထိုစဉ်က ကျန်းနျန်တွင် အာဏာမရှိဟု ထင်ကာ လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု ကျန်းနျန်၏ အဆက်အသွယ်များကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် လူကြီးအဆင့်ဆင့်ကို ကျော်ပြီး အတွင်းရေးမှူးထံ တိုက်ရိုက် တိုင်တန်းနိုင်ကြောင်း သူမ သိသွားသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမသာမက ထုန်မိသားစုတစ်ခုလုံး ဒုက္ခရောက်မည် ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် အပြစ်ခံရမည့်သူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကျားယွမ်သည် တွေးရင်းနှင့်ပင် ကြောက်လာကာ ကျန်းနျန်ကို ဆက်ရန်မစခဲ့မိသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် ထမင်းဘူးကို ကိုင်ကာ ကန်တင်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ဆိုင်ပြင်ထွက်လိုက်သည်နှင့် ကုရှစ်ကျိုးနှင့် ဆုံခဲ့သည်။

သူသည် အရပ်ရှည်သဖြင့် သူမဆီသို့ အမြန်ရောက်လာသည်။ သူမထက် ခေါင်းတစ်လုံးခန့် ပိုရှည်သော သူသည် သူမကို အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသော အမူအရာဖြင့် ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "မင်း အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်ကို လိုက်ခဲ့ပေးဖို့ အဆင်ပြေမလား။"

ကျန်းနျန် အံ့သြသွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ဝမ်းသာအားရ တောက်ပသွားသည်။ "လုယွီ ရောက်နေတာလား။"

ကုရှစ်ကျိုးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ သူ ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်များနေတယ်။"

ကျန်းနျန်က ထမင်းဘူးကို ပွေ့ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အို့။"

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဝမ်းသာရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကုရှစ်ကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ "တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို တွေ့ချင်နေလို့ပါ။"

ကျန်းနျန်သည် အတွင်းရေးမှူး ကျူး ဖြစ်မည်ဟု ချက်ချင်း တွေးမိသွားသည်။ သူမသည် ရှု့ရွှယ်နှင့် စုနကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ခဏ အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့ ကန်တင်းကို အရင်သွားနှင့်ကြ။"

သူမသည် ထမင်းဘူးကို ဆိုင်ထဲ ပြန်ထားခဲ့ပြီး ကုရှစ်ကျိုးနောက် လိုက်သွားခဲ့သည်။

အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အတွင်းရေးမှူး ကျူးက သူမကို စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုကို ရွေးထားကြပြီး အတွင်းရေးမှူး ကျူးနှင့် သူ၏ အတွင်းရေးမှူးတို့ ထိုင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကုရှစ်ကျိုးက ကျန်းနျန်အတွက် ပြတင်းပေါက်နားက ခုံကို ဆွဲပေးသည်။

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားရင်း ထိုင်လိုက်သည်။ ကုရှစ်ကျိုးက သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ရာ သူ၏ အေးမြသော အရှိန်အဝါကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရဲဘော် ကျန်း..." အတွင်းရေးမှူး ကျူးက ဆိုင်မှာတုန်းက တည်သော ပုံစံနှင့် မတူဘဲ မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်လို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဇာတိက ဘယ်မှာလဲ။"

ကျန်းနျန် - …

ဒါက စစ်ဆေးမေးမြန်းနေတာလား။

သူမ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုရှစ်ကျိုးက အားပေးခဲ့သည်။ "အတွင်းရေးမှူး ကျူးကို ပြောပြလိုက်ပါ၊ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။"

ကျန်းနျန်က ကုရှစ်ကျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အတွင်းရေးမှူး ကျူးက စေတနာနဲ့ မေးတာပါ။"

အတွင်းရေးမှူး ကျူး၏ ဘေးမှ အမျိုးသားက မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "အတွင်းရေးမှူး ကျူး၊ ကျွန်တော် စားစရာတွေ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

အတွင်းရေးမှူး ကျူးက ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ထိုလူ ထွက်သွားပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူး ကျူးက ဆက်ပြုံးနေရင်း ပြောခဲ့သည်။ "မင်း မပြောချင်ရင် ငါပဲ ပြောပြမယ်။ မင်းက ယွမ်မြို့၊ ဖုန်ခရိုင်၊ ဒုတိယ ကွန်မြူနတီ၊ ဟုန်ကော ကျေးရွာက မဟုတ်လား။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်ခွံများ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နှလုံးခုန် မြန်လာသည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

အတွင်းရေးမှူး ကျူး ပြုံးလိုက်သည်။ "လာပါ၊ ငါတို့ အရက်အစား လက်ဖက်ရည်နဲ့ပဲ ဂုဏ်ပြုကြရအောင်။"

သူက ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ကုရှစ်ကျိုးကလည်း လိုက်မြှောက်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် - ???

ဒါက ဘာတွေလဲ။

သူမ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ခွက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ "အတွင်းရေးမှူး ကျူး၊ ကျွန်မကို ဘာလို့ တွေ့ချင်တာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ ရမလား။"

ဤကဲ့သို့ ပြုံးပြနေခြင်း၊ အတူစားသောက်ခြင်းနှင့် ဂုဏ်ပြုခြင်းများက သူမကို စိုးရိမ်စိတ် ဖြစ်စေသည်။

အတွင်းရေးမှူး ကျူးက ရယ်လိုက်သည်။ "ငါ အများကြီး မပြောတော့ပါဘူး။ ဒီထမင်းဝိုင်းက ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်ကို မင်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ကျွေးတာပါ။"

သူက သူမ ခွက်နှင့် တိုက်လိုက်ပြီး သောက်လိုက်သည်။ ကုရှစ်ကျိုးကလည်း လိုက်သောက်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေဆဲပင် ရေကို သောက်လိုက်သည်။ သူမ ခွက်ကို ချပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အတွင်းရေးမှူး ကျူး၊ ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား။"

အတွင်းရေးမှူး ကျူးက ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ကုရှစ်ကျိုးက ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ပါမောက္ခ လင်းရဲ့ တပည့်ပါ။"

ထိုစကားတစ်ခွန်းက ကျန်းနျန်အတွက် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းသွားစေတော့သည်။

သူမသည် ကုရှစ်ကျိုးကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို ပြုံးကြည့်နေသော အတွင်းရေးမှူး ကျူးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်သည်။ ဤခေတ်ကာလသည် မည်မျှအန္တရာယ်များကြောင်း သူမ သိထားသည်။ နယ်နှင်ဒဏ်ခံရပြီး နွားတင်းကုပ်တွင် နေထိုင်နေရသော ပါမောက္ခလင်းသည် သူနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွယ်သူအားလုံးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဤကဲ့သို့ ထိရှလွယ်သော အချိန်မျိုးတွင် လူတိုင်းက ခပ်ကွာကွာနေချင်ကြသော်လည်း အတွင်းရေးမှူးကျူးနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့ကမူ ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ကြပေ။

နွားတင်းကုပ်ထဲတွင် ပါမောက္ခလင်းက လုယွီကို ကုရှစ်ကျိုး၏ အမည်အား ပြောပြနေခဲ့သည်ကို ကျန်းနျန် ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

ကုရှစ်ကျိုးသည် ပါမောက္ခထံ စာရေးခြင်းနှင့် ပစ္စည်းများ ပေးပို့ခြင်းတို့အတွက် စွန့်စားခဲ့ရသလို အတွင်းရေးမှူးကျူးသည်လည်း သူမအား ပါမောက္ခအကြောင်း ပြောပြရန် စွန့်စားခဲ့သည်။ ၎င်းက သူတို့ ပါမောက္ခအပေါ် မည်မျှ ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ပါမောက္ခသည် ဤမျှ သြဇာအာဏာရှိသော အဆက်အသွယ်များရှိသည့် ဒေသခံတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျန်းနျန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမအနေဖြင့် ဤမျှကျေးဇူးတင်ခံရရန် မထိုက်တန်ဟု ခံစားရသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သူ့ကို အများကြီး မကူညီနိုင်ခဲ့ပါဘူး။"

ကုရှစ်ကျိုး ပြောလိုက်သည်။ "ပါမောက္ခက သူ့စာတွေထဲမှာ ရေးထားတယ်၊ သူ နယ်နှင်ဒဏ်ခံရပြီး နွားတင်းကုပ်မှာ နေရတုန်းက လူတိုင်းက ရှောင်ဖယ်နေကြပေမယ့် မင်းတစ်ယောက်ပဲ ညဉ့်နက်သန်းခေါင် သူစားဖို့ လာပို့ပေးခဲ့တာတဲ့။ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း မင်းနဲ့ လုယွီတို့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကိုလည်း သူ ထည့်ပြောထားတယ်။"

သူက ရေနောက်တစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အလုပ်ကြောင့် အရက်မသောက်နိုင်လို့ ပါမောက္ခကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ရေနဲ့ပဲ ထပ်ပြီး ဂုဏ်ပြုပါရစေ။" ထိုသို့ ဆိုကာ တစ်ခွက်လုံး ကုန်အောင် သောက်လိုက်သော်လည်း ကျန်းနျန်ကတော့ အားနာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ပါမောက္ခလင်းထံ တိတ်တဆိတ် အစားအစာ သွားပို့ပေးခဲ့သူမှာ သူမမဟုတ်ဘဲ မူလကျန်းနျန်သာ ဖြစ်သည်။